Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлы Манчестердегі бұрынғы аурухана, Англия.
Former hospital in Greater Manchester, England
Тарих
1860 жылдары Флоренс Найтингейлдің еңбегінің нәтижесінде медбикелік ісінің жақсаруына байланысты, британдық аурухана жүйесінде сауықтыру күтіміне деген сұраныс артты. Филантроп Джозеф Адшид Манчестерде сауықтыру ауруханасын салу үшін үгіт жүргізді; ол 1861 жылы қайтыс болғаннан кейін Манчестер Корольдік ауруханасы қаланың оңтүстігіндегі Чидл Холлды сауықтыру ауруханасы ретінде пайдалануға жалға алды. Ауылдық жер теңіз деңгейінен биік жатқандықтан, Манчестердің өнеркәсіптік қоқысынан алыс, емделуге қолайлы атмосфера ретінде таңдалды. Қазіргі кезде бұл жерді барлық жағынан ірі жолдар қоршап тұр. 1869 жылы жергілікті Веслиан филантропы Роберт Барнс Чидлдегі жаңа сауықтыру ауруханасының құрылысына 10 000 фунт стерлинг көмектесті, жер сатып алу үшін ақша берді. Барнс Манчестердегі мақта саудасынан байлық жинап, 1851-1853 жылдары Манчестер қаласының мэрі болды. Ол жобаға қосымша үлес қосып, аурухана құрылысына берген жалпы сомасын 26 000 фунт стерлингке жеткізді. Тағы бір демеуші, Хамфри Николс, 10 000 фунт стерлинг берді. Барнс сонымен қатар Манчестердің солтүстігіндегі Монсоллдағы Барнс үйінің негізгі меценаты болды, кейіннен Монсолл ауруханасы деп аталды. Барнс сауықтыру үйінің құрылысы 1871 жылы басталды және 1875 жылы аяқталды. Ол жергілікті балшықтан кірпіштер жасалып салынды. 132 төсек-орны болды. Аурухана салынып жатқан кезде 1874 жылы үш тас жоғары айқыштан сынықтар табылды. Олардың тек біреуінің орналасқан жері бүгінге дейін белгілі; ол орталық бөлігі бар кельттік айқыш пішініндегі айқыш басынан тұрады және 10 немесе 11 ғасырдың соңына жатады. Қазір ол Чидлдегі Сент-Мэри шіркеуінде сақталады. Қалған екі бөлігінің әлдеқайда көне айқышқа және аңглосаксондық айқыш тірегінің жоғарғы бөлігіне тиесілі екені айтылады. Аурухана жылына бірнеше мың фунт шығынға ұшырады және Манчестер Корольдік ауруханасынан қаржылай көмек алуға мәжбүр болды, бірақ 1925 жылы сенімділер бұл негізгі ауруханаға көбірек науқастарды қабылдауға мүмкіндік берді деп шешті. Сол жылы электр қуаты мен су құбыры орнатылды. Барнс ауруханасында ортопедиялық бөлім ашылғанда, ұзақ емделуді қажет ететін науқастар Барнста күтім алды. Лифттер, хирургиялық бөлме, рентген кабинеті, физиотерапия залы және еңбек терапиясы бөлімі құрылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде аурухана жарақат алған сарбаздарға арналған сауықтыру орталығы ретінде пайдаланылды. Аурухана соғыс жылдарында жараланған сарбаздарға көмек көрсетіп, жарақат алғандарды қабылдады. Барнс ауруханасының сол жерінде туберкулез және сары қызылшамен ауырған науқастар оқшауланған палаталарда емделген инфекциялық аурулар ауруханасы да болды. Аурухананың кейінгі жылдарында негізгі мақсаты қарттарға және инсультпен ауырған науқастарға күтім көрсету болды. Сауықтыру орталығы ретінде өткен 115 жылда аурухана он мыңдаған науқасты емдеген деп есептеледі. Ол 1999 жылдың қыркүйегінде жабылды, ал Орталық Манчестер денсаулық сақтау NHS трасты 2 миллион фунт стерлинг үнемдеуді бастады. Жабылудан кейін аурухана уақытша Косоводан келген босқындардың үлкен тобына пана берді. 2007 жылдың ақпан айында бұл жерде шамамен 100 рома отбасы қысқа мерзімге орналасты. Аурухана 2001 жылы сатылды және бірнеше жыл бойы Realty Estates компаниясына тиесілі болды, ол ғимараттың құлдырауына жол берді. Кейіннен ол ирландиялық жылжымайтын мүлік тобы Benmore-ге шамамен 12 миллион фунт стерлингке сатылды. Компания аурухана ғимаратының айналасында 128 тұрғын үйден тұратын жаңа құрылыс салуды ұсынды, бірақ ол жоспарлау органына ұсынылмады.
