Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көшіру машиналары қазіргі заманғы құжат көшіру технологиясының алға басушысы болды. Қазір олардың орнына сандық дупликаторлар, сканерлер, лазерлік принтерлер және фотокөшіру машиналары келді, бірақ көп жылдар бойы олар шектеулі таралымға арналған құжаттарды көбейтудің негізгі құралы болды. Дупликаторды Томас Эдисон мен Дэвид Гестетнер ойлап тапты, Гестетнер 1990 жылдардың соңына дейін нарықты бағыттап тұрды. Жазу машинасы сияқты, бұл машиналары да 19-шы ғасырдың соңында басталған өнеркәсіптік революцияның екінші кезеңінің өнімдері еді (оны екінші өнеркәсіптік революция деп те атайды). Бұл екінші кезең кішкентай электр моторлары және өнеркәсіптік химия өнімдері сияқты технологияларды жаппай нарыққа енгізді, оларсыз көшіру машиналары экономикалық жағынан тиімді болмас еді. Күнделікті өмірге қағаз жұмысының көлемін ұлғайту арқылы көшіру машинасы мен жазу машинасы кеңсе үстелінің пішінін және кеңсе жұмысының мәнін біртіндеп өзгертті. Олар көбінесе мектептерде, шіркеулерде және шағын ұйымдарда қолданылды, онда хабарламалар мен жаттығу парақтарын шығару үшін революциялық түрде экономикалық көшіру қажет болды. Жеке баспагерлер осы машиналары арқылы фанзиндерді де шығарды. 17-шы ғасырдың ортасынан 18-шы ғасырдың соңына дейін қолмен көшірудің бірнеше әдісі ойлап табылды, бірақ олардың ешқайсысы коммерциялық мақсатта кеңінен қолданылмады.
Duplicating machines were the predecessors of modern document reproduction technology. They have now been replaced by digital duplicators, scanners, laser printers and photocopiers, but for many years they were the primary means of reproducing documents for limited run distribution. The duplicator was pioneered by Thomas Edison and David Gestetner, with Gestetner dominating the market up until the late 1990s. Like the typewriter, these machines were products of the second phase of the Industrial Revolution which started near the end of the 19th century (also called the Second Industrial Revolution). This second phase brought to mass markets technologies like the small electric motors and the products of industrial chemistry without which the duplicating machines would not have been economical. By bringing greatly increased quantities of paperwork to daily life, the duplicating machine and the typewriter gradually changed the forms of the office desk and transformed the nature of office work. They were often used in schools, churches, and small organizations, where revolutionarily economical copying was in demand for the production of newsletters and worksheets. Self publishers also used these machines to produce fanzines. A few alternatives to hand copying were invented between the mid 17th century and the late 18th century, but none were widely adopted for business use.
Жалғандықты анықтау құрылғылары
Құжат көшіруде (құқық қорғау және басқа да салалардан өзгеше), полиграф – жазушының қолындағы қаламмен қатар қозғалатын механикалық құрылғы, ол жазу барысында құжаттың бірнеше көшірмесін жасауға мүмкіндік береді. Полиграфтар 17 ғасырда пайда болған, бірақ 1800 жылға дейін кеңінен танымал болған жоқ. Джон Исаак Хокинс және Чарльз Уилсон Пил 1803 жылы АҚШ-та полиграфты патенттеді, ал 1804 жылдан бастап Томас Джефферсон олармен бірлесіп машинаны жетілдіру жұмыстарын жүргізді. Ол өмірінің соңына дейін полиграфты пайдаланды. Дегенмен, полиграфтар көптеген кеңселерде қолдануға ыңғайлы болған жоқ және бизнесте кеңінен таралған емес. Хокинс пен Пил полиграфтарды өндіруден пайда таппады. Мұның себебі – құрылғының "туғаннан берілген тұрақсыздығы және үнемі жөндеу мен реттеу қажеттілігі".
In document duplication (as opposed to law enforcement and such), a polygraph is a mechanical device that moves a second pen parallel to one held by a writer, enabling the writer to make a duplicate of a document as it is written. Polygraphs appeared in the 17th century but did not become popular until 1800. John Isaac Hawkins and Charles Willson Peale patented a polygraph in the US in 1803, and beginning in 1804 Thomas Jefferson collaborated with them in working on improvements in the machine. He used a polygraph for the rest of his life. However, polygraphs were not practical for most office purposes and were never widely used in businesses. Hawkins & Peale lost money producing polygraphs. The problem was their "inherent instability, and constant need for repair and adjustment."
