Индиана штатындағы Гриссом әуе резервтік базасы

Индиана штатындағы Гриссом әуе базасы: тарихы, құрылысы, азаматтық авиациямен бірлескен пайдалану. Әскери база, әуежай, тарих, Гриссом.

37 мин оқу

100%

Дереккөз: Grissom Air Reserve Base — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Индиана штатындағы әскери база, АҚШ осы жердегі азаматтық авиация әуежайы.

Гриссом әуе резервтік базасы – Индиана штатындағы Касс және Майами округтерінде, Кокомо қаласынан солтүстікке қарай 12 миль (19 км) жерде орналасқан АҚШ Әуе күштерінің базасы. Бұл нысан 1942 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің базасы – Бункер Хилл әскери-теңіз базасы ретінде құрылған. 1954 жылдан 1968 жылға дейін ол Бункер Хилл әуе күштері базасы, ал 1968 жылдан 1994 жылға дейін Гриссом әуе күштері базасы болды. 1991 жылғы BRAC шешіміне сәйкес, база Әуе күштерінің резервтік базасына дейін қысқартылып, Гриссом әуе резервтік базасы деп қайта аталды. Одан бері ол азаматтық әуежай мен әскери базаны бірлесіп пайдалану нысаны болып табылады. Қазіргі әскери базаның құрамында шамамен 1700 акр жер, сонымен қатар ұшу-қону жолақтары мен такси жолдары бар. Гриссом Аэроплексі азаматтық авиация қызметтерін қамтиды, жалпы авиация және чартерлік рейстерді ұсынады. Бастапқыда Бункер Хилл әуе күштері базасы деп аталған база, 1968 жылы Индиана штатының тумасы, астронавт, подполковник Вирджил И. "Гас" Гриссомның құрметіне Гриссом әуе күштері базасы деп қайта аталды. Ол, сондай-ақ подполковник Эд Уайт және лейтенант-коммандер Роджер Чаффимен бірге 1967 жылдың 27 қаңтарында Капе-Канаверал әуе күштері базасының 34-ші ұшыру кешеніндегі "Аполлон-1" кемесінің өртінде қаза тапты. Бұл база Әуе күштерінің резервтік командасының (AFRC) ең ірі KC-135R Stratotanker эскадрильясына, сонымен қатар АҚШ Армиясының резервтік бөлімдеріне және АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің резервтік бөлімдеріне үй иесі болып табылады. Базаның негізгі бөлімшесі – 434-ші әуелік жанармай құюшы эскадрильясы (434 ARW), "Хузиер эскадрильясы", ол үш негізгі топтан және түрлі эскадрильялар мен бөлімдерден тұрады. Эскадрилья өз бөлімшелерінің операциялық қабілетін дамытады және ұстап тұрады, сонымен қатар бүкіл әлем бойынша міндеттерді орындау үшін резервтілерді даярлайды. Эскадрилья операциялық тұрғыдан Әуе қозғалысы қолбасшылығына (AMC) бағынышты. Оқу-жаттығулар ұшу операцияларын, жауынгерлік тапсырмаларға қатысуды, сондай-ақ апта күндері мен демалыс күндері жүргізілетін оқуларды қамтиды. Гриссом әуе резервтік базасында АҚШ Армиясы резервінің А тобы, 1-ші батальон, 330-шы полк; 316-шы психологиялық операциялар компаниясы (тактикалық); 1-ші бөлімше, 855-ші жабдықтау компаниясы; АҚШ Теңіз жаяу әскерлері резервінің Гриссом теңіз жаяу әскерлері резервтік орталығы және 4-ші теңіз логистика тобының байланыс компаниясының 1-ші бөлімшесі орналасқан.

Grissom Air Reserve Base is a United States Air Force base, located about 12 mile (19 km) north of Kokomo in Cass and Miami counties in Indiana. The facility was established as a U. S. Navy installation, Naval Air Station Bunker Hill, in 1942 and was an active Air Force installation, Bunker Hill Air Force Base from 1954 to 1968, and Grissom Air Force Base from 1968 to 1994. Pursuant to a BRAC 1991 decision, the installation was downsized to an Air Force Reserve installation and renamed Grissom Air Reserve Base. Since then it has been a joint use civil airport/military base. Approximately 1700 acres plus the runway and taxiways comprise the current military installation, with the Grissom Aeroplex comprising the civilian aviation activities providing general aviation and charter service. Originally named Bunker Hill Air Force Base, the base was renamed Grissom Air Force Base in 1968 in memory of astronaut and Indiana native Lieutenant Colonel Virgil I. "Gus" Grissom, USAF, who, along with fellow astronauts Lieutenant Colonel Ed White, USAF, and Lieutenant Commander Roger Chaffee, USN, perished in the Apollo 1 fire at Cape Canaveral Air Force Station Launch Complex 34 on 27 January 1967. It is home to the largest KC 135R Stratotanker wing in the Air Force Reserve Command (AFRC), plus units from the United States Army Reserve and also the US Marine Corps Reserve. The host unit is the 434th Air Refueling Wing (434 ARW), the "Hoosier Wing", which consists of three major groups and a variety of squadrons and flights. The wing develops and maintains the operational capability of its units and trains reservists for worldwide duty, with the wing operationally gained by the Air Mobility Command (AMC). Training consists of flight operations, deployments, and weekday and weekend training. Other organizations located at Grissom ARB include the U. S. Army Reserve's Company A, 1st Battalion, 330th Regiment; 316th Psychological Operations Company (Tactical); Detachment 1, 855th Quartermaster Company; the U. S. Marine Corps Reserve's Marine Corps Reserve Center Grissom and Detachment 1, Communications Company, 4th Marine Logistics Group.

Өмірбаян

1942 жылдың 18 наурызында "Кеңесшілер мен құрылыс бюросы" (BuDocks) әскери-теңіз күштерінің бас прокурорына (JAG), контр-адмирал Уолтер Браун Вудсонға, Перу, Индиана маңындағы жерді сатып алу туралы хат жіберді. Келесі күні Жағалау станцияларын дамыту жөніндегі кеңес АҚШ Әскери-теңіз күштері министріне (SECNAV), Франк Ноксқа, ұсыным хат жіберді. 1942 жылдың 21 наурызында Теңіз операцияларының бастығы, флот адмиралы Эрнест Кинг, BuDocks-пен келісіп, SECNAV-қа хат жіберді. Министр Нокс сол күні Вудсонға базаны бекітетін хат жіберді. 1942 жылдың 27 наурызында Индианаполистегі Рассел Б. Мур компаниясы Индиана штатының Перу қаласындағы Әскери-теңіз резервтік авиация базасының архитектуралық және инженерлік қызметтері үшін NOy 5485 нөмірімен келісімшартқа қол қойды. Тағы екі фирма қарастырылды: Уолтер В. Ахлшлгер және әріптестері, Чикаго, Иллинойс және Фелпс пен Пек, Мичиган Сити, Индиана. 1942 жылдың 3 сәуірінде Перуде, Индиана штатында, Әскери-теңіз резервтік авиация базасын салу жөніндегі NOy 5475 нөмірімен келісімшарт жасалды. Келісімшартқа 1-ден 47-ге дейінгі жобалар кірді, олардың құны 4 965 500 доллар болды. "А" мен "М" аралығындағы өзгерістер келесі бірнеше айда қосылды, 48-ден 77-ге дейінгі және 501-ге дейінгі жобалар қосылды, ал 1942 жылдың 19 қарашасында 4057 нөмірімен сатып алу тапсырысы 78-ден 87-ге дейінгі жобаларға рұқсат берді, ал 88-ге рұқсат беру нұсқауы қолмен берілді. Жоба үшін төрт мердігер қарастырылды: Джеймс Т. Барнс Құрылыс компаниясы, Логанспорт, Индиана; Соллитт Құрылыс компаниясы, Inc., Саут-Бенд; Уильям П. Юнгклаус компаниясы, Индианаполис; және Дж. Л. Симмонс компаниясы, Inc., Индианаполис және United Construction Company, Винона, Миннесота. Ұсыныс Дж. Л. Симмонс компаниясына, Inc. және United Construction Company компаниясына берілді және 1942 жылдың 16 сәуірінде қол қойылды.

