Кіріспе
Американдық актер (1906–1974)
Крейттон Тулл Чейни (10 ақпан 1906 – 12 шілде 1973), сахналық аты Лон Чейни кіші (немесе жай ғана Лон Чейни) – «Құбыжық адам» (1941) фильміндегі Ларри Талбот рөлімен және оның түрлі түйіндемелерімен, «Дракуланың ұлы» фильміндегі Граф Алукард (Дракула сөзінің кері жазылуы), «Франкенштейннің рухы» (1942) фильміндегі Франкенштейннің монстры, үш фильмдегі мумия және Universal компаниясының көптеген қорқынышты фильмдеріндегі әртүрлі рөлдермен танымал американдық актер. Оның ішінде 1940 жылдардағы «Ішкі қасиеттер» сериясының алты фильмінде ойнағандығы оны қорқыныш жанрының иконына айналдырды. Оның ата-анасының қиын некесі 1913 жылы Лос-Анджелесте анасының әрекетінен кейін ажырасып кетті. Жасы келген Крейттон 1916 жылға дейін түрлі үйлерде және пансиондарда тұрды, содан кейін оның әкесі (қазір киноиндустриясында жұмыс істейді) Хейзел Хейстингске үйленді және тұрақты тұрғын үймен қамтамасыз етті. Ол ерте жасынан-ақ әкесінің даңқынан қашып, одан көлеңкеде қалуға тырысты. Жастық шағында әкесі оны шоу-бизнеске бармауға кеңес берді, ол бизнес колледжіне түсіп, Лос-Анджелестегі тұрмыстық техника корпорациясында табысқа жетті. Крейттон, сумен жабдықтау компаниясында жұмыс істей бастады, Дороти Хинклиге үйленді, ол оның әріптесі Ральф Хинклидің қызы еді. Олардың екі ұлы болды: Лон Ральф Чейни және Рональд Крейтон Чейни. Крейттонның өмірі әкесіне жұтқыншақ рагы диагнозы қойылғаннан және 1930 жылдың 26 тамызында 47 жасында қайтыс болғаннан кейін өзгерді. Көптеген мақалалар мен өмірбаяндарда Крейттон бала кезінде анасы қайтыс болды деп ойлағаны, ал оның әлі тірі екенін тек әкесі қайтыс болғаннан кейін білгені айтылады. Крейттон балалық шағы қиын болғанын әрқашан айтқан.
Крейттон Чейни рөлін
Тек әкесі қайтыс болғаннан кейін ғана Чейни өз атымен фильмдерде ойнай бастады. Ол «The Galloping Ghost» (1931) сериалындағы эпизодтық рөлден бастады және RKO компаниясымен келісімшартқа отырды, ол оған «Girl Crazy» (1932), «Bird of Paradise» (1932) және «The Most Dangerous Game» (1932) (фильм шығар алдында Чейнидің көріністерінің бір бөлігі монтаждалды) сияқты бірнеше фильмде шағын рөлдер берді. RKO оған «Соңғы шекара» (1932) сериалындағы басты рөлді ұсынды. Ол «Lucky Devils» (1933), «Son of the Border» (1933), «Scarlet River» (1933), «The Life of Vergie Winters» (1934) фильмдерінде ірі рөлдерде ойнады. Mascot Pictures компаниясында ол Джон Уэйнмен бірге «The Three Musketeers» (1933) сериалында ойнады, кейін ол «Desert Command» (1946) деген атпен қайта өңделді. «Мен фильмдерде барлық мүмкін рөлдерді орындадым», - деді Чейни кейін. «Көрермендерге қызықты болу үшін каскадерлік трюктер жасауға тура келді. Мен бұқаларды ұстадым, жартастардан құладым, жылқымен тік жардан өзенге секірдім, далалық керуендерді төбелерге көтеріп түсірдім». Ол тәуелсіз фильм «Sixteen Fathoms Deep» (1934) басты рөлін ойнады, ал Monogram компаниясының «Girl o' My Dreams» (1934) фильмінде оның кейіпкері ән салады, бұл рөл есте қалады. Крейтон Чейни атымен түскен соңғы фильм – Screencraft Productions компаниясының «The Marriage Bargain» (1935). Осыдан кейін ол 1942 жылға дейін Лон Чейни кіші деп аталды, содан кейін Universal Studios талабы бойынша әдетте әкесінің атымен көрсетілді, бірақ екеуін ажырату үшін «кіші» деген қосымша әдетте басқалар қосты.
