Уильям Максвелл: Канадалық сәулетші және Бахаи Дінінің қолдаушысы
William Sutherland Maxwell
Уильям Максвелл (1874-1952) – канадалық сәулетші, Бахаи Дінінің қайырымды адамы. Монреальде туған, Бостон архитектура клубында білім алған. Сәулет өнеріндегі саяхаты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық сәулетші (1874–1952)
Canadian architect (1874–1952)
Уильям Сатхерленд Максвелл (14 қараша 1874 – 25 наурыз 1952) – танымал канадалық сәулетші және Бахаи дінінің қолдаушысы. Ол Канаданың Квебек провинциясы, Монреаль қаласында Эдвард Джон Максвелл мен Йохан Макбин отбасында дүниеге келген.
William Sutherland Maxwell (November 14, 1874 – March 25, 1952) was a well known Canadian architect and a Hand of the Cause in the Baháʼí Faith. He was born in Montreal, Quebec, Canada to parents Edward John Maxwell and Johan MacBean.
Білім
Монреаль орта мектебін бітіргеннен кейін, 18 жасында Монреальдағы Sun Life ғимаратындағы ағасының кеңсесінде жұмыс істей бастады. 1895 жылы ол Бостонға кетіп, онда үш жыл Уинслоу және Ветрель кеңсесінде жұмыс істеді; кешкі уақытта Бостон сәулет клубында оқыды. Бостон сәулет клубында ол MIT-тің дизайн профессоры (1892–1912) Констан Дезире Депраделлмен танысты, ол оны Бо-Артис сәулет стилімен таныстырды. 1898 жылы ол ағасы Эдуардтың кеңсесіне он бес айға қайтып оралды, содан кейін бір жарым жыл Парижде болды, онда ол Жан Луи Паскальдің École des Beaux-Arts атльерінде студент ретінде қабылданды, Депраделл де оның шәкірті болған. Максвелл 1900 жылдың желтоқсан айында Канадаға оралды.
After attending the High School of Montreal, at the age of 18 he started working for his brother's office in the Sun Life Building in Montreal. In 1895 he left for Boston where he spent three years in the office of Winslow and Wetherel; in the evenings he would study at the Boston Architectural Club. At the Boston Architectural Club he met Constant Désiré Despradelles, Professor of Design at MIT (1892–1912), who exposed him to the Beaux Arts architecture style. In 1898 he returned to his brother Edward's office for fifteen months, after which he spent a year and a half in Paris, where he was accepted as a student in the atelier of Jean Louis Pascal at the École des Beaux Arts, under whom Despradelles had also studied. Maxwell then returned to Canada in December 1900.
Кәсіби өмір
1902 жылы ол ағасының фирмасында серіктес болды. Фирмамен жұмыс істеген кезінде фирма Монреальдегі Корольдік Виктория ауруханасының медбикелер үйіне арналған комиссияларды, Саскачеван заң шығарушы ғимараттарын, Монреаль өнер қауымдастығын (кейін Монреаль көркемсурет мұражайы деп аталды) және 1907 жылы Оттавадағы департаменттік және сот ғимараттарын (іске аспаған) жобалауға келісімшарттар жеңіп алды. 1891 жылы ол жаңадан құрылған архитекторлар қауымдастығына қабылданды. Ол Монреальдегі Сауда кеңесі ғимаратын, Квебек қаласындағы Фронтенак сарайының Сент-Луис және Ривервью қанаттарын кеңейту кезінде, сондай-ақ Монреальдегі жаңа өнер галереясын жобалады. Көптеген басқа жобалардың қатарында, ол Виннипег және Калгаридегі бар станцияларының жанындағы Канадалық Тынық мұхиты темір жолы үшін маңызды қонақ үйлерді де жобалаған.
In 1902 he became a partner in his brother's firm. During his time with the firm, the firm won contracts to design the Commissions for the Nurses Home of the Royal Victoria Hospital in Montreal, the Saskatchewan Legislative Buildings, the Art Association of Montreal (renamed the Montreal Museum of Fine Arts), and the Departmental and Courts Buildings Ottawa in 1907 (unexecuted). In 1891? he was accepted in the new association of architects. He designed the Board of Trade Building in Montreal, and the Saint Louis, and Riverview wings of the Château Frontenac in Quebec City when it was expanded, and the new art gallery in Montreal. Among the many other designs, he also designed important hotels for the Canadian Pacific Railway adjoining their existing stations in Winnipeg and Calgary.
