USS McKean (DD 784) – Gearing классының эсминеці. 1945 ж. құрылысы, Японның бас иелігіндегі оккупация күштерінде қызмет етті. АҚШ теңіз күштері тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
USS McKean (DD 784) – АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін Вашингтон штатының Сиэтл қаласындағы Тодд Пасифик кеме құрылысы компаниясымен салынған "Gearing" классы эсминец.
Gearing class destroyer
USS McKean (DD 784) was a of the United States Navy built by the Todd Pacific Ship Building Company in Seattle, Washington state.
1940 жылдар
"МакКин" кемесі 1945 жылдың 31 наурызында суға түсіріліп, 9 маусымында қолданысқа берілді. Оның атауы Американдық Азаматтық соғысында Одақ жағында эскадрилья командирі болған Комодор Уильям Вистер МакКиннің құрметіне берілген. DD 784 – Комодор МакКиннің құрметіне аталған АҚШ Әскери-теңіз күштерінің екінші кемесі. "МакКин" 98 "Гирринг" классының эсминецтерінің бірі болды. Оның алғашқы міндеті 1945 жылдың күзінде Жапонияның капитуляциясынан кейін оккупациялық күштер құрамында үш айлық сапарға қатысу болды. Бұл жапон суларынан одақтастардың жүзбелі миналарын залалсыздандыруды қамтыды.
The USS McKean was launched on 31 March 1945 and commissioned on 9 June 1945, named after Commodore William Wister McKean, a squadron commander on the Union side during the American Civil War. DD 784 is the second ship in the United States Navy to be so named for Commodore McKean. In total, the McKean was one of the 98 Gearing class destroyers built. Her first duty assignment was in the autumn of 1945 in a three month tour as part of the overall occupation forces following the surrender of Japan. This included clearing Allied floating mines from Japanese waters.
1950 жылдар
1950 жылғы маусымда Кореяда соғыс басталғаннан кейін Маккин Калифорнияның Лонг-Бич қаласынан теңізге шығып, тамыз айында 7-ші флотқа қосылды. Ол 77-ші жедел топқа бағындырылды, бастапқыда 112-ші эсминецтер дивизионының құрамында болды. Солтүстік Кореялық коммунистерге қарсы жердегі шабуылдарды бастаған Инчхонға шабуылға қатысты. Кейіннен Чиннампо өзенінің жанында дербес жүзіп келе жатқанда, Корея соғысы кезінде бірінші рет хабарланған теңіз минасының алқабын тапты. 1950 жылғы 23 қыркүйекте Маккин күдікті су асты кемесіне бес тереңдік заряды тастады. Екінші дүниежүзілік соғыста су асты кеме офицері болған Джон Уэзервакс командирі 1950 жылғы қарашада Маккиннің басқаруын қабылдады. 1950 жылғы қазаннан желтоқсанға дейін Тайвань бұғазында 72-ші жедел топпен бірге Манчестер жеңіл крейсерімен, сондай-ақ Фрэнк Нокс, Холлистер және Озборн эсминецтерімен патрульдік күзет жүргізді. Олар екі тайфунға бөлінген Клара тайфунымен күресті. 1950 жылғы 25 қараша күні жүздеген мыңдаған қытай әскері Жалу өзенінен өтіп, Солтүстік Кореяға кіріп, БҰҰ күштеріне шабуыл жасады. 