Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тунбридж Уэллс станциясы, Кент, Англия
Station in Tunbridge Wells, Kent, England
Тунбридж Уэллс Вест – Англияның Кент графтығындағы Корольдік Тунбридж Уэллс қаласында орналасқан теміржол станциясы. Бұл Тунбридж Уэллстегі бәсекелес компаниялар салған екі теміржол станциясының бірі. Екінші станция, Тунбридж Уэллс Орталық, 1845 жылы Оңтүстік-Шығыс темір жолы (SER) тарапынан ашылды. Tunbridge Wells West станциясы 1985 жылы негізгі жолаушылар тасымалы үшін жабылды. 1996 жылы ашылған тарихи теміржол желісі ретінде, бұл жердің бір бөлігінде жаңа станция ашылды. Ол қалпына келтірілген бастапқы локомотив депосының қасында орналасқан. Бұл желі Спа аңғары теміржолы деп аталады.
Tunbridge Wells West is a railway station located in Royal Tunbridge Wells, Kent, England. It is one of two railway stations in Tunbridge Wells constructed by rival companies. The other, Tunbridge Wells Central was opened in 1845 by the South Eastern Railway (SER). Tunbridge Wells West was closed to mainline passenger services in 1985. A new station on part of the site has been opened as a heritage railway line opened in 1996. It stands next to the original engine shed which has been restored to use. The line is called the Spa Valley Railway.
Ашылу
Станция 1866 жылы Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолы (LBSCR) тарапынан Шығыс Гринстед, Гроомбридж және Тунбридж Уэллс темір жолының (EGGTWR) шығыс терминалы ретінде ашылды. Бұл өз кезегінде 1855 жылы аяқталған Үш көпір – Шығыс Гринстед темір жолының бір бөлігі болды. Станция ғимараттарын Чарльз Генри Драйвер жобалаған. LBSCR бас инженері Фредерик Банистер EGGTWR аясында станцияны 1860 жылдары қалаға қол жеткізу үшін LBSCR мен SER арасындағы бәсекелестіктің бір бөлігі ретінде салды; "LBSC [SER] өз аумағына жасалған қатерлі шабуылдардан алаңдады. Осылайша, күрес басталды. Тунбридж Уэллске алғаш рет 1866 жылы Гроомбридж арқылы Шығыс Гринстедтен жол ашылды. Екі жылдан кейін, Оңтүстік-Шығыс темір жолы (SER) Льюіске қарай бағытталғанда, Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолы Гроомбриджден Укфилдке дейінгі желімен жауап берді". Тунбридж Уэллс Весттен Оңтүстік жағалауға, Брайтон мен Истборнға, сондай-ақ Лондон Викторияға тікелей қатынас болды. Викторияға бағытталған пойыздар Гроомбридж және Ашурст арқылы өтті. Станцияның сыртындағы тақтада мақтан тұта: "Лондонға жаңа маршрут: ең қысқа, ең жылдам және ең тікелей. Жиі экспресс пойыздар".
The station was opened in 1866 by the London, Brighton and South Coast Railway (LBSCR), as the eastern terminus of the East Grinstead, Groombridge and Tunbridge Wells Railway (EGGTWR), itself an extension to the Three Bridges to East Grinstead Railway, which had been completed in 1855. The station buildings were designed by Charles Henry Driver. Engineered by the LBSCR's Chief Engineer Frederick Banister as part of the EGGTWR, the station was built as part of a race between the LBSCR and SER conducted during the 1860s for access to the town; "the LBSC was becoming concerned at threatened incursions by the [SER] on its territory. So a battle was on. Tunbridge Wells was first reached from East Grinstead in 1866 via Groombridge. Two years later, with the South Eastern Railway (SER) looking towards Lewes, the London, Brighton and South Coast Railway countered with a line from Groombridge to Uckfield." From Tunbridge Wells West there were direct services to the South Coast at Brighton and Eastbourne and to London Victoria. The Victoria services ran via Groombridge and Ashurst. As a sign outside the station proudly proclaimed, "New Route to London: Shortest, Quickest and Most Direct. Frequent Express Trains."
