Михаил Новосел: Батыр американдық әскери офицер, Екінші дүйн. соғысы, Корея және Вьетнамдағы қаһармандығы. «Құрмет ордені» иегері, қазірде «Форт Новосел» деп аталады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық әскери офицер (1922–2006)
American military officer (1922–2006)
Майкл Дж. Новосел Сн. (3 қыркүйек 1922 – 2 сәуір 2006), Алабама штатының Эйнтерпрайз қаласында туған, Екінші дүниежүзілік соғыс, Корея соғысы және Вьетнам соғысында АҚШ қарулы күштерінде қызмет етті. Екінші дүниежүзілік соғыста ол "B-29 Суперфортресс" бомбалаушы ұшағын басқарды. Вьетнам соғысына қатысу үшін ол Әуе күштері резервіндегі подполковник шенінен бас тартып, Армиядағы аға сержант шеніне ие болды. Вьетнам соғысында отқа түскен кезде медициналық эвакуацияны қаһармандықпен жүргізгені үшін ол елдің ең жоғары әскери наградасы – Құрмет медалімен марапатталды. 2023 жылдың сәуір айында Алабама штатындағы Форт-Рукер базасы оның құрметіне Форт-Новосел деп өзгертілді.
Michael J. Novosel Sr. (September 3, 1922 – April 2, 2006) of Enterprise, Alabama, served in the United States military during World War II, the Korean War, and the Vietnam War. He flew the B 29 Superfortress bomber in World War II. To serve in the Vietnam War, he gave up the rank of lieutenant colonel in the Air Force Reserve and became a chief warrant officer in the Army. He was awarded the Medal of Honor, the United States' highest military decoration, for his bravery in conducting a medical evacuation under fire in the Vietnam War. In April 2023, Fort Rucker, Alabama, was renamed Fort Novosel in his honor.
Өмірбаян
Новосел Пенсильвания штатының Этна қаласында хорват иммигранттарының ұлы ретінде дүниеге келді және Ұлы депрессия жылдарында өсті. 19 жасында, Пёрл-Харборға шабуылдан он ай бұрын, ол Әскери әуе корпусына қосылды. 1945 жылы ол Жапонияға қарсы соғыста B-29 Superfortress бомбалаушыларын ұшқан капитан болды. Соғыстан кейін әскери қызмет азайтқандықтан, ол қысқа мерзімге қызметтен босатылып, отбасын тәрбиелеу үшін Флорида штатының Форт-Уолтон-Бич қаласына қоныстанды. Корея соғысы кезінде Новосель Әуе күштерінің резервіне қосылып, елге қызмет ету үшін қайтадан белсенді қызметке кірді. 1953 жылы ол қайтадан қызметтен босатылып, 1955 жылы Әуе күштерінің резервіндегі подполковник шеніне көтерілді. 1963 жылы Новосель коммерциялық авиалайнерде ұшқыш болып жұмыс істеген кезде әскери қызметке оралуға шешім қабылдады. Ол кезде оның жасы 41-ге толып, Әуе күштерінің жоғары шенді офицерлеріне орын болмады. Сондықтан ол Әуе күштеріндегі лейтенант-полковник шенінен бас тартып, Армияға қосылып, элиталық Арнайы күштер авиация бөлімінде бас сержант (CW4) ретінде тікұшақтар ұшуды жөн көрді. Вьетнамдағы алғашқы сапарында ол 283-ші медициналық бөлімдегі «Dustoff» тікұшақтарымен медициналық эвакуация жұмыстарын жүзеге асырды. Екінші сапарында ол 82-ші медициналық бөлімде болды. Ол соғыс кезінде 2543 рет ұшқындап, 5589 жараланған адамды эвакуациялады, соның ішінде өзінің ұлы Майкл Дж. Новосель-младшийді де құтқарып алды. Келесі аптада Майкл Жүньор әкесін атып түсіргеннен кейін оны құтқаруға асықты. 1969 жылдың 2 қазанында таңертең Новосель Камбоджа шекарасына жақын жерде, бірнеше мың жау әскерімен қоршалып қалған Оңтүстік Вьетнам сарбаздарын эвакуациялауға аттанды. Радиобайланыс үзіліп, сарбаздардың оқ-дәрісі таусылып бітті. Әуеден қолдау немесе артиллериялық отпен қамтамасыз етілмеген Новосель, жаудың үздіксіз атысы астында төмен биіктікте ұшты. Ол тікұшағымен жерге жақын ұшып, дәрігері мен борт механігі жараланғандарды көтеріп алды. Ол 15 қауіпті эвакуацияны сәтті аяқтады, жаудың атысынан жараланды және тікұшағын уақытша басқарудан шықты. Бірақ, барлығы аяқталған соң, ол 29 адамды құтқарып қалды. 1970 жылдың наурыз айында ол өзінің міндетін аяқтады. Новосель 1985 жылы Уоррент-офицерлерді даярлау бағдарламасының аға офицері болып зейнетке шықты. Ол 42 жыл әскери авиатор болып жұмыс істеді және АҚШ-тағы Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы белсенді ұшқышы болды. Ол 12 400 сағат әскери ұшу уақытын жинады, соның ішінде 2038 сағаты ұрыс қимылдарында өткен. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол әскери қауымдастықта белсенді болып қалып, бүкіл ел бойынша әскери лекциялар мен салтанатты шараларға құрметті қонақ ретінде шақырылды. 