27 қарашада қытай әскері Чосин суқоймасының маңында 5-ші және 7-ші теңіз полктерін толық қоршап алды. БҰҰ әскерлерін құтқару үшін әуеден қорғаныс және шығыс жағалаудағы авианосецтердің ұшақтарынан оқ-дәрілер қажет болды. Маккин, Холлистер және Фрэнк Нокс 8 желтоқсаннан кейін Формоза бұғазындағы патрульдік күзеттен босатылды. Әуе күштерінің қорғауымен 10 желтоқсанда Чинхунниден шығып, Хуннамға эвакуация үшін көшті. АҚШ Әскери-теңіз күштері 24 желтоқсанда 105 000 әскерді, 91 000 босқынды және көптеген әскери жүкті тасымалдағаннан кейін Хуннамнан шығуды аяқтады. Жөндеуге мұқтаж болған Маккин алдымен Йокосукаға, содан кейін Сасебоға 1950 жылғы 23 желтоқсанға дейін барды. Ол 1950 жылғы 24 желтоқсанда, Рождество қарсаңында 77-ші жедел топқа қайта қосылуға тиіс болды. Сол кезде 77-ші жедел топ екінші дүниежүзілік соғыстан бері құрастырылған ең ірі флот болды, оның құрамында төрт авианосец, Миссури линкоры, екі крейсер және 30-дан астам эсминецтер бар еді. Шерри Сонтаг пен Кристофер Дрюдің "Көзі жоқ адамның алдауы: американдық су асты кемелерінің тыңшылық туралы айтылмаған оқиғасы" кітабында айтылғандай, "екі бұрынғы барлау офицерінің мәлімдемесіне сәйкес, 1950 жылы Корея соғысының басында АҚШ-тың бір кемесі әуе кемелерін шабуылдауға тырысқан кеңес су асты кемесін батырған". АҚШ Кеңес теңіз күштері Солтүстік Кореяға көмектесуге тырысады деп қатты алаңдады, сондықтан су үстіндегі кемелерге кез келген жаулық су асты кемесін тереңдік зарядтарымен жоюға бұйрық берілді, және осы жағдайда күдікті кеңес су асты кемесіне шабуыл жасалды, оның аман қалғанына ешқандай белгі болған жоқ. 1950 жылғы 18 желтоқсанда "Ранчер" кодовый аты бар Маккин 77-ші жедел топқа қайта қосылу үшін Сасебо портынан шықты. 77-ші жедел топқа "Миссури" линкоры, "Филиппин теңізі", "Принстон" және "Вэлли Фордж" авианосектері, "Бадонг" және "Сицилия" эскорт кемелері, "Сент Пол" ауыр крейсері, "Манчестер" жеңіл крейсері және басқа да ондаған эсминецтер кірді. "Ранчер" Франк Нокспен бірге жүзіп келе жатты. Су асты торларын өткеннен кейін, бірақ жапон жағалауы көзден таймағанда, сонардан күшті сигнал алды. "Көпір, сонар, байланыс орнатылды". Сонар екі нысанды анықтады. "Ранчер" көпіріндегі кезекші квартирмейстер QM3 Джон Д. Прайс болды, өйткені командир Уэзервакс каютасына кеткен еді. Кемедегі офицер Прайске капитанынан хабарласуды бұйырды. Уэзервакс көпірге шапшаң жетіп, бас сақшыға хабарлады. Бас сақшының бұйрығымен, Уэзервакс тереңдік зарядтарын іске қосуды бұйырды. QM3 Прайс кеме журналына "Ранчер" су асты кемесіне тереңдік зарядтарымен шабуыл жасап жатқанын жазды; Уэзервакс журналды тексергенде, ол Прайске "су асты кемесі" сөзін жолдан алып тастауды бұйырды, өйткені бұл халықаралық оқиғаға әкелуі мүмкін еді. Капитан сонар дыбыстарын көпірге жіберді, сондықтан олар байланыс орнату жолын бақылай алды. "Ранчер" дереу халықаралық Морзе кодты, "нүкте-сызық" немесе "Америка" әрпін жіберді. Кодқа жауап келмеді, ал су асты кемелері қашқылап кетті. "Ранчер" тереңдік зарядтарын іске қосты, артқы сөрелерден зарядтарды жылжытып, бүйірлік ұшырғыштардан атып жіберді. Жарылыс кезінде жоғарыдағы бақылаушы ұшақ жарылыс ортасындағы силуэтті байқады, содан кейін ол жоғалып кетті және қайтадан көрінбеді. Ұшақ содан кейін алғашқы шабуыл орнының жанында ауа көпіршіктерін және майлы дақтарды байқады, ол уақыт өте келе үлкейді. Бұл майлы дақтар Маккин мен Франк Нокс та байқады, олар алғашқы шабуылдан шамамен 20 минуттан