On 18 March 1942, the Bureau of Yards and Docks (BuDocks) sent out a letter to the Judge Advocate General of the Navy (JAG), Rear Admiral Walter Browne Woodson, for the acquisition of land near Peru, Indiana, with the intention of constructing a Naval Reserve Aviation Base. The following day, the Shore Station Development Board sent a letter of recommendation to the US Secretary of the Navy (SECNAV), Frank Knox, estimating the cost of the project, including land acquisition, at $7,000,000. On 21 March 1942, the Chief of Naval Operations, Fleet Admiral Ernest King, concurred with BuDocks and also sent a letter to SECNAV. Secretary Knox sent a letter the same day to JAG Woodson approving the base. On 27 March 1942, Russell B. Moore Company, Indianapolis, Indiana, signed contract NOy 5485, for the architectural and engineering services for Naval Reserve Aviation Base at Peru, Indiana. Two other firms had been considered; Walter W. Ahlschlager & Associates, Chicago, Illinois, and Phelps & Peck, Michigan City, Indiana. On 3 April 1942, contract NOy 5475, for the construction of a Naval Reserve Aviation Base at Peru, Indiana, with Captain R. D. Spalding, USN, the Officer in Charge, was sent out. The contract included Projects 1 to 47, with a fee of $4,965,500. Changes "A" through "M", were added over the next several months, adding Projects 48 to 77, and 501, and on 19 November 1942, Purchase Order 4057 authorized Projects 78 to 87, with manual instruction authorizing Project 88. Four contractors were considered for the project; James T. Barnes Construction Company, Logansport, Indiana; Sollitt Construction Company, Inc., South Bend; William P Jungclaus Company, Indianapolis; and a joint venture between J. L. Simmons Company, Inc., Indianapolis, and United Construction Company, Winona, Minnesota. The bid was given to J. L. Simmons Company, Inc. and United Construction Company, and signed on 16 April 1942. Project No. Name of project Project No. Name of project Project No. Name of project Project No. Name of project 1 Development of Landing Field 24 Armory 47 Bachelor Officers' Quarters (with messing facilities) 70* Outlying Field No. 21; Clearing, Grading, Drainage, Sodding and relocating of fences. 2 Runways (4), Bituminous Surface, and Landing Mat (762.00 m (Under Project 67 the runways were later changed to concrete). 25 Athletic Field (Later cancelled by Change "B") 48 Link Trainer Building 71* Outlying Field No. 22; Clearing, Grading, Drainage, Sodding and relocating of fences. 3 Landing Field Lighting (Runway Contract and Obstruction Lighting). (77% complete under this contract, balance cancelled by Change "M"). 26 Drill Field (paved) 49 Officers' Quarters (2) Commanding Officer and Executive Officer (Later cancelled by Change "M" 72* Outlying Field No. 23; Clearing, Grading, Drainage, Sodding and relocating of fences. 4 Barracks (enlisted men, 1800) 27 Rifle and Machine Gun Range (Later cancelled by Change "M") 50 Building to house Engine Test Stands (Six Test Stands and Three Control Rooms) 73* Outlying Field No. 20; Clearing, Grading, Drainage, Sodding and relocating of fences. 5 Barracks (students, 800) 28 Magazine (Small Arms and Pyrotechnics) 51 Increase of Dispensary to 109 bed capacity 74 Public Works Building (Later cancelled by BuDocks Directive of 29 March 1943) 6 Mess Hall (1000 Men) 29 Gasoline Storage and Distribution and Truck Loading Stand. 52 Outlying Field No. 1; Clearing, Grading, Drainage, Sodding 75 Purchase of 2 Refrigerators for Commanding Officers' and Executive Officers' Quarters 7 Subsistence Building (800 students, 400 sitting) 30 Fuel Oil Storage 53 Outlying Field No. 2; Clearing, Grading, Drainage, Sodding 76 Construction of Water Well (Later cancelled by BuDocks Directive of 29 March 1943) 8 Bachelor Officers' Quarters (without messing facilities) (4) 160 officers. 31 Electrical Distribution System 54 Outlying Field No. 3; Clearing, Grading, Drainage, Sodding 77 Outlying Field No. 3; Rock Stabilization of subgrade for Landing Mat (2nd increment to Project 54) 9 Auditorium and Recreation Building 32 Water and Fire Protection Systems 55 Outlying Field No. 4; Clearing, Grading, Drainage, Sodding 78† Outlying Field No. 8; Rock Stabilization of subgrade for Landing Mat (2nd increment to Project 58) 10 Dispensary (25 beds) (Capacity increased to 109 beds under Project 51). 33 Inter communication and Fire crash Alarm Systems (Later cancelled) 56 Outlying Field No. 7; Clearing, Grading, Drainage, Sodding (76% accomplished under this contract; balance cancelled by Change "M"). 79† Outlying Field No. 2; 2nd increment to Project 53 11 Instruction Buildings (2) 34 Warming up Platforms 57 Outlying Field No. 10; Clearing, Grading, Drainage, Sodding 80† Outlying Field No. 4; 2nd increment to Project 55 12 Administration Building 35 Roads, Walks and Services 58 Outlying Field No. 8; Clearing, Grading, Drainage, Sodding 81† Outlying Field No. 7; 2nd increment to Project 56 13 Squadron Administration Buildings (2) 36 Sewerage System and Sewage Disposal 59 Outlying Field No. 12; Clearing, Grading, Drainage, Sodding 82† Outlying Field No. 8; 2nd increment to Project 58 14 Operations Building 37 Steam Distribution System 60 Outlying Field No. 6; Clearing, Grading, Drainage, Sodding 83† Outlying Field No. 12; 2nd increment to Project 59 15 Temporary Hangars (2) 38 Drainage System (Storm Water) 61 Outlying Field No. 11; Clearing, Grading, Drainage, Sodding 84† Outlying Field No. 6; 2nd increment to Project 60 16 Assembly and Repair Ship 39 Standby Emergency Electrical Unit (50 KW) 62 Outlying Field No. 14; Clearing, Grading, Drainage, Sodding (12% accomplished under this contract; balance cancelled by Change "M"). 85† Outlying Field No. 11; 2nd increment to Project 61 17 Paint and Dope Spray Booth 40 Engine Run in Stands 63 Collateral Medical and Surgical Equipment for Dispensary 86† Outlying Field No. 14; 2nd increment to Project 62 18 Garage, Station Maintenance Building and Firehouse 41 Parachute Building with Tower 64 Collateral Diet Kitchen Equipment for Dispensary 87† Outlying Field No. 9; 2nd increment to Project 66 19 Heating Plant (Operations area) 42 Railroad Spur 65 Dispensary X Ray and Viewing Equipment 88 Auditing Adjustment of Surplus Material, Equipment and Supplies Account 20 Storehouses with Platform (2) 43 Swimming Pool (Later cancelled by Change "M") 66 Outlying Field No. 9; Clearing, Grading, Drainage, Sodding (Later cancelled by Change "M"). 501 Material purchased and shipped to Aircraft Delivery Unit, Port Columbus, Ohio 21 Storage Building, General and Aircraft, (temporary) 44 Brig (Later changed to Reception Center) 67 Changing 4 Rnways to Concrete, and Landing Mat (2nd increment to Project 2) *Note (Projects 69 to 73, inclusive, were later cancelled by Change "M") 22 Paint, Oil and Dope Storage Building 45 Miscellaneous Fixed Equipment (1.2% accomplished under this contract; balance cancelled by Change "M".) 68 Drainage System (Storm Water (2nd increment to Project 38) †Note (Projects 78 to 87, inclusive, were cancelled by BuDocks Directive of 29 March 1943) 23 Gatehouse and Security Fence 46 Incinerator 69* Outlying Field No. 24; Clearing, Grading, Drainage, Sodding and relocating of fences.

Жоба № Жобаның атауы Жоба № Жобаның атауы Жоба № Жобаның атауы Жоба № Жобаның атауы
1 Құтқару алаңының құрылысы 24 Қару-жарақ қоймасы 47 Бакалавр офицерлерінің жатақханасы (тамақтандыру құрылғыларымен) 70* Шалғайдағы №21 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау және қоршауларды орналастыру.
2 Ұшу-қону жолақтары (4), битумды жабын және қону төсемі (762,00 м (67-жоба бойынша ұшу-қону жолақтары кейін бетонға ауыстырылды)). 25 Атлетика алаңы (кейіннен "В" өзгерісімен жойылды) 48 Байланыс жаттығу ғимараты 71* Шалғайдағы №22 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау және қоршауларды орналастыру.
3 Қону алаңының жарықтандырылуы (ұшу-қону жолағының келісімшарты және кедергілердің жарықтандырылуы). (77% осы келісімшарт бойынша орындалды, қалған бөлігі "М" өзгерісімен жойылды). 26 Оқу алаңы (асфальтталған) 49 Офицерлердің жатақханалары (2) Бас офицер және бас атқарушы офицер (кейіннен "М" өзгерісімен жойылды) 72* Шалғайдағы №23 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау және қоршауларды орналастыру.
4 Казарма (қатардағы әскерилер, 1800) 27 Мылтық және пулемет полигоны (кейіннен "М" өзгерісімен жойылды) 50 Қозғалтқышты сынау стендтерін орналастыруға арналған ғимарат (алты сынау стенді және үш басқару бөлмесі) 73* Шалғайдағы №20 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау және қоршауларды орналастыру.
5 Казарма (студенттер, 800) 28 Журнал (шағын қару және пиротехника) 51 Диспансердің сыйымдылығын 109 төсекке дейін ұлғайту 74 Қоғамдық жұмыстар ғимараты (кейіннен 1943 жылғы 29 наурыздағы BuDocks директивасымен жойылды)
6 Асхана (1000 адам) 29 Бензин сақтау және тарату және жүк машиналарын тиеу стенді. 52 Шалғайдағы №1 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау 75 Бас офицерлер мен бас атқарушы офицерлердің жатақханалары үшін 2 тоңазытқыш сатып алу
7 Тұру ғимараты (800 студент, 400 отыратын орын) 30 Отын майы сақтау 53 Шалғайдағы №2 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау 76 Су ұңғымасын салу (кейіннен 1943 жылғы 29 наурыздағы BuDocks директивасымен жойылды)
8 Бакалавр офицерлерінің жатақханалары (тамақтандыру құрылғыларысыз) (4) 160 офицер. 31 Электр тарату жүйесі 54 Шалғайдағы №3 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау 77 Шалғайдағы №3 алаңы; Қону төсемі үшін тау жыныстарын тұрақтандыру (54-жобаға екінші қосымша)
9 Аудитория және демалыс ғимараты 32 Су және өрттен қорғау жүйелері 55 Шалғайдағы №4 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау 78† Шалғайдағы №8 алаңы; Қону төсемі үшін тау жынысын тұрақтандыру (58-жобаға екінші сатысы)
10 Диспансер (25 төсек) (51-жоба бойынша сыйымдылығы 109 төсекке дейін артты). 33 Өзара байланыс және өрт сигнализациясы жүйелері (кейіннен жойылды) 56 Шалғайдағы №7 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау (76% осы келісімшарт бойынша орындалды; қалған бөлігі "М" өзгерісімен жойылды). 79† Шалғайдағы №2 алаңы, 53-жобаға 2-ші қосымша
11 Оқу ғимараттары (2) 34 Жылыту платформалары 57 Шалғайдағы №10 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау 80† Шалғайдағы №4 алаңы, 55-жобаға 2-ші қосымша
12 Әкімшілік ғимарат 35 Жолдар, жолдар және қызметтер 58 Шалғайдағы №8 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау 81† Шалғайдағы №7 алаңы, 56-жобаға 2-ші қосымша
13 Эскадрилья әкімшілік ғимараттары (2) 36 Кәріз жүйесі және кәрізді кәдеге жарату 59 Шалғайдағы №12 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау 82† Шалғайдағы №8 алаңы, 58-жобаға 2-ші қосымша
14 Операциялар ғимараты 37 Бу жүйесі 60 Шалғайдағы №6 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау 83† Шалғайдағы №12 алаңы, 59-жобаға 2-ші қосымша
15 Уақытша ангарлар (2) 38 Дренаж жүйесі (жаңбыр суы) 61 Шалғайдағы №11 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау 84† Шалғайдағы №6 алаңы, 60-жобаға 2-ші қосымша
16 Жинау және жөндеу кемесі 39 Тұрақты авариялық электрлік бөлім (50 кВт) 62 Шалғайдағы №14 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау (12% осы келісімшарт бойынша орындалды; қалған бөлігі "М" өзгерісімен жойылды). 85† Шалғайдағы №11 алаңы, 61-жобаға 2-ші қосымша
17 Сыртқы бояу және лак себу стенді 40 Қозғалтқышты іске қосу стендтері 63 Диспансер үшін қосымша медициналық және хирургиялық жабдықтар 86† Шалғайдағы №14 алаңы, 62-жобаға 2-ші қосымша
18 Гараж, станцияны күтіп ұстау ғимараты және өрт сөндіру станциясы 41 Парашют ғимараты және мұнара 64 Диспансер үшін қосымша диеталық ас үй жабдықтары 87† Шалғайдағы №9 алаңы, 66-жобаға 2-ші қосымша
19 Жылыту қазандығы (операциялар аймағы) 42 Теміржол желісі 65 Диспансер рентген және қарау жабдықтары 88 Артық материалдар, жабдықтар және жабдықтар есебінің аудиторлық түзетуі
20 Қоймалар платформасымен (2) 43 Бассейн (кейіннен "М" өзгерісімен жойылды) 66 Шалғайдағы №9 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау (кейіннен "М" өзгерісімен жойылды). 501 Ұшақтарды жеткізу бөліміне, Порт Колумбус, Огайоға сатып алынған және жіберілген материалдар
21 Қойма ғимараты, жалпы және ұшақтар (уақытша) 44 Түрме (кейіннен қабылдау орталығына өзгертілді) 67 4 ұшу-қону жолағын бетонға ауыстыру және қону төсемі (2-жобаға 2-ші қосымша) *Ескерту (69-дан 73-ке дейінгі жобалар кейіннен "М" өзгерісімен жойылды)
22 Бояу, май және лак сақтау ғимараты 45 Әртүрлі бекітілген жабдықтар (1,2% осы келісімшарт бойынша орындалды; қалған бөлігі "М" өзгерісімен жойылды). 68 Дренаж жүйесі (жаңбыр суы (38-жобаға 2-ші қосымша) †Ескерту (78-ден 87-ге дейінгі жобалар 1943 жылғы 29 наурыздағы BuDocks директивасымен жойылды)
23 Қақпа және күзет қоршауы 46 Көму пеші 69* Шалғайдағы №24 алаңы; Тазалау, тегістеу, дренаж, содалау және қоршауларды орналастыру.

