Венециялық капитан Бартоломео Минио және Оңтүстік Грекия туралы хабарлары

Кіріспе

Венециялық капитан Бартоломео Минио, басқа істермен қатар, 1479 жылдан 1483 жылға дейін Мореядағы (Пелопоннес) Венеция бекінісі – Наполи ди Романьяның (қазіргі Нафплион, Грекия) венециялық капитаны және қолбасшысы (провидитор е капитан) болды. Оның Венецияға жолдаған хабарлары (диспачи) Османдық шапқыншылықтың алғашқы онжылдықтарында, 15 ғасырдың соңындағы Оңтүстік Грекия тарихы үшін бірегей дереккөз болып табылады.

Отбасы

Миниолар отбасының тарихы 904 жылға дейін жетеді, сол кезде Паоло Минио Риальтоға көшіп келген. 14 ғасырда Бартоломеоның отбасы көптеген лауазымдарды иеленді және 1379 жылғы салық тізіміне де енді. Оның отбасының тоғыз мүшесі Карл Хопфтың Грекия және Эгей теңізі аралдарының басшыларының тізімінде тіркелген. Бартоломео шамамен 1428 жылы Венецияда Марко Минио мен Кристина Сторладоның бес ұлының ең кішісі ретінде дүниеге келді. Кристина Бартоломео екі жасқа толғанда қайтыс болды, ал Марко 1431 жылы қайтадан үйленді. 1455 жылы Бартоломео Елена Тревисанға үйленді. Оның үш ұлы ересек жасқа жеткені белгілі (Марко, аға ұлы, шамамен 1460 жылы туған, Алвизе, 1461 жылы туған және Франческо). Отбасының үйі Венецияның Сан-Поло аймағындағы Сан-Тома шіркеуінің жерінде орналасқан.

Әскери және саяси мансап

1462 жылы Минио Корфу ректорының кеңесшісі болды, ол Венецияның теңіз арқылы билейтін колонияларында мансап басында жұмыс істеген кезде. Минио 1479 жылдың қарашасынан бастап Науплионда қырық екі айдан астам уақыт өткізді. Оның қызметі Науплион үшін салған бекіністерімен, Османмен шекаралық мәселелерді реттеуімен және Кладас көтерілісін әділ шешкенімен ерекшеленеді. 1499 және 1500 жылдары ол Кипрде болды, онда Фамагустаның бекіністерін нығайтуға маңызды үлес қосты. 1500 мен 1502 жылдар аралығында ол Венециялық Критіде вице-дож (қайта уақытқа) және капитан қызметін атқарды. Ол сол кезде жазған 60 есептің жинағы сақталған. Бұл есептер Науплионнан келген 90 хатпен біріктірілгенде, бір адамның хаттарының бесiз теңдесі жоқ жиынтығын құрайды. Диана Г. Райт және Джон Р. Мелвилл Джонстың осы хаттар жинағының аудармасы мен түсіндірмелерімен бірге 2008 жылы UniPress, Падова, Италия баспасында жарық көрді. Оның Венециядағы және материктегі мансабы венециялық ақсүйектер үшін қалыпты жолмен дамыды: 1497 жылы ол Италия материгіндегі Венеция иеліктеріндегі (Терраферма) су мәселелері жөніндегі кеңесші болды; 1503 жылы Ондық кеңестің консилиересі және капосы; 1504 жылдан 1505 жылға дейін Кремонада подestà; 1506 және 1507 жылдары, сондай-ақ 1510 және 1514 жылдары Падуада подestà қызметін атқарды. 1509 жылы 80 жасқа толғанда, ол Равенна мен Фаенцаны басып алғаны үшін Венецияға салынған паптық тыйымды талқылау үшін Юлий II-ге жіберілді. 1484 жылы ол Феррара соғысы үшін страдиотилердің (stratioti) provveditore болып тағайындалды. 1485 жылы ол Венециядан Фландрия мен Англияға жыл сайынғы сауда конвойының (муда) капитаны болып сайланды. Бискай шығанағында төрт галереядан тұратын конвойға қарақшылар шабуыл жасады, олардың бірі Христофор Колумб болды, тауарлар тоналып, Минио мен аман қалғандар Португалия жағалауында қалды. Минио өлімі алдында ауруға шалдықты. 1512 жылдың 25 сәуірінде кешкі тамаққа қатыспағаннан кейін, бір аптадан соң Коллегияға хабар жіберіп, денсаулығына байланысты вице-дож лауазымын қабылдамайтынын мәлімдеді. Ол қайтадан ауырып, 1513 жылдың мамыр және маусым айларында өткен екі маңызды салтанатты шарадан қалысты. Осының барлығына қарамастан, ол 1515 жылдың қазан айында Ондық кеңестің он сағатқа созылған отырысынан кейін Падуаның консилиересі болды. Бартоломео Минио 1518 жылдың тамызында немесе қыркүйегінде тоқсан жасында қайтыс болды.

In 1462, Minio was a consiliere to the rettor of Corfu during his early career in the Stato da Màr, Venice's overseas colonies. Minio spent over forty two months in Nauplion beginning in November 1479. His term is notable for the fortifications he built for Nauplion, for his settlement of the territorial boundaries with the Ottomans, and for his judicious settlement of the Kladas revolt. In 1499 and 1500, he was stationed in Cyprus where he made notable contributions to the fortifications of Famagusta. Between 1500 and 1502, he was vice doge (briefly) and captain in Venetian Crete. A collection of 60 reports which he made during that time has survived. These reports, combined with the 90 from Nauplion, form an incomparable collection of letters by a single person. An edition of these letters by Diana G. Wright and John R. Melville Jones, accompanied by a translation and commentary, has been published (2008) by UniPress, Padova, Italy. His career in Venice and the mainland followed the normal course for Venetian patricians: in 1497, he was a councillor for water issues in the Terraferma (Venice's possessions on the Italian mainland); in 1503, consiliere and capo of the Council of Ten; podestà at Cremona from 1504 to 1505; in 1506 and 1507, and again in 1510 and 1514, podestà in Padua. In 1509, at the age of 80, he was sent to Julius II in order to discuss matters pertaining to the papal interdict placed on Venice for the capture of Ravenna and Faenza. He was appointed provveditore of the stratioti for the Ferrara War in 1484. In 1485, he was elected captain of the annual Venetian trading convoy (muda) from Venice to Flanders and England. In the Bay of Biscay, the convoy of four galleys was attacked by pirates, one of whom was Christopher Columbus, the merchandise was taken, and Minio and the survivors left on the coast of Portugal. Minio had periods of illness prior to his death. After missing vespers on April 25, 1512, he sent a message a week later to the Collegio rejecting his position as vice doge due to his illness. He was ill again and missed two major ceremonial events in May and June 1513. Despite all this, he became consiliere of Padua in October 1515 after a meeting of the Ten that lasted until the eleventh hour of the day. In August or September 1518, Bartolomeo Minio died at the age of ninety.