Француз композиторы: Клод Аррьеу және оның шығармалары

Кіріспе

Француз композиторы (1903–1990)

Луиза Мари Симон (30 қараша 1903 – 7 наурыз 1990), қаламдымы Клод Арриу, өнімді француз композиторы болған. Ол сахналық туындылар, концерттік шығармалар және киноға арналған музыканы қоса алғанда, жүздеген шығарма жазды. Ол сонымен қатар мұғалім болды және француз радиосында продюсер болып, дыбыс эффекттері бөлімінің басшысының орынбасары қызметін атқарды.

Өмірбаян

Парижде туған Арриу бала кезінен классикалық музыканы оқыған. Оның анасы, Сесиль Поль Симон да композитор болған. Арриу Бах пен Моцарттың, кейіннен Игорь Стравинскийдің шығармаларына ерекше қызығушылық танытты. Дегенмен, Габриэль Форе, Клод Дебюсси және Морис Равел оған ең көп шабыт берді. Виртуоздық мансапты армандаған ол 1924 жылы Париж консерваториясына түсті. Ол Маргарита Лонгтың фортепиано бойынша шәкірті болды және Жорж Коусаде, Ноэль Галлон, Жан Роджер Дюкасс және Поль Дюкастың сабақтарын алды. 1932 жылы ол композициядан бірінші жүлде алды. Осы сәттен бастап ол өзінің жеке стилін қалыптастырды. Ол музыка тілінің эволюциясымен және қол жетімді әртүрлі техникалық құралдармен қызығушылық танытты. 1935 жылы ол француз радиосының бағдарламалық қызметіне (Service des programmes de la Radiodiffusion française) қосылды, онда 1947 жылға дейін жұмыс істеді. Ол Пьер Шеффердің тәжірибелік радио сериясы «La Coquille à planètes» (1943–1944 жж.) сияқты кең ауқымды бағдарламаларды әзірлеуге қатысты. 1949 жылы ол «Фредерик Генерал» шығармасы үшін RAI Италия сыйлығын жеңіп алды. Ол барлық стильде музыка жазды, «таза музыка» шығармаларын, сондай-ақ театр, кино, радио және эстрада музыкасын жазды, әрбір жағдайға, драмалық немесе комедиялық, ритм мен образдылыққа ерекше назар аударып, өзінің жеке даусын қосты. Оның музыкалық таланты оңай ағысымен және құрылымның талғамдылығымен сипатталады. Жан-жақтылығы, айқындығы, әуендік сезімі оның ерекше белгілері. Арриу фортепианоға концерттер (1932), екі фортепианоға (1934), скрипкаға екі концерт (1938 және 1949), флейтаға (1946), труба мен скрипкаларға (1965) жазды. Сондай-ақ ол Petite suite en cinq parties (1945), «желді квинтет пен скрипкаларға арналған концерт» (1962), Suite funambulesque («Арқанмен жүрушінің сюитасы») (1961) және «классикалық скрипкаларға арналған вариациялар» (1970) шығармаларын жазды. Оның маңызды камералық музыкалық шығармаларының арасында ағаш аспаптар триосы (1936), екі скрипкаға арналған сонатина (1937) және кларинет квартеті (1964) бар. Оның флейта мен фортепианоға арналған сонатинасы 1944 жылы Жан-Пьер Рампаль мен Х. Моенс орындауындағы алғашқы радио қойылымында үлкен әсер қалдырды. Арриудің аспаптық шығармалары оның мұрасына үлкен үлес қосса да, оның мансабындағы ең ерекше жайт – вокалдық музыка. Дауыс оны көптеген өлеңдерді музыкаға қоюға шабыттандырды, оның ішінде Жоаким дю Беллей, Луиза Левек де Вильморин, Луи Арагон, Жан Кокто, Жан Тардье, Стефан Малларме және Поль Элуардың өлеңдері бар. Мысалдар: Малларме өлеңдеріне негізделген дауыс пен фортепианоға арналған Chansons bas (1937); Вольтерге негізделген Жан Тардье мәтіндеріне арналған радио музыкасы Candide; және Пол Элуардың өлеңдеріне негізделген соғыстағы махаббат туралы жеті өлеңнен тұратын кантата À la Libération. Оның алғашқы опера буффесі, Кадет Руссель, Жан Лимозиннің либреттосы бойынша Андре де ла Турассе либреттосымен 1953 жылдың 2 қазанында Марсель операсында қойылды. 1960 жылы Пьер Доминика бейімдеген Вольтердің шығармасына негізделген «Вавилон ханшайымы» операсы лирикалық түпнұсқалығы мен салтанаттылығы үшін мақталды. Ерекше фильмдерге жазылған музыка: Les Gueux au paradis (1946), Crèvecoeur (1955), Niok l'éléphant (1957), Marchands de rien (1958), Le Tombeur (1958) және Julie Charles (телевизия үшін, 1974). Пьер Шеффер былай деп жазды: «Клода Арриу өзінің заманының бір бөлігі, оның болуымен, тиімділік сезімімен, батыл адалдығымен. Қандай құралдарды қолданса да, концерттер немесе әндер, ресми шараларға арналған музыка, элитаға немесе көпшілікке арналған концерттер, ол мінсіз техника мен рухани сергектік арқылы эмоцияны жеткізді, жүрекке жол таба білді».