Құрылыс

Базаның алдын ала жоспарлары 1942 жылдың 20 сәуірінде жарияланды. База 1942 жылдың 1 шілдесінде қолданысқа берілді, ал 15 шілдеде теңізшілер контингенті орналасты. Нақты құрылыс 1943 жылдың 12 сәуірінде аяқталды, далалық жұмыстардың 99,5% бітірілді. Соңғы құны 13 064 424,43 долларды құрады. Жобаға сәйкес, теңіз авиациялық станциясы салынуы тиіс болды, онда 1200 теңіз авиациясының курсанттарын орналастыру және оқытуға қажетті жабдықтар мен құрал-жабдықтар болды. Бұл 3200 офицер мен қатардағы әскери қызметкерлерге қажетті тұрғын үй және басқа да қажетті құрылыстарды қамтыды. Станцияның құрылысына 1524,00 метр ұзындығы және 60,96 метр ені бар төрт ұшу-қону жолағы; 762,00 метр қабырғалары бар шаршы қону алаңы; такси жолдары, қыздыру алаптары және кіру жолдары; 77 ғимарат, жалпы еден ауданы, сумен жабдықтау, жылыту және кәріздік тазарту қондырғылары; төселген көшелер мен тротуарлар кірді. Оқу құрылыстарына 2158 акр аумақта орналасқан 25 қосымша алаң кірді. Басқа кедергілерге үйлер, сарайлар, үлкен тастар, округтік және штаттық жолдар кірді. Базаның негізгі бөлігі, қазір де солай, Индиана штатындағы Перу қаласының оңтүстігінде, 31 тас жол бойында, Кокомоның солтүстігінде; Логанспорт солтүстік-батыста; және Вабаш солтүстік-шығыста 20 миль қашықтықта орналасқан. Индианаполис, Индиана штатының астанасы, оңтүстікке қарай; Форт-Уэйн 64 миль солтүстік-шығысқа қарай, Саут-Бенд солтүстікке қарай, ал Чикаго солтүстік-батысқа қарай орналасқан. Объектіні таңдау комиссиясы осы жерді орталық орналасқандығы және бірнеше ірі қалалардан оңай қол жетімділігі үшін таңдады. Айналасындағы жер тегіс болды, бұл қосымша алаңдарды салуға көп мүмкіндіктер берді. Бұл коммерциялық әуе компанияларының ұшу бағыттарынан тыс жерде болды. Топырақтың түрі қанағаттанарлық болды және бетон үшін жергілікті жерде қиыршық тас қол жетімді болды. Оған Пенсильвания темір жолы арқылы қызмет көрсетуге болады, станция жақын жерде орналасқан және ауыстырып салуды оңай жасауға болады; сонымен қатар жақын маңдағы тас жолдар мен автобус желілері де бар. Перу қаласынан электр қуаты бар. Ауа райы бюросының есептеріне сәйкес, климат жағдайлары да қанағаттанарлық. Бу қазандықтарының суын тазарту ғана қиындық тудырды. 1942 жылдың 28 наурызында Рассел Б. Мур компаниясы ниет хатын алғаннан кейін уақытша штаб-пәтер құрды және қызметкерлерді, сондай-ақ қажетті жобалау, зерттеу және кеңсе жабдықтары мен құралдарын Бункер Хиллдегі ескі мектеп ғимаратына көшірді, олар 1942 жылдың 13 мамырында құрылыс инженерлік кеңсесі аяқталғанға дейін онда тұрды. Жерді зерттеу 1942 жылдың 1 сәуірінде басталды. J. L. Simmons Company, Inc. және United Construction Company 1942 жылдың 4 сәуірінде ниет хаттарын алды және аяқталған сыныптың биіктігі анықталғаннан кейін дереу ғимараттарды, ағаштарды және сыныптарды жоюды қоса алғанда, учаскені тазарту үшін жабдықтарды жеткізе бастады. Цемент қоймасы, үлкен жалпы қойма, , уақыт кеңсесі, оңай алып тастау үшін сырғанақтарда орнатылған көптеген жылжымалы құрылыстар, құрал-саймандар сақтау және кішкентай қоймалар сияқты уақытша құрылыстар салынды. 1942 жылдың 10 маусымында темір жолдың аяқталуына дейін барлық құрылыс материалдары жүк көлігімен жеткізілді, содан кейін құрылыс материалдарының көп бөлігі темір жолмен жеткізілді. Жол қозғалысының ең көп болған күндері: 1942 жылдың 30 қазанында темір жолмен 129 жүк вагоны тас төсеу материалы жеткізілді, ал 1942 жылдың 25 қазанында жүк көліктерімен 1755 жүк машинасы тас төсеу материалы жеткізілді. Жоғарыда аталған құрылыстардан басқа, аралас пісіру фабрикасы мен ағаш шеберханасы салынды және ағаш өңдеу машиналарымен жабдықталды. Барлық адамдарға ортақ бағамен түскі ас ұсынылатын уақытша мейрамхана салынды. Жабдықтарды жұмыс жағдайында ұстау үшін гараж және жөндеу шехы салынды. Екі медбике жұмыс істейтін алғашқы медициналық көмек көрсету ғимараты салынды. Түнде тас төсеу жұмыстарын жалғастыру үшін электр шамдарымен жарықтандырылды. Электр энергиясын бір үлкен дизельді тұрақты генератор және бірнеше портативті бензинді генераторлар өндірді. Көптеген ғимараттар стандартты әуе станциясы ғимараттары үшін стандартты BuDocks жоспарлары мен ерекшеліктерін пайдаланды. Мамандандырылған ғимараттарды Мур компаниясы жобалады. Көптеген ғимараттар жеңіл, уақытша типті, шектеулі уақытқа ғана пайдалануға арналған. Құрылыс кезіндегі қауіпсіздік көрсеткіштері: тұрмыстық ғимаратта 26 болған бір күрделі өрт, 4043 алғашқы медициналық көмек көрсету жағдайлары, олардың 465-і дәрігердің қызметіне мұқтаж болды. 1942 жылдың 3 тамызына қараған түнде 26-ғимарат 90%-ға жуық аяқталған кезде өртенді, залал оның құнының 53%-ына бағаланды. Құнның жоғарылауына байланысты, кейбір жобалар NOy 5938 және NOy 5958 келісімшарттарына көшірілді.

Preliminary plans for the base were issued 20 April 1942. The base was commissioned on 1 July 1942, with a contingent of Naval personnel moving in on 15 July 1942. Actual construction wasn't finished until 12 April 1943, with 99.5% field work completed. The final cost was $13,064,424.43. The design called for a Naval Air Station, occupying , with the facilities and equipment to house and train 1,200 naval aviation cadets. This would include the housing and other necessary facilities needed for a total of 3,200 officers and men. Station facilities would include four runways of 1524.00 m long and 60.96 m wide; a square landing mat with sides 762.00 m long ; taxiways, warm up aprons, and approaches; 77 buildings with of floor space, water supply, heating; and sewage disposal plants; of paved streets and of sidewalks. The training facilities included 25 auxiliary fields, within a radius, with a combined area of
Of the 2,158 acres, approximately were of dense timber that needed to be cleared. Other obstructions included, houses, barns, boulders, and county and state roads. The main base was, and still is, located approximately south of Peru, Indiana, on US Route 31; north of Kokomo; Logansport to the northwest; and Wabash 20 mi to the northeast. Indianapolis, Indiana's capitol, is south; Fort Wayne 64 mi northeast, South Bend north, and Chicago northwest. The Site Selection Board selected this site because it was centrally located with ready accessibility from several large cities. The land is level for miles around, which afforded many possibilities for auxiliary fields. It was out of the flight routes of commercial airlines. The soil type was satisfactory with gravel being locally available for concrete. It could be serviced by the Pennsylvania Railroad, with a station only away and construction of a switch track easily possible; also paved highways and bus lines nearby. Electrical power available from Peru. Satisfactory climate conditions, as indicated by Weather Bureau Reports. Water treatment for the steam boilers seemed to be the only draw back. Upon receiving the Letter of Intent on 28 March 1942, Russell B. Moore Company established a temporary headquarters and moved personnel and necessary drafting, surveying and office equipment and supplies to an old schoolhouse at Bunker Hill, which they occupied until completion of the Construction Engineering Office on the site 13 May 1942. Surveying the site started 1 April 1942. J. L. Simmons Company, Inc. and United Construction Company received their Letter of Intent 4 April 1942, and immediately began moving equipment in to clear the site, including removal of buildings, trees, and grading as soon as elevations for the finished grade had been determined. Temporary structures were built, including a cement warehouse, a large general warehouse, , time office, a large number of movable, built on skids for easy removal, tool storage sheds and small storehouses. All construction material was delivered by truck until the completion of the spur track on 10 June 1942, after which a large portion of the construction material came in by rail. Peak days of traffic volume were as follows: 129 freight carloads of paving material received via the spur track on 30 October 1942, and 1755 truck loads of paving material received on 25 October 1942. In addition to the previously mentioned builds, a combined saw mill and carpenter shop was constructed, and equipped with wood working machinery. A temporary building was built and equipped as a restaurant, in which lunches were served to all persons on site at a moderate cost. A combination garage and repair shop was constructed and equipped to keep equipment in operating condition. A first aid building, staffed by two nurses was built. Night lighting, so paving operations could continue at night, was provided by electric floodlights. One large diesel powered permanent type generator with overhead distribution wiring, and several portable gasoline powered generators produced the electricity. Many of the buildings utilized standard BuDocks plans and specifications for standard air station buildings. Specialized buildings were designed by the Moore Company. Most of the buildings were of a light, temporary type, designed to only be used for a limited time. The safety record during construction was: one serious fire at Subsistence Building 26, 4,043 first aid cases, with 465 of those needing services of a physician. On the night of 3 August 1942, building 26 caught fire while it was about 90% complete, damage was estimated at 53% of its value. Due to cost overruns, some of the projects were moved to contracts NOy 5938 and NOy 5958.

Ұшу-қону жолақтары мен жылыту платформалары

Бастапқыда төрт ұшу-қону жолағының ұзындығы 1097,28 метр болатын, қону төсегімен бірге асфальтпен қапталған макадамнан салынуы жоспарланған. 1942 жылдың 30 қазанындағы "G" өзгерісі ұшу-қону жолақтарын 5000 футқа дейін ұзартуға және енді бетоннан салуға бұйрық берді. Әрбір ұшу-қону жолағы қалың, бірақ нығайтылмаған болды. Ұшу-қону жолақтары солтүстік-шығыстан оңтүстік-батысқа, солтүстік-батыстан оңтүстік-шығысқа, шығыстан батысқа және солтүстіктен оңтүстікке қарай жүргізілді. Үш ұшу-қону жолағының бойымен әр 121,92 метр сайын шамдар орналастырылды, ал солтүстік-батыстан оңтүстік-шығысқа қарайғы жолақта шамдар 60,96 метр аралықпен орналастырылды. Ұшу-қону жолақтарының басында екі, үш, төрт және бес шамнан тұратын бөлек белгілер қойылды. База салынысы кезінде ресми сапарлар үшін уақытша қону алаңы салынды. Жылыту платформасы қалың нығайтылмаған бетон жолақтарынан тұрады, жалпы ауданы 2800 м² және бетонға 2800 темір мойынтұғыр орналастырылған.