Станция ғимараттары
Екі қабатты әсем негізгі станция ғимаратын, LBSCR-дің бас инженері Ф. Дэйл Баннистер жобалаған болуы мүмкін, ол желідегі басқа станциялардың да құрылысына жауапты болған. "Велден желісі" науқаны оны "Велденнің Санкт-Панкрасы" деп атады, бұл LBSCR-дің жергілікті тұрғындарға өз аумағының шекарасын белгілеу ниетін білдіретін мәлімдеме болды. Станция орталық блоктан тұрады, батыс жағында үшбұрышты фронтонды қанат, ал шығыс жағында үш қабатты сағат мұнарасы бар, оның пирамида тәрізді шатыры күмбезбен және желбағымен безендірілген. Ғимараттың қасбеті қызыл кірпіштен, ақ тас және қара кірпішпен әрленген. Бірінші қабатта тоғыз дөңгелек аркалы терезелер мен аркалы кіреберіс есік орналасқан, ал терезелерді біріктіретін әсем ақ тас жолағы бар. Еaves аймағы ақ тас карнизімен тік тілімделген. Ғимараттың ішінде газ шамдарымен жарықтандырылған, төрт билет кассасы және тас колонналардан тіреу алған аркалармен жабдықталған әсем панельді зал болды. Станцияның мүмкіндіктері Тунбридж Уэллс орталық станциясынан әлдеқайда кеңейтілген. Жолаушылар станциясы бастапқыда бес платформалық жолға ие болды: үш ұзын платформаға (олардың екеуі арал платформалары), және екі қысқа тұрақ платформасы. Станцияның кең аумағының себебі, ол кемінде алты түрлі бағытқа қызмет көрсеткендігінде: үшеуі Громбриджде немесе оның жанында, ал екеуі Эриджде екіге бөлінген. Станция бір аумақта орналасқан, онда үлкен жүк ауласы, локомотив депосы және вагон тұрақтары бар. Станция ауласын екі сигналдық пост бақылаған, біреуі батыс жағында 45 рычагпен (алғашқыда "Тунбридж Уэллс Батыс-Батыс" деп аталған, кейін "А пост"), ал екіншісі шығыс жағында Монтакут Роуд көпірінің жанында ("Шығыс кабинасы", "No. 2 пост" және "Б пост" деп әртүрлі атаулармен). "А пост" локомотив депосына және вагон тұрақтарына баратын жолдарды да бақылаған.
The imposing two storey main station building was most likely designed by the LBSCR's Chief Engineer, F. Dale Bannister, who was responsible for other stations on the line. Called the "St. Pancras of the Weald" by the Wealden Line Campaign, it was a statement of intent to local inhabitants by the LBSCR which was establishing the limits of its territory. The station is composed of a central block flanked on the western side by a gable fronted wing, and on the eastern side by a three storey clocktower with a pyramidal slate roof surrounded by a louvred cupola with a weathervane. The facade of the building is constructed of red brick with ashlar and black brick dressings; on the ground floor level are a series of nine round arched windows and an arched doorway, with a decorated ashlar impost band connecting the windows. The eaves are serrated with an ashlar cornice. Inside the building was a gas lit booking hall with four ticket windows and a panelled ceiling supported by arches springing from stone columns. The station's facilities were much larger than those at Tunbridge Wells Central. The passenger station originally had five platform roads: three serving long platforms (two of which were island platforms) and two other shorter bay platforms. The reason for the station's extensive layout was that it served no fewer than six different routes: three of which bifurcated at or near Groombridge and two at Eridge. The station was self contained on one site which incorporated a substantial goods yard, motive power depot and carriage sidings. The station yard was controlled by two signalboxes, one at the west end with 45 levers (first known as "Tunbridge Wells West West" then as the "A Box"), and the other at the east end by Montacute Road Bridge (variously named "East Cabin", "No. 2 Box" and "B Box"). The A Box also controlled roads to the locomotive shed and carriage sidings.
Мотивті қуат депосы
Бастапқы екі жолды локомотивтер депосы (кодтық нөмірі 75F) алты локомотивті қабылдай алатын және станцияның оңтүстігінде орналасқан. Ол 1866 жылы ашылып, 1891 жылы станцияның солтүстік-батысында орналасқан үлкен төрт жолды депомен алмастырылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1940 жылдың 20 қарашасында бомбадан зақымданғаннан кейін, локомотивтер депосының шатыры толқынды асбестпен ауыстырылды. 1965 жылдың маусымында пар локомотивтері үшін жабылып, 1970 жылдардың соңына дейін инженерлік құрамды сақтауға пайдаланылды, содан кейін бұрылыстар алынып тасталды.