Хаттар көшірмелеу баспалары
1780 жылы Джеймс Уотт хаттарды көшіруге арналған баспа машинасына патент алды, оны сол жылдан бастап Джеймс Уотт & Co. өндіре бастады. Хаттарды көшіру престерін 1780-ші жылдардың басында Бенджамин Франклин, Джордж Вашингтон, Генри Кавендиш және Томас Джефферсон сияқты тұлғалар қолданды. 1785 жылы Джефферсон Джеймс Уотт & Co. компаниясы жасаған стационарлық және портативті баспа машиналарын пайдаланды. Хаттарды көшіру машиналарын пайдаланып, хат жазылғаннан кейін жиырма төрт сағат ішінде көшірме жасауға болады, бірақ бірнеше сағат ішінде жасалған көшірмелер жақсырақ болатын. Көшіруші кеңсе қызметкері алдымен келесі бірнеше сағат ішінде жазылатын хаттардың санын есептеп, көшіру кітапшасын дайындаумен айналысатын. Егер кеңсе қызметкері бір беттен тұратын 20 хатты көшіргісі келсе, онда ол көшірме жасағысы келетін алғашқы қағаздың алдына майланған қағазды салып қоятын. Содан кейін 20 парақ қағазды аударып, оған майланған екінші қағазды қоятын. Қағазды ылғалдандыру үшін кеңсе қызметкері щетка немесе көшіру қағазын ылғалдандыруға арналған құралды қолданды. Демпирде су сақталатын ыдыс болды, онда мата суға батырылып, кеңсе қызметкері матаны көшірме жасалатын қағаздың үстінен сүртетін. Қағазды ылғалдандырудың баламалы әдісі ретінде 1860 жылы Cutter, Tower & Co. (Бостон) Lynch-тің патенттелген қағаз ылғалдандырғышын жарнамалады. Содан кейін хаттар арнайы көшіру сиясымен жазылып, дақ қалдырмайтын. Көшіруші кеңсе қызметкері хат кітапшасының келесі бөлігін мына ретпен қолданатын: алдымен майланған қағаз, содан кейін хат кітапшасының қағазы, содан кейін көшірме жасалатын қағаздың артқы жағына бетімен қаратып қойылған хат, содан кейін тағы бір майланған қағаз және т.б. 1856 жылы анилин бояғыштарымен жасалған сиялар енгізілгенге дейін хаттарды көшіру машиналарында жасалған көшірмелердің сапасы қол жетімді көшіру сияларының қасиеттерімен шектелген. Көшіру машинасымен көшіруге болатын кейбір құжаттар сиямен емес, қаламмен жазылды. 1870 жылдары пайда болған көшіру қаламдарының өзектері графит, саз және анилин бояуының қоспасынан жасалған. 1870-ші жылдардың соңында кітаптарды көшіруде беттерді ылғалдандырудың жақсартылған әдісі ойлап табылды, ал 1880-ші жылдардың соңында ол кеңінен қолданыла бастады. Ол үшін щеткамен немесе демпирмен емес, жұқа ылғал матамен немесе қағазбен әр майланған қағаз бен келесі қағаздың арасына салынатын. 1880-ші жылдардың соңында кеңсе жүйелерін жетілдіру арқасында байланысты емес құжаттарды сақтауға қойылатын талаптар артты, соның салдарынан хаттардың байланысты емес көшірмелерін жасауға арналған көшіру машиналарына сұраныс өсті. 1886 жылы Нью-Йорк штатының Рочестер қаласындағы Schlicht & Field компаниясы тез жүгіретін ылғалды жапырақ көшірме машинасын шығарды. Көшірмелерді қағазға басып шығарғаннан кейін, қағаз көшірме машинасының астындағы шкафқа кіріп, онда үлкен роликте кептірілетін. Құрғақ көшірмелерді алып тастау үшін арнайы құрал қолданылатын. Роликті көшірме машинасымен көшірме жасау, хаттарды көшіру пресіне қарағанда жылдамырақ болатын. Роликті көшірме машинасымен екі минут ішінде 100 данаға дейін көшірме жасауға болатыны айтылды. Роликті көшірме машиналары көміртек қағаз технологиясымен бәсекелесті. Роликті көшірме машинасымен бір хатты бірнеше рет өткезе отырып, ондаған көшірме жасауға болатыны айтылды. Егер хат қаламмен және жақсы сиямен жазылған болса, онда ондаған көшірме жасауға болады. 1902 жылы Индиана штатының Мунси қаласындағы Process Letter Machine Co. компаниясы New Rotary Copying Press атты жеке парақ көшірме машинасын ұсынды. Бұл машина роликті көшірме машиналарына ұқсас болды, бірақ көшірмелер жеке қағазға түсірілетін.
