Кіріспе
Американдық саясаттанушы Иэн Шапиро (1956 жылдың 29 қыркүйегінде туған) – американдық құқықтанушы және саясаттанушы, қазіргі кезде Йель университетінде саясаттану профессоры. 2004 жылдан 2019 жылға дейін Йель университетіндегі Макмиллан орталығының Генри Р. Люс директоры қызметін атқарды. Ол негізінен демократия және әлеуметтік ғылымдарды зерттеу әдістері жөніндегі пікірталастарға қатысуымен танымал. Демократиялық теорияда Шапиро демократияның құндылығының қатысу, өкілдік немесе басымдықтарды жинау жүйесі ретінде жұмыс істеуден гөрі, басымдықты шектеу мүмкіндігінен көрінетінін айтты. Әлеуметтік ғылыми әдістер жөніндегі пікірталастарда ол теорияға және әдіске бағытталған тәсілдерді қабылдамай, мәселені анықтап, оны зерттеу үшін тиісті әдістерді әзірлеуді жақтады. Оның Майкл Дж. Грейцпен бірлесіп жазған соңғы еңбегі – «Wolf at the Door: The Menace of Economic Insecurity and How to Fight It» АҚШ-тағы экономикалық тұрақсыздықты азайтуға бағытталған қолжетімді саясат пен стратегияларды ұсынады.
Ian Shapiro (born September 29, 1956) is an American legal scholar and political scientist who serves as the Sterling Professor of Political Science at Yale University. He served as the Henry R. Luce Director of the MacMillan Center at Yale University from 2004 to 2019. He is known primarily for interventions in debates on democracy and on methods of conducting social science research. In democratic theory, Shapiro has argued that democracy's value comes primarily from its potential to limit domination rather than, as is conventionally assumed, from its operation as a system of participation, representation, or preference aggregation. In debates about social scientific methods, he is chiefly known for rejecting prevalent theory driven and method driven approaches in favor of starting with a problem and then devising suitable methods to study it. His most recent work, coauthored with Michael J. Graetz, Wolf at the Door: The Menace of Economic Insecurity and How to Fight It, proposes achievable policies and strategies to mitigate economic insecurity in the United States.
Өмір және мансап
Шапиро 1956 жылғы 29 қыркүйекте Оңтүстік Африканың Йоханнесбург қаласында дүниеге келген. Ол төрт баланың ең кішісі. Йоханнесбургтегі St. Stithians мектебінде (1963–68); Преториядағы St. Albans мектебінде (1969); және Оңтүстік Африканың алғашқы көпұлттық жоғары мектебі, Ривониядағы Woodmead мектебінде (1970–72) білім алған. 16 жасында ол Ұлыбританияға кетіп, Дербиширдегі Abbotsholme мектебінде "O" және "A" деңгейлерін аяқтады (1972–75). Бұл Оңтүстік Африканың шекаралық соғысы кезінде болды және Оңтүстік Африка міндетті әскери қызметтен өтуді талап етті, бұл апартеидті күштеуге қатысуды білдіретін еді. Шапиро Ұлыбританияда қалып, Бристоль университетінде философия және саясатты оқыды, 1978 жылы (құрметпен) B. Sc. дәрежесін алды. Содан кейін ол АҚШ-қа барып, Йель университетінің саясаттану бойынша Ph. D. бағдарламасына қабылданды, онда 1980 жылы M. Phil., ал 1983 жылы «Либералды саяси ойдағы құқықтар эволюциясы: реалистік талдау» атты диссертациясы үшін ерекше дипломмен Ph. D. алды. Бұл диссертациясы үшін ол 1985 жылы Америкалық саясаттану қауымдастығының Лео Штраус жүлдесін жеңіп алды. Йельде Шапиро плюрализм мен демократияның маңызды теоретигі Роберт Дальдың шәкірті болды, бірақ оның жұмысында оның диссертациясының сыртқы кеңесшісі болған Дуглас Рэй мен Майкл Уолзердің де ықпалы байқалады. Шапиро Йель құқық мектебін бітіріп, 1987 жылы J. D. алды. Шапиро саясаттану кафедрасына ассистент-профессор болып тағайындалды. 1992 жылы толық профессор атағын алды, 2000 жылы Уильям Р. Кенан-младший профессоры, ал 2005 жылы саясаттанудың Стерлинг профессоры аталды. Шапиро 2004 жылдан 2019 жылға дейін Йель университетіндегі Макмиллан орталығының Генри Р. Люс директоры болып қызмет етті. Ол 2000 жылы Америка өнер және ғылым академиясына, 2008 жылы Америка философиялық қоғамына, 2009 жылы Сыртқы қатынастар кеңесіне сайланды. Бұрын Карнеги корпорациясының, Гуггенхайм қорының және Мінез-құлық ғылымдарының озық зерттеулер орталығының стипендиясын алған. Кейптаун университетінде, Оксфордтағы Nuffield колледжінде және Токиодағы Keio университетінде қонақтап оқыған.