The original two road locomotive shed (code number 75F) was capable of accommodating six engines and situated to the south of the station. It was opened in 1866 and replaced in 1891 by a larger four road shed located to the north west of the station. Following bomb damage on 20 November 1940 during the Second World War, the slate roof of the engine shed was replaced with corrugated asbestos. It was closed to steam locos in June 1965 but the tracks were used for storage of engineers rolling stock until the late 1970s when they were removed.
Гровт-Жанкшн
Бастапқыда аяқтау станциясы ретінде жоспарланғанмен, SER мен LBSCR арасындағы келісімге сәйкес Tunbridge Wells West станциясы қысқа тармақ арқылы Hastings Line желісіне қосылды, осылайша оны Орталық станциямен байланыстырды. Бұл тармақ екі теміржол компаниясы арасындағы қатал бәсекелестіктің нәтижесінде пайда болды, ол 1864 жылы оңтүстік-шығыс аймағындағы бәсекелес бағыттар бойынша Парламентке бір уақытта заң жобаларын ұсынуға әкелді. LBSCR Ouse Valley Railway құрылысына рұқсат алды, ал SER Eastbourne қаласына жаңа желі ұсынды. SER желісі Cuckoo Line желісіне қауіп төндіретінін сезген LBSCR, SER-ді Tunbridge Wells қаласындағы екі станция арасында тармақ салу шартымен өз ұсынысын кері қайтаруға көндірді. Сөйтіп, Tunbridge Wells West станциясынан Grove Tunnel арқылы қысқа, бір рельстік тармақ салынды, содан кейін жол солтүстікке бұрылып, Tunbridge Wells Central станциясына қарай басты Hastings Line желісіне қосылды, бұл Батыс станциясынан Hastings Line және Brighton Main Line желілеріне тікелей қатынауға мүмкіндік берді. LBSCR жүк тасымалы алғаш рет 1867 жылдан бастап осы тармақты пайдаланды, бірақ жолаушылар тасымалын енгізу 1876 жылдың 1 ақпанына дейін кейінді. Тіпті 1894 жылы Орталық станциядан төмен бағытта тек 5 жолаушылар пойызы мен 1 жүк пойызы осы тармақты пайдаланды. Алайда, Southern Railway желіні тобудан кейін иеленгеннен кейін пайдалану артты және 1924 жылы 9 жолаушылар пойызы осы тармақтан өтті. 1952 жылы бұл көрсеткіш 13-ке, ал 1958 жылы 29-ға және әр бағыттағы бір жүк пойызына дейін өсті, бұл тармақты елдегі ең жұқ жүретін бір рельстік учаскелердің біріне айналдырды. Cuckoo Line желісінен тікелей өту 1880 жылдың 5 сәуірінде LBSCR желісін Hailsham қаласынан Eridge қаласына дейін ұзартқаннан бастап мүмкін болды, бұл пойыздарға Tunbridge Wells West станциясына тікелей келуге мүмкіндік берді.
Although initially conceived as a terminus station, an agreement between the SER and the LBSCR saw Tunbridge Wells West linked by a short spur to the Hastings Line thereby connecting it with the Central station. The spur came about as a consequence of the intense rivalry between the two railway companies which in 1864 had led to both simultaneously depositing bills before Parliament for competing routes across the south east. The LBSCR obtained authorisation to construct the Ouse Valley Railway, whilst the SER proposed a new line to Eastbourne. Conscious of the threat that the SER's line would pose to the Cuckoo Line, the LBSCR managed to persuade the SER to withdraw its proposal in return for a construction of a spur between the two stations in Tunbridge Wells. A short single track spur was therefore opened from Tunbridge Wells West through Grove Tunnel after which the track curved north to join the main Hastings Line towards Tunbridge Wells Central, enabling through running to the Hastings Line and the Brighton Main Line from the West station. An LBSCR goods service first used the spur from about 1867, but the introduction of a passenger service was delayed until 1 February 1876. Even by 1894, only 5 passenger services and 1 goods train were using the spur in a down direction from the Central station. Usage did however increase when the Southern Railway took over the line following the grouping and in 1924, 9 down passenger services used it. By 1952, this had increased to 13, and in 1958, to 29 plus one goods service each way, which made the spur one of the busiest single track sections anywhere in the country. Through running on the Cuckoo Line had been possible since 5 April 1880 when the LBSCR extended the line from Hailsham to Eridge which enabled services to run through to Tunbridge Wells West.