Lon Chaney Jr. ретінде
Ол "Коммодор Пикчерс" компаниясы түсірген "Түнгі дауылы" (1934) фильмінде басты рөлді ойнады, ол қылмыстық триллер еді. Paramount студиясында кішігірім рөлдерде ойнады: "Йельді ұстап тұр" (1935), "Жастыққа басымдық" (1935) және "Роуз Боул" (1936). "Ray Kirkwood Productions" атты шағын студия оған "Шілкен Леннокс көлеңкесі" (1935) фильміндегі басты рөлді берді. "Republic" студиясында ол Джин Отримен бірге "Әнші ковбой" (1936) және "Ескі коррал" (1937) фильмдерінде түсті. "Republic" студиясының "Теңіз асты патшалығы" (1936) сериалында ол жаман жігіт рөлін ойнады. "Universal" студиясы оны "Ace Drummond" (1937) сериалында қолбасшы рөліне шақырды, ал "Columbia" студиясының "Көшпенді кісі өлтіруші" (1936) фильмінде оның есімі көрсетілмеді. Ол өзінің атын спирттік ішімдіктерге байланысты жанжалға ұшыраған кафеге берді. Чейни-кіші "Шайенн қайтадан аттанады" (1937) фильміндегі басты жау болды және "Құпия агент X9" (1937) сериалында ойнады.
20th Century Fox телеарнасы
Чейни-младший 20th Century Fox студиясымен келісімшартқа отырды және Тирон Пауэрмен бірге «Жаңалық – махаббат» (1937), Брайан Донлевимен бірге «Түн ортасында такси» (1937), «Өмір сүру үшін» (1937), Роберт Тейлор мен Барбара Стэнвикпен бірге «Бұл менің мәселем» (1937), «Перуіштең демалысы» (1937), Брайан Донлевимен бірге «Тумысынан батыл» (1937), Уолтер Бреннанмен бірге «Жабайы және жүндей» (1937), Глория Стюартпен бірге «Ханшайым қашады» (1937), Тирон Пауэрмен бірге «Жұқа мұз» (1937), Клэр Тревормен бірге «Жұмақтан бір шақырым» (1937), «Чарли Чан Бродвейде» (1938), «Колледжде өмір басталады» (1937) «Ритц ағаларымен», Лоретта Янгпен бірге «Жақ, дәрігер және медбике» (1937), Тирон Пауэр мен Лоретта Янгпен бірге «Екінші бал айы» (1937), «Чекерлер» (1937), Уолтер Винчеллмен бірге «Махаббат және ысқырықтар» (1938), «Қалалық қыз» (1938), Этель Мерманмен бірге «Сәтті қонды» (1938), Фред Аллен мен Джимми Дурантемен бірге «Салли, Ирен және Мэри» (1938), Питер Лорремен бірге «Мырза Мотоның тәуекелі» (1938), Клэр Тревормен бірге «Бродвейден төмен серуендеу» (1938), Тирон Пауэрмен бірге «Александрдың рэгтайм тобы» (1938), Дон Амеше мен Роберт Янгпен бірге «Жозета» (1938), Линн Баримен бірге «Жылдам жағу» (1938), «Паспортты күйеу» (1938), «Түзу, орын және көрсету» (1938) «Ритц ағаларымен», Нэнси Келлимен бірге Джон Фордтың «Суасты патрулі» (1938) және «Жол шайтаны» (1939) фильмдерінде ойнады. «Джесси Джеймс» (1939) фильмін түсіріп жатқанда банк тонау сахнасы кезінде пойыздың соққысынан шамалы болса да қаза тапты. «Джесси Джеймс» фильмінде сондай-ақ «Лондонның қасқыршысы» (1935) фильмінің жұлдызы Генри Халл қосалқы рөлде ойнады. Кейін Чейни-младший Линн Баримен бірге «Қараңғылықтағы қала» (1939) және Рэндольф Скотт пен Нэнси Келлимен бірге «Шекаралық маршал» (1939) фильмдерінде Чарли Чан рөлін ойнады.
Мысықтар мен адамдар туралы (1939)
Чейни-дің жалғыз сахналық өнері Уоллес Фордпен бірге "Егеуқырлар мен адамдар" қойылымында Ленни Смолл рөлінде болды. Ол "Егеуқырлар мен адамдар" (1939) фильмінде де сол рөлге таңдалды, оны "Хал Роуч" студиясы түсірді. Бұл фильм Чейнидің кинодағы тұңғыш маңызды рөлі болды және оған үлкен сәттілік әкелді. Чейни "Нотр-Дамның қасіреті" (1939) фильмінің қайта түсірілімінде Квасимодо рөліне кастингтен өтті, бұл рөлді оның әкесі 1923 жылы ойнаған еді, бірақ рөл Чарльз Логтонға берілді.