Born in Paris, Arrieu was a classically trained musician from an early age. Her mother, Cecile Paul Simon, was also a composer. Arrieu became particularly interested in works by Bach and Mozart, and later, Igor Stravinsky. However, Gabriel Fauré, Claude Debussy, and Maurice Ravel provided her the most inspiration. Dreaming of a career as a virtuoso, she entered the Conservatoire de Paris in 1924. She became a piano student of Marguerite Long and took classes from Georges Caussade, Noël Gallon, Jean Roger Ducasse and Paul Dukas. In 1932, she received first prize for composition. From this point on, she developed her personal style. She was particularly interested in the evolution of musical language and various technical means available. In 1935, she joined the French Radio Broadcasting Program Service (« Service des programmes de la Radiodiffusion française »), where she was employed to 1947. She participated in the development of a wide range of programming, including Pierre Schaeffer's experimental radio series, La Coquille à planètes (1943–1944). In 1949, she won the Prix Italia of the RAI for her score Frédéric Général. She wrote music in all styles, composing works of "pure music" as well as music for theatre, film, radio, and music hall, contributing her own voice to every situation, dramatic or comic, with a particular taste for rhythm and imagery. Her musical gift is typified by its ease of flow and elegance of structure. Vivacity, clarity of expression, and a natural feel for melody are her hallmarks. Arrieu composed concertos for piano (1932), two pianos (1934), two concertos for violin (1938 and 1949), for flute (1946), trumpet and strings (1965). She also wrote Petite suite en cinq parties (1945), "Concerto for wind quintet and strings" (1962), Suite funambulesque ("Tightrope Walker's Suite") (1961), and "Variations for classical strings" (1970). Among her important chamber music compositions are her Trio for Woodwinds (1936), Sonatina for two violins (1937), and Clarinet Quartet (1964). Her Sonatine for flute and piano made a big impression at its first radio performance in 1944 by Jean Pierre Rampal and H. Moyens. Although Arrieu's instrumental works strongly contributed to her legacy, it is vocal music that most markedly distinguish her career. Voice inspired her to set many poems to music, including those by Joachim du Bellay, Louise Levêque de Vilmorin, Louis Aragon, Jean Cocteau, Jean Tardieu, Stéphane Mallarmé, and Paul Éluard. Examples include Chansons bas for voice and piano based on poems by Mallarmé (1937); Candide, radio music on texts by Jean Tardieu based on Voltaire; and À la Libération, cantata of seven poems on love in war, on poems by Paul Éluard. Her first opéra bouffe, Cadet Roussel with a libretto by André de la Tourasse after Jean Limozin, was presented at the Opéra de Marseille on 2 October 1953. In 1960, La Princesse de Babylone, an opéra bouffe after the work of Voltaire adapted by Pierre Dominica, was praised for its lyrical originality and spectacle. Noteworthy film scores include: Les Gueux au paradis (1946), Crèvecoeur (1955), Niok l'éléphant (1957), Marchands de rien (1958), Le Tombeur (1958), and Julie Charles (for television, 1974). Pierre Schaeffer wrote: "Claude Arrieu is part of her time by virtue of a presence, an instinct of efficiency, a bold fidelity. Whatever the means, concertos or songs, music for official events, concerts for the elite or for a crowd of spectators, she delivered emotion through an impeccable technique and a spiritual vigilance, finding the path to the heart."