Алғашқы жылдар
1903 жылы Буффало Билл өзінің танымал шоуын арнайы пойызбен Тунбридж Уэллс Вестке әкелгенде қызу пікір туды. Көрермендердің көпшілігі шоудың "Deadwood Stage шабуылы" көрінісіне қатысқан аттар мен дилижанстың цирк шатырынан шығып, келесі жерге апару үшін күтіп тұрған жабық вагондарға бет алғанын тамашалады. Содан кейін станция платформаларының біріне "Джамбо платформасы" деген есім берілді. Бұл есім цирк пойыздары станцияда түсіріліп, пілдердің жақын маңдағы Тунбридж Уэллс Комонындағы цирк алаңына қарай көшемен жүріп өткен кездерден бастау алды.
In 1903 Buffalo Bill caused a storm when the special train carrying his famous show arrived at Tunbridge Wells West for a performance. Crowds of onlookers watched as the horses and coach involved in the show's "Deadwood Stage ambush event" dashed out of the circus marquee to head directly to the station where covered wagons were waiting to take them to their next venue. One of the bay platforms was subsequently nicknamed the "Jumbo Platform" a name arising from the days when circus trains were unloaded at the station and the elephants were marched along the street to the circus site on nearby Tunbridge Wells Common.
Топтастырудан кейінгі
1923 жылы 1921 жылғы Теміржол заңы бойынша жүргізілген топтастырудан кейін станция Оңтүстік теміржолының (SR) меншігіне өтті. SR станцияның атын басқа Тунбридж Уэллс станциясынан (ол "Орталық" деп аталды) ажырату мақсатында 1923 жылғы 22 тамызда "Батыс" қосымшасын қосты. Осы кезеңде станция арқылы күн сайын 100-ден астам пойыз өтетін қала аралық бағыттарда өте танымал болды.
In 1923 following the grouping ordered by the Railways Act 1921, the station passed into the ownership of the Southern Railway (SR). The SR added the suffix "West" to the station's name on 22 August 1923, in order to distinguish it from the other Tunbridge Wells station, which was named "Central". This period saw the station become very popular with cross country services with over 100 trains passing each day.
1950 жылдардың гүлдену кезеңі
1955 жылғы жазғы сағаттар кестесінің енгізілуімен Лондон мен Тунбридж Уэллс арасындағы қатынастар толығымен жаңартылды және тоқтаулы жолаушылар пойыздарының саны көбейді. Әдеттегі жұмыс күнінде Тунбридж Уэллс Вест станциясына 136 пойыз келді: 66 пойыз жөнелді және 70 пойыз келді; сонымен қатар күніне тоғыз жүк пойызы (бес кіріп, төрт шықты) болды. Сағат 6-дан түнгі 12-ге дейінгі 18 сағат ішінде, орташа есеппен әр сегіз минут сайын бір жолаушылар пойызы жөнелтіліп немесе келді. Алты бағыт бойынша қызмет көрсетілді: (1) Эденбридж Таун арқылы Окстед және Лондон; (2) Ист Гринстед арқылы Окстед және Лондон; (3) Ист Гринстед арқылы Үш көпір; (4) Укфилд, Льюс және Брайтон; (5) Хитфилд, Хейлшам және Истборн; және (6) Тунбридж Уэллс Орталық арқылы Тонбридж және Севенокс.
With the introduction of the 1955 summer timetables, the services between London and Tunbridge Wells were entirely revised and the number of stopping passenger trains increased. On a normal weekday 136 trains called at Tunbridge Wells West: 66 departures and 70 arrivals; there were also nine goods trains (five in and four out) daily. In an 18 hour period between 6am and midnight, on average one passenger train departed or arrived every eight minutes. The six routes served were: (1) Oxted and London via Edenbridge Town; (2) Oxted and London via East Grinstead; (3) Three Bridges via East Grinstead; (4) Uckfield, Lewes and Brighton; (5) Heathfield, Hailsham and Eastbourne; and (6) Tonbridge and Sevenoaks via Tunbridge Wells Central.
