Кіріспе
Анимация және фильмдегі "Микки Маусинг" (синхронды, айналдырылған немесе параллельді музыкалық сүйемелдеу) – экрандағы әрекеттермен үйлесімде музыканы синхрондауға мүмкіндік беретін фильмдік техника, "қозғалысты музыкаға бейімдеу" немесе "музыканың суреттемеге сәйкес нақты сегментациясы". Бұл терминнің шығуы Уолт Диснейдің ерте және орта кезеңдегі фильмдерімен байланысты, онда музыка кейіпкерлердің анимациялық қозғалыстарын мінсіз түрде қайталайды. "Микки Маусинг" музыканы "әрекеттің ырғағын дәл еліктеу арқылы күшейтуге" пайдаланады. 1930 және 1940 жылдары, әсіресе Макс Штайнердің еңбектерінде кеңінен қолданылған бұл техника, қазіргі кезде, әсіресе мазмұнды фильмдерде, тым көп қолданылуына байланысты азайып барады. Дегенмен, креативті қолданылған жағдайда тиімді болуы мүмкін. "Микки Маусинг" және синхрондылық көру тәжірибесін құрылымдауға, оқиғалардың көрерменге қандай әсер тигізу керектігін көрсетуге және экранда көрсетілмеген ақпаратты жеткізуге көмектеседі. Бұл техника "музыканың іс-қимылға 'қатысуына' және оның жылдам әрі түсінікті болуына, сондай-ақ көрермен үшін сахнаның әсерін күшейтуге" мүмкіндік береді және пародия немесе өзіне сілтеу жасау үшін қолданылуы мүмкін. Көбінесе музыка емес, анимациялық әрекет музыкаға бейімделеді, әсіресе бұл классикалық немесе танымал туынды болғанда. Мұндай жағдайларда анимацияға арналған музыка алдын ала жазылады, ал аниматор кадрлар бойынша белгіленген соққылары бар экспозиция парағын пайдаланып, қозғалыстарды синхрондайды. 1940 жылы түсірілген "Фантазия" фильмінде Пол Дукастың 1890 жылдары жазған "Шәкірт" музыкалық шығармасы Микки Маустың әрекеттерін сүйемелдеу үшін қолданылатын фрагментті қамтиды. Бір сәтте Микки, шәкірт ретінде, балта ұстап, сиқырлы сыпырды кесіп тастайды, осылайша оның су тасымалдауын тоқтатады. Көрініс музыкадағы күрделі аккордтармен нақты синхронды болады.
the character
In animation and film, "Mickey Mousing" (synchronized, mirrored, or parallel scoring) is a film technique that syncs the accompanying music with the actions on screen, "Matching movement to music", or "The exact segmentation of the music analogue to the picture." The term comes from the early and mid production Walt Disney films, where the music almost completely works to mimic the animated motions of the characters. Mickey Mousing may use music to "reinforce an action by mimicking its rhythm exactly. Frequently used in the 1930s and 1940s, especially by Max Steiner, it is somewhat out of favor today, at least in serious films, because of overuse. However, it can still be effective if used imaginatively". Mickey Mousing and synchronicity help structure the viewing experience, to indicate how much events should impact the viewer, and to provide information not present on screen. The technique "enable[s] the music to be seen to 'participate' in the action and for it to be quickly and formatively interpreted and [to] also intensify the experience of the scene for the spectator." and be used in parody or self reference. It is often not the music that is synced to the animated action, but the other way around. This is especially so when the music is a classical or other well known piece. In such cases, the music for the animation is pre recorded, and an animator will have an exposure sheet with the beats marked on it, frame by frame, and can time the movements accordingly. In the 1940 film Fantasia, the musical piece The Sorcerer's Apprentice by Paul Dukas, composed in the 1890s, contains a fragment that is used to accompany the actions of Mickey Mouse himself. At one point Mickey, as the apprentice, seizes an axe and chops an enchanted broom to pieces so that it will stop carrying water to a pit. The visual action is synchronized exactly to crashing chords in the music.
Мысалдар
Микки Маусингтің алғашқы қолданылуы Уолт Диснейдің алғашқы Микки Маус мультфильмі – «Стимбоат Вилли» (1928) –де болды, музыкасын Уилфред Джексон жазған. 1931 жылы Ван Бьюрен студиясының «Making 'Em Move» қысқаметражды анимациялық фильмінде «Mysterioso Pizzicato» тақырыбы әрекетке сәйкес Микки Маусингпен берілді, бұл анимациялық фабрикаға кіретін қызығушылық танытқан келушіге «алдын ала сезімталдық» тудырып, содан кейін мультфильм ішіндегі мультфильмдегі жаман жігітті сүйемелдеу үшін қайта қолданылды. «Кинг Конг» (1933) фильмінде Микки Маусинг кеңінен қолданылады, ал Макдональд оны «Штайнердің «Кинг Конг» үшін жазған музыкасының ең ерекше бөлігі» деп сипаттады. Денхамның тобына қарай баспалдақпен төмен түсетін басты кейіпкердің қозғалысын сүйемелдейтін төмендейтін ноталар, камера Денхамға ауысқаннан кейін де жалғасады, бұл басты кейіпкердің әлі де төмен түсіп бара жатқанын көрсетеді және күдіс тудырады. «Касабланка» (1942) фильмінде бұл техника тек фильмнің соңында капитан Рено Виши суын лақтырып жібергенде қолданылады. Пол Смит 1950-ші жылдары «True Life Adventures» деректі фильмдерінің бірнеше музыкалық қосымшаларында осы әдісті қолданды, оның ішінде «In Beaver Valley», «Nature's Half Acre», «Water Birds» және «The Olympic Elk» фильмдері бар. Микки Маусинг мысалы Монти Норманның алғашқы Джеймс Бонд фильмі «Доктор Ноу» (1962) музыкасында қолданылады, онда Бонд төсегіне кірген тарантулға бірнеше рет соққы береді. Жазушылар оның бүкіл серия аясында анахронизмге ұқсайтынын атап өтті, өйткені жемісті Бонд композиторы Джон Барри оны кейінгі фильмдердің ешқайсысында қолданған жоқ. Бұл техника сондай-ақ Билл Сайкс Нэнсиді өлтіргенде «Оливер!» (1968) фильмінде қолданылады. Бұл жағдайда музыка оның айқайын «жабу» үшін жартылай қолданылады. Кеннет Брананың «Ешнәрсе туралы көп шу» (1993) фильмінде Микки Маусинг ашылу сахнасында қолданылады, онда визуалды эффект музыкаға сәйкес баяулатылып, уәждемелі комедиялық әсер тудырады. Видео ойындарда Микки Маусинг динамикалық аудио композицияларда, мысалы, реакция беру үшін немесе көрсету үшін (мысалы, кейіпкердің әрекетіне жауап ретінде немесе ойыншыны кері санаудың соңы туралы ескерту үшін) пайда болуы мүмкін және көбінесе платформалық ойындарда кездеседі. 1954 жылы Жан Кокто Микки Маусингті кино музыкасында қолданылатын ең әдепсіз техника деп сипаттады.