Алғашқы жұмыстар
Шапироның алғашқы еңбектері саясатты зерттеудің қазіргі теориялық негіздерін зерттейді. «Либералды теориядағы құқықтар эволюциясы» (1986), «Саяси сын» (1990) және «Демократияның орны» (1996) сияқты кітаптарда Шапиро сол кездегі саяси теорияға үстемдік еткен либералды, қауымдық және демократиялық теориялармен айналысты. «Либералды теориядағы құқықтар эволюциясы» (1986) жеке құқықтың либералды саяси ойлаудағы орны XVII ғасырдан бастап қалай өзгергенін зерттейді. Кітапта мынадай сұрақтар қойылады: неге құқық туралы сөйлесудің белгілі бір тәсілдері ағылшын азаматтық соғысы кезінде қалыптасты; олар қалай және неге өзгерді; және олар қазіргі саясатты қалай жандандырады және шектейді? Шапиро либералды саяси идеологияны төрт негізгі сәт арқылы, үлкен экономикалық және әлеуметтік өзгерістермен байланыстырады, оларды ол өтпелі, классикалық, неоклассикалық және кейнсиандық деп атайды. Әрқайсысы эмблематикалық теоретиктерге сілтеме жасау арқылы зерттеледі: Томас Гоббс, Джон Локк, Роберт Нозик және Джон Роулз. Ричард Рорти сияқты постмодернистердің біздің интеллектуалдық міндеттемелеріміз шартты, сондықтан ерікті түрде бекітуге және қайта қарауға жатады деген пікірлеріне күмәнмен қараған Шапиро біздің ең негізгі философиялық сенімдеріміздің көбісі біз күнделікті ойланбайтын әлеуметтік тәжірибелерге кіреді деп айтады. Бұл сенімдер әлеуметтік тәжірибелерге байланысты, сондықтан біз сенімдердің қалай өзгеруін күте алатынымызға қатысты маңызды шектеулер тудырады. Егер біз қазіргі саяси әлемде елеулі түрде басқа құндылықтарды ұстанатын болсақ, біздің нақты жағдайларымызды, олардың қалай болғанын және олар біздің құндылықтарымыз бен әрекеттерімізге қалай әсер ететінін жақсырақ ескеруіміз керек. Шапиро «либералды құқықтарға деген көзқарас капиталистік нарықтардың эволюциясына байланысты және функционалдық өзгерістер процестері арқылы дамыды» деп дәлелдейді. Бұл ойшылдар моральды конвенция, дәстүр және интерсубъективтіліктің түрлеріне негіздеуге тырысты. Негізінде, олар W. V. O. Quine-нің эпистемологиялық холизмінің түсініктерін қарыз алып, мән-жай арқылы этикалық және саяси талаптарды ақтауға үміттенді. Ақырында, Шапиро бұл әрекеттерді сынға алады, өйткені олар «біздің сенімдерімізге жеткілікті негіздер берудің барлық әрекеттерімен бір жаман негізді дәлелдеуді анықтаудың қателігін жасайды». Осы қате баламалардың орнына (фундационализм және контекстуализм), Шапиро үшінші жолды ұсынады, ол «сыни натурализм» деп аталады, ол прагматикалық реализмге деген міндеттемеге негізделген. Өзгертілген аристотелизмге сүйене отырып, Шапиро саясаттың мақсаты ретінде шынайы және интеграцияланған өмір туралы түсінік қалыптастырады. Осы мақсатта Шапиро демократиялық саясатты зерттеуге әр түрлі тәсілдерді қолданады. Бұларға қоғамдық таңдау теориясы, келісімшарт теориясы, неоканттық фундаментализм және неошумпетерлік мүддеге негізделген тәсілдер кіреді (осы жерде, атап айтқанда, Оңтүстік Африканың инклюзивті демократияға көшуіне қатысты). Шапироның басты қамы – адамдардың және институттардың қандай болуын, олардың қандай болатынын елестетіп, прагматикалық саяси этиканы дамыту. Осыны ескере отырып, ол осы кітапта өзінің демократиялық әділдік теориясының тұжырымдарын шығарады. Майкл Уолзердің «Сфералар әділдік» еңбегінен үлгі алып, Шапиро әділдікті зерттеу мен іздеуге «жарым-жартылай контексттелген» тәсілді ұсынады. Ол уақыт өте келе және әртүрлі әлеуметтік салаларда әр түрлі болады. Бұл ертедегі, негізінен сыншыл кітаптарда Шапиро әділдік пен демократияның арасындағы қарым-қатынасты, саясаттың шынайылығы мен әділетсіздікті жеңудің прагматикалық тәсілдерін зерттейді. Кейбір ғалымдар «Демократиялық әділдік» (1999) атты келесі кітабында, ол Ролздың «Әділдік теориясынан» кейінгі төрт немесе бес маңызды кітаптың қатарында тұр, Шапиро демократия мен әділдік көбінесе өзара