Бір миллион б.з.д.
Хэл Роуч оны «Бір миллионға дейін» (1940) фильмінде Виктор Матурдың үңгір адамының әкесі рөлінде үшінші тақырыптық рөлге тартып алды, осыдан кейін Чейни әкесінің үлгісіндегі кейіпкерлік актер ретінде қарастырыла бастады. Шындығында, ол фильмге өзіне қараңғы, маймылға ұқсас неандертальдық макияж жасаған, бірақ өндіріс шешімдері мен кәсіби одақ ережелері оның осылайша әкесінің жолын қууына кедергі келтірді. Сесил Б. Демилл оны «Солтүстік-Батыс шаруа полициясы» (1940) фильміндегі қосалқы рөлге шақырды, ал MGM оны Роберт Тейлордың Билли рөлінде және Брайан Донлевидің Пат Гаррет рөліндегі «Билли Кид» (1941) фильміне алды. Студия Чейнидің кішісін әкесінің танымал «Соққы алған адам» фильмінің қайта түсіріліміне қосуды ойлады, бірақ одан бас тартты.
Универсалдық суреттер
Universal Pictures Чейниге «Man Made Monster» (1941) фильміндегі басты рөлді ұсынды, бұл бастапқыда Борис Карлоффты еске түсіретін ғылыми-фантастикалық қорқыныш триллері еді. Чейнидің алғашқы қорқыныш фильмі болғандықтан, ол жеткілікті сәттілікке ие болды, соның нәтижесінде оған ұзақ мерзімді келісімшарт ұсынды. Universal оны біраз уақыт бойы көмекші рөлдерде ұстады: «Too Many Blondes» (1941) комедиясы, Шемп Ховардпен бірге түсірілген «Сан-Антонио Роуз» (1941) мюзиклі, Ноа Бери кішінің қатысуымен «Death Valley» (1941) сериалдық салт аттылары, «Дакотаның шұрайлы далалары» (1941) және Бродерик Кроуфордпен «Клондайкқа солтүстік жол» (1942) фильмі.
Қорқынышты фильмдер жұлдызы: "Ұрқыр адам", "Мумия", "Ішкі қасиетті орын"
Кейін Чейниге Universal-дың "The Wolf Man" (1941) фильміндегі басты рөл берілді, бұл рөл Карлоффтың "Франкенштейн" монстрына ұқсас, Чейниді өмірінің қалған бөлігіне қорқынышты фильмдер актері ретінде таныстырды. Universal "Jr." атауын алып тастап, оны "Лон Чейни" деп атады, бұл студияда көрермендер арасында әкесімен шатастыруды қоздыру үшін жасалды. Чейни енді ресми түрде қорқынышты фильмдердің жұлдызы болды, ал Universal оған серияның алғашқы B-фильмі "Франкенштейннің арбағы" (1942) фильмінде Франкенштейннің монстрының рөлін берді, себебі Борис Карлофф бұл рөлді қайта ойнамауды шешті; Бела Лугози Игорь рөлінде қайта оралды және басты әйел рөлінде Эвелин Анкерс болды. Ол қылмыс фильмі "Админнің көзі" (1942) мен соғыс уақытындағы "Keeping Fit" (1942) және "What We Are Fighting For" (1943) қысқаметражды фильмдерінде ойнады. Чейни "Мумияның қабірінде" (1942) Харис мумиясының рөлін ойнады, бұл тағы бір сәтті фильм болды. Ол "Батыс шекарасындағы жаман адамдар" (1943) фильмінде ойнады, содан кейін Бела Лугозимен бірге "Франкенштейн кездеседі Қасқыр адаммен" (1943) фильмінде Қасқыр адам рөлін қайта ойнады. Фильм бастапқыда Монстрдің соқыр болуы және Лугозидің ерекше "Игор" дауысымен сөйлеуі көзделген, бірақ студия екеуіне қатысты барлық сілтемелерді алып тастады, нәтижесінде көрермендер Монстр неге алдына созылған қолдарымен діңгелектеп жүргенін және "Франкенштейннің арбағынан" бері неге сөйлеу қабілетін жоғалтқанын түсіне алмады, бұл Лугозидің беделіне ауыр соққы болды. Чейниге "Дракуланың ұлы" (1943) фильмінде