In 1780 James Watt obtained a patent for letter copying presses, which James Watt & Co. produced beginning in that year. Letter copying presses were used by the early 1780s by the likes of Benjamin Franklin, George Washington, Henry Cavendish, and Thomas Jefferson. In 1785, Jefferson was using both stationary and portable presses made by James Watt & Co. Using letter copying presses, copies could be made up to twenty four hours after a letter was written, though copies made within a few hours were best. A copying clerk would begin by counting the number of master letters to be written during the next few hours and by preparing the copying book. Suppose the clerk wanted to copy 20 one page letters. In that case, he would insert a sheet of oiled paper into the copying book in front of the first tissue on which he wanted to make a copy of a letter. He would then turn 20 sheets of tissue paper and insert a second oiled paper. To dampen the tissue paper, the clerk used a brush or copying paper damper. The damper had a reservoir for water that wet a cloth, and the clerk wiped the cloth over the tissues on which copies were to be made. As an alternative method of dampening the tissue paper, in 1860 Cutter, Tower & Co., Boston, advertised Lynch's patent paper moistener. Then letters were written with special copying ink which was not blotted. The copying clerk arranged the portion of the letter book to be used in the following sequence starting from the front: a sheet of oiled paper, then a sheet of letter book tissue, then a letter placed face up against the back of the tissue on which the copy was to be made, then another oiled paper, etc. Prior to the introduction of inks made with aniline dyes in 1856, the quality of copies made on letter copying presses was limited by the properties of the available copying inks. Some documents that were to be copied with copying presses were written with copying pencils rather than copying ink. The cores of copying pencils, which appear to have been introduced in the 1870s, were made from a mixture of graphite, clay, and aniline dye. By the late 1870s, an improved method for moistening pages in copying books had been invented, and by the late 1880s it had been widely adopted. Rather than using a brush or damper to wet the tissues, the clerk inserted a thin moist cloth or pad between each oil paper and the following tissue. In the late 1880s, adoption of improvements in office systems for filing unbound documents increased the demand for copying machines that made unbound copies of letters, as opposed to copies in bound books. In 1886, Schlicht & Field of Rochester, N. Y., introduced the Rapid Roller Damp Leaf Copier, a roller copier, which used pressure supplied by rollers to copy letters onto a roll of dampened paper. After copies were pressed onto the paper, the paper entered the cabinet under the copier, where it dried on a large roller. An attachment was used to cut dried copies off the roll. Copies could be made more quickly with a roller copier than with a letter copying press. It was claimed that nearly 100 papers could be copied in two minutes with a roller copier. Roller copiers competed with carbon paper technology. It was claimed that a roller copier could make a half dozen copies of a typewritten letter if the letter was run through the copier several times. It could make a dozen copies if the letter was written with a pen and good copying ink. The Process Letter Machine Co. of Muncie, Indiana, offered the New Rotary Copying Press, a loose leaf copier, in 1902. This machine was similar to roller copiers but copied onto loose leaf paper.
Гектографтар
Гектограф 1876 жылы немесе одан сәл бұрын пайда болған технология болатын, онда бояумен сіңдірілген бас көшірме – спирттік көшірмеге ұқсас – қатты желатинге толы торт табасының үстіне салынатын еді. Бояу желатинге сіңгеннен кейін, суретті көшіру үшін гелатинге қағаз жабуға болатын. Осылай шамамен 50 көшірме жасауға мүмкіндік болды. Гектография баяу және көбінесе қиын болды, бірақ ол қолданушыларда зор ерлік сезімін тудыратын еді. Гектографтан сапалы әрі жылдам көшірмелер алу үшін нақты материалдар қажет болды (анилин бояуы ең тиімдісі), бірақ қолға ұстамалы көшірмелерді түрлі-түрлі импровизацияланған материалдардан және қарапайым құралдардан жасауға болады. Қолдануда, гелатинге сіңіп, қағазға берілетін кез келген бояу жарамды. Осының арқасында импровизациялық гектография цензураланған материалдарды – бүлікшіл әдебиеттен порнографияға дейін – көшіруде маңызды рөл атқарды.
