Кіріспе
Авиациялық отын бактарының түрі. "Токио" бактары – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Boeing B-17 Flying Fortress және Consolidated B-24 Liberator бомбалаушыларында қолданылған, іштен орнатылатын, өздігінен тығыздалатын отын бактары. Бұл бактар B-17 бомбалармен бірге ұрыс салмағындағы жалпы ұшу қашықтығын шамамен 1000 мильге (1609 км) ұзартып, ұрыс радиусын шамамен 650 мильге (1046 км) дейін екі есеге арттырды. "Токио" деп аталғанымен, бұл атау гипербола еді, себебі Екінші дүниежүзілік соғыста ешбір B-17 Жапонияны кез келген базадан бомбалауға жете алмады.
Tokyo tanks were internally mounted self sealing fuel tanks used in the Boeing B 17 Flying Fortress and Consolidated B 24 Liberator bombers during World War II. The tanks increased the B 17's total range at combat weight with of bombs by about 1000 mile (1609 km) and the combat radius was doubled to about 650 mile (1046 km). Although nicknamed "Tokyo" tanks, the name was also hyperbole in the fact that no B 17 ever had the range to bomb Japan from any base in World War II.
Сипаттама
Бұл жанармай бактерілері ұшақтың қанаттарының ішінде орналасқан, резеңделген қосылыстан жасалған жиырма бір бөлінетін контейнерден, "элементтерден" тұрды, әр жағына тоғызтан. B-17 ұшағының қанаттары қозғалтқыштар мен қақпақтарды ұстайтын фюзеляжға орнатылған "ішкі қанат" құрылымынан және ішкі қанатқа қосылған "сыртқы қанат" құрылымынан тұрды. Токиолық бактер екі қанат бөлігін біріктіретін буынның (күш түсетін нүкте) екі жағына орнатылды. Бес элемент, жалпы сыйымдылығы, сыртқы қанатта қатар орналасқан және отын құбыры арқылы негізгі қанат резервуарына қосылды, ол отынды сыртқы қозғалтқышқа жеткізді. Алтыншы элемент қанат бөліктері қосылған жерде орналасқан, ал қалған үш элемент ішкі қанатта қатар орналасқан; бұл төрт элемент ішкі қозғалтқыштың қоректендіру резервуарына отын жеткізді. Сол сияқты, екінші қанатта да осылай істелді. Токиолық бактер алты стандартты бактеріге қосымша отын қосты. Boeing компаниясы 80-ші блоктен, Douglas компаниясы 25-ші блоктен және Vega компаниясы 30-шы блоктен құрастырған барлық B-17F ұшақтары Токиолық бактермен жабдықталған, ал барлық үш өндірушінің B-17G ұшақтарының барлық сериясында Токиолық бактер болған. Токиолық бактары бар B-17 ұшақтары алғаш рет 1943 жылдың сәуір айында Англиядағы Сегізінші әуе күштеріне 94-ші және 95-ші бомбалау топтарының жаңа ұшақтармен келуіне байланысты енгізілді. 1943 жылдың маусым айына қарай осындай жабдықталған ұшақтар көбірек пайда бола бастады, олар ауыстыру ұшақтары және Англияға көшірілген жаңа топтар ретінде келді. 1943 жылдың шілдесінен бастап, бұрын орнатылмаған барлық ауыстыру ұшақтары бактармен жабдықталды. Бактар алынып тасталса да, бұл тек қанат панельдерін алып тастау арқылы ғана жасауға болады, сондықтан бұл күнделікті техникалық қызмет көрсету жұмысы емес еді. Бактардың кемшілігі - олардың ішінде қалған отын мөлшерін өлшеу мүмкін болмады. Отын жасушалардан қозғалтқыштың қоректендіру резервуарларына бомбалық бөлімдегі басқару клапандарын ашу арқылы, гравитация күшімен ағып келінді. Бактар өздігінен жабылатын деп белгіленгенімен, жартылай босатылған бактардағы будың жиналуы оларды жауынгерлік жағдайда жарылғыш қауіптілікке айналдырды, мысалы, зениттік артиллерия немесе пушка снарядтарымен соққанда.
All B 17F aircraft built by Boeing from Block 80, by Douglas from Block 25, and by Vega from Block 30 were equipped with Tokyo tanks, and the entire run of B 17Gs by all three manufacturers had Tokyo tanks. B 17s with factory mounted Tokyo tanks were first introduced to the Eighth Air Force in England in April 1943 with the arrival of the 94th and 95th Bomb Groups, equipped with new aircraft. By June 1943, aircraft that were so equipped began to appear in greater numbers as replacement aircraft and with new groups moving to England. Beginning in July 1943, all replacement aircraft that did not have the tanks already installed were equipped before issue. Although the tanks were removable, this could only be done by first removing the wing panels, and so was not a routine maintenance task. A drawback to the tanks was that there was no means of measuring remaining fuel quantity within the cells. Fuel was moved from the cells to the engine feeder tanks by opening control valves within the bomb bay so that the fuel drained by gravity. Although the tanks were specified as self sealing, vapor buildup within partially drained tanks made them explosive hazards in combat, such as when struck by flak or cannon shells.