Англия, Уэльс және Солтүстік Ирландиядағы сот қателіктерін тергеумен айналысатын Қылмыстық істерді қайта қарау комиссиясы (CCRC) туралы ақпарат. Жылдық статистика.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сот төрелігін бұзған жағдайларды тергейтін заңды орган, сол аттас Жаңа Зеландия органы.
The statutory body responsible for investigating alleged miscarriages of justice
the New Zealand body of the same name
Қылмыстық істерді қарау комиссиясы (CCRC) – Англия, Уэльс және Солтүстік Ирландияда сот төрелігін бұзған жағдайларды тергейтін заңды орган. Ол 1995 жылғы Қылмыстық шағымдар заңының 8-тармағымен құрылды және 1997 жылдың 31 наурызында жұмысын бастады. Комиссия өз құзыреті шегінде, егер сот үкімді күштен шығаруға немесе жазаны жеңілдетуге нақты мүмкіндік бар деп шешсе, істі апелляциялық сотқа қайтару өкілеттігіне ие жалғыз орган болып табылады. 1997 жылдан бері ол жылына орташа есеппен 33 істі апелляцияға жіберді.
The Criminal Cases Review Commission (CCRC) is the statutory body responsible for investigating alleged miscarriages of justice in England, Wales, and Northern Ireland. It was established by Section 8 of the Criminal Appeal Act 1995 and began work on 31 March 1997. The commission is the only body in its area of jurisdiction with the power to send a case back to an appeals court if it concludes that there is a real possibility that the court will overturn a conviction or reduce a sentence. Since starting work in 1997, it has on average referred 33 cases a year for appeal.
Жауапкершілік
1997 жылдың 31 наурызынан 2017 жылдың 30 қыркүйегіне дейін комиссия 634 істі апелляциялық соттарға қайта жіберді, яғни әр сегіз жұмыс күніне шамамен бір іс (төмендегі іс-қағаздарының статистикасын қараңыз). Бұл шағымдар осы кезеңде жабылған 21 780 істен түсті, яғни комиссия қараған өтініштердің шамамен 2,91%-ы апелляцияға жіберілді. Комиссия жіберген істердің шамамен 66,1%-ы апелляциялық сотта сәтті аяқталды. Комиссия апелляцияға жіберген істер көбінесе қылмыстық құқық бұзушылықтарының ең ауыр түрлеріне жатады; 25%-дан астам шағымдар адам өлтіруге, шамамен 12%-ы зорлауға, ал 8%-ы тонауға қатысты. Қалғандары басқа да түрлі қылмыстарға байланысты, көбінесе ауыр және айыптама беруді талап ететін қылмыстар. 1995 жылғы Қылмыстық шағымдар туралы заң комиссияны Crown Court және әкімшілік соттардағы сотталғандарға қатысты өтініштерді қарауға міндеттейді. Сауалға 47 жазбаша ұсыныс келіп түсті және 14 адам ауызша куәлік берді. Комиссия – Әділет министрлігінен ақшалай грант түрінде қаржыландырылатын тәуелсіз, ведомстволық емес мемлекеттік орган. Оның кеңсесі Бірмингем қаласында орналасқан, штаттық қызметкерлер саны 90-ға жуық, сонымен қатар комиссарлар да бар. 2016–2017 жылдарға арналған бюджеті шамамен 5,4 миллион фунт стерлингті құрады. Шотландияның өз құқықтық жүйесі және жеке Шотландиялық ҚҚКК-сі бар.
From 31 March 1997 to 30 September 2017, the commission referred 634 cases back to appeals courts, or almost one case for every eight working days (see casework statistics below). Those referrals came from a total of 21,780 cases closed during that period, meaning that the commission has referred for appeal around 2.91% of the applications it has considered. Of the cases it has referred, approximately 66.1% have succeeded on appeal. The cases referred for appeal by the commission tend to come from the most serious end of the criminal spectrum; just over 25% of referrals have been for murder convictions, almost 12% have been for rapes, and 8% have been for robberies. The rest relate to a mixture of other offences, mostly serious and indictable only. The Criminal Appeal Act 1995, which created the commission, requires it to consider applications regarding convictions from both the Crown Court and magistrates' courts. The inquiry received 47 written submissions and took oral evidence from 14 people. The commission is an independent non departmental public body funded by way of a cash grant from the Ministry of Justice. It is based in Birmingham and has around 90 staff members, plus Commissioners. Its budget for 2016–17 was around £5.4 million. Scotland has its own legal system, and there is a separate Scottish CCRC.