кейін қосылды. Ол алғашқы шабуылын аяқтады, кейде байланыс үзіліп, кейін қайта орнатылып, қосымша шабуыл жасады. "Ранчер" әрбір шабуылда 11 тереңдік зарядын тастады. "Ранчер" шабуыл жасағанда, Франк Нокс оның соңынан өтіп, шабуыл жасады. Торпедалық матрос Хадналл кемедегі тереңдік зарядтарын басқару орталығында болды, ол кемедегі бір қабат төмен, оң жақта орналасқан. Хадналл матросы К қаруларын электронды түрде оқ атып, олардың экипажы қолмен оқ атты. Тереңдік зарядтарының үлгісі – кеменің әр жағында үштен және артқы жағында екі зарядтан тұратын 11 заряд. Су асты кемесі 250 футтан тереңдемеген суда болды, өйткені одан тереңде тереңдік зарядтары жарылмауы мүмкін еді. Маккин 1950 жылғы 18 желтоқсанда 54 тереңдік зарядын атты. "Ранчер" 24 сағат ішінде шамамен 84 тереңдік зарядын тастады. 19 желтоқсан күні таңертең жоғарыдағы үш суға қарсы ұшақтың бірі Маккиннің артынан өтіп бара жатқан торпедалық ізді байқады. Ол "Ранчерге" тиіспеді, тіпті оны көрген жоқ. Екінші кеңес су асты кемесі қарсы шабуыл жасады. Сальваж кемесі, су асты кеме құтқару кемесі "Гринлет" 20 желтоқсанда Сасебодан келіп, батып кеткен жерде бес эсминец пен үш суға қарсы ұшаққа қосылды. Суға түсуге дайын болған хатшы суға түсіріліп, жаңа көзілдірікпен қайта келді. Сонымен қатар, кеңес су асты кемелері шабуылдайтын кемені жаңылыстыру үшін су асты кеме дыбыстарын имитациялайтын алдау құрылғысын қолданды. Бұл "Қара жәшік" соншалықты құпия болғандықтан, "Гринлет" дереу онымен бірге Перл-Харборға қайтып келді, ал оның Солтүстік Кореядан көптеген құпияларды әкелгендіктен, соғыс аймағына қайта оралмағаны туралы әңгіме тарады. Мүмкін, олар код кітаптарын алды ма? Сонымен қатар, 43 күннен кейін барлық "Q" қыздары болған оқиғаны білді, бірақ экипаж құпия сақтау туралы хаттарға қол қойғандықтан ештеңе айта алмады. Экипажға айтылған оқиға – бұл "батып кеткен жапондық жүк кемесі Иона Мару". Деректерге сәйкес, Иона Мару 1950 жылғы 10 желтоқсанда құлаған. Әскери-теңіз басшылары оқиғаның жамылғысын жасаған, "Гринлет" кемесінің капитанымен келісімге келген. "Егер осы көзілдіріктер Екінші дүниежүзілік соғыстан болса, онда бұйымда неге қиыршықтар немесе ұлулар болмады?". Жақында бір кемедегі бұрынғы әріптес: "Біз бес түйінмен жүзіп келе жатқан қаңқаны батырдық!" деді. 1951 жылғы қаңтардан кейін Маккин 95-ші жедел топқа қосылып, Вонсан, Сонджин және Чинжон маңында жағалауды атқылау және блокадалау жұмыстарын жүргізді. 1952 жылдың басында ол радарлық күзет кемесіне айналдырылып, DDR 784 деп белгіленді. Арнайы беттік сканерлік радар қосылды, сонымен қатар 40 мм, 20 мм зениттік қарулар мен торпедалық түтіктер алынып, үш екі еселенген 3 дюймдік 3"50's қаруларымен ауыстырылды. 1954 жылы ол "Каин бүлігі" фильмінің соңғы сахналарында пайда болды. 1955 жылы ол "Вигвам" операциясы – су асты А бомбасын сынауға қатысты. 1956 жылдың басында ол бірінші рет экватордан өтіп, Сингапурға сапар жасады, ал 1956 жылдың соңында Олимпиада ойындары өтіп жатқанда Мельбурнге барды. Бір крейсер мен төрт эсминецтен тұратын топ Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бері Мельбурнге келген алғашқы АҚШ кемелері болды.