Казармалар

29А–29Н ғимараттары әскери қызметшілерге арналған сегіз B1 типіндегі казармадан тұрды. Бұл казармалар екі қабатты, H пішіндес қаңқалы ғимараттар еді. Екінші қабаттың төбелері жылу оқшауланған, ал сыртқы қабырғасы цемент-асбест жапсырмаларымен жабылған. Студенттер 30А, 30В, 30Г және 30Н ғимараттарындағы ұқсас B1 типіндегі казармаларда орналасты, бірақ олардың сыйымдылығы 200 адамға ғана жететін. 31А және 31В ғимараттары, кіші офицерлердің пәтерлері, стандартты құрылыс жоспарларын қолданбады. Олар 41,45 м × 8,84 м өлшемдес екі қабатты тіктөртбұрышты қаңқалы ғимараттар еді, ішінара жертөлелері 3,35 м × 3,66 м өлшемдес жылыту бөлмелерін қамтиды. Олардың әрқайсысында офицерлерге арналған 42 бөлме, демалыс бөлмелері, торлы веранда, душ және дәретханалар бар. Әрбір ғимарат 84 офицерге арналған және 31E ғимараты офицерлердің пәтерлері мен тамақтандыру жағдайларына ие болды. Бұл екі қабатты, ерекше пішіндес, ішінара жертөлесі бар қаңқалы ғимарат еді. Бірінші қабатта лаунж, асхана, ас үй, кеңсе, вестибюль, офицерлердің бөлмелері мен дәретханалар орналасқан; екінші қабатта офицерлердің бөлмелері, лаунж, дәретханалар мен душ және қызметшілерге арналған жатақхана болды. Ас үйде электрлік плиталар орнатылған. Казармалардың арасында жаттығу алаңы болды, оның бір бөлігі кез келген ауа райында пайдалану үшін сумен байланыстырылған макадаммен бекітілген.

Асханалар

26 және 26А ғимараттары S2 типті тамақтандыру ғимараттары болды. Олар бір қабатты, дұрыс емес пішінді каркасты ғимараттар еді; әрқайсысы 4,88 м×2,44 м өлшемді трансформаторларға арналған екі ішінара жертөлесі бар. Оларда 912 адам отыруға арналған орын болды. Кадеттердің асханасы, 27 және 27А ғимараттары, S1 типті тамақтандыру ғимараттары еді, олар кішірек болды, 6,71 м×3,35 м өлшемді бір ішінара жертөлесі бар. Оларда 456 адам отыруға арналған орын болды.

Оқу ғимараттары

4А және 4В ғимараттары – оқу ғимараттары болды. Оларда курсанттарға физика, радио, математика, ұшу теориясы, навигация, аэрология және артиллериялық іс бойынша білім берілді. Ғимараттар екі қабатты, H әрпіндей пішіндес, B1 типті казармамен бірдей өлшемде салынған. Бірінші қабатта қанаттарында оқу сыныптары, ал орталық бөлігінде оқу залы орналасқан. Екінші қабатта ұшақтар мен кемелерді тану залы және жиналыстар өткізуге арналған зал болды. 39-ғимарат Link Trainer ғимараты еді. Бұл бір қабатты, тікбұрышты каркасты ғимарат, ішінде 16 оқу құралын сыйдыратын екі оқу бөлмесі, кеңселер және дәретханалар бар. Бұл ғимарат кондиционерленген.

Қоғамдық ғимараттар

22-ші ғимараттағы 109 төсектік диспансерде екі палата, операциялық бөлме, науқастар бөлмесі, дәріхана, диеталық асхана, рентген бөлмесі, физиотерапия, солярий, душ және дәретхана бар. Бұл ғимарат бейресми пішінді, биіктігі 3,35 м, ішінара жертөлесі бар, онда мәйітхана мен қойма бөлмелері орналасқан. Рентген бөлмелерінің қабырғалары қорғасынмен қапталған.

Building 22, the Dispensary, with 109 beds, contained two wards, operating suite, sick officers' quarters, pharmacy, diet kitchen, x ray rooms, physiotherapy, solarium, showers, and toilets. It was an irregularly shaped, , height 3.35 m, with a partial basement , that contained the morgue and storage rooms. The x ray rooms had sheet lead lined walls. The floor area was
Building 23, Auditorium and Recreation building, was a partial two story, T shaped frame building, Three partial basements, , , and 4.57 m×3.05 m, contained heater, compressor, pump room, transformer and lockers. The auditorium roof used wood arch trusses which allowed a clear height of 13.11 m in the center, and measured The first floor of the auditorium contained a stage, two dressing rooms, lounge, soda fountain, cafeteria, canteen, Ships Service store, billiard room, barber shop, cobbler shop, tailor shop, showers and toilets. The second floor had a lounge, library, reading and writing rooms, Chaplain's office, CPO recreation rooms, showers, and toilets. The main floor had a seating capacity of 1,500 men with another 280 in the balcony. Total floor area was
Building 24 was the Water Survival Training Pool. The building was a rectangular, , two story building, with a partial basement. The basement contained a boiler room, 6.71 m×7.32 m, which housed two K 44 S14 LPS boilers; fan/blower room, 5.79 m×7.32 m; coagulation basin and filter room, both measuring 6.10 m×3.66 m; and a coal bin and transformer room of unknown dimension. The building was of a Quonset style with a 17.68 m radius of curvature on the roof. At the time of its construction it was touted as the second largest indoor pool in the world. It was intended to be used for lifeboat and abandon ship training. The pool itself was with upper galleries. The galleries lead to two platforms of wooden boards supported by pipe scaffolding bolted to the laminated arches and to the ceiling, at the deep end of the pool. These platforms were approximately 7.62 m high with pipe fences surrounding them, they simulated the height of an aircraft carrier and were used for practicing lifeboat drills and abandon ship maneuvers. There were three diving boards at the north end of the pool, with the center diving board above the water, and the outer two above the water. There were also three ladders on the east and west sides of the pool for ingress and egress. The first floor also contained lockers, toilets, and towel issue stations. Building 36 was the Armory. This was a , one story building with racks in two rooms with a capacity for 3,836 guns, along with toilet facilities. Building 33 was the Small Arms Magazine. A one story, , reinforced concrete building, windowless, with a floor level below grade level. The building was covered in a mound of earth with a ventilation duct extending to the top of the mound. Building 44 was originally earmarked for a Brig, but was changed to a Reception Center. It was a one story rectangular frame building, , with a partial, , basement that contained an oil fired steam boiler.

23-ші ғимарат, Аудитория және демалыс ғимараты, екі қабатты, Т пішінді, үш жартылай жертөлелі, жылытқыш, компрессор, сорғы бөлмесі, трансформатор және шкафтар бар. Аудиторияның бірінші қабатында сахна, екі киім ауыстыру бөлмесі, қонақ бөлмесі, сода фонтаны, асхана, кафетерий, Кеме сервисі дүкені, бильярд залы, шаштараз, аяқ киім шеберханасы, тігінші, душ және дәретханалар бар. Екінші қабатта қонақ бөлмесі, кітапхана, оқу және жазу бөлмелері, капелланның кеңсесі, CPO демалыс бөлмелері, душ және дәретханалар орналасқан. Басты қабатында 1500 адамға арналған орын бар, ал балконында 280 адам отыра алады.

24-ші ғимарат Суда тірі қалу оқу бассейні болды. Ғимарат төртбұрышты, екі қабатты, ішінара жертөлесі бар. Жертөледе 6,71 м × 7,32 м өлшемді қазандық бөлмесі орналасқан, онда екі K 44 S14 LPS қазандығы бар; желдеткіш / үрлеу бөлмесі, 5,79 м × 7,32 м; коагуляциялық алап және сүзгі бөлмесі, екеуінің де өлшемдері 6,10 м × 3,66 м; сондай-ақ көмір сақтағышы және белгісіз өлшемді трансформатор бөлмесі бар. Ғимарат Квенсет стилінде салынған, шатыры 17,68 м радиуста қисық. Құрылыс кезінде ол әлемдегі екінші үлкен жабық бассейн деп есептелді. Ол құтқару шөлмектерімен және кемеден кету жаттығулары үшін пайдаланылатын. Бассейннің үстінде жоғарғы галереялар бар. Галереялар су бассейнінің терең бөлігіне апарады, қабатталған аркалар мен төбеге бекітілген құбырлық мұржалардан жасалған екі платформаға келіп тіреледі. Бұл платформалардың биіктігі шамамен 7,62 м, олар әуе кемесінің биіктігін имитациялап, құтқару шөлмектерімен және кемеден кету маневрлерін жаттығу үшін пайдаланылды. Бассейннің солтүстік жағында үш секіру тақтасы бар, олардың ортаңғысы судан жоғары, ал екі шеткі тақтасы да судан жоғары орналасқан. Сонымен қатар, бассейннің шығыс және батыс жағында кіру және шығу үшін үш баспалдақ бар. Бірінші қабатта шкафтар, дәретханалар және сүлгі беру орындары бар.

36-шы ғимарат қару-жарақ қоймасы болды. Бұл 3836 мылтыққа арналған, екі бөлмелі, дәретханасы бар бір қабатты ғимарат.

33-ші ғимарат Кіші қару журналы болды. Бір қабатты, темір бетоннан жасалған, терезесіз, едені сынып деңгейінен төмен. Ғимарат жер үйіндісімен жабылған, үстіне желдеткіш арнасы салынған.

44-ші ғимарат бастапқыда түрме үшін арналған, бірақ кейіннен Қабылдау орталығына айналдырылды. Бұл бір қабатты тікбұрышты ғимарат, ішінара жертөлесі бар, онда мұнаймен жұмыс істейтін бу қазандығы орналасқан.

Әкімшілік ғимараттар

1-ғимарат – әкімшілік ғимарат. Екі қабатты, U пішіндес ғимараттың ішінде жартылай жертөле салынған, онда жылыту бөлмесі орналасқан. Станцияның жалпы әкімшілік кеңселері бірінші қабатта, ал екінші қабатта командирлер мен басшы офицерлердің кеңселерi, байланыс және құжаттар кеңселерi орналасқан. Жалпы қабат ауданы ... 2E және 2W ғимараттары эскадрильяның әкімшілік ғимараттары болды. Оларды курсанттар ұшуға дайындық үшін пайдаланды. Әрбір ғимаратта эскадрилья командирінің кабинеті, ұшуды басқару бөлмесі, парашют пен ұшу жабдықтарын беру бөлмелері, курсанттардың дайындық бөлмесі және киім ауыстыру бөлмесі болды. Ғимараттар төртбұрышты, бір қабатты және ... еден ауданына ие. 3-ғимарат қақпа ғимараты болды, сонымен қатар қауіпсіздік қоршауы да оған кірді. Қақпа ғимараты кіреберіс жолының ортасындағы аралда орналасқан бір қабатты ғимарат еді. Қақпа ғимаратының жертөлесінде жылу үшін бу беретін қазандық орналасқан. Қауіпсіздік қоршауы – 1,83 метрлік тік сыммен қосылған шынжырлы қоршау, үстіне қақпалары бар, олар базаның шекарасында кемінде 3,05 метрге, ал 218 мемлекеттік тас жолы бойында 12,19 метрге созылған. 3A ғимараты – күзет үйі. Бұл екі жағында 2,74 метрлік кеңістігі бар бір қабатты ғимарат.