қарама-қайшы идеялар екенін, бірақ соған қарамастан, бірге ілгерілеудің жақсы екенін айтады. Бұл бір жағынан прагматикалық саяси себептерден. Оның пікірінше, қазіргі әлемде заңдылық болу үшін әділдік демократиялық жолмен ізделуі керек, ал демократия уақыт өте келе біздің адалдықты сақтау үшін әділдікті насихаттаушы болуы керек. Бірақ, осы саяси ойларға қоса, Шапиро әділдік пен демократияның арасында философиялық байланыс бар екенін айтады, бұл екі идеалдың ең сенімді есептері билік ету идеясына міндеттемелерді қамтиды. Билік пен иерархия адам қарым-қатынасына тән. Бұл билік етудің әрдайым болу мүмкіндігін білдіреді. Міндет – билік етуді шектеудің жолдарын табу, сонымен бірге заңды иерархиялар мен билік қатынастарға араласуды азайту. Бұл Шапироны демократияның «бағынышты немесе жағдайды тудыратын жақсылық» екендігіне әкеледі: ол адамдық қарым-қатынастың шарттарын анықтайды, бірақ оның бағытын анықтамайды. Демократиялық әділдікті іздеу мүмкіндігі болғанда, Шапиро сипаттайтын «ішкі білімге» мойынсұнуды қамтиды. Осымен ол адамдарды өздері үшін ұжымдық түрде құндылықтарын іздеуге ынталандыруды білдіреді. Сырттан таңдалған шешімдер ішкі біліммен жасалғандарға қарағанда тиімді болмайды, ал олардың заңдылығы әрдайым күмәнді болады. Олар соңғы шаралар. Қабылданған жағдайда, олар тікелей араласуды азайтуға және адамдардың басқа да құндылықтарын іздеуіне кедері келтірмеуге бағытталған. «Демократиялық әділдік» кітабының қолданбалы тараларында Шапиро бұл қалай балалық шақтан бастап ересек өмірдің жұмыс және отбасылық өмірі, зейнетке шығу, қарттық және өлімге жақындау сияқты әртүрлі кезеңдерде іске асырылуын ұсынады. Шапиро өзінің есептерінің балаларға билік ету туралы пікірлерге, неке және ажырасу заңдарына, аборт пен халықты бақылауға, жұмыс орындарына, ең төменгі кіріс кепілдіктеріне, денсаулық сақтануға, зейнеткерлік саясатына және мүгедек қарттар үшін қабылданатын шешімдерге қатысты салдарына тоқталды. Оның демократия туралы аргументтері «Демократиялық теорияның күйі» (2003) және «Демократиялық теорияның нақты әлемі» (2011) еңбектерінде одан әрі дамытылды. Соңғысы демократиялық әділдік теориясының сыншыларына жауапты және қоғамдық институттар мен демократия және тарату туралы қосымша жоспарланған томдардың эскизін қамтиды. Аргументтің философиялық негіздері «Билік етуге қарсы» еңбегінде баяндалған. «Билік етуге қарсы» еңбегінде Шапиро Роулз, Уолзер, Фуко, Хабермас, Петтит және Скиннердің баламалы ұстанымдарын, сонымен қатар әділдік туралы өзінің маңызды аргументтерін келтіреді, «билік етуге қарсы әділдікке негізделген көзқарасты қазіргі баламалардан жақсырақ негіз ретінде қорғау үшін». Шапиро «Тәбетсіздікке қарсы» еңбегінде билік етуге қарсы жұмысын жалғастырады, онда саяси теоретиктер біржақты тәбетсіздікті қорғаудың орнына билік етуді анықтау және жеңілдетудің жолдарына назар аударуы керек деп мәлімдейді. Шапиро осы аргументтерін және одан да көптерін «Билік етуге қарсы саясат» атты қолданбалы саяси теорияның маңызды еңбегінде кеңейтеді, онда ол саясаттың басты мақсаты билік етумен күресу екенін көрсетеді. Теориялық тәсілге қоса, Шапиро сайлау жүйелері, тәуелсіз соттар, саясаттағы ақша, ең төменгі жалақы және азшылықтардың осалдығы сияқты мәселелерге қатысты осы жұмыстың салдары туралы талқылайды. Құлдыққа қарсы күрес, қазіргі әлеуметтік мемлекеттердің құрылуы, азаматтық құқықтар қозғалысы, Occupy Wall Street, Tea Party және әлемдік масштабтағы шегініс фабрикаларына қарсы науқандар сияқты әртүрлі деректерді пайдалана отырып, Шапиро саяси өзгерістер үшін тиімді коалицияларды қалай құруға және оларды билік етуге қарсы тұруға қалай бағыттай беруге болады деп зерттейді, нәтижесінде адамдар билік етумен күресудің жолдарын табуға үміттене алады деген мағынаны білдіреді. Шапиро авторитарлықтан демократияға өтуге қатысты мәселелер бойынша да жұмыс істеді. Мен...