Өмірбаян
CCRC құрылғанға дейін сотқа шағым түсірген іс бойынша жалғыз мүмкіндік – тікелей Ішкі істер министріне немесе Солтүстік Ирландияның мемлекеттік хатшысына жүгіну болатын. Осы лауазымды тұлғалар ғана сотқа істі қайта қарауға бұйрық бере алатын. Бұл өкілеттік тек айыптама бойынша қаралатын істерге ғана қатысты және 700-ге жуық өтініштің ішінде жылына шамамен төрт-бес іс қаралатын. Сондай-ақ, министр тек өтініш берушілердің немесе олардың өкілдері көтерген мәселелерді қарастыра алатын, ал одан әрі тергеу жүргізуге немесе шағымданудың жаңа негіздерін іздеуге құқығы болмаған. Көптеген сын-ескертпелердің бірі – полицияға жауапты тұлғаның өзі сот үкімін күштен шығаруға немесе шығармауға қатысты шешім қабылдауы мүмкін болды. 1970 жылдары бірнеше адамның сот үкімі кейіннен заңсыз деп танылды: Гилфорд төрттігі (1974), Бирмингем алтылығы (1975), Магуайр жеттігі (1976) және Джудит Уорд (1974). Бұл істерде жалған мойындаулар, полиция қызметкерлерінің заңсыз әрекеттері, ақпаратты жасыру және сенімсіз сараптамалық куәліктер орын алды. Осы істерді тергеу және қылмыстық қудалау кезінде шешім қабылдауға әсер еткен қосымша фактор – олардың көпшілікке танымал болуы, нәтижесінде айыптауларды алу және қоғамның сенімін қайта орнату үшін қысым көрсету. Осы істерде қылмыстық сот жүйесіндегі кемшіліктер анықталғаннан кейін 1991 жылы Қылмыстық сот жөніндегі корольдік комиссия құрылды. Комиссияның мандатына сот төрелігінің қателіктерін қарау және тергеу үшін қажетті өзгерістерді қарастыру кірді, сондай-ақ шағымдану құқығы толыққаннан кейін осы мәселелерді қарау және тергеу үшін қажетті өзгерістерді қарастыру кірді. Дәлелдер екі жыл бойы жинақталды. Корольдік комиссия 1993 жылдың шілдесінде есебін жариялады. Ол (Сэр Джон Мэйдің Гилфорд және Вулвичтегі жарылыстарға қатысты тергеу кезінде білдірген пікірін қабылдап) істерді сотқа қайтару шаралары сот және атқарушы биліктің конституциялық бөлінуіне қайшы келеді деген қорытындыға келді. Корольдік комиссияның ұсыныстары 1995 жылғы Қылмыстық шағымдар туралы заңға әкелді, ол Қылмыстық істерді қарау комиссиясын құрды. Боб Воффинден 2010 жылы The Guardian газетінде CCRC-нің кейбір істерді "құлатылған іс" деп санауын тоқтатуы керек деп жазды, мысалы, тек үкім өзгертілген жағдайларда немесе балама айыптамалар күшіне енген жағдайларда. Ол сондай-ақ комиссияның жетістіктерін жеке тұлғалар емес, істер бойынша санауына және CCRC-нің салыстырмалы түрде маңызды емес айыптамаларды жоюына қарсы болды. Комиссияның бұл сынға жауабы – жоғарыда айтылғандай, 600-дан астам іс бойынша статистикалық мәліметтерге сүйену болды, оған сәйкес, 25%-дан астам іс кісі өлтіруге, 12%-ы зорлауға, 8%-ы тонауға қатысты, ал қалғандары басқа да қылмыстардың қоспасынан тұрады, олардың көпшілігі ауыр және тек айыптама бойынша қаралатын қылмыстар. Воффинден өзі жұмыс істеген бірқатар істер, мысалы Сион Дженкинс және Барри Джордж, CCRC-нің нәтижесінде құлатылды. Джеймс Ханратти ісі бойынша Воффинден CCRC-ге істі апелляциялық сотқа жіберу үшін сәтті үгіт жүргізді, бірақ жаңа ДНК-тестілері оның кінәлі екенін дәлелдеді және оның шағымын қабылдамауға себеп болды. 