Ұшу операциялары ғимараттары

6 ғимарат операциялар ғимараты болды. Барлық ұшу операциялары кондиционерленген бақылау бөлмесінен басқарылатын, бұл ғимараттың басқару мұнарасында терезелері болды, олар ұшу-қону жолағы мен қону алаңдарын қарап тұратын. Осы бөлмеден сигнал беру, радио хабарларын жіберу және қабылдау жабдықтары, сонымен қатар ұшу-қону жолақтарының электр жарығын басқару коммутаторлары жұмыс істеді. Байланыс, радио және ауа райы туралы хабарлау кеңселерi екінші қабатта, ал жұмыс персоналының кеңселерi, аэрология бөлімі және архив бөлімі бірінші қабатта орналасқан. Ғимарат L пішіндес, ішінде 14,63 м биіктіктегі темір бетоннан жасалған басқару мұнарасы бар. Екі кішкентай жартылай жер асты бөлмесінде сорғылар мен жылытқыштар орналасқан. Сондай-ақ, электрлік маяк пен метеорологиялық құралдар да болды. 7E және 7F ғимараттары уақытша ангарлар болды. Олар тікбұрышты, биіктігі 13,11 м; ағаштан салынған; 36,58 м көпірлі ағаш қабырғалармен шатыры қолдауға алынған; 9,14 м биіктіктегі ағаш есіктер, ашылғанда кең ашылу қамтамасыз ететін болат рельстерде жылға жылға жылжыған. Әр ангардың бір жағында екі қабатты үйме бар, онда бірінші қабатта кеңселер, дүкендер және дәретханалар, ал екінші қабатта кеңселер, бөлмелер және қоймалар орналасқан. Әр ангардың жалпы ауданы 8 ғимарат құрастыру және жөндеу шехi болды. Екі қабатты ғимарат тікбұрышты, әр жағында бір қабатты қанаттары бар. Соңғы құрастыруға арналған орталық бөлімі бағаналарсыз кең аймаққа ие, үстінде кран орнатылған. Бірінші қабаттың қалған бөліктері қанаттар мен қозғалтқыштарды күрделі жөндеу, стартерлер мен қосалқы жабдықтарды күрделі жөндеу, карбюраторлар шехi, машина жасау шехi, поршеньдер мен цилиндрлерді жөндеу және бөлшектеу шехтарына бөлінген. Жалпы және шағын кеңселер екінші қабаттағы балконға орналасқан. 9 ғимарат парашют ғимараты, мұнарасымен бірге. Парашюттерді сақтау, жөндеу, жинау және беруге арналған бір қабатты тікбұрышты ғимарат, парашюттерді тазартатын душ пен кептіру мұнарасы бар, биіктігі 11,58 м. Бөлшек жер асты бөлмесінде сорғылар мен желдеткіштер орналасқан. Ғимарат электрмен жұмыс істейтін кондиционермен және электрмен жұмыс істейтін тігін машиналарынмен жабдықталған. 11 ғимарат бояу және лак себу камерасы болды. Бұл екі қабатты ғимарат, бір қабатты бөлігі 19,20 м × 10,06 м. Ғимаратта Бинктің бояуды себу және ауаны тазалау жабдықтары, соның ішінде үрлегіштер, ауа тазалау және тазарту құрылғылары, сонымен қатар жарылыс және түтінмен улану қаупін азайту үшін орнатылған шығару желдеткіштері бар. 8 ғимарат бояу, май және лак сақтау ғимараты болды. Бұл бір қабатты тікбұрышты ғимарат. Ғимарат мотор майы, май сақтау және лак сақтау үшін үш бөлмеге бөлінген. 13 ғимарат қозғалтқышты сынау стендісін қамтыды. Бұл бір қабатты бетон блоктан салынған және бөліктерге бөлінген ғимарат, темір бетон едені және жалпақ шатыр плитасы бар, 41,76 м × 4,27 м. Онда алты қозғалтқыш сынау стендісі; үш қозғалтқыш сынақ камерасы; қозғалтқыш пен бальзамдау бөлмесі; дәретханалар мен қазандық бөлмесі орналасқан. 38 ғимарат жалпы және ұшақтарды сақтау ғимараты болды. Бұл бір қабатты тікбұрышты ғимарат. Ғимараттың ортасынан созылатын шамды терезе және бір жағында дәретханасы бар үлкен және екі кішкентай кеңселер бар.

Building 6 was the operations building. All flight operations were controlled from an air conditioned observation room in the control tower of this building, which had windows overlooking the runway and landing mat areas. Signalling, radio sending and receiving equipment, and switches controlling the electric lighting of the runways were operated from this room. Communications, radio and weather reporting offices were located on the second floor, with offices of the operating personnel, aerology department and record department on the first floor. The building was L shaped, , containing the reinforced concrete control tower, that was by 14.63 m high. Two small partial basements enclosed pump and heater rooms. There was also a motor driven electric beacon and meteorological instruments. Buildings 7E and 7F were temporary hangars. They were rectangular by 13.11 m high; of wood construction; roof supported by wood trusses, with 36.58 m span, on wood columns; wood doors, 9.14 m high, that rolled on steel tracks providing clear openings of when opened. One end of each hangar had a two story lean to which contained offices, shops, and toilets on the first floor, and a mezzanine, , divided into offices, parts and storage rooms. Each hangar had a total floor area of
Building 8 was the Assembly and Repair Shop. The two story building was rectangular, , with a one story wing on each end. The center section, for final assembly, had a clear area, unobstructed by columns, , with a overhead crane. Other portions of the first floor were divided into wing and engine overhaul, starter and accessory overhaul, carburetor shop, machine shop, piston and cylinder repair, and tear down shops. General and small offices were located on the second floor balcony. Building 9 was the Parachute building with a tower. A one story rectangular building, , for parachute storage, repairing, packing and issue, with a parachute cleaning shower and drying tower, by 11.58 m high. A partial basement, , contained pump and fan rooms. The building had an electric powered air conditioning unit and electric driven sewing machines. Building 11 was the Paint and Dope Spray Booth. This was a two story building with a one story section, 19.20 m×10.06 m. The building contained Bink's Paint Spraying and Air Washing Equipment, including blowers, air washing and purifying devices, and exhaust fans, installed to minimize danger of explosions and inhalation of fumes. Building 8 was the Paint, Oil and Dope Storage Building. It was an one story rectangular building. The building was divided into three rooms for engine oil, oil storage, and dope storage. Building 13 housed the engine test stand. This was a one story concrete block wall and partition building, with reinforced concrete floor and flat roof slab, 41.76 m×4.27 m. It contained six engine test stands; three engine test cells; engine and embalming room; toilets and boiler room. Building 38 was the General and Aircraft Storage. It was a one story, , rectangular building. There was a monitor skylight running down the center of the building and one large and two small offices with toilets at one end.

Құрылыс ғимараттары

14-ғимарат қойма болды, тіктөртбұрышты, бір қабатты, бір жағында кеңселер орналасқан ғимарат. 17-ғимарат гараж болды. Бұл бір қабатты, тіктөртбұрышты ғимарат, ішінара жертөлесі бар, жылыту және сорғы бөлмесімен жабдықталған. Бірінші қабатта бөлшектер бөлмесі, киім ауыстыру бөлмесі, кеңселер, қойма, дәретханалар және бір жағында кеңселер орналасқан балконы болды. 15-ғимарат Жылыту қазаны болды. Бұл бір қабатты, тіктөртбұрышты, темір бетоннан салынған ғимараттың биіктігі 6,40 м. Балконда дәретхана, душ және жуыну бөлмесі орналасқан. Ғимарат төрт мұнаймен жұмыс істейтін бу қазандарымен жабдықталған, олардың әрқайсысы сағатына белгілі бір мөлшерде бу шығара алатын, сондай-ақ қажетті қосымша жабдықтар: мұнай жағыштары, сорғылар және су жылытқыштары. Бұдан өзге, ғимаратта негізгі резервуарға қосылған үш қосалқы бетоннан жасалған жанар-жағар май резервуары болды. 16 және 43-құрылыстар жанар-жағар май сақтауға арналған. Жанармайды 4,88 м × 4,27 м өлшемді темір бетоннан салынған 43-ғимараттағы жанармай құю үйінен теміржол цистерналарынан түсіретін. Бір уақытта үш цистернадан түсіруге болады, май 275 000 галлондық алдын ала керілген темір бетоннан жасалған резервуарға (16-ғимарат, диаметрі 21,95 м және биіктігі 3,05 м) сорғыланатын. Резервуардың жанында өлшеу және аспаптар бөлмесі орналасқан. Май резервуардан жылыту қазанына құюға болдырмау үшін бумен қыздырылған құбырлар арқылы гравитациялық түрде ағызылатын. Жеке қазандықтары бар бірнеше ғимараттан басқа, станциядағы барлық ғимараттар 11 582,40 м ұзындығындағы жер астына төселген бу тарату және кері қайтару желісі арқылы бумен қамтамасыз етілді. Бу жылыту және ыстық су жүйесі үшін пайдаланылды. 48-1-ден 48-5-ке дейінгі ғимараттар трансформаторлық станциялар болды. Перу қаласы 33 000 вольттық электр желісін қамтамасыз етті, ол базаның солтүстік-шығыс бұрышындағы қосалқы станцияны қуатпен жабдықтайтын. Қосалқы станцияда кернеуді 33 000 вольттан 3 фазалы, 3 сымнан 12 500 вольтқа дейін, 3 фазалы, 4 сымға дейін төмендетуге арналған үш 500 кВА трансформатор болды. Негізгі тарату әуе немесе жер асты желісі арқылы екінші тарату орындарына жүзеге асырылды. Оларға мыс сымнан жасалған әуе желісі, қорғасынмен қапталған кабельден жасалған жер асты желісі, бетонға орнатылған талшықты құбырлар және 58 шаңырақ кірді. Ғимараттарда пайдалану үшін кернеуді одан әрі төмендету үшін 18 трансформатор тобы қолданылды, трансформаторлық қоршаулар мен трансформаторлық станцияларда 67 мұнай оқшауланған, ауамен салқындатылатын трансформаторлар орналасқан, олардың жалпы қуаты 3 119 кВА вольтқа жетеді. Төтенше жағдайларда электр қуатын қамтамасыз ету үшін екі генератор, екі 12 цилиндрлі бензиндік қозғалтқыштармен байланыстырылды. 40-ғимарат Өрт сөндіру станциясы болды. Бұл бір қабатты, тіктөртбұрышты ғимарат, онда аппараттар бөлмесі, кеңсе, дәретхана, жатақхана және 11,28 м биіктігіндегі шланг мұнарасы болды. Сумен және өртке қарсы қорғаныс 21-ғимарат және 42-1 және 42-2 құдық үйлері арқылы қамтамасыз етілді. Екі 48,77 м тереңдіктегі құдық базаны сумен қамтамасыз етті. Құдық үйлерінде суды 21-ғимараттағы тазарту қондырғысына жіберуге қабілетті сорғылар орналасқан. 21-ғимарат - суды тазартуға арналған жер асты бетонды авариялық резервуармен жалғасқан екі қабатты темір бетоннан салынған ғимарат. Ғимаратта электр қозғалтқышпен жұмыс істейтін сорғылар, резервуарлар, хлорлағыштар, құрғақ химиялық заттарды беруге арналған құрылғылар және суды тазарту мен жұмсартуға арналған сүзгілер орналасқан. Белгілі диаметрлі, темір құбырдан жасалған желі арқылы 46 өрт сөндіру гидрантына және станциядағы 2405 су тұтыну нүктесіне су таралды. 19A–D құрылыстары жанар-жағар май сақтау және таратуға арналған. Арнайы теміржол бойындағы төрт түсіру нүктесінде цистерналық вагонмен және тағы төрт нүктеде бензин жүк көлігімен жеткізілген жанар-жағар май төрт жер асты резервуарында сақталды, олар Тиокольмен қапталған. Олардың үшеуі 73 октандағы бензинге арналған, ал төртіншісі 100 октандағы бензинге арналған. Май екі жеке құбыр жүйесі арқылы тарату нүктелеріне сорғыланды, бірі 73 октандағы, екіншісі 100 октандағы бензинге арналған, әр резервуарда екі су асты түріндегі көп сатылы центрифугалы сорғылар орналасқан, әр сорғы электр қозғалтқышымен жабдықталған. 73 октандағы бензинге арналған тарату нүктелеріне 200 галлон/мин жылдамдығымен жанармай құюға арналған цистерналық көлік стенді және ұшақтарды тікелей жанармаймен қамтамасыз етуге арналған 56 жанармай құю шұңқыры кірді, олар жылыну алаңдарында орналасқан және бір уақытта 48 ұшақты жанармаймен қамтамасыз етуге қабілетті. 100 октандағы бензинге арналған стендтің сыйымдылығы...