The hectograph introduced in 1876 or shortly before, was a technology in which a dye impregnated master copy, not unlike a spirit master, was laid on top of a cake pan full of firm gelatin. After the dye soaked into the gelatin, sheets of paper could be laid on top of the gelatin to transfer the image. This was good for 50 copies at most. Hectography was slow and clunky, but it could inspire great intrepidity in its users. While good quality, reasonably rapid copies from a hectograph require fairly specific materials (Aniline dye is the most effective), passable copies can be produced from a bewildering array of improvised materials on makeshift equipment. Practically speaking, any dye that soaks into the gelatin and can then be drawn out by the available paper will work. This meant that improvised hectography assumed the role of reproducing nearly every sort of censored material from subversive literature to pornography.
Мимеографтар
Альберт Блейк Дик 1884 жылы ойлап тапқан мимеограф машинасы қалам немесе теріс машинамен кесуге болатын қалың балауыз жағылған қағаз "штемпельдерін" пайдаланды. Штемпель (қолмен немесе электрмен) машинаның барабанына оралды, барабан штемпельдегі кесілген жерлер арқылы сияны сығып шығарды. Қағаздың беті (осырма қағаз сияқты) тегіс болды, ал сиясы қара және иіссіз еді. Адамдар арнайы пышақтармен штемпельдерді қолмен кесе алатын, бірақ қолмен жазу тиімді емес еді, себебі жабық контурлы әріптер тесікке айналып, қара дақ түрінде басылып шығатын. Бұл мәселені шешу үшін технология жақсартылып, мимеографты дайындау үшін теріс машиналарды қолдануға мүмкіндік берілді. Егер пайдаланушы штемпельді барабанға кері жағымен орнатса, көшірмелер кері суреттелеген болып шығатын.
The mimeograph machine invented by Albert Blake Dick in 1884 used heavy waxed paper "stencils" that a pen or a typewriter could cut through. The stencil was wrapped around the drum of the (manual or electrical) machine, which forced ink out through the cut marks on the stencil. The paper had a surface texture (like bond paper), and the ink was black and odorless. A person could use special knives to cut stencils by hand, but handwriting was impractical, because any closed loop letterform would cut a hole and thus print as a black blob. The technology was soon refined to control this problem, also allowing the use of typewriters to prepare mimeograph masters. If the user put the stencil on the drum wrong side out, the copies came out mirror imaged.
Спиртті қайталаушылар
1923 жылы ойлап табылған және Ditto, Inc. компаниясы сатқан спирт дупликаторы екі қабатты "спирт шеберлерін" немесе "дитто шеберлерін" пайдаланды. Жоғарғы қабатқа мәтін, сурет немесе жазу жазылуы мүмкін болды. Екінші қабатқа түсті балауыз жағылды. Жоғарғы қабатқа жазу немесе теру қысымы түсті балауызды оның артқы жағына көшіріп, қажетті белгілердің кері бейнесін жасады. (Бұл көмір қағаздың кері әрекеті сияқты болды.) Балауыз жағылған қабат алынып тасталды, ал екінші қабат (суреттері бар) (қолмен немесе электрмен) машинаның барабанына балауыздалған (артқы, немесе кері бейне) жағы сыртқа қаратылып бекітілді. Балауыздың әдеттегі түсі – анилин күлгін түсі, арзан, орташа беріктіктегі пигмент, жақсы контрастты қамтамасыз ететін, бірақ басқа түстер де қолданылды. Mimeo-дан айырмашылығы, ditto бір ретте бірнеше түспен басып шығару мүмкіндігіне ие болды, бұл оны карикатуристер арасында танымал етті. Спирт дупликаторлары екі жақты басып шығаруға қабілетсіз болды, себебі процеске тән еріткішпен қағаздың қанығуы бұрын басылған суретті жоятын еді. Жақсы жасалған спирт шебері ең көп дегенде 500 данаға дейін басып шығара алатын, бұл мимеографтың штампына қарағанда әлдеқайда аз болатын. Қосымша көшірмелер жасау үшін, түпнұсқасымен бірдей жаңа шебер қайта жасалуы керек еді. Белгілі болғандай, суреттер жарыққа ұшырағанда бірте-бірте солғып, тұрақты таңбалар мен жарнамалар үшін оларды пайдалануды шектеді. Спирт дупликаторларымен жасалған көшірмелер қазіргі уақытта құжаттардың мәтіндік және көркемдік сақталуына жауапты мұрағатшылар үшін үлкен қиындық туғызады.