2024 жылға қарай CCRC соңғы үш жылда сот төрелігінің 100-ден астам қателігін жоюға көмектесті. Алғашқы басқару органы 15 комиссия мүшесінен тұратын кеңестен құралды. Алғашқы төраға – сэр Фредерик Кроуфорд. Көптеген адамдардың пікірінше, комиссия үкіметке тәуелсіз және мемлекеттік ұйым емес. Ол полициядан, соттардан, үкіметтен және кез келген саяси органдардан тәуелсіз. 2003/2004 жылдары CCRC Әділет министрлігінен 7 миллион фунт стерлинг, ал 2009/2010 жылдары 6,5 миллион фунт стерлинг алды. 2017/2018 жылы оның кірісі 5,6 миллион фунтқа дейін төмендеді. Комиссияға келіп түскен өтініштердің саны артты, 2003/2004 жылдары 885 болса, 2017/2018 жылдары 1439-ға жетті. Заңдық көмекті қысқарту және дәлелдерді жарияламау сот қателіктерінің тәуекелін арттырды, сондықтан комиссия бұрынғыдан да қажет. Осыған қарамастан, 2023 жылға қарай CCRC-нің мақсаты – өтінішті алғаннан кейін 12 ай ішінде кем дегенде 85% іс-шараны аяқтау. Бұл мақсат бұрын 36 апта болған, бірақ 2021/2022 жылы бұл мақсатқа сәтті және тұрақты түрде қол жеткізілгендіктен қайта қарастырылды. CCRC-ге байланысты ақталғанға дейін қайтыс болған басқа да адамдар, мысалы Дерек Бентли, өлімнен кейін ақталды. Пошта ісіне қатысты сотталған азамат CCRC жұмысына байланысты "Мен CCRC мен менің бұрынғы әріптестерім үшін жасаған жұмысына ризамын. Егер сіз де осындай жағдайға тап болсаңыз, яғни сіз қате сотталған болсаңыз, олармен байланысуға шақырамын" деді. Оксфорд университетінің әлеуметтік ғылымдар факультеті Барри Джорджтан басқа, 2005 жылы қателікпен депортациядан құтылған заңдық пана іздеушілер мен босқындардың тобы "Қылмыстық істерді қарау комиссиясының арқасында сот қателіктерінен сақталды" деп атап өтті. 2011 жылғы Retrial by TV: The Rise and Fall of Rough Justice атты құжаттық фильмінде, Rough Justice бағдарламасының құрылуына үлес қосқаны үшін мақталып, Жоғарғы сот судьясы Мистер Әділет Свини комиссия "әрине, жүйеге құндылық қосатын кеңейтім, өйткені ол сот қателіктерін анықтау және түзету үшін тәуелсіз, жауапты және үздіксіз қауіпсіздік желісін қамтамасыз етеді" деді. CCRC сияқты органның идеясы ұзақ уақыттан бері JUSTICE ұйымымен жақталып келді, ол Rough Justice үшін шабыт пен қолдау болды. Комиссарлар өздерінің "әрекетсіздік танытқаны" туралы айыптамаларға қарсы шығып, олардың өтініш берушілерді сотқа жіберуге жиі рұқсат бергенін, тіпті олардың кінәлі болуын күдіктенген жағдайда да, бұл туралы бұрынғы комиссар Эван Смит 2011 жылы былай деді: "Комиссияда болған төрт жарым жыл ішінде мен толыққанды түрде кінәсіз деп есептеген екі адамды ғана кездестірдім. Сотқа қайтаруға жіберген барлық басқа да істерде мен тек олардың сот үкімі қауіпсіз емес деп ойладым. Мен жеке өзі кінәлі деп есептеген адамдарды да қайтаруға жібердім". Осыған дейін Бристоль университетінің Әділетсіздік жобасының қолдаушылары CCRC мен апелляциялық сотты "күдіксіздік туралы талаптарды қабылдамау" деп айыптады және олар "қылмыстық қудалаудан зардап шеккендердің кінәсіздігін немесе кінәлі екенін анықтауға тырыспады" деді. 2000 жылдан 2010 жылға дейін CCRC комиссары болған сот қателіктеріне қарсы күрескен белсенді Дэвид Джессел CCRC-нің кінәсіздікке қатысты емес деген мәлімдемелерді "қателік" деп сипаттады.