Дракула рөлі берілді; алайда фильмде Дракуланың ұлы болған жоқ, фильмнің өзі Дракула туралы болды. Бұл оны Universal-дың төрт негізгі қорқынышты кейіпкерін сомдаған жалғыз актер етті: Қасқыр адам, Франкенштейннің монстры, Мумия және Граф Дракула. "Crazy House" (1943) фильміндегі эпизодтық рөлден кейін оған Inner Sanctum құпияларына негізделген "Calling Dr. Death" (1943) фильміндегі басты рөл берілді. Ол Чейнидің басқа бір сериясын бастады, оның келесі фильмі "Сырлы әйел" (1944) болды. Ол екінші мумия фильмін, "Мумияның жындысын" (1944) түсірді және Мария Монтез бен Олсен мен Джонсон комедиялық дуетінің қатысуымен "Кобра әйел" (1944) фильмінде қосалқы рөлде ойнады. "Dead Man's Eyes" (1944) Inner Sanctum сериясының үшінші фильмі болды, содан кейін ол "Франкенштейн үйі" (1944) фильмінде Қасқыр адам рөліне қайта оралды. "Мумияның қарғысы" (1944) Чейнидің Харис рөліндегі үшінші және соңғы түсірілімі болды. Ол Эбботт пен Костеллоның "Here Come the Co Eds" (1945) комедиясында антагонист рөлін ойнады, содан кейін Эвелин Анкерспен "Ішкі қасиетті орындар: тоңазытылған жынды" (1945) және Бренда Джойспен "Шығанақ мойындауы" (1945) фильмдерін түсірді. Ол Universal қорқынышты фильмдер циклінің соңғы фильмдерінің бірі - "Дракула үйі" (1945) фильмінде Қасқыр адам рөліне қайта оралды. "Өлім жаздығы" (1945) Inner Sanctum сериясының соңғы фильмі болды. "The Daltons Ride Again" (1945) фильмінде Ноа Бири-младший қосалқы рөлде ойнады.
Универсалдан кету
Ол "Волк-адам" рөлімен танымал болғанымен, 6 фут 2 дюйм, 220 фунт салмақтағы актер, қосалқы актер және жаман кейіпкер ретінде екінші бір нишаны қалыптастырды. Ол Боб Хоуптың "My Favorite Brunette" (1947) комедиясында ойнады, "Альбукерки" (1948) фильмінде Рэндольф Скотты қолдады, "Қалтагерлер" (1948) фильмінде эпизодтық рөлде болды және Monogram Pictures компаниясының "16 Fathoms Deep" (1948) фильмінде, оның 1934 жылғы фильмінің қайта түсірілімінде жаман кейіпкерді сомдады. "Abbott and Costello Meet Frankenstein" (1948) фильміндегі "Волк-адам" рөлін тамаша ойнағанымен, бұл оның мансабына елеулі серпіліс болмады. 1948 жылдың сәуір айында Чейни ұйықтау таблеткаларын көп мөлшерде ішіп алып, ауруханаға түсті. Ол жазылып, 1949 жылы Лос-Анджелестегі "Born Yesterday" спектаклінде Гарри Брок рөлін ойнады. Чейни қосалқы рөлдерде жиі ойнады: "Капитан Қытай" (1950), "Бір кезде ұры" (1950), "Inside Straight" (1951), "Bride of the Gorilla" (1951), "Only the Valiant" (1951), "Behave Yourself!" (1951), "Flame of Araby" (1952), "The Bushwackers" (1952), "Thief of Damascus" (1952), "Battles of Chief Pontiac" (1952) (басты рөлде), "High Noon" (1952), "Springfield Rifle" (1952), "The Black Castle" (1952) (қорқыныш жанрына оралу), "Raiders of the Seven Seas" (1953), "A Lion Is in the Streets" (1953) (Джеймс Кагнимен бірге), "The Boy from Oklahoma" (1954), "Casanova's Big Night" (1954), "Passion" (1954), "The Black Pirates" (1954), "Jivaro" (1955), "Big House, U. S. A." (1955), "I Died a Thousand Times" (1955), "The Indian Fighter" (1955) және "The Black Sleep" (1956).