Building 14 was the storehouse, a rectangular, one story, building, with offices at one end. Building 17 was the garage. It was a one story, rectangular, building with a partial basement, , for the heater and pump room. The first floor contained a parts room, locker room, offices, stock room, toilets, and a balcony at one end that contained offices. Building 15 was the Heating Plant. This one story, rectangular, reinforced concrete building, was and stood 6.40 m tall. A mezzanine balcony contained a toilet, shower, and wash room. The building was equipped with four oil fired steam generating boilers, each able to of steam per hour at pressure, and the additional equipment needed, oil burners, pumps, and water heaters. The building also contained three secondary concrete fuel oil storage tanks with a capacity of that were connected to the main storage tank. Structures 16 and 43 were for fuel oil storage. Fuel oil would be unloaded at the fuel oil transfer house, building 43, a 4.88 m×4.27 m, reinforced concrete building, from railroad tank cars. Three tank cars could be unload simultaneously, the oil being pumped to a 275,000 gal. pre stressed reinforced concrete storage tank, building 16, 21.95 m diameter and 3.05 m high tank buried 1.22 m below grade and covered with earth. A small gauge and apparatus room adjoined the tank. Oil flowed by gravity from the tank to the heating plant in steam heated pipes to prevent coagulation. With the exception of a few buildings equipped with separate boilers, all buildings on Station were supplied with of steam through a 11582.40 m welded underground steam distribution supply and return mains. The steam was used for both heating and hot water heating. Buildings 48–1 through 48–5 were transformer houses. The city of Peru provided a 33,000 volt transmission line that fed a sub station at the northeast corner of the base. The sub station had three 500KVA step down transformers that took the voltage from 33,000 volt, 3 phase, 3 wire to 12,500 volt, 3 phase, 4 wire. Primary distribution was then by aerial or underground transmission to secondary distribution locations. There were of overhead line, with of bare copper wire; and of underground line, with of lead covered cable, of fiber conduit encased in concrete and 58 manholes. To further step down the voltage for use in buildings, 18 transformer banks were utilized, with 67 oil insulated, air cooled transformers in transformer vaults and transformer houses, with a total capacity of 3,119 KVA volts. Standby emergency electricity was supplied by two generators connected to two 12 cylinder gasoline engines. Building 40 was the Fire Station. This was a one story, rectangular building, It had an apparatus room, office, toilets, dormitory, and a hose tower that was by 11.28 m tall. Water and Fire Protection were provided by building 21 and Well Houses 42–1 and 42–2. Two 48.77 m deep wells provided water for the base. The well houses had pumps capable of that transferred the water through an line to the treatment plant, building 21. Building 21 was a partial two story reinforced concrete building adjoining an underground concrete emergency reservoir for treated water. The building contained electric motor driven pumps, tanks, chlorinators, dry chemical feeders, and filters for purifying and softening the water. of cast iron pipe, diameter, distributed the water under pressure to 46 fire hydrants and 2,405 water fixtures on the station. Structures 19A–D were for gasoline storage and distribution. Delivered by tank car at four unloading points on a special railroad siding, and by gasoline trucks at four additional points, the gasoline was stored in four underground pre stressed reinforced concrete tanks that were lined with Thiokol. Three of the tanks had capacity and were used for 73 octane gasoline. The other was a tank used for 100 octane gasoline. The fuel was pumped to distribution points through two separate piping systems, one for 73 octane and one for 100 octane, by two submerged type multiple stage centrifugal, , pumps at each tank; each pump powered with a electric motor. Distribution points for 73 octane gasoline consisted of a tank truck filling stand, 200 gpm, and 56 gasoline servicing pits for fuelling planes directly, located at the warmup aprons, with capacity to fuel 48 planes simultaneously at the rate of per plane. The 100 octane gasoline, the tank truck filling stand was capable of , and four planes could be fueled at a rate of The system included of diameter welded steel pipe. The 100 octane system was actually used for 87 octane gasoline with 100 octane being provided by a later contract. A main railroad spur, 3026.05 m long, connected the station to the Pennsylvania Railroad under a revocable agreement. Additional spurs for unloading gasoline branched off the main with an additional 1291.13 m of track.

Екінші дүниежүзілік соғыс теңіз қызметінде

Перу әскери-теңіз резервтік әуе базасы, база құрылған кездегі атауы, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің, АҚШ Теңіз жаяу әскерінің және АҚШ Жағалау күзетінің ұшқыштарын даярлау үшін салынған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде база бірнеше рет атауын өзгертті. 1943 жылдың 1 қаңтарында базаның атауы Перу әскери-әуе станциясы (NAS Peru) болып өзгертілді, ал үш айдан кейін, 1943 жылдың 1 наурызында тағы да өзгертіліп, Әскери-әуе станциясы Бункер Хилл (NAS Bunker Hill) деп аталды және соғыс аяқталғанға дейін осы атау сақталды. Ұшқыштар алдымен 12 апта бойы ұшуға дайындық мектебінде оқып, содан кейін Бункер Хиллге ауысып, тағы 12 апта ұшу дайындығынан өтетін, ал одан кейін Пенсакола әскери-әуе станциясы сияқты аралық авиациялық оқу орталықтарына жіберілетін. Бункер Хиллдегі оқу барысында курсанттар аспандық және инерциялық навигацияны, радиобайланысты, қозғалтқыштарды күтіп-жөндеуді, сондай-ақ бокс, күрес, қолма-қол жекпе-жек және жүзуден тұратын дене шынықтыру жаттығуларын оқыды. Базада 5997 американдық Әскери-теңіз авиациясының курсанты білім алды, олардың 4568-і аралық ұшу дайындығына қабілетті деп танылды, ал 854-і қайта жіктеу үшін Ұлы көлдер әскери-теңіз станциясына жіберілді. Американдық курсанттармен қатар, Бункер Хиллде 701 британдық Корольдік теңіз күштерінің курсанттары да оқытылды. 1945 жылдың 31 наурызына дейін базада 407 N2S 3 Kaydet оқу ұшағы болды, бұл АҚШ Әскери-теңіз күштерінің барлық ұшақтарының шамамен төрттен бірін құрады. Бункер Хиллдің ең танымал түлектерінің бірі – бұрынғы бейсболшы Тед Уильямс. Ол NAS Bunker Hill-де Теңіз корпусының әскери-теңіз ұшқышы болып даярланды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін базаның аумағы қайтадан шаруашылыққа пайдаланылды, ал әскери ғимараттарды күтіп-ұстау үшін үкіметтік қызметкерлердің азаматтық тобы тағайындалды.

АҚШ Әуе күштеріне ауысу

1951 жылы 16 қарашада АҚШ Әскери-әуе күштері АҚШ Әскери-теңіз күштерінен 25 ғимаратқа кіру құқығын алды және базаны АҚШ Әскери-әуе күштерінің сақтау бөлімшесі арқылы пайдаланды. Белсенді емес күйде болған база 1954 жылы 31 наурызда Әскери-теңіз күштерінен Әскери-әуе күштеріне берілді.

323-ші ұшқыштар-бомбардировщиктер қанаты және 319-шы ұшқыштар-қарақшылар эскадрильясы

Корея соғысынан кейін Әуе күштері 1954 жылдың 22 маусымында Бункер-Хилл әуе базасын қайта ашты және оны Тактикалық әуе қолбасшылығына қарастырды. Базада 4433-ші әуе базасы эскадрильясы, 323-ші истребитель-бомбардировщик қанаты және 323-ші әуе базасы тобы орналасты, олар TAC-тің Тоғызыншы әуе күштеріне бағынды. Бастапқыда "North American" F-86F ұшақтарымен оқытылып, олар тез арада "North American" F-86H Sabre және содан кейін 1956 жылы "North American" F-100A/D ұшақтарына жаңартылды, осылайша тактикалық әуе операцияларында тиімді болуға жетілді. Қанаттың ұшақтарының құйрығында және мұрнының шетінде кішкентай қара шахмат үлгілері болды. 1955 жылы Әуе қорғанысы қолбасшылығының 319-шы истребитель-перехватшылар оқу эскадрильясы базада бірікті, ол Мичиган штатындағы К.И. Сойер әуе базасындағы 4706-шы әуе қорғанысы қанатына есеп берді. Бастапқыда F-89 Scorpion перехватшысын пайдаланған 319-шы эскадрильяның миссиясы Оңтүстік Ұлы көлдер мен Чикаго-Гэри-Орталық Индиана аймағының әуе қорғанысы болды. Кейіннен ол F-94 Starfire ұшағына жаңартылды. ADC перехватшылары 1959 жылдың 1 қаңтарына дейін базада қалды.

Стратегиялық әуе командалығы

Стратегиялық әуе қолбасшылығы (SAC) 1 қыркүйекте 1957 жылы Тактикалық әуе қолбасшылығынан Банкер-Хилл әуе күштері базасының операциялық басқаруын қабылдады, ал 8-ші әуе күштері базаға қатысты құқықтық өкілеттіктерді алды; содан кейін Әуе күштері 323-ші истребитель-бомбалаушылық қанатын таратып, сол күні 4041-ші әуе базасы тобы жетіп келді. Әуе күштері 1957 жылдан бастап базаға жаңа Boeing KC-135A Stratotanker ұшағын орналастыра бастады.

305-ші бомбалаушы қанаты, орта

1959 жылы 1 маусымда Стратегиялық әуе қолбасшылығы Флоридадағы МакДилл әуе күштері базасынан Банкер-Хилл әуе күштері базасына 305-ші бомбалаушы қанатты (305 BMW) көшірді. Ол кезде қанат Boeing B-47 Stratojet ұшақтарымен ұшып жүрді; кейіннен, B-47 ұшақтарын суперсондық Convair B-58 Hustler ұшақтары алмастыра бастады. 1960 жылдан бастап Әскери-әуе күштері 319-шы истребитель-перехватшы эскадрильясын F-106 Delta Dart ұшақтарымен жабдықтады, ал эскадрилья 1963 жылдың 1 наурызында таратылды.

Ядролық апат

1964 жылғы 8 желтоқсанда 5 ядролық қару, ішінде 9 мегатондық термоядролық бомбасы бар B-58 ұшағы оқу миссиясы кезінде мұзды ұшу-қону жолағынан сығалап, өртенді. Жолмен жүріп бара жатқанда, алдындағы ұшақтың реактивтік ағынына ілігіп, ұшу-қону жолағына бұрылып, өзінің қуатын қосты. Бұл ұшақтың басқаруын жоғалтып, такси жолының сол жағына қарай сығалап кетуіне әкеп соқты. Сол жақ негізгі қону шассисі 3,05 метр қашықтықтағы кіріктірілген такси жолының шам тірегінен өтті, ал одан кейін қону шассисі бетондық шам негізінің сол жақ жиегіне тиді. Тағы 10 фут (шамамен 3 метр) ұшқаннан соң, сол жақ негізгі қону шассисі электрлік шұңқыр қапағына соқтығысып, оны құлатты, нәтижесінде жанар май бакі жарылды. Ұшақ өртенді. Ұшақ командирі Лири Джонсон және қорғаныс жүйесі операторы Роджер Холл жеңіл жарақаттармен құтыла алды. Алайда, навигатор Мануэль "Роки" Сервантес эвакуациялық капсуласында құлап, бомбалаушыдан 167,03 метр қашықтықта болды; ол аман қалмады. Борттағы бес ядролық қару күйіп, апат орнының ластануына себеп болды. Әуе күштері апат орны ластанудан тазартылғанын мәлімдеді, бірақ ұшақ пен аймақтың бір бөлігі базаның басқа жеріне көшіріліп, қайта жерленгені анықталды. Күйген бомбалар Атом энергиясы жөніндегі комиссияның Кларксвилл (Теннесси), Медина базасы (Техас), Рокки Флэтс (Колорадо), Миамисбург (Огайо) және Оук Ридж (Теннесси) мекемелеріне жіберілді, онда қарудан плутоний бөлініп шықпағаны анықталды. 1996 жылғы сараптама көрсеткендей, апат орны әлі де ластанған және оны тазарту жұмыстарын жалғастыру қажет.

