Кіріспе

Мұхаммед Уәли Мирза (1890–1988) – парсы қажар әмірзасы Әбдол-Хусейн Мирза Фарманфарма мен оның әйелі ханшайым Еззат Доулехтың үшінші ұлы болған.

Өмір

Жас кезінен бастап Мұхаммед Вәли Иранның Әзірбайжан аймағында көп уақыт өткізді, онда ол көптеген жылжымайтын мүлікке ие болды. Сондықтан тілінде де ұлттық тіл саналатын парсы тілінен гөрі әзербайжан тілін артық көреді. Оның Иран Әзірбайжанымен байланысы 26 жасында Тәбриз қаласының өкілі ретінде Маджлес (Иран Парламенті) құрамына енгенде анық байқалды. Парламент арқылы жұмыс істеп, ол әскери, ауылдық қауіпсіздік жүйесін, жандармерияны және мемлекеттік қаржы секторын реформалауға көмектесу үшін американдық кеңесшілерді шақырды. Полковник Норман Шварцкопф және доктор Артур Миллспау сияқты көптеген кеңесшілер келді, Миллспау бұрын 1920 жылдары Иранға кеңесші болып келген еді. Өмірі бойы Мұхаммед Вәли әділ және шешім шығаруда шебер адам ретінде танылды. 1921 жылы Пахлави әулетін билікке әкелген төңкеріс кезінде әкесі мен бауырлары тұтқындалғанда Мұхаммед Вәли Мирза Бағдадқа қашып кетті. Кейін Реза Шах тұсында жасырын өмір сүруге оралды. Ол 92 жасында дүние салды.

Анекдот

Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанда, Ресей коммунистері Әзірбайжандағы көптеген мүлікті тартып алған кезде Мұхаммед Уәли Мирза есептесу үшін Мәскеуге сапар шекті. Ол қайыршы кейпінде Түркия тауларынан солтүстікке қарай өтті, бірақ неміс жағында күресіп жатқан венесуэлалық генерал Рафаэль де Ногалес оны тұтқынға алып, тыңшы деп айыптап, атып тастауға асықты. Мұхаммед Уәли Мирза соңғы сәтте ғана құтылды, себебі ол генералмен француз тілінде сөйлесіп, Ногалес өзінің естеліктерінде жазғандай, генералды "Фарман Фарма әулетінен шыққан ханзада" екенін түсінуге мәжбүр етті. Содан кейін екеуі дос болып, Мұхаммед Уәли Мирза Ногалеске алғыс айтып медаль табыс етті. 1979 жылғы революциядан кейін ол отбасымен бірге Иранды тастап, Швейцарияның Женева қаласына көшіп кетті және 98 жасқа толғанша Иранға қайтып оралмады.