Following the outbreak of war in Korea in June 1950, McKean sailed from Long Beach, California, joining the 7th Fleet in August. She was assigned to Task Force 77, initially as part of DesDiv 112. She participated in the Inchon invasion which spearheaded the ground offensive operations against the North Korean Communists. Later, while steaming independently off the Chinnampo River, she discovered the first naval minefield reported during the Korean War. McKean dropped five depth charges on a suspected submarine on 23 September 1950. Commander John Weatherwax, a former World War II submarine officer, took command of McKean in November 1950. From October to December 1950, she joined patrolling destroyers with Task Force 72 in the Taiwan Strait with the light cruiser Manchester, and the destroyers Frank Knox, Hollister, and Ozbourn. They had to battle Typhoon Clara which broke apart into two typhoons. On the night of 25 November 1950, hundreds of thousands of Chinese troops had crossed the Yalu River into North Korea to attack advancing U. N. forces. Chinese troops cut off and surrounded the 5th and 7th Marine Regiments with a around the Chosin Reservoir on 27 November. The relief of UN troops depended upon air cover and firepower from planes of carriers stationed off the eastern coast. McKean, Hollister and Frank Knox were released from patrolling the Formosa Straits sometime after 8 December. Under a protective canopy of naval air cover, the leathernecks broke through 10 December at Chinhung ni and moved to Hŭngnam for evacuation. The United States Navy completed the Hŭngnam withdrawal of 24 December after embarking 105,000 troops, 91,000 refugees, and vast quantities of military cargo. Needing upkeep, McKean first ported at Yokosuka, then to Sasebo until 23 December 1950. She was to rejoin TF 77 on 24 December 1950, Christmas Eve. At that time TF 77 was the largest assembled fleet since World War II, with four carriers, the battleship Missouri, two cruisers and over 30 destroyers. According to the book Blind Man's Bluff: The Untold Story of American Submarine Espionage by Sherry Sontag and Christopher Drew; "U. S. intelligence officials have long believed that a U. S. surface ship sank a Soviet sub that came close to an aircraft carrier attack force in 1950, early in the Korean War, according to two former intelligence officers." The United States was so concerned that the Soviet Navy would try to help the North Koreans that surface ships were under orders to protect U. S. warships by depth charging any possible hostile submarines, and in this case, a suspected Soviet submarine was attacked, with no signs that it had survived. On 18 December 1950, McKean, codenamed "Rancher," had just left the harbor at Sasebo to rejoin Task Force 77. Task Force 77 included the battleship Missouri, the aircraft carriers Philippine Sea, Princeton, and Valley Forge, the escort carriers Badoeng Strait and Sicily, the heavy cruiser Saint Paul, the light cruiser Manchester, and dozens of destroyers to screen the capital ships. "Rancher" was steaming with the Frank Knox. About an hour after clearing the sub nets, but with the Japanese shoreline still in sight, she received a hard contact from sonar. "Bridge, Sonar, we have a solid contact." Sonar had picked up two contacts. The Duty Quartermaster on the bridge of "Rancher" was QM3 John D. Price, as Cdr. Weatherwax had gone to his stateroom. The officer on deck ordered Price to get the Captain; Cdr. Weatherwax ran to the bridge as fast he could go, and called general quarters. After general quarters sounded, Cdr. Weatherwax ordered depth charge runs. QM3 Price was entered into the ship's log that "Rancher" was making depth charge runs on a submarine; when Weatherwax checked the log, he ordered Price to strike the word "submarine" from the log, remarking it could lead to an international incident. The Captain had the sonar sounds piped to the bridge, so they were able to follow the approach to contact. "Rancher" immediately sent out the international Morse identification code, "dot dash" or the letter A, for "American." The code was sent with no response, and evasive action was being taken by the subs. "Rancher" started a depth charge run, rolling charges from the rear racks and firing from the side launchers. The tracker aircraft overhead reported a silhouette in the center of the pattern at the time of the explosions, after which it disappeared and was not sighted again. The aircraft then reported sighting air