Following the improvements to nursing inspired by the work of Florence Nightingale in the 1860s, demand for convalescent care grew in the British hospital system. The philanthropist Joseph Adshead campaigned for the construction of a convalescent hospital in Manchester; after his death in 1861, Manchester Royal Infirmary rented Cheadle Hall, to the south of the city, for use as a convalescent hospital. The rural location was selected as a recuperating atmosphere away from the industrial smog of Manchester. The site is now surrounded by major roads on all sides. A donation of £10,000 for the founding of a new convalescent hospital in Cheadle was made in 1869 by Robert Barnes, a local Wesleyan philanthropist, to purchase land for the construction of a new convalescent home. Barnes has had made his fortune in the Manchester cotton trade and had served as mayor of Manchester from 1851 to 1853. He made a further contribution to the project, bringing his total gift to the hospital construction to £26,000. Another donor, Humphrey Nicholls, gave £10,000. Barnes was also the main benefactor of Barnes's House of Recovery in Monsall, north Manchester, later known as Monsall Hospital. Construction of the Barnes Convalescent Home in Cheadle started in 1871 and was completed in 1875. It was constructed of bricks, the clay for which was provided locally. There were 132 beds. During construction of the hospital, broken remains of three stone high crosses were discovered in 1874. The location of only one of these is known today; this consists of a crosshead of Celtic cross form with a central boss, and dates from the late 10th or 11th century. It is now located in St Mary's Church, Cheadle. The other two pieces are said to be part of a much older cross, and the upper part of an Anglo Saxon cross shaft. The hospital lost several thousand pounds a year and had to be subsidized by Manchester Royal Infirmary, but in 1925 the trustees accepted that this enabled more patients to be admitted to the main hospital. Electricity and a mains water supply were installed in that year. When an orthopaedic department was established at the infirmary many long stay patients were cared for at Barnes. Lifts, a surgical theatre, an X ray department, a physiotherapy gym and occupational therapy department were established. During World War II the hospital was used as a convalescent home for wounded soldiers. The hospital operated through the war caring for injured soldiers and taking in traumas. On the same site of Barnes Hospital there was also a fever hospital where patients with tuberculosis and yellow fever were treated in isolation wards. The main use for the hospital in its later life was for geriatric care and stroke patients. It was estimated the hospital treated tens of thousands of patients over its 115 years as a convalescent home. It closed in September 1999 while Central Manchester Healthcare NHS Trust was undergoing a £2 million cost cut. Following its closure the hospital temporarily housed a large group of refugees from Kosovo. The site was briefly occupied by around 100 Romani families in February 2007. The hospital was sold in 2001, and was for a number of years owned by Realty Estates who allowed the listed building to fall into a state of dereliction. It was later sold to the Irish property development group Benmore for a sum estimated to be around £12 million. The company proposed a new 128 residential unit development around the hospital building but it was never proposed to the planning authority.
Сәулет
Барнс сауықтыру ауруханасы 1871 және 1875 жылдар аралығында Блэкуэлл, Сон және Бут фирмасының және Манчестердегі Лоренс Буттың қатысуымен Манчестер корольдік ауруханасы үшін салынды. Ол архитектуралық ерекшелігімен және мақсатты түрде салынған сауықтыру ауруханасының ерте мысалы ретінде танымал. Ғимарат француз готикалық жаңғыру стиліндегі крест тәрізді жоспармен жобаланған, қызыл және көк кірпіштен, тас және терракоттан жасалған әрленген элементтермен салынған, ал шатырлары валлик тақтамен жабылған. Ғимарат әсем кірпіш өрнектерімен, сүйір аркалы және торлы терезелермен, әсем қырқалы плиткалармен безендірілген. Ғимараттың батыс жағындағы басты ерекшелігі – әр жағында сағаттық тақталары бар биік сағат мұнарасы, және жоғары екі қабатты фонарь шатырымен және әсем темір тәжбен аяқталған. Ғимаратқа 1893 жылы Pennington & Bridgen, ал 1939-1945 жылдары Thomas Worthington & Son, екі манчестерлік сәулетшілер фирмасы өзгерістер енгізді. Құлай бастаған күйінде ғимарат "тасталып, түнде қараңғы, тек мұнара басындағы жалғыз шаммен жарықтанған алып, қалың үйінді" деп сипатталған.
The Barnes Convalescent Hospital was built for the Manchester Royal Infirmary between 1871 and 1875 by Lawrence Booth of the architecture firm of Blackwell, Son and Booth of Bury and Manchester. It is noted for its architectural distinctiveness and as an early example of a purpose built convalescent hospital. The building was designed on a cruciform plan in the French Gothic Revival style, constructed of red brick and blue brick with ashlar and terracotta dressings, and the roofs are covered with Welsh slate. The building was richly decorated with ornamental brickwork, pointed arched and mullioned windows, decorative ridge tiles. On the western side is the building's main landmark, the tall clock tower, with clock faces on each side and a high two stage lantern roof topped with an ornamental iron crown. Alterations to the building were carried out in 1893 by Pennington & Bridgen, and again in 1939 45 by Thomas Worthington & Son, both Mancunian architects' firms. In its state of dereliction, the building has been described as a "great gaunt pile of a building, abandoned and all dark at night, except for the lonely light in its tower top clock."
Фильм түсіру орны
Барнс ауруханасы испан режиссері Хорхе Граудың 1974 жылғы қорқынышты фильмі «Оянуға тыйым салынған мәйіттер» (немесе «Манчестер моргіндегі тірі өліктер») үшін түсірілім алаңдарының бірі ретінде пайдаланылды. Граудың орын-жайларды мұқият таңдауы сыншылар тарапынан Англияны «шынымен де өте күңгір, қастандыққа толы тыныш орын» ретінде бейнелегені үшін жоғары бағаланды. Ол Барнс ауруханасындағы готикалық құлдырауды күшейтіп, ойдан шығарылған Манчестер моргін жасады. 2005 жылдың қыркүйегінде Барнс ауруханасының ғимараты «Ең қорқынышты тікелей эфирде» паранормальды шындық телешоуында көрсетілді.
Barnes Hospital was used as one of a number of filming locations by the Spanish director Jorge Grau for his 1974 horror film, Let Sleeping Corpses Lie, otherwise known as The Living Dead at Manchester Morgue. Grau's careful choice of locations was praised by critics for its depiction of England as "a very bleak place indeed, full of sinister quietness", and he emphasised the sense of Gothic decay in Barnes Hospital to create the fictional Manchester Morgue. In September 2005, the Barnes Hospital building was featured on the paranormal reality television series, Most Haunted Live.