Фридрих Вильгельм IV және Sanssouci сарайының жаңа өмірі

Кіріспе

Сансучи Фридрих Вильгельм IV кезінде сарай салынғаннан кейін шамамен жүз жыл өткен кезде, тәжінің құдайлық құқығына және билеушінің билікке деген абсолютті талабына сенген король Пруссия тағына отырды. Бұл 1848 жылғы наурыз революциясымен аяқталған, қанды әлеуметтік толқулардың кезі болды. Фридрих Вильгельм IV, тақта отырған романтик, Ұлы Фридрихтің тұлғасын және оның әлемін терең құрметтеді. Ол Фридрихпен, әсіресе сәулет және көркемдік дизайн саласындағы күрделі қызығушылықтарымен ортақ екеніне сенді. Бірақ Фридрих Вильгельм IV XIX ғасырдың ортасында болған саяси қайта бағдарлануға жеткілікті саяси көрегенділікке ие болған жоқ. Ол өзінің билікке деген құқығын және регенттік рөлін керемет ата-бабасына жақындығы арқылы растауға тырысты. Фридрих Вильгельм, тәжді ханзада кезінде Сансучи сарайына және оның ұлы атасы Фридриктің саябағына үлкен қызығушылық танытқан. Фридрих Вильгельм III және Мекленбург-Стрелицтің Луизасының үлкен ұлы 1832 жылы ата-бабасының сарайын пайдалануға рұқсат сұрады, бірақ ол және оның әйелі Баварияның Елизавета Людовикасы сол кезде салынған Шарлоттенхоф сарайына көшіп кетуге мүмкіндік алған еді, оның жері Фредериктер саябағымен жалғасқан. 1840 жылы, Фридрих Ұлының патшалыққа келуінің жүз жылдығында, корольдық жұбай ақыры Фридрих Вильгельм атаған «құдайлық Сансучи» қонақ бөлмелеріне көшіп келді. Олар бұрынғы жиһаздарды сақтап, жоғалған бөліктерін Фредерик кезеңінен алынған жиһазбен ауыстырды. Фридрих Ұлы қайтыс болған бөлме, Фридрих Вильгельм II кезінде қалпына келтірілген, түпнұсқалық құжаттар мен жоспарлардың жетіспеуіне байланысты бастапқы күйіне қайтару жоспары іске аспады. 1843 жылы Фридрих қайтыс болған кресло ғана бұрынғы орнына қайтып келді. Қанаттарды кеңейтілген жөндеу қажеттілігі және ауланың болмауы сарайды қайта құру мен кеңейтуді қажет етті. Фридрих Вильгельм IV Людвиг Персиуске жобаны әзірлеуді тапсырды, ал Фердинанд фон Арним құрылысты бақылады. Архитектуралық сезімталдықпен, ғимараттың солтүстік жағындағы дизайн элементтері көбірек көзге түсті. Кнобельсдорфтың идеяларының нәтижесінде, алдыңғы жағы көңілді баққа қарағанда, әлдеқайда мәнерлі көрініс алды және жаңа мен ескі стильдік тұжырымдылықпен үйлестірілді. Батыс қанатын безендіру кезінде рококо стилі қайтадан қолданылды. Рококоның екінші толқыны XIX ғасырдың жиырмасыншы жылдарының ортасындағы көп қырлы көркемдік қозғалыстың бір бөлігі болды. Алайда, бұл Фридрих Вильгельм IV және сарай үшін сәнді үрдіс қана емес, сонымен қатар Ұлы Фридрихтің көркемдік құндылықтарының қайта жаңғыруы болды, сондықтан осы деңгейде Сансучиде ғана кездесті. Шындығында, Фридрих Вильгельм IV Потсдамдағы билігі кезінде салынған көптеген ғимараттар үшін антик, ренессанс және классикалық сәулет стильдерін ұнатқан. Ауыр науқастан кейін Фридрих Вильгельм IV 1861 жылдың 2 қаңтарында Сансучиде, өзінің «арман сарайында» қайтыс болды және жақын жерде жерленді. Оның мазары 1845 және 1848 жылдар аралығында Сансуси паркіндегі Бейбітшілік шіркеуінде салынған. Оның жесірі, Елизавета Людовика, тағы он үш жыл бойы жаз айларында сарайда өмір сүрді және оның соңғы әйел тұрғыны болды. 1861 жылдың ақпанында ол өзінің немере інісі Оттоға, сол кезде Грекияның патшасы болғанға, былай деп жазды: Мен ол жақсы көрген жерде, үнемі көркейтіліп, өмірінің соңғы бөлігін үзіліссіз өткізген жерде тыныш өмір сүремін. Бақытты кездердің мыңдаған меланхолиялық естеліктері және әсіресе оның соңғы азаптары менің жүрегімді ауырлатты. Дегенмен мен қаламын. Қайғыдан қашу мүмкін емес, ол адаммен бірге келеді, ал сағыныш мені бұл жерге қайта әкелер еді. Елизавета Людовика 1873 жылдың 14 желтоқсанында қайтыс болды және Фридрих Вильгельм IV-тің қасына, Бейбітшілік шіркеуіне жерленді.

