Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Франческо Барбаро (1390–1454) – итальяндық саясаткер, дипломат және гуманист, Венеция қаласынан шыққан, Барбаро ақсүйек отбасының мүшесі. Ол Венециядағы Фрари шіркеуіне жерленген.
Italian politician (1390–1454)
Francesco Barbaro (1390–1454) was an Italian politician, diplomat, and humanist from Venice and a member of the patrician Barbaro family. He is interred in the Church of the Frari, Venice.
Отбасы
Франческо Барбаро – Кандиано Барбароның ұлы, Ермолао Барбароның сіңілісі, кіші Ермолао Барбароның әкесі және Маркантонио Барбаро мен Даниэле Барбароның бес атасы болды. Франческоның әкесі 1391 жылы қайтыс етті, ал Франческоны үлкен ағасы Закария тәрбиеледі. 1419 жылы Франческо Прокуратор Пьетро Лорданның қызы Мария Лорданға үйленді. Франческо мен Марияның бес қызы және 1422 жылы туған бір ұлы – Закария болды. Барбаро 1441 жылы тағы Веронаның губернаторы болды, содан кейін 1445 жылы Падуа губернаторы және Фриулидің генерал-губернаторы болып тағайындалды. 1444 жылы ол Верона және Виченца қалалары арасындағы шекаралық дауды шешті. Соңында ол Венецияға мемлекеттік кеңесші болып оралды және 1452 жылы Сан-Марко прокураторы болып сайланды. Франческо Барбаро 1448 жылдан 1449 жылға дейін Фриулидің өкілі (луогтенанты) қызметін атқарды. 1453 жылы Барбароның досы, Венециялық Корфудың канцлері Филиппо да Римини оған Константинопольдің құлауы туралы хабарлады. Барбаро келесі жылы қайтыс болғанда, да Римини аза тұту сөздерін айтты.
Francesco Barbaro was the son of Candiano Barbaro, uncle of Ermolao Barbaro, grandfather of the younger Ermolao Barbaro, and great great grandfather of Marcantonio Barbaro and Daniele Barbaro. Francesco's father died in 1391 and Francesco was raised by his older brother Zaccaria. In 1419, Franceso married Maria Loredan, daughter of Procurator Pietro Loredan. Francesco and Maria had five daughters and one son, Zaccaria, who was born in 1422. Barbaro was governor of Verona again in 1441, and later was appointed governor of Padua and Governor General of Friuli in 1445. In 1444 he arbitrated a border dispute between the cities of Verona and Vicenza. He finally returned to Venice as a state councilor and was elected Procurator of St Mark's in 1452. Francesco Barbaro also served as Luogotenente of Friuli from 1448 to 1449. In 1453, Barbaro's friend, Filippo da Rimini, serving as chancellor of Venetian Corfu, sent him an account of the fall of Constantinople. When Barbaro died the following year, da Rimini delivered a funeral oration.
Жазбалар
Барбаро көне қолжазбаларды зерттеу, жинау және аударумен айналысты, сондай-ақ Георгий Трапезундтық пен Флавио Биондоға демеушілік жасады. Мансабының басында ол Плутархтың Аристид пен Катон туралы екі өмірбаянын грек тілінен латын тіліне аударды және оларды үлкен ағасы Захарияға арнады. 1415 жылы Лоренцо де Медичи мен Женевра Кавалкантидың үйленуіне орай, ол неке туралы трактат жазды. Ол ежелгі латын және грек деректеріне сүйенді және оны бар болғаны 25 күнде жазды. 1513 жылы трактат Парижде Бадиус Асенсиус басып шығарды, ал көшірмесі Веронада Андре Тиракеу Гуарино Веронезе үйінде жасалды. 1537 жылы Мартин ду Пин француз тіліне аударды. 1548 жылы Альберто Лоллио бұл шығарманы итальян тіліне аударды. Латын нұсқасы 1560 жылы Парижде және 1639 жылы Амстердамда қайта басылды. 1667 жылы Клод Жоли «Неке күйі» деген тақырыппен тағы бір француз аудармасын жасады. 1785 жылы тағы бір итальян аудармасы «А Скельта делла Могли» деген атпен жарық көрді. Оның кейбір хаттары мен сөздері алғаш рет 1728 жылы Брешияда «Evangelistae Manelmi Vicentini Commentariorum de Obsidione Brixiae ann. 1438» деген атпен басылды. Ол Альберто да Сартеано, Гуарино Гуарини және Людовико Тревисан сияқты адамдармен хат алмасты. Оның көптеген хаттарын Бернард Пез 1753 жылы Брешияда жариялады. Ол Брешия қамалының тарихын жазған болуы мүмкін.
Barbaro engaged in research, collection and translation of ancient manuscripts and served as a patron to George of Trebizond and Flavio Biondo. Early in his career, he translated two of Plutarch’s Lives, those of Aristides and Cato from Greek texts into Latin and dedicated them to his older brother Zaccaria. He wrote a treatise on marriage, De re uxoria, in 1415 to celebrate the marriage of Lorenzo de' Medici and Ginevra Cavalcanti. It was inspired by ancient Latin and Greek sources, and he wrote it in just 25 days. In 1513, the treatise was published in Paris by Badius Ascensius, a transcription having been made in Verona by André Tiraqueau at the house of Guarino Veronese. A French translation was made by Martin du Pin in 1537. The work was translated into Italian by Alberto Lollio in 1548. The Latin version was reprinted in Paris in 1560 and again in Amsterdam in 1639. In 1667, another French translation was made by Claude Joly under the title L'Etat du Marriage. Another Italian translation was made in 1785 as A Scelta Della Moglie. Some of his letters and speeches were published for the first time in Brescia in 1728 under the title of Evangelistae Manelmi Vicentini Commentariorum de Obsidione Brixiae ann. 1438. Among the people he corresponded with were Alberto da Sarteano, Guarino Guarini, and Ludovico Trevisan. Many of his letters were published by Bernard Pez in Brescia in 1753. He may have been the author of a history of the Siege of Brescia.