Кіріспе

Пало-Верде ұлттық паркі (lang es) – Коста-Риканың ұлттық паркі, Ареналь Темписке сақтау аймағының бір бөлігі. Ол Темписке өзенінің аңғарының көп бөлігін қамтиды және Гуанакасте провинциясында 45 492 акр (шамамен 18 400 гектар) жерді алып жатыр, Канас қаласынан батысқа қарай 30 шақырым қашықтықта орналасқан. Айналасы негізінен тропикалық құрғақ ормандармен қоршалған. Парк маңызды су тасқыны жайылмалары, батпақтар, әк тас тізбектері және маусымдық көлдерді сақтап, аймақтың экологиясын қауіпке ұшыратып келген адамның ықпалынан қорғауға бағытталған.

География

Паркте таңғы 8-ден қараңғыға дейін ашық тұратын рейнджерлік станция, сондай-ақ ішуге жарамды су мен дәретханалар бар. Пало-Верде биологиялық станциясы Тропиктік зерттеулер ұйымы басқарады және осы жерде орналасқан. Парктің ерекшелігі – құс түрлерінің көптігі мен әртүрлілігі, осы фактор қорықты құруға ықпал етті. Бұл, әсіресе, парктің әртүрлі экологиясымен байланысты, себебі мұнда мәңгі жасыл орманнан бастап мангр батпақтарына дейін 15 түрлі топографиялық аймақ бар. Паркте үлкен құралай, қызыл ара, ақ ибис, қызғылт қанатты қасқыр, анхинга, ябиру және ағаш шұбарлары жиі кездеседі. Құрғақ маусымда елдің басқа аймақтарында су тапшы болады. Сондықтан көптеген құстар парке және оның өзен алабына жиналады. Темписке өзенінің ортасында орналасқан Парахос аралы құстарды бақылауға өте қолайлы орын. Бұл арал Коста-Рикада қара бауырлы түнгі балықшының ең ірі ұялау орны болып табылады. Парк ең қауіпті экожүйелердің бірін қорғайды. Бұл – бір кезде Орталық Американың көп бөлігін жапқан тропикалық құрғақ орманның соңғы қалдықтарының бірі. Тропикалық құрғақ орман қазір бастапқы көлемінің 0,1 пайызынан да аз қалды және тропиктердегі ең қауіпті экожүйелердің бірі саналады.

Тарих

Пало-Верде ұлттық паркі 1970 жылдары жабайы табиғатты қорғау аймағы деп жарияланды, себебі 60-тан астам түрдің құстары лагунаны, яғни ылғалды жерді көшпенді тоқтау орны ретінде пайдаланды. Бұрын құрғақ маусымда 35 000 қара ішкі қаз, 25 000 көк қанатты үйрек және бірнеше жүздей көшіп бара жатқан үйректер болған. Кейін парк ұлттық парк мәртебесін алып, Қоршаған орта, энергетика және телекоммуникация министрлігі (MINAE) мемлекеттік органының басқаруына берілді. 1990 жылдары парк халықаралық маңызы бар ылғалды жерлердің Рамсар тізіміне және Монтрё тізіліміне енгізілді.