2002 жылы ол «In the Shadow of the Blade» миссиясы үшін Bell UH-1 Iroquois тікұшағының ұшыруына көмектесті. Оның «Dustoff – Армия авиаторының естеліктері» атты кітабы 1999 жылы жарық көрді. 2005 жылдың қарашасында Новосельде рецидивті қатерлі ісік диагнозы қойылды және ол Вашингтондағы Уолтер Рид әскери медициналық орталығында бірнеше емделді. 2005 жылдың желтоқсаны мен 2006 жылдың қаңтарында қатерлі ісік ісігі айтарлықтай азайды. Ақпан айында ол химиотерапия мен басқа да емдерді аяқтады және 7 наурызда операцияға дайындалу үшін күшін қалпына келтіруді күтті. Оның жағдайы жақсы болды, бірақ ол операциядан кейін толыққандай жазыла алмады. Ол 2006 жылдың 2 сәуірінде қайтыс болды және Вирджиния штатының Арлингтон қаласындағы Арлингтон ұлттық зиратына жерленді.
Novosel was born in Etna, Pennsylvania, the son of Croatian immigrants, and he grew up during the Great Depression. He joined the Army Air Corps at age 19, ten months before Pearl Harbor, and by 1945 he was a captain flying B 29 Superfortress bombers in the war against Japan. He briefly left the service as the military shrank after the war, and he settled in Fort Walton Beach, Florida, to raise his family. During the Korean War, Novosel joined the Air Force Reserve and went back on active duty to serve his country. He left the service again in 1953 and was promoted to the rank of lieutenant colonel in the Air Force Reserve in 1955. In 1963, Novosel was working as a commercial airline pilot when he decided to return to active military duty. By then, he was 41 and the Air Force did not have space for any more officers in the upper ranks. He decided to give up his rank of lieutenant colonel in the Air Force to join the Army and fly helicopters as a chief warrant officer (CW4) with the elite Special Forces Aviation Section. He served his first tour in Vietnam flying medevac helicopters (Dustoff) with the 283rd Medical Detachment. His second tour in Vietnam was with the 82nd Medical Detachment. During that war, Novosel flew 2,543 missions and extracted 5,589 wounded personnel, among them his own son Michael J. Novosel Jr. The following week, Michael Jr. returned the favor by extracting his father after he was shot down. On the morning of October 2, 1969, Novosel set out to evacuate a group of South Vietnamese soldiers who were surrounded by several thousand North Vietnamese light infantry near the Cambodian border. Radio communication was lost and the soldiers had expended their ammunition. Without air cover or fire support, Novosel flew at low altitude under continuous enemy fire. He skimmed the ground with his helicopter while his medic and crew chief pulled the wounded men on board. He completed 15 hazardous extractions, was wounded in a barrage of enemy fire, and momentarily lost control of his helicopter, but when it was over, he had rescued 29 men. He completed his tour in March 1970. Novosel retired as the senior warrant officer with the Warrant Officer Candidate Program in 1985. He had been a military aviator for 42 years and was the last World War II military aviator in the U. S. to remain on active flying duty. He accumulated 12,400 military flying hours, including 2,038 in combat. He remained active in the military community while residing in Enterprise, Alabama, during his retirement, and he was frequently invited as an honored guest for military lectures and ceremonies throughout the nation. He co piloted the liftoff of the Bell UH 1 Iroquois for the In the Shadow of the Blade mission in 2002. His book Dustoff – The Memoir of an Army Aviator was published in 1999. Novosel was diagnosed with a recurrent cancer in November 2005, and he underwent a series of treatments at Walter Reed Army Medical Center in Washington, D. C. The cancer tumor was greatly reduced in December 2005 and January 2006. In February, he concluded chemotherapy and other treatments and waited to regain strength in preparation for surgery on March 7. His prognosis appeared excellent, yet he never fully recovered from the shock of the surgery. He died on April 2, 2006, and was buried at Arlington National Cemetery, in Arlington, Virginia.