Төмендеу және жабылу
Автомобильдердің танымалдылығы арта келе, жолаушылар азайғандықтан пойыз қызметтері күрт қысқартылды, ал 1950 жылдардан бастап бірінен кейін бірі жабылуына байланысты Tunbridge Wells West арқылы өтетін пойыз саны азайды. Бірінші болып 1958 жылы East Grinstead – Lewes желісі, содан кейін 1965 жылы Cuckoo Line, 1967 жылы Three Bridges – Groombridge және соңында 1969 жылы Wealden Line жабылды. Tunbridge Wells West станциясы 1966 жылы жабылу тізіміне енгізілді, бірақ кейіннен жабылу мерзімі шегерілді. Tunbridge Wells West желісі ашық қалды, алайда соңғы жылдары жолаушылар тасымалы негізінен Tonbridge (қазіргі Tunbridge Wells Central станциясына жалғыз жолмен қосылған) және Eridge арасындағы шағын қатынаспен шектелді, сонымен қатар Uckfield қаласына да бірнеше пойыз бағытталды. Бірақ станцияда Uckfield және East Grinstead – London (East Croydon арқылы) бағыттарындағы вагондарды сақтайтын депо болды, күнінің басында және соңында бос вагондар көп тасымалданды. Он жылдар бойы инвестициялардың толық болмауынан (Beeching кезеңінде тек қана қажетті жөндеулерге ғана қаражат жұмсалды) кейін, 1980 жылдардың басында рельстер мен сигнализацияны ауыстыру қажет болды. British Rail сол кезде Tonbridge – Hastings желісін жаңартумен айналысып, Grove Junction жаңартуын да қарастырды. Олар Eridge станциясынан Central станциясына дейінгі желіні ашық ұстау және жұмыстарды жүргізуге кеткен шамамен 175,000 фунт стерлинг шығыны ақталмайды деген шешімге келді. Сондықтан, 1983 жылдың 16 мамырынан бастап желіні (Groombridge және West станциясын қоса) жабу туралы хабарланды, бірақ бұл хабарлама халықтың наразылығынан кейін кейінге шегерілді. Көлік министрі жолаушылар тасымалын тоқтатуға келісім берді, ол 1985 жылдың 8 шілдесінен бастап күшіне енді. Бірақ Tunbridge Wells West пен Birchden Jn арасындағы бөлік 10 тамызға дейін вагондарды тасымалдау үшін ашық болды, содан кейін West станциясындағы депо жабылды. 1996 жылы Қоғам бұрынғы желінің Birchden Junction-ға дейінгі учаскесін сатып алды. Бұрынғы LB&SCR локомотив депосының жанына жаңа платформа салынды, және 1996 жылдың желтоқсанында Cold Bath Bridge (шамамен 0,75 миль қашықтықта) бағытына пойыз қатынасы басталды. 1997 жылдың тамызында Groombridge қаласына, ал 2005 жылы Birchden Junction қаласына қатынас кеңейтілді. "Эриджге қайта оралу" қайырымдалық акциясының сәтті өтуінен кейін, Uckfield магистральды кеңейту үшін 500,000 фунт стерлинг жиналды. Темір жол желісі 2011 жылдың 25 наурызында Eridge станциясына қайта қосылды.
As the popularity of the motor car increased, train services were severely cut back due to the lack of patronage, and the number of services passing through Tunbridge Wells West declined as one line after another was closed from the 1950s onwards. First, the East Grinstead to Lewes line closed in 1958, then the Cuckoo Line in 1965, the Three Bridges to Groombridge in 1967, and finally the Wealden Line in 1969. Tunbridge Wells West was itself listed for closure in 1966, only to be subsequently reprieved. The line to Tunbridge Wells West remained open, although in its latter years passenger services were mainly confined to a shuttle service between Tonbridge (via the single line connection to Tunbridge Wells Central now plain Tunbridge Wells) and Eridge with a few through trains to Uckfield; however there was a depot at the station which housed rolling stock for services on the Uckfield and East Grinstead London (via East Croydon) lines, and there were plenty of empty stock moves early and late in the day. Following a total lack of investment for decades (since Beeching spending on anything other than essential repairs was non existent), by the early 1980s the track and signalling needed to be replaced. British Rail, at the time carrying out an upgrade of the Tonbridge to Hastings Line which included the renewal of Grove Junction, decided that the cost of keeping the line from Eridge to the Central station open and undertaking the works, some £175,000, did not justify the outlay. It therefore announced the proposed closure of the line (including Groombridge and the West station) from 16 May 1983 which was later deferred after public objections. The Secretary of State for Transport agreed to the withdrawal of passenger services which took effect from 8 July 1985, although the section between Tunbridge Wells West and Birchden Jn remained open for rolling stock movements until 10 August, when the depot at the West station was shut. in 1996 the Society acquired the trackbed of the former line as far as Birchden Junction. Alongside the former LB&SCR loco shed a new platform was built, from where services began running to Cold Bath Bridge (about 0.75 mile away) in December 1996. Services were extended to Groombridge in August 1997, and Birchden Junction in 2005. After the successful "Return to Eridge" appeal to raise £500,000 for the extension to the Uckfield main line at Eridge, railway re connected the line to Eridge on 25 March 2011