Аполлон-1 апаты базаның атауын өзгерту

1967 жылғы 27 қаңтарда Аполлон-1 ғарыш кемесінің кабинасы Кеп-Канаверал әуе күштері базасының 34-ші ұшыру кешенінде ұшыруға дайындық барысында өртенді, нәтижесінде АҚШ Әуе күштерінің астронавты, подполковник Вирджил И. "Гас" Гриссом қаза тапты. Ол Индиана штатының Митчелл қаласында туған және Пердью университетін бітірген болатын. Әуе күштері 1968 жылғы 12 мамырда Бункер Хилл әуе күштері базасын Гриссом әуе күштері базасы деп ресми түрде қайта атады.

305-ші әуеде жанармай құю бөлімшесі

1970 жылы B-58 ұшақтары қызметтен шығарылғаннан кейін, Әуе күштері 305-ші бомбалау қанатын, орташа, 1 қаңтарда 305-ші әуеге отын құю қанаты (305 ARW) деп қайта атады. Әуе күштері 70-ші әуелік жанармай құю эскадрильясын 1970 жылы Литтл-Рок әуе күштері базасындағы басқа қанатынан 305-ші әуеге отын құю қанатына көшірді. 1970 жылдардың басында 305-ші әуеге отын құю қанаты KC-135 ұшақтарын Еуропа, Аляска, Гренландия және Тынық мұхиты аймақтарына, бүкіл әлемдік жанармай беру күштерін қолдау үшін жіберді. Сонымен қатар, Колумбқа жақын орналасқан Бакалар әуе базасы жабылуымен, 931-ші әуеге отын құю қанаты 1970 жылдың 15 қаңтарында келді. 1972 жылдың маусым айында 305-ші әуеге отын құю эскадрильясы 4104-ші әуеге отын құю эскадрильясы (Уақытша) ретінде Таиландтың Корат әуе базасына бөлімшелерін орналастырды. Кейін 1972 жылы 4104-ші ARS (P) U Tapao Royal Thai Navy әуежайына көшірілді.

Бірлескен белсенді қызмет пен резерв операциялары

Әуе күштерінің резерві 1970 жылдардың басында Гриссом әскери қызметкерлеріне қосылды. 1971 жылдың 15 қаңтарында 434-ші арнайы операциялар қанаты (434 SOW) және олардың Cessna A 37 Dragonfly ұшақтары базаға жеткізілді. 1973 жылдың 1 қазанында Әуе күштері 434-ші арнайы операциялар қанатын 434-ші тактикалық истребитель қанаты деп қайта атады, ал кейіннен 434-ші қанат A 37-ден A 10 Thunderbolt II ұшағына көшті, себебі соңғы ұшақ Әуе күштерінің инвентаризациясына енді. 1975 жылы Әуе күштері 305-ші әуе май құю қанатының 3-ші шабуылдан кейінгі басқару және бақылау жүйесін тоқтатты және арнайы Boeing EC-135 ұшақтарын 305-ші әуе май құю қанатының 70-ші әуе май құю эскадрильясына берді. 931-ші әуе май құю тобы 1975 жылдың 1 шілдесінде базадан кетті. АҚШ Армиясының резерві 1970 жылдары Гриссомда орналасты. 1978 жылдың 1 ақпанында Әуе күштері 305-ші әуе май құю қанатын 305-ші әуе май құю қанаты, ауыр деп атады. Әуе күштері 1978 жылдың 1 шілдесінде базада 931-ші әуе май құю тобын Әуе күштері резервінің екінші тобы ретінде құрды. Базада 60 KC-135 Stratotanker және 18 A-10 Thunderbolt II истребителі бар бір толық штатты қанат және екі резервтік қанат орналасқан. Әуе күштері резервінің 72-ші әуе май құю эскадрильясы 1978 жылы Гриссомнан KC-135 Stratotanker ұшақтарымен рейстерді бастады. 305-ші әуе май құю қанаты, ауыр, 1983 жылдың қазан айында Гренадаға шабуылға қатысқан бөлімдерге жанармай құюмен қамтамасыз етті. 931-ші әуе май құю тобы 1987 жылдың 1 шілдесінде Гриссомнан кетті. Әуе күштері резерві 1978 жылдың 1 шілдесінде 434-ші тактикалық истребитель қанатын 434-ші әуе май құю қанаты, ауыр деп қайта атады, оған 305-ші әуе май құю қанаты, ауырға ұқсас міндеттер берілді. 305-ші әуе май құю қанаты, ауыр, 1989 жылдың желтоқсан айында Панамаға АҚШ-тың шабуылына қатысқан бөлімдерге жанармаймен қамтамасыз етті. 1990 жылдың тамызынан 1991 жылдың маусымына дейін 305-ші әуе май құю қанатының, ауыр, қызметкерлері мен ұшақтары Оңтүстік-Батыс Азиядағы әуе операцияларына жанармай құюды қамтамасыз етті. 305-ші әуе май құю қанаты, ауыр, 1991 жылдың сәуірінен мамыр айына дейін Солтүстік Ирактағы күрдтерге азық-түлік жеткізді. Әуе күштері 1991 жылдың 1 қыркүйегінде 305-ші әуе май құю қанатын қайта құрды. Салқын соғыстың аяқталуы әскерилердің санын қысқартуға әкелді. 1991 жылғы базаны қайта құру және жабу жөніндегі комиссия Гриссом әуе күштері базасын жабуды ұсынды. 1992 жылдың 1 ақпанында Әуе күштері резерві 434-ші әуе май құю қанатын, ауыр, 434-ші әуе май құю қанаты деп қайта атады және сол жылы 434-ші әуе май құю қанатының құрамында KC-135 Stratotanker ұшақтарын пайдалану үшін 74-ші әуе май құю эскадрильясын құрды. Әуе күштері Стратегиялық әуе қолбасшылығын (SAC) тоқтатты және 305-ші әуе май құю қанатын 1992 жылдың 15 маусымында жаңадан құрылған Әуе қозғалысы қолбасшылығына (AMC) қосты. Әуе қозғалысы қолбасшылығы Стратегиялық әуе қолбасшылығынан әуеде жанармай құю ұшақтарын стратегиялық әуе көлігі ұшақтарымен (мысалы, C-5, C-141) және тактикалық театр әуе көлігі ұшақтарымен (мысалы, C-130) біріктірді. Әуе күштері резерві 1992 жылдың 1 тамызында 434-ші әуе май құю қанатын 434-ші қанат деп атады. 1993 жылғы базаны қайта құру және жабу комиссиясы Гриссом әуе күштері базасын Әуе күштері резервіне (AFRES) қайта құруды тапсырды. 305-ші әуе май құю қанаты операцияларын біртіндеп тоқтатты және 1994 жылдың 30 қыркүйегінде базадағы қызметін аяқтады, осы күні Әуе күштері оны тоқтатты. Әуе күштері дереу Нью-Джерсидегі МакГайр әуе базасында жаңа 305-ші әуе май құю қанатын басқа қызметкерлермен және жабдықтармен қайта құрды. Әуе күштері 305-ші әуе май құю қанатының 70-ші әуе май құю эскадрильясының KC-135R ұшақтарын тоқтатты; бұл эскадрилья Калифорниядағы Трэвис әуе күштері базасына көшірілді, басқа қанатқа қосылды және басқа ұшақты пайдаланды. Әуе күштері сонымен қатар шабуылдан кейінгі басқару және бақылау жүйесінің жойылуының бір бөлігі ретінде Boeing EC-135G/L радиорелейлік ұшағын зейнеткерлікке шығарды.

The Air Force Reserve joined the Grissom personnel complement in the early 1970s with the activation of the 434th Special Operations Wing (434 SOW) and their Cessna A 37 Dragonfly aircraft to the base on 15 January 1971. On 1 October 1973, the Air Force Reserve redesignated the 434th Special Operations Wing as the 434th Tactical Fighter Wing, with the 434th later transitioning from the A 37 to the A 10 Thunderbolt II as the latter aircraft entered the USAF inventory

In 1975, the Air Force inactivated the 3d Post Attack Command and Control System of the 305th Air Refueling Wing and transferred specialized Boeing EC 135s to the 70th Air Refueling Squadron of the 305th Air Refueling Wing. The 931st Air Refueling Group (931 ARG) departed on 1 July 1975. The United States Army Reserve began its presence at Grissom in the 1970s. On 1 February 1978, the Air Force renamed the 305th Air Refueling Wing as the 305th Air Refueling Wing, Heavy. The Air Force activated the 931st Air Refueling Group at the base on 1 July 1978 as the second group of Air Force Reservists. The base also served as the home of one active duty wing and two reserve wings, using 60 KC 135 Stratotanker and 18 A 10 Thunderbolt II fighter aircraft. The 72d Air Refueling Squadron of the Air Force Reserve began operating its KC 135 Stratotanker aircraft from Grissom in 1978. The 305th Air Refueling Wing, Heavy, provided tanker refueling support to units involved in the invasion of Grenada in October 1983. The 931st Air Refueling Group departed Grissom on 1 July 1987. The Air Force Reserve on 1 July 1978 redesignated the 434th Tactical Fighter Wing as the 434th Air Refueling Wing, Heavy, giving it a similar mission to that of the 305th Air Refueling Wing, Heavy. The 305th Air Refueling Wing, Heavy, provided tanker support to units involved in the United States invasion of Panama in December 1989. From August 1990 to June 1991, deployed 305th Air Refueling Wing, Heavy, personnel and aircraft provided refueling support for air operations in southwest Asia as part of Operation Desert Storm. The 305th Air Refueling Wing, Heavy, also delivered food to the Kurds in Northern Iraq from April to May 1991. The Air Force redesignated the wing as 305th Air Refueling Wing on 1 September 1991. The end of the Cold War led to a downsizing of the military. The Base Realignment and Closure Commission of 1991 recommended closure of Grissom Air Force Base. On 1 February 1992, the Air Force Reserve redesignated the 434th Air Refueling Wing, Heavy, as the 434th Air Refueling Wing and that year activated the 74th Air Refueling Squadron within the 434th Air Refueling Wing to operate the KC 135 Stratotanker. The Air Force inactivated Strategic Air Command (SAC) and realigned the 305th Air Refueling Wing to the newly established Air Mobility Command (AMC) on 15 June 1992. The Air Mobility Command merged air refueling aircraft from Strategic Air Command with strategic airlift aircraft (e. g., C 5, C 141 and tactical theater airlift aircraft (e. g., C 130) from the concurrently disestablishing Military Airlift Command (MAC). The Air Force Reserve renamed the 434th Air Refueling Wing as the 434th Wing on 1 August 1992. The Base Realignment and Closure Commission of 1993 directed realignment of Grissom Air Force Base to the Air Force Reserve (AFRES). The 305th Air Refueling Wing phased out operations and ended its presence on base on 30 September 1994, when the Air Force inactivated it. The Air Force then immediately reactivated a new 305th Air Refueling Wing with different personnel and equipment at McGuire Air Force Base in New Jersey. The Air Force inactivated the KC 135Rs of the 70th Air Refueling Squadron of the 305th Air Refueling Wing; this squadron transferred to Travis Air Force Base in California, joined another wing, and used a different aircraft. The Air Force also retired the Boeing EC 135G/L radio relay aircraft as part of the demise of the Post Attack Command and Control System.