Shapiro argues that “the liberal view of rights evolved via processes of adaptive change importantly conditioned by and functional to the evolution of capitalist markets”. These thinkers attempted to ground morality in varieties of convention, tradition, and intersubjectivity. Essentially, they hoped to justify ethical and political claims through context, borrowing the insights of W. V. O. Quine’s epistemological holism. Ultimately, Shapiro criticizes these attempts because they “commit the fallacy of identifying one bad kind of foundational argument with all attempts to provide adequate foundations for our beliefs.” In lieu of these flawed alternatives (foundationalism and contextualism), Shapiro recommends a third way, termed “critical naturalism,” which rests on a commitment to pragmatic realism. Drawing on a modified Aristotelianism, Shapiro constructs a notion of an authentic and integrated life as the goal of politics. To this end, Shapiro engages a variety of approaches to the study of democratic politics. These include public choice theory, contract theories, neo Kantian foundationalism, and neo Schumpeterian interest based approaches (here, in particular, with respect to South Africa's transition to inclusive democracy). Shapiro's concern is to develop a pragmatic political ethics which takes people and institutions as they are, in imagining what they might become. With that in view, it is in this book that he begins to sketch the outlines of his theory of democratic justice. Taking a cue from Michael Walzer's 'Spheres of Justice' Shapiro argues for a “semi contextualized” approach to the study and pursuit of justice. It varies over time and over the different realms of human social interaction. In these early, primarily critical, books, Shapiro explores the relationship between justice and democracy and with the realities of politics and pragmatic means of overcoming injustice. In his next book, Democratic Justice (1999), which some scholars rank among the four or five most important books since Rawls's A Theory of Justice, Shapiro argues that democracy and justice are often mutually antagonistic ideas, but are nonetheless best pursued together. This is partly for pragmatic political reasons. Justice must be sought democratically to be legitimate in the modern world, he argues, and democracy must be justice promoting if it is to hold our allegiance over time. But, in addition to these political considerations, Shapiro contends that there is a philosophical link between justice and democracy, rooted in the fact that the most plausible accounts of both ideals involve commitments to the idea of non domination. Power and hierarchy are endemic to human interaction. This means domination is an ever present possibility. The challenge is to find ways to limit domination while minimizing interference with legitimate hierarchies and power relations. This leads Shapiro to his claim that democracy is a subordinate or conditioning good: one that shapes the terms of human interaction without thereby determining its course. Pursuing democratic justice involves deferring, where possible, to what Shapiro describes as insiders' wisdom. By this he means encouraging people to democratize for themselves the collective pursuit of the things they value. Imposed solutions are unlikely to be as effective as those designed by insiders, and their legitimacy will always be in question. They are solutions of last resort. When adopted, they are best pursued indirectly and designed to minimize interference with peoples’ pursuit of other human goods. In the applied chapters of Democratic Justice, Shapiro suggests how this can be done in different phases of the human life cycle, from childhood through the adult worlds of work and domestic life, retirement, old age, and approaching death. Shapiro spells out the implications of his account for debates about authority over children, the law of marriage and divorce, abortion and population control, the workplace, basic incomes guarantees, health insurance, retirement policies, and decisions made by and for the infirm elderly. His arguments about democracy have been developed further in The State of Democratic Theory (2003) and The Real World of Democratic Theory (2011). The latter includes a response to critics of the theory of democratic justice and a sketch of additional projected volumes on public institutions and democracy and distribution. An elaboration of the argument's philosophical underpinnings is set out in “On Non Domination.” In "On Non Domination," Shapiro works through the alternative positions of Rawls, Walzer, Foucault, Habermas, Pettit, and Skinner, in addition to making his own substantive arguments about justice as
nondomination, in order to "defend a view of non domination as providing a better basis for justice than the going alternatives." Shapiro builds on this work on nondomination in "Against Impartiality," in which he argues that political theorists should focus on ways to identify and alleviate domination rather than unequivocally defending impartiality. Shapiro further expands upon these arguments and more in his major work of applied political theory Politics Against Domination, in which he makes presents a case that the overriding purpose of politics should be to combat domination. In addition to taking a more theoretical approach to the topic, Shapiro discusses the implications of this work for ongoing debates on electoral systems, independent courts, money in politics, minimum wages, and the vulnerabilities of minorities. Utilizing evidence from the battle against slavery, the creation of modern welfare states, the civil rights movement, Occupy Wall Street, the Tea Party, and the worldwide campaign against sweatshops, among other sources, Shapiro delves into the making of effective coalitions for political change and how best to press them into the service of resisting domination culminating in the motivating argument that individuals may reasonably hope to devise ways to combat domination. Shapiro has also worked on issues related to transitions from authoritarianism to democracy. In several papers written with Courtney Jung and others, he has developed an account of the conditions that make negotiated transitions to democracy more and less likely to occur, addressing also the question of how they can be made sustainable when they do occur. This work has generated substantial scholarly debate. Turning to the matter of leadership in "Transforming Power Relationships: Leadership, Risk, and Hope," Shapiro and coauthor James H. Read identify three major characteristics of successful, risk embracing leadership. Shapiro and Read state that such leadership is exemplified by Nelson Mandela and F. W. de Klerk during South Africa's transition to democracy, and further discuss leadership successes and failures in the cases of Northern Ireland and the Israeli Palestinian conflict. In his more recent work on democratic politics, "Collusion in Restraint of Democracy: Against Political Deliberation," Shapiro highlights that rather than improving political outcomes, deliberation instead undermines competition over proposed political programs. He therefore asserts that political outcomes may instead be improved by "restoring meaningful competition between representatives of two strong political parties over the policies that, if elected, they will implement." Additionally, Shapiro has written on the negative consequences of devolving political power to the grassroots level in modern democracies. In his work coauthored with Frances McCall Rosenbluth, Responsible Parties: Saving Democracy from Itself, Shapiro and Rosenbluth explore how popular democracies have eroded trust in political systems worldwide. This devolution of power to the grassroots is reflected in changing methods of candidate selection and increased amounts of ballot initiatives and referendums, as well as the increased use of proportional representation across democracies. Although these reforms are intended to bring politics closer to the people, they instead produce diminished trust in politicians, parties, and democratic institutions culminating most recently in major populist victories in democracies, including the United States and the United Kingdom. Highlighting that transferring power to the grass roots is part of the problem rather than a solution, Shapiro and Rosenbluth argue that decentralizing political decision making effectively weakens political parties, thereby making governments less effective and less able to adequately address the long term interests of their constituents. This subject also represents an ongoing joint project conducted by Shapiro and Rosenbluth, among others, at the Jackson Institute for Global Affairs at Yale University.