Ол "Indestructible Man" (1956) фильмінде басты рөлді ойнады, содан кейін қайтадан қосалқы рөлдерге көшті: "Manfish" (1956); Мартин мен Льюис комедиясы "Pardners" (1956); "Daniel Boone, Trail Blazer" (1957); "The Cyclops" (1957) және "The Alligator People" (1959). Чейни продюсер Стэнли Крамердің сүйіктісіне айналды; "High Noon" (1952) (Гари Купердің қатысуымен) фильмінде маңызды қосалқы рөл ойнағаннан басқа, ол "Not as a Stranger" (1955) – Роберт Митчем мен Фрэнк Синатраның қатысуымен ауруханалық мелодрама және "The Defiant Ones" (1958, Тони Кертис пен Сидни Пуатьемен бірге) фильмдерінде де ойнады. Крамер сол кездегі баспасөзге Голливудтағы көптеген актерлерге тым қиын рөлдер келгенде, ол Чейниді шақыратынын айтты. 1957 жылы Universal компаниясы қорқыныш фильмдерінің каталогын теледидарға шығарғаннан кейін (Shock Theater) және "Famous Monsters of Filmland" журналы оның фильмдеріне үнемі назар аударғаннан кейін ол бейби-бумерлер арасында кең танылды. 1957 жылы Чейни Канаданың Онтарио штатына барып, алғашқы америка-канад теледидар жобасы – Джеймс Фенимор Купердің әңгімелеріне негізделген "Hawkeye and the Last of the Mohicans" фильмінде Чингачгук рөлін ойнады. Сериал 39 эпизодтан кейін аяқталды. Universal әкесінің өміріне арналған "Man of a Thousand Faces" (1957) фильмін шығарды, онда Крейтонның өмір тарихының жартылай ойдан шығарылған нұсқасы оның тууынан бастап әкесінің қайтысына дейін көрсетілді. Роджер Смит жас Крейтон рөлін сомдады. Ол "Tombstone Territory" батыс сериясының "The Black Marshal from Deadwood" (1958) атты эпизодында және "Rawhide" сияқты көптеген батыс сериалдарында пайда болды. Сондай-ақ, ол 1959 жылы Курт Сиодмак жасаған 13 эпизодтық "13 Demon Street" телесериал антологиясын жүргізді.
1960 жылдар
1960 жылдары Чейни қорқыныш фильмдеріне маманданған, мысалы, "Үй-террор" (1960), "Шайтанның елшісі" (1961) және "Аруақтар үйі" (1963). Роджер Корман үшін соңғы фильмде ол Борис Карлоффты ауыстырды. Ол Дейл Робертсонмен бірге "Заңсыздың заңы" (1963) фильмінде ойнады, сондай-ақ "Қайғылы қасқырдың беті" (1964), "Жын-сыйықтар" (1964) және "Тандаулы сахна" (1964) фильмдерінде де қатысты. 1964 жылы түсірілген, бірақ 1968 жылға дейін шығарылмаған, ал Чейнидің өлімінен кейін ғана танымал болған Джек Хиллдің "Жыланша сәби" фильмінде түсті. Содан кейін ол тағы да вестерн фильмдеріне қайта оралды: "Жас ашу" (1965), "Қара шпоры" (1965), "Қаланы бағындырушы" (1966), "Джонни Рено" (1967), "Апачи көтерілісі" (1967), "Қиын заманға қош келдіңіз" (1967) және "Бұғы терісі" (1968). "Др. Террордың қорқыныш галереясы" (1967) және "Аруақ үйіндегі таулықтар" (1967) сияқты қорқыныш фильмдері де болды. Оның осы онжылдықтағы негізгі жұмысы – теледидар болды, ол "Поезд вагонынан" (Wagon Train) "Моңкелерге" (The Monkees) дейінгі әртүрлі бағдарламаларға қонақ ретінде шақырылды, сондай-ақ Paramount үшін A. C. Lyles өндірген төмен бюджетті вестерн фильмдерінде көптеген қосалқы рөлдерді ойнады. 1962 жылы Чейни әкесінің макияжының көшірмесінде Квазимодо рөлін қысқа ғана ойнау мүмкіндігіне ие болды, сондай-ақ "66-жол" телесериалында Мумия мен Қасқыр адам рөлдеріне оралды (Карлофф эпизодтың соңында Франкенштейн монстрының жылдам макияжын киді).