The spirit duplicator invented in 1923 and sold by Ditto, Inc., used two ply "spirit masters" or "ditto masters". The top sheet could be typed, drawn, or written upon. The second sheet was coated with a layer of colored wax. The pressure of writing or typing on the top sheet transferred colored wax to its back side, producing a mirror image of the desired marks. (This acted like a reverse of carbon paper.) The wax supply sheet was then removed and discarded, and the other sheet (containing the images) was fastened onto the drum of the (manual or electrical) machine, with the waxed (back, or reverse image) side out. The usual wax color was aniline purple, a cheap, moderately durable pigment that provided good contrast, though other colors were also available. Unlike mimeo, ditto had the useful ability to print multiple colors in a single pass, which made it popular with cartoonists. Spirit duplicators were incapable of double sided printing, since the saturation of the paper with solvent inherent to the process would destroy a previously printed image. One well made spirit master could at most print about 500 copies, far fewer than a mimeograph stencil could manage. To produce further copies, an entirely new master would have to be reconstructed in the same way as the original master. Notoriously, images would gradually fade with exposure to light, limiting their usability for permanent labels and signage. Copies made by spirit duplicators now pose a serious challenge to archivists responsible for document textual and artistic preservation.
Мимеографтар мен спиртті дубликаторларды салыстыру
Спирт дубликаторлары мен мимеографтар 20 ғасырдың бірінші жартысында бәсекелестікке түсіп, бір-бірін толықтыратын технологиялар болды. Мимеография, әдетте, кешірімді технология саналды және ХХІ ғасырда да түрлі форматтарда қолданылып келеді. Спирт дубликаторларының дұрыс жұмыс істеуі үшін өте жоғары дәлдік пен мұқият реттеу қажет болды. Спирт дубликаторларының басып шығару сапасы көбінесе нашар болды, бірақ тәжірибелі оператор оны жемдеу жылдамдығын, қысымды және еріткіш мөлшерін дұрыс реттеу арқылы жақсарта алатын. Өз шағын кезеңінде, екі түрдің де үстел үстіндегі дубликаторлары дәстүрлі жинақтап басуға, офсеттік немесе тамға басуға арзан әрі ыңғайлы балама болды. Олар мектепке арналған жаттығу жұмыстарына, шіркеулердің хабарламаларына және апазиндерге қажетті шағын көлемде басу үшін өте қолайлы болды. Тіпті техникалық білімі аз мұғалімдер, профессорлар, дін қызметкерлері және жеке баспагерлер де оларды пайдалана алатын. Машиналардың танымалдылығының көп бөлігі осы салыстырмалы оңай қолдануына және кейбір жағдайларда сыртқы қуат көзіне мұқтаж болмауына байланысты болды. Мимеограф машиналары спирт дубликаторларынан бұрын пайда болды, олардың әр көшірме құны төмен, басып шығару сапасы жоғары, ажыратымдылығы жақсы және дұрыс реттелген жағдайда көп реттен және екі жақты басуға қолданылуы мүмкін. Сонымен қатар, мимеографиялық кескіндер олар басылған қағаз сияқты берік болды және спирт дубликаторларының беттері сияқты күн сәулесіне ұшырағанда ақсып, оқылмайтын болмайтын. Жақсы мимеограф ең жақсы спирт дубликаторынан да көбірек көшірме шығара алатын. Спирт дубликаторлары сияқты, мимеографты стилістерді сақтап, кейінірек басу үшін қайта пайдалануға болады. Америка Құрама Штаттары мен Канадада мимеографияны ұнататындар әлі де бар, ал үшінші әлем елдерінде мимеография технологиясы күнделікті қолданылуда, себебі көптеген арзан мимеография машиналары жұмыс істеу үшін электр қуатын қажет етпейді.