bubbles near the location of the first attack and an oil slick, which grew larger as time passed. This oil slick was also sighted by the McKean and the Frank Knox, which joined about 20 minutes after the first attack. She completed her initial run, at times she lost contact but then she picked it up again and made an additional run. "Rancher" dropped 11 depth charges per pattern. "Rancher" would drop a pattern and the Frank Knox would cross her wake and drop a pattern. Torpedo man Hudnall was on depth charge central which was on the starboard side of the ship one deck below the bridge. Torpedo man Hudnall fired the K guns electronically and the crews on the K guns fired manually. The pattern of depth charges were eleven to a pattern, three on each side of the ship and two stern racks. The submarine was in 250 feet of water or above because any deeper the depth charges would not go off. McKean fired 54 depth charges the day of 18 December 1950. "Rancher" had dropped about 84 depth charges in a 24 hour period. The morning of 19 December, one of the three anti sub airplanes overhead reported a torpedo wake passing astern of the McKean. It just missed "Rancher", and she didn't even see it. The other Russian submarine was lashing back. A salvage ship, the submarine rescue ship Greenlet, arrived from Sasebo on 20 December, to join the five destroyers and three anti submarine airplanes at the site of the sinking. A hard hat diver was lowered to the scene, and returned to the surface with a pair of new binoculars. In addition, the Russian submarines had deployed a decoy that the sounds of a submarine in order to confuse an attacking ship. This "Black Box" was so top secret the Greenlet immediately returned to Pearl Harbor with it, and rumor has it that the Greenlet was not allowed to return to the war area because it had retrieved so many Russian secrets. Perhaps it got their code books? Rumor also has it that 43 days later all the B girls knew everything that happened, but the crew couldn't say anything because they had signed the letters of secrecy. The story the crew was told was that it was a "sunken Jap freighter the Iona Maru. Supposedly the Iona Maru capsized on 10 December 1950. The Navy brass had already formatted their cover story with the skipper of the USS Greenlet. "If those binoculars were from WWII, why wasn't there debris or barnacles, on the item". Recently a former shipmate commented, "We sunk a hulk ship that was doing five knots!." After January 1951 McKean joined Task Force 95 for shore bombardment duty and blockade work around Wonsan, Songjin and Chinjŏn. Early in 1952 she was converted to a radar picket ship and redesignated DDR 784. Special surface scanning radar was added and in addition, the 40mm, 20mm guns and torpedo tubes were removed and replaced with three twin mount 3in guns 3"50's. In 1954 she appears in the closing scenes of the film The Caine Mutiny. In 1955 she took part in an underwater A Bomb test Operation Wigwam. In early 1956 she crossed the equator for the first time to visit Singapore and again later in 1956 to visit Melbourne during the time of the Olympic Games being held there. The task group consisting of one cruiser and four destroyers were the first U. S. ships to visit Melbourne since the end of World War II.
1960 жылдар
1964 жылдың ақпанында МакКин Калифорниядағы Лонг-Бич әскери кеме құрылысы және жөндеу зауытында қайта жабдықталды. Бұл Флотты қалпына келтіру және жаңғырту (әдетте FRAM деп аталады) конверсиясы болды, ол барлығы Gearing класындағы бастапқы 98 кемеден 80-ін жаңғыртты. 1965 жылдың шілдесінде МакКин Батыс Тынық мұхитындағы Жетінші флотқа қосылды. Ол Оңтүстік Қытай теңізіндегі шабуылдық авиациялық топтың құрамында, «Орискани» әуе кемесімен бірге тамыз айында басталған төрт айлық операцияларға қатысты. Вьетнам жағалауындағы бұл сапар туралы кеме командирі Дж.Е. Митчелл 1965 жылдың 29 желтоқсанында МакКин теңізшілерінің отбасыларына жолдаған хатында: «Егер сіздер маңызды статистикаға қызығушылық танытсаңыздар, мынадай мәліметтер бар. 13 қаңтарда Лонг-Бичке келгенімізді есептегенде, МакКин 57 014 мильді – экватордағы әлемді айналу қашықтығының екі есесінен астам қашықтықты жүріп өтетін болады. Жүріп өткен жалпы сағат саны – 3502, бұл орналасқан алты айдың бесіне тең. Біздің орташа жылдамдығымыз шамамен 17 түйін, немесе сағатына шамамен 20 миль болды, осы уақытта кеме 3 748 420 галлон жанар майын жұмсады. 1000-нан астам бес дюймдік снарядтар атылды, олардың салмағы шамамен 25 тоннаны құрады».