Соңғы фильмдер
Ол ондаған жылдар бойы ауыр ішімдік ішіп, темекі шегу салдарынан тамақ ішегінің қатерлі ісігімен және созылмалы жүрек ауруымен ауыра бастады. Ал Адамсон режиссерлік еткен "Дракула Франкенштейнге қарсы" (1971) атты соңғы қорқынышты фильмінде доктор Франкенштейннің үнсіз жалдамалы адамы Гротон рөлін ойнады. Ол өзінің рөлін 1969 жылдың көктемінде түсірді, ал одан кейін көп ұзамай Адамсон үшін 1969 жылы "Әйелдер тобы" фильмінде де түсті, бұл оның соңғы кино рөлі болды. Чейнидің "Әйелдер тобында" сөздері болғанмен, оның қарлы, сыбдырған дауысы дерлік танылмас еді. Денсаулығының нашарлауына байланысты актерлік мансабынан қол үзді және Чейни отбасының мұрасы туралы "Чейнилердің ғасыры" атты кітап жазуға кірісті, алайда ол әлі күнге дейін жарияланбады. 2008 жылғы мәліметтер бойынша, оның немересі Рон Чейни кіші осы жобаны аяқтау жұмыстарын жүргізіп жатқан.
Жеке өмір
Чейни екі рет үйленген. Оның алғашқы әйелі Доротидан екі ұлы болды: Лон Ральф Чейни (3 шілде 1928 ж. - 5 мамыр 1992 ж.) және Рональд Крейтон Чейни (18 наурыз 1930 ж. - 15 желтоқсан 1987 ж.). Дороти 1936 жылы көп ішіп, көңілсіздігі үшін одан ажырасты. 1937 жылы Патси Бекке үйленді. Чейниді кейбір әріптестері жақсы көретін – оны білгендер мен оныңмен жұмыс істегендер оны көбінесе "жақсы мінезді" деп сипаттайтын, бірақ ол тез ренжігіш болатын. Мысалы, ол және жиі бірге түскен әріптесі Эвелин Анкерс ешқашан тіл табыса алмады. Ол сондай-ақ жас актерлермен достық қарым-қатынас құрып, студиялардың кемсітуіне ұшыраған ересек актерлерді қорғайтын. Мәселен, "Мумияның қарғысы" фильмінде кішкентай рөлде ойнаған көрнекті үнсіз киножұлдызы Уильям Фарнум. Әріптесі Питер Коудың айтуынша, Чейни Фарнумға түсірілім алаңында жеке орындық беруді және оған құрметпен қарауды талап еткен, әйтпесе түсірілімнен бас тартатынын айтқан. Чейни актер Фрэнк Райхермен (ол "Мумияның рухында" камера алдында жақын тұрып, шабуға дейін барған) және режиссер Роберт Сиодмакпен (Чейни оның үстіне ваза сындырған) дауласты. Актер Роберт Стэк 1980 жылғы өмірбаяндық кітабында Чейни мен ішімдікке құмар досы Бродерик Кроуфордты Universal Pictures студиясының маңында "монстрлар" деп атаған, себебі олардың мас күйдегі мінез-құлқы жиі қан төгіске әкелетін.
Құрметтер
1999 жылы Калифорния штатының Палм-Спрингс қаласындағы Жұлдыздар жолында оған Алтын пальма жұлдызы орнатылды.
Өлім
Чейни қайтыс болғанға дейін бір жыл бойы түрлі ауруларға шалдықты. 1973 жылғы сәуірде катаракта операциясынан және берибери ауруына емделгеннен кейін ауруханадан босатылды. Ол сонымен қатар бауыр ауруымен және подаграмен де ауырды. Чейни 1973 жылғы 12 шілдеде Калифорния штатының Сан-Клементе қаласында 67 жасында қайтыс болды. Оның өлім себебі бірден жарияланбады. Чейнидің өлім куәлігінде өлім себебі артериосклеростық жүрек ауруы және кардиомиопатия салдарынан жүрек жеткіліксіздігі деп көрсетілген. Ол 1997 жылы шығарылған, кино монстрларын бейнелейтін АҚШ почта маркаларының бірінде Қасқыр адам рөлінде бейнеленді (оның әкесі Операның фантомы рөлінде, ал Бела Лугози Дракула рөлінде, ал Борис Карлофф Франкенштейннің монстры және түпнұсқа мумия рөлінде екі маркада пайда болды). Оның немересі Рон Чейни кіріспе фильмдер фестиваліне жиі шақырылады.
Өмірбаян
Смит, Дон Г.; Лон Чейни кішi, қорқыныш фильмдерінің жұлдызы, 1906–1973 (1996)