Әдістер мен гуманитарлық ғылымдар
Шапиро бірнеше мақала мен кітапта әлеуметтік ғылыми білімнің мәні, оны алудың ең тиімді жолдары және саяси философияға тигізетін әсері туралы ерекше көзқарастарды қорғады. «Рационалды таңдау теориясының патологиялары» еңбегінде Шапиро мен оның әріптесі Дональд Грин әлеуметтік ғылымдардағы басым әдіс – неоклассикалық экономикадан алынған рационалды таңдау модельдерін пайдаланып саяси әрекеттерді түсіндіру, болжау және интерпретациялауды қарастырды. Олар рационалды таңдау теориясының жақтастары нақты түсіндірмелер беруді мақсат тұтса, олардың болжамдары да сенімді болуы керек, немесе кемінде, қолданыстағы баламалардан жақсырақ болуы керек деп сақтық танытты. Саяси ғылымның бірнеше маңызды салаларындағы рационалды таңдау модельдерінің нәтижелерін – дауыс беру мінез-құлқы, ұжымдық әрекет, заң шығару үдерісі және сайлаулардың кеңістіктік теорияларын қарастырған Грин мен Шапиро рационалды таңдау теориясы өзінің мәлімдеген жетістіктерінен әлдеқайда кем екеніне келісті. Шындығында, олар оның бастапқы мақсатына жете алмайтынын, өйткені барлық универсалистік теориялар сияқты, зерттеу нысандарының барлығын бір типті деп қарастыратынын айтты. Универсализм сөзсіз «проблемаға бағытталған» емес, «әдістемеге бағытталған» әлеуметтік ғылымға әкеледі деп Шапиро атап көрсетті. «Гипотезалар эмпирикалық тұрғыдан тексеруге қиын жағдайларда формулировкаланады: дәлелдер талпындырылған түрде таңдалып, тексеріледі; қорытындылар бәсекелес түсіндірмелерге тиісті назар бермей жасалады; эмпирикалық аномалиялар мен келіспейтін фактілер көбінесе назардан тыс қалдырылады немесе дедуктивті аргументтерге кейіннен түзетулер енгізу арқылы айналып өтіледі». Осы мәселелер «теориялардың әмбебап сипатын сақтау үшін, ал өміршең эмпирикалық тестілеудің талаптарына сілтеме жасаудың орнына теорияларды әзірлеу және өзгертуге себеп болатын және күшейтетін қанағаттандырмас синдромды тудырады». Осы синдром орын алғанда, деректер енді теорияларды сынамайды: керісінше, теориялар деректерді үнемі сынап, олардан қашып құтылады. Қысқасы, эмпирикалық зерттеулер проблемаға емес, теорияға бағытталған, олар саяси құбылыстардың нақты жиынтығын есепке алудың орнына рационалды таңдау теориясының кейбір нұсқаларын сақтау немесе ақтау үшін жасалады. Олардың пікірінше, рационалды таңдау теориясы саяси шындық туралы негізсіз болжамдарға сүйенеді. Бұл болжамдар зерттелгенде және эмпирикалық тұрғыдан тексерілгенде, олар көбінесе жалған болып шығады. Ал рационалды таңдау теориясы нақты және болжамды түсіндірмелер жасағанда, мұндай түсіндірмелер көбінесе тривиальды, айқын және осы себепті аз құнды болып келеді. Оның кейбір бөлімдері қоғамдық пікірсайысқа да әсер етті. Бұл еңбек саяси ғылым саласында жүйелі эмпирикалық зерттеулерді жаңаруға ықпал еткені үшін мақталады. «Адам ғылымдарындағы шындықтан қашу» еңбегінде Шапиро адам ғылымдарының зерттеу нысандарынан қалай алыстап, формалды әдістемелік қатаңдықты дәлдікпен шатастырғанын жүйелі түрде қарастырады. Оның пікірінше, бұл маңызды, өйткені нәтижелер, тіпті шындықтан алыс болжамдарға негізделгенімен де, нақты нәтижелерге терең әсер етуі мүмкін. Мысалы, тиімсіздік арқылы осы типтегі әлеуметтік ғылым әлеуметтік сынды әлсірете алады. Рационалды таңдау теориясының жақтастары, интерпретаторлар және басқалар қолданған әдістемеге бағытталған стратегияларды сынағаннан бөлек, Шапиро эпистемологиялық реализмді қорғайды. Ол реализмді екі негізгі сенімге негізделген деп анықтайды: «әлем – біздің зерттеуімізден тәуелсіз немесе кейде тіпті олардың бар екендігі туралы хабардар болмайтын себептік механизмдерден тұрады, және ғылымның әдістері олардың нағыз мәнін ұғынудың ең жақсы мүмкіндігін ұсынады». Ол оның түсіндіру үшін де, адам ғылымдарындағы және нормативтік пікірсайыстар үшін де маңыздылығын зерттейді, олардың одан да жақын арада жүргізілуі керек деп санайды. Мысалы, егер біз әлемдегі әділетсіздікті азайтуға тырыссақ, біз әділеттіліктің философиялық мәнін, сондай-ақ адамдардың оның туралы түсініктерін қалыптастыратын әлемдегі жағдайларды зерттеуіміз керек.