Бахаи ретінде
Парижде Максвелл Мейсон Реми және Рэндольф Боллспен танысты, олар оны Бахаи дінімен таныстырды. Кейін Максвелл 1902 жылдың 8 мамырында Лондонда Боллстың қарындасы Мей Эллис Боллске үйленді және 1909 жылы Бахаи дінінің негізін қалаушысының ұлы Абдул-Бахамен кездескеннен кейін Бахаи дінінің мүшесі болды. Монреальдегі Максвеллдердің үйі Канададағы Бахаи қызметінің орталығына айналды, ал 1912 жылы Абдул-Баха олардың үйіне келді. Максвеллдер Хайфадағы (қазіргі Израиль) Бахаи Дүниежүзілік орталығына жиі баратын. 1937 жылы Максвеллдердің қызы Мэри Максвелл Бахаи дінінің сол кездегі басшысы Шоги Эффендиге тұрмысқа шықты. 1940 жылы Максвелл ханымның қайтысынан кейін, Максвелл мырза Хайфаға кетіп, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде сол жерде қалды. Хайфада ол Бабтың ғибадатханасының аркадасын және үстін жобалады, бұл Бахаи дінінің мүшелері үшін ең қасиетті орындардың бірі. Осы еңбегі және Бахаи дініне деген ұзақ жылғы адалдығы үшін Шоги Эффенди оны 1951 жылдың желтоқсан айында Құдайдың ісі үшін қол ретінде мойындады. 1952 жылы қайтыс болғаннан кейін Бабтың ғибадатханасының оңтүстік есігі оның атымен аталды. Уильям Максвелл қайтыс болғанға бір жыл бұрын Монреальға оралды және 1952 жылдың 29 наурызында Маунт-Роял зиратында жерленді.
In Paris Maxwell had met Mason Remey and Randolph Bolles who introduced him to the Baháʼí Faith. Later Maxwell married Bolles' sister May Ellis Bolles in London on 8 May 1902, and became a Baháʼí in 1909, after meeting ʻAbdu'l Bahá, the son of the founder of the Baháʼí Faith. The Maxwell's home in Montreal became a centre of Baháʼí activity in Canada, and in 1912 ʻAbdu'l Bahá visited their home. The Maxwells would frequently visit the Baháʼí World Centre in Haifa, Palestine (current day Israel). In 1937 the Maxwells' daughter, Mary Maxwell, married Shoghi Effendi, then head of the Baháʼí Faith. After Mrs. Maxwell's death in 1940, Mr. Maxwell left to Haifa, where he remained throughout the Second World War. While in Haifa he designed the arcade and superstructure of the Shrine of the Báb, one of the holiest places for members of the Baháʼí Faith. For this work and for his long devotion to the Baháʼí Faith he was recognized as a Hand of the Cause of God by Shoghi Effendi in December 1951. After his death in 1952 the south door of the Shrine of the Báb was named after him. William Maxwell had returned to Montreal the year before he died and he was buried 29 March 1952 in Mount Royal Cemetery.
Кәсіби бірлестіктер
1908 жылы Квебек провинциясының сәулетшілер қауымдастығының кеңесшісі, 1909 жылы Канада Корольдік академиясының мүшесі, 1913 жылы Өнер клубының президенті, 1914 жылы Квебек провинциясының сәулетшілер қауымдастығының президенті және Канада Корольдік академиясының академигі атанды, 1928 жылы Британдық сәулетшілер институтының (RIBA) мүшесі, 1935 жылы Канада Корольдік сәулет институтының (RAIC) президенті, ал 1938 жылы Канада Корольдік академиясының вице-президенті болды.
In 1908 he became a Councillor of the Province of Quebec Association of Architects, in 1909 an Associate of the Royal Canadian Academy, in 1913 President of the Arts Club, in 1914 President of the Province of Quebec Association of Architects and an Academician of the Royal Canadian Academy, in 1928 a Fellow of the Royal Institute of British Architects (RIBA), in 1935 President of the Royal Architectural Institute of Canada (RAIC) and finally in 1938 Vice president of the Royal Canadian Academy.