Spirit duplicators and mimeograph machines were competing and complementary technologies during the first half of the 20th century. Mimeography was in general a more forgiving technology, and still survives in various forms into the 21st century. Spirit duplicators required much finer operating tolerances and careful adjustments to operate correctly. Overall print quality of spirit duplicators was frequently poor, though a capable operator could overcome this with careful adjustment of feed rate, pressure, and solvent volume. During their heyday, tabletop duplicators of both sorts were the inexpensive and convenient alternatives to conventional typesetting and offset or letterpress printing. They were well suited for the short runs used for school worksheets, church newsletters, and apazines. Even the least technically minded teachers, professors, clergy, and self publishers could make use of them. The machines owed most of their popularity to this relative ease of use, and in some cases, to their lack of a requirement for an external power source. Mimeograph machines predated the spirit duplicator, had a lower cost per impression, superior print quality, finer resolution, and if properly adjusted could be used for multi pass and double sided printing. Also, mimeographed images were as durable as the paper they were printed on, and didn't bleach to illegibility if exposed to sunlight, the way that spirit duplicator pages did. A good mimeograph master could produce many more copies than the best spirit master. As with spirit masters, mimeograph stencils could be saved and reused for later print jobs. There are still mimeography enthusiasts in the United States and Canada, and mimeograph technology is still in everyday use in the Third World, since many low cost mimeograph machines do not require electricity to operate.
Оффсет дупликаторлар
Америка Құрама Штаттарында, қағаз өлшемі одан кіші болатын офсеттік баспа машинасы дупликатор деп жіктеледі. Еуропада, цилиндрлік подшипниктері бар баспа машиналары мен дупликаторлардың арасында айырма жасалады, дупликаторларда цилиндрлік подшипниктер болмайды. Дупликаторларды Heidelberg (T offset), American Type Founders (Chief және Davidson желілері), A. B. Dick компаниясы және Addressograph Multilith өндірген.
In the United States, an offset press with a sheet size smaller than is classified as a duplicator. In Europe, the distinction is made between presses that have cylinder bearings, and duplicators, which do not. Duplicators were manufactured by Heidelberg (T offset), American Type Founders (Chief and Davidson lines), A. B. Dick Company, and Addressograph Mulitilith.
Цифрлық дупликатордың жұмыс істеу әдісі
Мимео машинасы сияқты, цифрлық дупликаторларда штамп (мастер деп аталады), сия және барабан болады, бірақ процестің бәрі автоматтандырылған. Түпнұсқа модельге байланысты жазық сканерге немесе парақпен тасымалдау сканері арқылы жіберіледі. Бастау батырмасын басқанда, бейне жарық түпнұсқадан шағылысып, CCD-ге түсіріледі және жадқа сақталады. Бейне термиялық бастың көмегімен бір жағы қапталған немесе ламинатталған мастер материалға кішкентай тесіктер түрінде жағылады. Жаңа мастер жасалғанда сақталады, ал ескі мастер алынып тасталады. Барабанда мотормен ашылатын қысқыш тақтасы бар. Барабан айналады және ескі материал тастау роликтеріне, содан кейін тастау қорабына жіберіледі. Жаңа мастер қысқышқа бекітіліп, жабылады, сосын барабан бұрылып, мастер барабанға тартылады. Барабанның сырты экрандармен, ал іші сиямен жабылады. Экрандар сия ағынын реттеуге көмектеседі. Қағаз барабанға жіберіледі және сия тек мастер материалдағы тесіктер арқылы ғана шығады. Қысым ролігі қағазды барабанға қысып, сияны қағазға жіберіп, бейнені қалыптастырады. Содан кейін қағаз машинадан шығып, шығару табасына түседі. Сия әлі де ылғал.
Like the mimeo machine, digital duplicators have a stencil (called a master), ink, and drum—but the process is all automated. The original is placed on a flat bed scanner or fed through a sheet feed scanner, depending on the model. When the start button is pressed, the image is scanned into memory by reflecting light off the original and into a CCD. The image is burned onto the master material that is coated or laminated on one side, in a series of small holes by the thermal print head. As the new master is burning it is stored while the old master is removed. There is a clamp plate on the drum that opens by motor. The drum turns and the old master material is fed into the disposal rollers and into the disposal box. The new master is fed into the clamp which closes, then the drum is turned, pulling the master onto the drum. The outside of the drum is covered in screens and the inside is coated in ink. The screens make sure the ink flow is regulated. The paper is fed to the drum, and the ink only comes through the master material where there are holes. A pressure roller presses the paper to the drum and transfers the ink to the paper to form the image. The paper then exits the machine into an exit tray. The ink is still wet.