Саясат мәселелері
Демократия орнында Шапиро: "Менің ойымша, зерттеулер ең нәтижелі болады, егер біз бірінші қатардағы мәселелерден бастап, оларды шешу үшін қажетті дәрежеде ғана жоғары деңгейдегі міндеттемелерге жүгінсек". Шапиро қолданбалы саяси теория саласындағы үш еңбегінде нақты саяси мәселелерді қарастырған. "Аборт: Жоғарғы Сот шешімдері" 1960 жылдан бері АҚШ-тағы аборт мәселесі бойынша саяси және құқықтық пікірталастың кеңейтілген талдауын және түсіндірмелерін ұсынады. "Мың кесікпен өлім: Мұрагерлік байлыққа салық салуға қарсы күрес" (Майкл Грейцпен бірлесіп жазылған) және "Тұтастыру: Жаһандық терроризмге қарсы стратегияны қайта құру". "Мың кесікпен өлім" еңбегінде Грейц пен Шапиро демократиялық елдерде неге кедейлер байларды бағындырмайды деген ежелгі сұраққа жаңа дәлелдер келтіреді. Егер кедейлерге дауыс беру құқығы берілсе, олар оны осы мақсатта пайдаланады деген болжам 19 ғасырдағы сайлау құқығын кеңейту туралы пікірталастарға үстемдік еткен. Бұл саяси ғылымдағы медианалық сайлаушы теоремасымен де сәйкес келеді. Шындығында, демократиялық елдерде көпшілік кейде үлестірімдегі регрессивті өзгерістерді қолдайды, яғни кедейлер өздерінің шығыны есебінен қоғамның ең бай мүшелерінің байлығын арттыратын шараларға дауыс береді. Мұндай жағдай 1916 жылдан бері қолданылып келген мұра салығын жоюға екі партияның кең қолдауымен болды, бұл Президент Буштың 2001 жылғы салықты қысқартуының бір бөлігі болды. Бұл салықты салық төлеушілердің ең бай 2 пайызы төледі, оның жартысы – ең бай 0,5 пайыздың үлесінде. Дегенмен, сауалнамалар көрсеткендей, көпшілік оны жоюды үнемі жақтады, ал салықты жою туралы заң Конгрестің екі палатасында да екі партияның күшті қолдауына ие болды. Саяси ғылым мен экономика әдебиеттерінде осы құбылысты түсіндіретін пайдалы түсініктердің жетіспеуіне байланысты Грейц пен Шапиро мұралық салықты жоюдың заңнамалық табысын зерттеді. Конгрессмендермен, сенаторлармен, аппарат қызметкерлерімен, мемлекеттік қызметкерлермен, лоббистермен, белсенділермен, сарапшылармен және пікір сауалнамаларын жүргізушілермен 150 сұхбаттасу негізінде олар "Вашингтонда билік пен саясаттың бүгінде қалай жұмыс істейтінін" көрсететін суретті жасады. Кітапта қайта бөлуші коалициялардың американдық саясатта тиімділігін анықтайтын бірқатар түсініктер келтірілген, сондай-ақ Америкадағы биліктің күрделі көп түрлілігі және саяси тәжірибені жандандырудағы моральдық міндеттемелердің рөлі атап көрсетілген. Бұдан өзге, американдықтардың өз мүдделерін қалай түсінетіні және олар бойынша шешім қабылдауы туралы түсініктер берілген. Олардың пікірінше, мүдделік топтар қоғамдық пікірді түбегейлі өзгертпей-ақ, саясаткерлердің мінез-құлқын өзгерте алады. Мұра салығы мәселесінде мүдделік топтар пікір сауалнамаларында басты және бейтарап емес сөздерді қолдану арқылы қоғамдық пікірді қайта құруға мүмкіндік алды. Қоғамдық пікір өзгермегенмен, саясаткерлердің қоғамдық пікірге деген көзқарасы түбегейлі өзгерді, соған байланысты олардың қандай әрекеттердің саяси тұрғыдан қауіпсіз екендігі туралы түсінігі де өзгерді. Бұл демократияның көпшіліктің "объективті" мүддесінен туындаған деп есептегенімізден өзгеше, жоғарыға қарай