Before the creation of the CCRC, the only resort for a case that had already been to the Court of Appeal (or the Northern Ireland Court of Appeal) was a direct appeal to the Home Secretary or the Secretary of State for Northern Ireland. Only these officials had the power to order the court to hear a case again. This power was limited to cases tried on indictment, and only four or five cases were referred each year from around 700 applications. The power was also reactive in that the secretary could considered the issues raised by only applicants or their representatives, and could not investigate further or seek new grounds for appeal. A source of frequent criticism was that the same person responsible for the police could control whether or not a conviction was overturned. In the 1970s, a series of convictions were later found to be illegitimate: those of the Guildford Four (1974), the Birmingham Six (1975), the Maguire Seven (1976), and Judith Ward (1974). These cases featured a mixture of false confessions, police misconduct, non disclosure, and unreliable expert forensic testimony. An additional factor affecting the decision making during the investigation and prosecution of these cases was their high public profile, resulting in pressure to obtain convictions and restore public confidence. The weaknesses in the criminal justice system exposed by these cases led to the establishment of a Royal Commission on Criminal Justice in 1991. Its mandate included considering whether changes were needed in the arrangements for considering and investigating allegations of miscarriages of justice when appeal rights have been exhausted. Evidence was gathered over a two year period. The Royal Commission published its report in July 1993. It concluded (adopting the view expressed by Sir John May in his inquiry into the Guildford and Woolwich bombings) that the arrangements for referring cases back to the courts were incompatible with the constitutional separation of judicial and executive powers. The recommendations of the Royal Commission led to the Criminal Appeal Act of 1995, which established the Criminal Cases Review Commission. Bob Woffinden wrote in The Guardian in 2010 that he believed the CCRC should stop counting certain cases as a "quashed case", such as when only a sentence is changed, or any case in which alternative convictions are upheld. He also objected to it counting its successes in terms of individual people rather than cases, and to the CCRC overturning relatively minor convictions. The commission's response to this criticism was to refer to its case work statistics which show, as mentioned above, that just over 25% of its more than 600 referrals have been for murder convictions, almost 12% have been for rapes, and 8% have been for robberies and the rest relate to a mixture of other offences, mostly serious and indictable only. A number of the cases Woffinden himself worked on were also overturned due to the CCRC, such as that of Sion Jenkins and Barry George. In the case of James Hanratty, Woffinden successfully campaigned for the CCRC to refer the case to the Court of Appeal, only for new DNA tests to prove his guilt and cause the rejection of his appeal. As of 2024, the CCRC had helped quash more than 100 miscarriages of justice in the preceding three years. The first governing body was composed of a Board of 15 Commission Members. The first Chairman was Sir Frederick Crawford. Contrary to common opinion, it is independent of the government and not a government organisation. It is independent of the police, the courts and governments and any political body. The CCRC received £7 million from the MoJ in 2003/4 and £6.5 million in 2009/10. In 2017/18 its income dropped to £5.6 million. Applications to the commission have increased, from 885 in 2003/4 to 1,439 in 2017/18. It is feared that cuts to legal aid and failure to disclose evidence have increased the risk of miscarriages of justice so the commission is more needed than it was in the past. Despite this, as of 2023 the CCRC's target is to complete a minimum of 85% of cases within 12 months of receipt of the application. This target had previously been 36 weeks but was revised as this target had been successfully and consistently achieved in 2021/22. Others who died before they could be cleared were able to be posthumously exonerated due to the CCRC, such as Derek Bentley. An anonymous individual whose conviction in the Post Office scandal was overturned due to the work of the CCRC has stated "I have nothing but praise for the work the CCRC did for me and my ex colleagues. If you are in a similar situation where you know you have been wrongly convicted, I urge you to contact them". The University of Oxford social sciences department noted that, as well as Barry George, people such as a group of legal asylum seekers and refugees who narrowly avoided being wrongly deported in 2005 had been "spared" from miscarriages of justice "thanks to the Criminal Cases Review Commission". Speaking on the 2011 documentary Retrial by TV: The Rise and Fall of Rough Justice, which focused on the history of the programme Rough Justice that had been credited with contributing to the establishment of the CCRC in 1997, High Court judge Mr Justice Sweeney commented that the commission "is undoubtedly a valuable extension of the system, particularly because it provides an independent, responsible and continuing safety net by which to catch potential miscarriages of justice and put them right". The idea of a body like the CCRC had long been promoted by the organisation JUSTICE, which had been the inspiration and support for Rough Justice. Commissioners have disagreed with claims that they are "too cautious" in making referrals by pointing to how they have in fact often allowed applicants to take their case to the Court of Appeal despite still suspecting them to be guilty, with former commissioner Ewan Smith saying in 2011: "In the four and a half years I've been on the Commission, I have only come across two people I believed to be absolutely innocent. In all the other cases I've sent back to the Court of Appeal, I've only been able to say I thought their conviction was unsafe. I have certainly referred people back who I personally believed were guilty". Prior to this Hall's supporters in the University of Bristol Innocence Project had accused the CCRC and Court of Appeal of not taking "claims of innocence seriously" and claimed that they hadn't been seeking "the truth of whether alleged victims of wrongful convicted are innocent or not". David Jessel, the miscarriage of justice campaigner who was a CCRC commissioner between 2000 and 2010, described claims that the CCRC is not concerned with innocence as "nonsense".