Кіріспе

Вильгельм Оствальдтың электролиттердің диссоциациясы туралы заңы – Вильгельм Оствальдтың сұйыту заңы, 1888 жылы әлсіз электролиттің диссоциация тұрақтысы Kd және диссоциация дәрежесі α арасындағы қатынас ретінде ұсынылған. Заң мынадай түрде жазылады:

мұнда квадрат жақшалар концентрацияны көрсетеді, ал c0 – электролиттің жалпы концентрациясы. Егер , мұндағы – c концентрациясындағы молярлық өткізгіштік, ал – нөлдік концентрацияға немесе шексіз сұйытуға экстраполяцияланған молярлық өткізгіштіктің лимиттік мәні болса, онда келесі қатынас шығады:

Шектеулер

Оствальдтың сұйыту заңы CH3COOH және NH4OH сияқты әлсіз электролиттердің өткізгіштігінің концентрацияға тәуелділігін жеткілікті түрде сипаттайды. Молярлық өткізгіштіктің өзгеруі негізінен әлсіз электролиттердің иондарға толық емес диссоциациялануына байланысты. Дегенмен, Льюис және Рэндалл күшті электролиттер үшін заңның сәттілікке жетпейтінін көрсетті, себебі шартты тепе-теңдік тұрақтысы іс жүзінде тұрақты емес. Бұл күшті электролиттердің иондарға диссоциациясы белгілі бір концентрация шегінен төменде толыққанды жүзеге асады. Концентрацияға байланысты молярлық өткізгіштіктің төмендеуі, шындығында, қарама-қарсы зарядталған иондар арасындағы тартылыс күшіне байланысты, бұл Дебье-Хюкель-Онсагер теңдеуінде және одан кейінгі түзетулерде көрсетілген. Тіпті әлсіз электролиттер үшін де бұл теңдеу толыққанды дұрыс емес. Химиялық термодинамика нақты тепе-теңдік тұрақтысы термодинамикалық активтіліктердің қатынасы екенін және әрбір концентрация активтілік коэффициентімен көбейтілуі керек екенін көрсетеді. Бұл түзету иондық ерітінділер үшін маңызды, себебі иондық зарядтар арасындағы күшті әсерлесуге байланысты. Олардың шамаларын төмен концентрацияларда Дебье-Хюкель теориясы бағалайды.