қайта бөлуді қалай жүзеге асыра алатынын ішінара түсіндіреді. Грейц пен Шапиро бұл кітабы үшін 2006 жылы Сидни Хиллман сыйлығын алуға тиіс болған, бірақ Шапироның 1995 жылы Йельде өткен кәсіподақ науқаны кезінде аспиранттарды қорқытқан деген айыптауларға байланысты сыйлық соңғы сәтте қайтарып алынды, кейін әкімшілік сот оны заңсыз ішінара ереуіл деп тапты. Хиллман сыйлығын Йельдегі кеңсе және техникалық қызметкерлерді білдіретін UNITE HERE еңбек одағы демеушілік етеді және Graduate Employees and Students Organization (GESO) ұйымының бас ұйымы болып табылады. Шапиро сыйлықтың кері қайтарылуына өкініш білдіріп, әкімшілік құқық төрешісі 1995 жылғы ереуілден туындаған Йельге қарсы талаптарды қабылдамағанын, сондықтан оған қатысты айыптаулар ешқашан шешілмегенін атап өтті. Американың 21 ғасырдың бірінші онжылдығындағы сыртқы саяси шешімдері мен олардың салдарынан кейін Шапиро "Тұтастыру" кітабын жазды. Бұл 9/11 шабуылдарынан кейін үстемдікке ие болған неоконсервативті Буш доктринасын және демократтардың балама ұсыныс бермегені үшін сынға алды. "Сайлау саясатында ештеңемен бір нәрсені жеңе алмайсың" деген пікірден бастап, Шапиро 9/11 кезеңінен кейінгі сыртқы істерге Джордж Кеннанның суық соғыс стратегиясын бейімдеуге негізделген көзқарасын түсіндірді. Принциптік тұрғыдан алғанда, режимді агрессивті өзгертуден гөрі тұтастыру артық, өйткені елдерге демократияны өздері таңдауға (немесе бас тартуға) мүмкіндік беру демократиялық, бұл Шапироның әділ нәтижелерге жетуде "ішкі білімнің" маңыздылығына берілгендігімен сәйкес келеді. Алайда, агрессивті сыртқы соғыстар ақшалай және саяси капитал тұрғысынан қымбатқа түседі, сонымен қатар халықаралық бедел тұрғысынан да шығынға ұшыратады. Оның пікірінше, ұйымдасқан терроризм сияқты трансшекаралық қауіпті де, қонақ елдерге қысым көрсету арқылы тиімдірек шектеуге болады. Кеннанның тұтастыруды қорғауы стратегиялық болды, бірақ Шапироның пікірінше, доктринаның зорлық қолдануды тоқтатып, өзі бұзақы болмау үшін жеткілікті деңгейде күшейту қағидасы демократиялық идеалға нормативтік тартымдылық сыйлайтын үстемдікке қарсы тұруға берілген орталық міндеттемені көрсетеді. Жақында жазылған "Есіктегі қасқыр: Экономикалық қауіпсіздіктің қаупі және онымен күресу жолдары" (Michael Graetzбен бірлесіп жазылған) еңбегінде Шапиро американдықтардың теңсіздіктен гөрі өздерінің экономикалық қауіпсіздігіне көбірек алаңдап, американдықтардың қандай да бір нәрсені жоғалтудан ең қорқатынын атап көрсетеді, ол жұмыс, мәртебе немесе қауіпсіз қауымдастықтар болсын. Сондықтан Шапиро мен Грейц экономикалық қауіпсіздіктің шешімі – бұл нақты мақсаттардың маңызында коалиция құрудың және оларды саяси жүйе арқылы табандылықпен іске асыру, бұрынғы реформалардағы табысқа дәлелдер келтіреді, мысалы, құлдық сауданы жою және азаматтық құқықтар заңнамасын қабылдау. Бұдан өзге, Шапиро мен Грейц американдықтардың қауіпсіздігін арттыратын нақты, іске асырылатын реформалар ұсынады, сондай-ақ жұмыс орындарын көбейту, жалақыны жақсарту, жұмыссыздықтан зардап шеккен отбасыларды қорғау және денсаулық сақтану және балаларға күтім сияқты жақсы әлеуметтік қызметтер ұсыну бойынша маңызды ұсыныстар береді.