Станция ғимараттары
Станция жабылғаннан кейін, басты ғимарат "The Old West Station" деп аталған Beefeater мейрамханасына айналдырылды, кейін Herald Inns and Bars компаниясы оны паб-ресторан ретінде сол атаумен сатып алды. Қазір ол Smith & Western болып табылады. 1986 жылдың 27 наурызында ғимарат II санаттағы ескерткіш ретінде тіркелді. Бұрынғы тауарлық алаңы мен тұрақтары Sainsbury супермаркеті мен Homebase астында қалды, ал бұрынғы теміржол жолы автотұраққа және супермаркет алдына айналдырылды. Линден Парк жолының жанында, егер желі қайта іске қосылса, одан өтуге мүмкіндік беретін арнайы дәліз қалдырылды. Тунбридж Уэллс қалалық кеңесі мен Лорд Сейнсбери арасында ресми келісім жасалды, оған сәйкес компания, қажет болған жағдайда, теміржолдың жолын кедергілейтін ғимараттарды өз қаражаты есебінен бұзуға келісті. Grove Junction-ға дейінгі тармақ қалың өсімдіктермен жабылып, тоқырап тұр; ол 2001 жылы Railway Paths Ltd (Sustrans компаниясының еншілес кәсіпорны) компаниясына 1 фунт стерлингке сатылды, бірақ оның тек теміржол мақсатында ғана пайдаланылуын қамтамасыз ететін шарттармен қорғалған. Бұл бөлік Шығыс Сассекс және Брайтон мен Ховтың 1991-2011 жылдарға арналған құрылымдық жоспарында, сондай-ақ Уилден жергілікті жоспарында дамудан қорғалған. Тунбридж Уэллс қалалық кеңесі желінің қайта ашылуы жергілікті қоғам мен экономикаға әкелер "үлкен пайданы" мойындады, бірақ бұл "жақын арада" болмайтынын да мойындады. 1997 жылы Mott MacDonald компаниясы жүргізген тексеруде Grove Tunnel-ді жұмысқа келтіру стандартына жеткізу үшін 100 000 фунт стерлинг қажет екені анықталды.
Following closure of the station, the main building was converted into a Beefeater restaurant named "The Old West Station", before being purchased by Herald Inns and Bars which operate it under the same name as a pub cum restaurant. It is now a Smith & Western. The building was Grade II listed on 27 March 1986. The former goods yard and stabling sidings are lost under a Sainsbury's supermarket and a Homebase, and the trackbed was made into a car park and the frontage to the supermarket. An agreed corridor was left alongside Linden Park Road to enable any reinstated line to run through the site and a formal agreement was concluded between Tunbridge Wells Borough Council and Lord Sainsbury whereby the company agreed that, if required, they will remove at their own cost any buildings obstructing the path of the railway. The spur to Grove Junction remains in an overgrown state; it was sold for £1 in 2001 to Railway Paths Ltd (a subsidiary of Sustrans), but is protected by covenants ensuring that it can only be used for railway purposes; the section is also safeguarded from development in the East Sussex and Brighton and Hove Structure Plan 1991 2011 as well as the Wealden Local Plan. Tunbridge Wells Borough Council has acknowledged the "considerable benefits" that the line's reopening would bring to the local community and economy, whilst at the same time admitting that this will not happen in the "near future". An inspection carried out by Mott MacDonald in 1997 revealed that £100,000 would be required to bring Grove Tunnel back up to operating standards.
Болашақ
1986 жылдан бері Wealden Line Campaign ұйымы Tunbridge Wells Central мен Eridge, сондай-ақ Uckfield пен Lewes арасындағы темір жол қатарын Ұлттық темір жол желісінің құрамына қайта ашу мақсатында қайта ашу науқанын жүргізіп келеді. SVR 2011 жылы Tunbridge Wells West пен Eridge арасындағы ұлттық темір жол желісіне қосылатын қатарды қайта ашқанмен, Tunbridge Wells Central бағытындағы қатарды қалпына келтіру жоспарында жоқ.
A reopening campaign has been run by the Wealden Line Campaign since 1986, seeking to reopen the railway between Tunbridge Wells Central and Eridge and between Uckfield and Lewes as a part of the National Rail network. Although the SVR reopened the line between Tunbridge Wells West and the national rail network at Eridge in 2011 it has no plans for the reinstatement of the line east to Tunbridge Wells Central.