In February 1964 the McKean was refitted at the Long Beach Naval Shipyard in California. This was the Fleet Rehabilitation and Modernization (commonly known as FRAM) conversion which, all told, modernized 80 of the original 98 Gearing class ships. In July 1965 the McKean joined the Seventh Fleet in the Western Pacific. She did four months of operations beginning in August with the aircraft carrier Oriskany as part of the South China Sea Attack Carrier Strike Group. Regarding this tour off the Vietnam coast, Commanding officer J. E. Mitchell wrote in a 29 December 1965 letter to the state side families of the McKean sailors: " If you are interested in vital statistics, here are some. Figured through our arrival at Long Beach on 13 January, McKean will have steamed a total of 57,014 miles – more than twice the distance around the world at the Equator. The total hours underway – 3,502, represents almost five of the six months deployed. Our average steaming speed was about 17 knots, or approximately 20 miles per hour, during which the ship consumed 3,748,420 gallons of fuel oil. Over 1,000 rounds of five inch projectiles were fired, weighing approximately 25 tons "
Осы сапардан кейін кеме Лонг-Бичке оралды және «Eager Angler» және Baseline II» атты екі флоттық жаттығуға қатысты. Осы екі жаттығудағы жұмысы үшін МакКин басқа эсминецтер мен крейсерлермен бәсекелесіп, «Ең үздік артиллериялық кеме» атағын жеңіп алды. 1966 жылдың қарашасында МакКин Вьетнамның солтүстік жағалауындағы Тонкин шығанағында іздеу-құтқару операцияларын жүргізу үшін Батыс Тынық мұхитына қайта оралды. Бұл операция кезінде МакКин 30 күн ішінде 100 тікұшақтың жанар маймен толықтыруын жасап, рекорд орнатты. 1967 жылдың сәуір айына дейін, осы міндеттеме кезінде МакКин Оңтүстік Вьетнамдағы жердегі күштерді қолдау жұмысында 4000-нан астам снаряд атып, артиллериялық позицияларда жұмыс істеді. Содан кейін МакКин Австралияға, одан кейін Корал теңізіндегі шайқасты еске алу рәсімдеріне Жаңа Зеландияға сапарлады. Ол өзінің туған порты Лонг-Бичке 1967 жылдың 8 маусымында оралды. Жылдың екінші жартысында МакКин Калифорниядағы Маре аралында күрделі жөндеуден өтті. 1968 жылдың наурыз айында МакКин Лонг-Бичке оралды және Гавайидегі Перл-Харбор, Жапониядағы Йокосука және Жапонияның ең оңтүстік аралы Сасебо арқылы Батыс Тынық мұхитына қайта оралды. Сасебодан «Формация жұлдызы» операциясының құрамында МакКин Корея жағалауына жіберілді, бұл АҚШ-тың Солтүстік Корея үкіметіне қысым көрсетуіне және 1968 жылдың 23 қаңтарында ұсталған «Пуэбло» кемесінің экипажын босатуға көмектесу мақсатында жасалды. Осыдан кейін МакКин Жапон теңізінде, Оңтүстік Қытай теңізінде және Тонкин шығанағында патрульдік іс-шаралар жүргізді. Осы уақыт ішінде ол Гонконг пен Тайваньдағы Каосиунг қалаларына да сапарлады. 1968 жылдың соңында МакКин Лонг-Бичке оралды және 1970 жылы Американың батыс жағалауындағы оқу круиздерінен кейін Батыс Тынық мұхитына қайта оралды. Кеме сапарынан кейін ол Жапония, Бангкок, Гуам, Гонконг және Филиппинге барды. Осы уақыт ішінде ол Вьетнам жағалауындағы артиллериялық міндеттерді де қайтадан орындады. 1970 жылдың маусымында ол Лонг-Бичке экипажын толықтыру үшін, оқуды жалғастыру үшін және көптеген АҚШ Әскери-теңіз күштерінің жаттығуларына қатысу үшін оралды.