The book develops a number of insights about what makes redistributive coalitions more and less effective in American politics, underscoring the complex pluralism of power in America and the role of moral commitments in animating lived political experience. It also provides insights into the ways in which Americans understand and make decisions about their interests. They argue that interest groups can radically change politicians behavior without substantively changing public opinion. In the case of the estate tax, interest groups were able to recast public opinion by employing priming and non neutral wording in opinion polls. While public opinion did not change, the politicians’ perceptions of public opinion radically shifted and with it, their understanding of which actions were politically safe. This provides a partial explanation for the way that democracies can generate upward redistribution, contrary to what we might have assumed were the “objective” interests of the majority. Graetz and Shapiro were to have received the 2006 Sidney Hillman award for the book, but the award was revoked at the last minute due to allegations that Shapiro had intimidated graduate student assistants during a union campaign at Yale in 1995, which an administrative court later found to be an illegal partial strike. The Hillman award is sponsored by a labor union, UNITE HERE, which represents clerical and technical workers at Yale and serves as the parent organization of the Graduate Employees and Students Organization (GESO). Shapiro expressed regret over the withdrawal of the award and noted that the administrative law judge dismissed claims against Yale stemming from the 1995 strike, so the allegations against him were never adjudicated. In the wake of America's foreign policy decisions in the first decade of the 21st century and their consequences, Shapiro wrote Containment. This was a critique both of the neoconservative Bush doctrine, which gained ascendency following the 9/11 attacks, and of the Democrats for their failure to articulate an alternative. Beginning from the claim that, “in electoral politics, you can’t beat something with nothing”, Shapiro spelled out an approach to foreign affairs in the post 9/11 age based on an adaptation of George Kennan's cold war containment strategy. Containment, rather than aggressive regime change, is preferable from a principled perspective because it is more democratic to leave countries to choose (or refuse) democracy on their own, consistent with Shapiro's insistence on the importance of ‘insider wisdom’ in achieving just outcomes. But furthermore, aggressive foreign wars are expensive in terms of monetary and political capital, and have costs in terms of foreign reputation also. Even a trans border threat like organized terror, he argues, can be most effectively contained by pressuring host countries. Kennan's defense of containment had been strategic all the way down, but Shapiro argues that the doctrine's imperative to ratchet up only enough coercive force to stop the bully, without yourself becoming a bully, embodies the central commitment to resisting domination that gives the democratic ideal its normative appeal. In a more recent work coauthored with Michael Graetz,The Wolf at the Door: The Menace of Economic Insecurity and How to Fight It, Shapiro argues that Americans are more concerned with their own economic insecurity than they are about inequality calling attention to the fact that Americans are most afraid losing what they already have, whether it be jobs, status, or safe communities. Therefore, Shapiro and Graetz posit that the solution to economic insecurity is a return to the hard work of building coalitions around realistic goals and pursuing them doggedly through the political system providing evidence of the success of this tactic in earlier reforms, such as in the cases of the abolition of the slave trade and the pursuit of civil rights legislation. Additionally, Shapiro and Graetz offer concrete, achievable reforms that would make Americans more secure, and offer substantial recommendations for how to increase employment, improve wages, protect families suffering from unemployment, and provide better social services such as health insurance and child care.
Басқа жұмыстар
Шапиро сегіз жыл бойы NOMOS, Америка саяси және құқықтық философия қоғамының жылнамасын, сондай-ақ көптеген басқа да ғылыми еңбектер жинақтарын редакциялады. Шапиро сонымен қатар «Нью-Йорк Таймс» газетінің «Өнер мен идеялар» бөліміне, «Dissent» және «Critical Review» сияқты журналдарға материалдар жариялады. Ол кейде пікір мақалаларын да жазады. Сонымен қатар, Шапиро «Саясаттың моральдық негіздері» (2003) атты кітабын шығарды. Бұл кітап Шапиро Йель университетінде ондаған жылдар бойы оқытқан танымал бағдарламаның негізінде жазылған. Ол «Біздің адалдығымызды талап ететін мемлекеттердің заңдары мен іс-әрекеттерін кім және қандай критерийлер бойынша бағалайды?» деген сұраққа үш түрлі жауапты зерттейді. Пайдалылық, марксистік және әлеуметтік келісім теорияларын қарастыра отырып, Шапиро 20 ғасырдың саяси заңдылық туралы басты ойлау жолдарының ортақ бастауын және осы теорияларды іске асырудың практикалық салдарларын көрсетуді мақсат етеді. Кітаптың соңғы тарауларында ол Ағартушылыққа қазіргі сынды қабылдап, сол кездегі саяси ойды жандандырған идеялар мен принциптерді қабылдамағанның өзінде, одан бас тартудың бізге зиян келтіретінін айтады. Шапиро өзі «жетілген Ағартушылық» деп атап кеткен ұстанымды қорғайды. Оның негізгі қағидалары – ғылымға қателік мүмкіндігін мойындау және өкілді институттар арқылы іске асырылатын жеке адамның саяси бостандығы. Шапиро 2015 жылдың қаңтарынан бері Йель университетінің Coursera платформасында ұсынатын «Саясаттың моральдық негіздері» саяси философияға кіріспе курсының жетекшісі де болды. Бұл курс «Ағарту дәуірінің маңызды саяси теорияларына шолу» жасап, сонымен қатар қазіргі заманғы саясаттағы мәселелерді де қарастырады. Курстың мақсаты – «Үкімет қай кезде біздің адалдығымызға лайық, ал қай кезде одан бас тарту керек?» деген негізгі сұраққа жауап беру. 2022 жылдың 23 қаңтарына дейін осы курсқа 173 901 адам тіркелді.