Әуе күштерінің резерв кезеңі

1994 жылдың 1 қазанынан бастап Гриссом әуе күштері базасы активті қызметін тоқтатты, ал активті әуе күштері бұрынғы базаның шамамен жартысын, соның ішінде ұшу-қону жолағын, Әуе күштері резервіне (Гриссом әуе резервтік базасы ретінде) берді. Әуе күштері резерві (AFRES) 434-ші қанатты 434-ші әуедегі жанармай құю қанаты (434 ARW) деп қайта атады және 434-ші миссиялық қолдау тобын құрды. 434-ші әуедегі жанармай құю қанаты екі KC-135 Stratotanker жанармай құю эскадрильясын, операциялық тұрғыдан Әуе көлігі басқармасының (AMC) құрамында пайдаланады. BRAC шараларына байланысты базаның активті KC-135 қанаты таратылғандықтан, Әуе күштері 1994 жылы Гриссом әуе күштері базасын Әуе күштері резервіне қайта бағыттап, ол 1997 жылы Әуе күштері резервтік басқармасына (AFRC) айналды. 2001 жылы базаға Теңіз корпусы резервінің бөлімшелері, ал 2002 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштері резервінің бөлімшелері қосылды. 2005 жылы Әскери-теңіз резервінің қызметін және бөлімшелерін біріктіру мақсатында, Теңіз резерві барлық Гриссом бөлімшелерін Индианаполистегі Хеслар теңіз арсеналындағы Теңіз операциялық қолдау орталығына көшірді. 2008 жылы Гриссом әуе резервтік базасы бірлескен пайдалану туралы келісімге келіп, ұшу-қону жолағын азаматтық авиацияға ашты. Маями округінің авиация басқармасы Гриссом әуе резервтік базасындағы күнделікті азаматтық операцияларды жүзеге асырады. Өте ұзын ұшу-қону жолағы мен аспаптық навигациялық жабдықтары Гриссом әуе резервтік базасын ұзақ қашықтыққа жүретін бизнес-сапаршылар үшін жанармай құю станциясы ретінде ерекше қолайлы етеді. Азаматтық авиация диспетчерлері де әуежайдағы радиолокациялық басқару орталығын басқарады. 2011 жылдың 21 шілдесінде ғарыш кеңістігі кемесі зейнеткерлікке шыққанға дейін, Гриссом 12 500 футтық ұшу-қону жолағының болуына байланысты авариялық қону алаңдарының бірі ретінде тізілген еді. 2015 жылы Гриссомның жаңа KC-46A Pegasus эскадрильясына ие болуға үміткер екені жарияланды. Қазан айында базаға бұл ұшақтар келмейтіні, олардың орнына Сеймур Джонсон әуе базасындағы 916-шы әуедегі жанармай құю қанатына берілгені хабарланды. Гриссом сондай-ақ KC-46A базасын құру үшін Вестовер әуе резервтік базасымен және Тинкер әуе күштері базасымен бәсекелестікке түсті.

Effective 1 October 1994, Grissom Air Force Base ceased active duty operations, and the active Air Force transferred nearly half of the former base, including the runway, to the Air Force Reserve as Grissom Air Reserve Base. The Air Force Reserve (AFRES) redesignated the 434th Wing as the 434th Air Refueling Wing (434 ARW), and activated the 434th Mission Support Group. The 434th Air Refueling Wing operates two KC 135 Stratotanker air refueling squadrons, operationally within the Air Mobility Command (AMC). Because of the inactivation of the installation's active duty KC 135 wing due to BRAC, the Air Force reassigned Grissom Air Force Base in 1994 to the Air Force Reserve which later became the Air Force Reserve Command (AFRC) in 1997. The base added Marine Corps Reserve units in 2001 and United States Navy Reserve units in 2002. In 2005, in an effort to consolidate Navy Reserve activities and units, the Navy Reserve transferred all its Grissom units to the Navy Operational Support Center at Heslar Naval Armory in Indianapolis, Indiana. In 2008, Grissom Air Reserve Base entered into a joint use agreement and opened its runway to civilian operations. Miami County Aviation manages the day to day civil operations at Grissom Air Reserve Base. The extremely long runway and instrument navigation facilities make Grissom Air Reserve Base especially well suited to business jets as a refueling stop for long cross country flights. Civilian air traffic controllers also staff a radar approach control facility at the airport. Until the retirement of the Space Shuttle on 21 July 2011, Grissom was also listed as one of the emergency landing sites due to its 12,500 foot runway. In 2015, it was announced that the Grissom was in the running for a squadron of the new KC 46A Pegasus. In October, it was announced that the base would not be receiving the aircraft, which instead was allocated to the 916th Air Refueling Wing at Seymour Johnson Air Force Base. Grissom was also in competition with Westover Air Reserve Base and Tinker Air Force Base for basing of the KC 46A.

Рөл мен операциялар

Гриссом әуе резервтік базасының негізгі бөлімі – Әуе күштері резервтік командасының 434-ші әуежайлық жанармай құю қанаты (434 ARW). Вьетнам соғысынан кейінгі базалық қайта құрулар мен Ұлы Суық Соғыстан кейінгі BRAC қайта құруларының нәтижесінде AFRC қазіргі уақытта АҚШ-тағы әуе резервтік базалары ретінде қайта тағайындалған төрт бұрынғы активті әуе күштері базаларын басқарады (мысалы, Гриссом ARB, Индиана штаты; Homestead ARB, Флорида штаты; March ARB, Калифорния штаты; Westover ARB, Массачусетс штаты). Гриссом АРБ-да Армия резерві және Теңіз жаяу әскерлерінің резервтік бөлімшелері де орналасқан. Базада әскери қызметкерлер мен азаматтық персоналдан құралған біріккен жұмыс күші бар және 2012 жылы Майами округіндегі ең ірі жұмыс беруші, ал солтүстік-орталық Индианадағы үшінші ірі жұмыс беруші деп танылды. Гриссомның жылдық экономикалық әсері 130 миллион доллардан астам екендігі айтылады және Теңіз жаяу әскерлерінің жыл сайынғы "Тояқтар үшін ойыншықтар" сияқты қоғамдық шараларына қатысады. Ұлттық Arbor Day қоры базаны "Ағаш қаласы" деп жариялады. 2017 жылы Гриссом әуе резервтік базасы Грин Найтс әскери мотоцикл клубының 109-тарауына, Грин Найтс халықаралық әскери мотоцикл клубының ресми тарауына үй иесі болды. Клуб әскери және азаматтық персонал үшін мотоцикл қауіпсіздігін ілгерілетеді және барлық активті, резервтегі және ұлттық гвардиядағы әскери қызметкерлерге, Қорғаныс министрлігінің азаматтық қызметкерлеріне, Қорғаныс министрлігінің мердігерлеріне және зейнеткерлерге ашық.

Негізгі бірліктер

Гриссом әуе резервтік базасында орналасқан ұшатын және ұшпайтын ерекше бірліктер. GSU белгісі қойылған бірліктер – географиялық жағынан бөлек бірліктер болып табылады, олар Гриссомда орналасқан, бірақ басқа жерде орналасқан басқа бірлікке бағынады.

Қоршаған орта мәселелері

2015 жылы екі бұрынғы өрт сөндіру оқу алаңында жер асты суының жер бетінен шамамен 20 фут (6 метрдей) тереңдікте перфторланған қосылыстармен (ПФК) ластанғаны анықталды. ПФК мұнаймен жұмыс істейтін ұшақтардың өртін сөндіру үшін қолданылатын өрт сөндіру көбігінде кездеседі. База маңындағы ішу суы құдықтары одан да тереңде, жер бетінен 150-180 фут (45-55 метрдей) тереңдікте орналасқан. Базаның ішінде немесе жанындағы тағы 14 шамасындағы жерлерде топырақ немесе суда винилхлорид сияқты ластаушы заттар да зерттелуде. 2015 жылдың қыркүйегінде бұрынғы өрт сөндірушілер оқу алаңына ең жақын төрт су құдығында ПФК табылмады, сондай-ақ жақын орналасқан Перу қаласының қалалық су тазарту станциясының кіріс және шығыс нүктелеріндегі көрсеткіштер EPA-ның денсаулық сақтау ұсынымдарының шегінен төмен болды. Әуе күштері бүкіл ел бойынша 82 бұрынғы және қолданыстағы базаны ПФК-ға тексеріп жатыр. 2015 жылы ПФК бұрынғы Брансуик Әскери-теңіз базасының жер асты суында және Пис Әуе ұлттық гвардия базасының құдық суында табылды.

География

Гриссом әуе резервтік базасы Индиана штатының Касс және Майами округтерінде, Кокомо қаласының солтүстігіне қарай 12 миль (19 км) жерде орналасқан. Жақын орналасқан Перу қаласы Индианаполис қаласының солтүстігіне шамамен 70 миль қашықтықта. База АҚШ Халық санағы бюросы тізімінде "Гриссом ӘҚБ" деп белгіленген халық саны есептелетін аудан (CDP) ретінде көрсетілген, оның аумағы толығымен құрлықтан тұрады. 2020 жылғы халық санағы бойынша базадағы тұрғындар саны 3,009 адамды құрады, бұл 2010 жылғы 5,537 адамнан азайған.

Демография

2000 жылғы санақ бойынша, CDP-де 1652 адам, 581 үй шаруашылығы және 431 отбасы тұратын. Халық тығыздығы 151,9 адам/км² (393,6 адам/миль²). 1091 тұрғын үй бірлігінің орташа тығыздығы 100,3/км² (259,9/миль²) құрады. CDP-нің нәсілдік құрамы: 86,7% ақ нәсілді, 7,6% афроамерикалық, 0,5% американдық үндістер, 0,7% азиялық, 0,1% Тынық мұхиты аралдарынан шыққандар, 1,5% басқа нәсілдер және 3,0% екі немесе одан көп нәсілді. Кез келген нәсілге жататын халықтың 3,2% -ы испан немесе латын американдықтарды құрады. 581 үй шаруашылығының 51,3% -ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрады, 54,7% -ы бірге тұратын ерлі-зайыптылар, 12,6% -ында күйеуі жоқ әйел үй иесі, ал 25,8% -ы отбасы емес. Барлық үй шаруашылықтарының 19,1% жеке адамдардан тұрады, ал 1,4% -ында 65 жастан асқан жалғыз адам тұрады. Үй шаруашылығының орташа мөлшері 2,84 адам, ал отбасының орташа мөлшері 3,27 адамды құрады. CDP-де халық жас бойынша келесідей таратылған: 18 жасқа дейінгілер – 36,4%, 18-24 жас аралығы – 9,1%, 25-44 жас аралығы – 39,6%, 45-64 жас аралығы – 12,8%, 65 және одан асқандар – 2,1%. Орташа жас 27 жас. Әр 100 әйелге 100,7 еркек келеді. 18 жастан асқан әйелдердің әр 100-іне 100,8 еркек келеді. CDP-дегі үй шаруашылығының орташа жылдық табысы 45 000 доллар, ал отбасының орташа жылдық табысы 44 939 долларды құрады. Ер адамдардың орташа табысы 34 286 доллар, ал әйелдердің 21 447 долларды құрады. CDP-нің жан басына шаққандағы орташа табысы 15 869 доллар. Отбасылардың 8,6% және халықтың 8,9% кедейлік шегінен төмен тұрады, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 13,5% және 65 жастан асқандардың ешқайсысы жоқ. 2007-2011 жылдар аралығында CDP-дегі үй шаруашылығының орташа жылдық табысы 42 105 доллар, ал отбасының орташа жылдық табысы 42 857 долларды құрады. Ер адамдардың орташа табысы 35 819 доллар, ал әйелдердің 27 857 долларды құрады. CDP-нің жан басына шаққандағы орташа табысы 15 423 доллар. Отбасылардың 19,3% және халықтың 16,5% кедейлік шегінен төмен тұрады, оның ішінде 18 жасқа дейінгілердің 23,7% және 65 жастан асқандардың ешқайсысы жоқ.