Sanssouci at the time of Frederick William IV covers the period almost one hundred years after the palace's construction, when a King who was convinced of the divine right of his crown and of the absolute claim to power of the ruler came to the Prussian throne. It was a time of social unrest, its bloody climax being the March Revolution of 1848. Frederick William IV, the romantic on the throne, admired and respected the person and world of Frederick the Great very much. He believed that he had much in common with Frederick as to their complex interests, especially in the area of architecture and artistic design. But Frederick William IV was not sufficiently astute for the political re orientation that occurred in the middle of the 19th century. He sought the authentication of his own claim to power and the role of the regent through his proximity to his admirable ancestor. Whilst still crown prince, Frederick William had shown a great interest in Sanssouci Palace and the park of his great great uncle Frederick. The oldest son of Frederick William III and Louise of Mecklenburg Strelitz asked for permission to use the palace of his ancestor in 1832, although he and his wife Elisabeth Ludovika of Bavaria could have moved into the since built Charlottenhof Palace, whose grounds were connected to the Frederician park. After his accession to the throne in 1840, exactly one hundred years after the beginning of the reign of Frederick the Great, the royal couple finally moved into the guestrooms in the "göttliche Sanssouci" (divine Sanssouci), as Frederick William called it. They retained the existing furniture and replaced missing pieces with furniture from the Frederician period. The room in which Frederick the Great had died, transfigured under Frederick William II, was to be repaired back to its original state, but this plan was never realised for lack of authentic documents and plans. The only thing to arrive back at its old place (in 1843) was the armchair in which Frederick had died. The need for extensive remodeling of the side wings and the larger issue of the lack of a courtyard made reconstruction and extension necessary. Frederick William IV commissioned Ludwig Persius to develop the plans and Ferdinand von Arnim supervised the construction. With architectural sensitivity, the design elements which were situated on the north facing front of the building became more prominent. As a result of Knobelsdorff's ideas, the front had received a more serious presentational character than the cheerfully playful garden front and with great surety of style, the new and old were connected. During the design of the interior of the west wing Rococo style was reintroduced. The second period of Rococo was a part of the multi faceted artistic movement of the mid twenties of the 19th century. However, it was not only a fashionable trend for Frederick William IV and the palace, but also a revival of the artistic values of Frederick the Great and therefore to this extent only found at Sanssouci. Indeed Frederick William IV preferred the Antique, the Renaissance and the Classical architectural styles for the numerous other buildings created during his reign in Potsdam. After a serious illness, Frederick William IV died 2 January 1861 in Sanssouci, his "Traumschloss" (dream palace), and was buried nearby. His tomb had been built between 1845 and 1848 in the Church of Peace in Sanssouci Park. His widow, Elisabeth Ludovika, lived in the palace, somewhat a recluse, during the summer months for another thirteen years and was its last female resident. In February 1861 she wrote to her nephew Otto, who at the time was King of Greece:
I live on quietly, in the place which he loved so, constantly beautified, and where he spent the last part of his life without interruption the thousand melancholic memories of the happy times and particularly of his final suffering broke my heart. Nevertheless I stay. One can't flee the pain, it comes with one, and the longing would have driven me back here in any case. Elisabeth Ludovika died 14 December 1873 and was buried next to Frederick William IV in the Church of Peace.