After this tour she returned to Long Beach and attended two fleet exercises, "Eager Angler" and Baseline II." For her work in these two exercises the McKean won "Best Gunnery Ship" while competing against other destroyers and cruisers. In November 1966 the McKean returned to the Western Pacific for Search and Rescue operations at the Gulf of Tonkin off the north coast of Vietnam. During this operation the McKean set a record with 100 inflight helicopter refuelings over a single 30 day period. Until April, 1967, on this tour of duty the McKean worked on gun line deployments, firing over 4,000 rounds during ground support work in South Vietnam. The McKean then traveled again to Australia and then on to New Zealand as part of ceremonies commemorating the Battle of the Coral Sea. She then returned to her home port of Long Beach, arriving on 8 June 1967. In the latter half of the year the McKean was overhauled at Mare Island in California. In March 1968 the McKean returned to Long Beach and returned to the Western Pacific via stops in Pearl Harbor, Hawaii; Yokosuka, Japan; and Sasebo, the southernmost island of mainland Japan. From Sasebo, as part of Operation Formation Star, the McKean was sent to the coast of Korea to join United States naval pressure on the North Korean government to win the release the crew of the Pueblo, which had been seized 23 January 1968. After this the McKean conducted patrols in the Sea of Japan, the South China Sea and Tonkin Gulf. During this time she also visited Hong Kong and Kaohsiung, Taiwan. At the end of 1968 the McKean returned to Long Beach, only returning to the Western Pacific in 1970 after training cruises along the American West Coast. Back on tour, the ship visited Japan again, Bangkok, Guam, Hong Kong, and the Philippines. During this time she also returned to gunnery duty along Vietnam. In June 1970 she went back to Long Beach to take on more crew and to continue training and to take part in numerous U. S. Navy exercises.
1970 жылдар
1971 жылғы қарашада МакКин британдық авиатасымалдағышпен Үнді мұхитына қатысты, содан кейін АҚШ-тың жетінші флотына қосылды. 1971 жылғы желтоқсанда МакКин Индо-Пакистан соғысы кезінде АҚШ мүдделерін сақтау мақсатымен 74-ші жедел әскер тобының құрамында Бенгал шығанағына жіберілді. Флотаға қайта қосылғаннан кейін МакКин Сингапур, Гонконг, Жаңа Гвинея және тағы Австралия мен Жаңа Зеландия порттарына атырды. 1971 жылғы қарашада Америка Самоасы және Гавайидегі Перл-Харборда тоқтағаннан кейін Лонг-Бичке оралды. 1972 жылғы мамырда МакКин Калифорния мен Гавайи аралығындағы резервтік теңіз күштеріне қосылды. 1970 жылдардың соңында оның негізгі порты Вашингтон штатының Сиэтл қаласында орналасқан. 1976 жылы ол "Мидуэй" фильмінде көрінеді. МакКин 1980 жылғы 30 қыркүйекте теңіз күштерінің тізімінен шығарылды.
In November 1971 the McKean accompanied the British carrier to the Indian Ocean, and then joined the U. S. Seventh Fleet. In December, 1971 the McKean was sent to the Bay of Bengal as part of Task Force 74 to safeguard United States interests there while the Indo Pakistani War was waged. After rejoining the fleet, the McKean saw port calls at Singapore, Hong Kong, New Guinea and again Australia and New Zealand. She returned to Long Beach in November 1971 via stops in American Samoa and Pearl Harbor, Hawaii. In May 1972 the McKean joined the reserve naval forces operating between California and Hawaii. In the late 1970s her home port was in Seattle, Washington. In 1976, she appears in the background in the movie "Midway." The McKean was struck from the navy list on 30 September 1980.
1980 жылдар
"Маккин" 1981 жылғы қазан айында қызметтен босатылды. 1982 жылы кеме Түркияға берілді, одан қосалқы бөлшектер алу үшін қолданылды. 1987 жылғы шілдеде "Харпун" зымыранымен батырылып, қазір Жерорта теңізінің жағалауындағы Анталия шығанағының түбінде жатыр.
The McKean was decommissioned in October 1981. In 1982 the ship was given to the country of Turkey to be cannibalized for spare parts. She was sunk by Harpoon missile in July 1987 and now lies at the bottom of Antalya Bay off the Mediterranean coast.