Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бас қарсылық желісі (MLR) – ұзақ фронтта қарсы күшке қарсы тұрған әскердің ең маңызды қорғаныс позициясы. Ол бір ғана траншеядан немесе бекіністен тұрмайды, керісінше, жауынгерлік позициялар мен жаудың жылдам ілгерілеуін қиындататын кедергілердің әр түрлі күрделіліктегі жүйесінен құралған.
A main line of resistance (MLR) is the most important defensive position of an army facing an opposing force over an extended front. It does not consist of one trench or line of pillboxes, but rather a system, of varying degrees of complexity, of fighting positions and obstacles to slow enemy advances.
Анықтама
АҚШ Қорғаныс министрлігі қарсылықтың негізгі желісін былай анықтайды: Барлық бөлімшелердің және әуе және теңіз артиллериясының атысын үйлестіру үшін белгіленген, шайқас позициясының алдыңғы жиегіндегі сызық. Ол өзара қолдау көрсететін қорғаныс аймақтарының алдыңғы шектерін белгілейді, бірақ оған жабатын немесе іріктеу күштерінің басып алған немесе пайдаланатын аймақтары кірмейді.
The United States Department of Defense defines main line of resistance as follows: A line at the forward edge of the battle position, designated for the purpose of coordinating the fire of all units and supporting weapons, including air and naval gunfire. It defines the forward limits of a series of mutually supporting defensive areas, but it does not include the areas occupied or used by covering or screening forces.
Тұжырымдаманың тарихы
Бұл термин алғаш рет Бірінші дүниежүзілік соғыстың Батыс майданында қолданыла бастады, шайқас тоқтап қалғаннан кейін. 1916 жылдың 1 желтоқсанында неміс бас штабы (Oberste Heeresleitung немесе OHL) екі бас штаб офицері – Герман Гейер мен Макс Бауэрдің «Позициялық соғыс кезінде қорғаныс шайқасындағы басқару қағидалары» атты еңбегін жариялады, онда терең эластикалық қорғаныс қағидалары сипатталды. Бұл тұжырымдама бойынша үш аймақ болды: аванпост аймағы, шайқас аймағы және артқы аймақ. Аванпост аймағының мақсаты – шабуыл туралы ескерту беру және жаудың шабуылдары мен тыңшылық тобын кері қайтару болды. Оның артында қарсылықтың негізгі желісі орналасқан, ол әдетте үш қатарлы траншеядан тұратын. Мүмкіндігі болған жағдайда, аванпост аймағы алдыңғы беткейге, ал негізгі желі – кері беткейге орналастырылды, жаудың тікелей бақылауынан жасырылды. Бұл қорғаныс қаруларының қашықтығын шектесе де, жасырудың артықшылығымен және шабуылдаушыны күтпеген жерден шабуылдау мүмкіндігімен толық ақыланды. Артқы аймақ, жергілікті жағдайға байланысты, негізгі желінің (MLR) артында тағы бір траншеядан тұратын. Негізгі желіді (MLR) шешімді шабуылға қарсы тұруға болатыны күтілмеді, оның мақсаты – шабуылды бұзу болды, бірақ қарсы шабуыл артқы аймақтан жасалатын. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, шайқас салыстырмалы түрде жылдам болғандықтан, «негізгі желі» термині жиі қолданылмады, ал бұл термин сипаттаған позициялар Бірінші дүниежүзілік соғысқа қарағанда әдетте аз терең және күрделі болды. Дегенмен, ерекшеліктер де болды, мысалы, француз Мажино және Марет желілері, неміс Вествалл (Одақтастарға Зигфрид желісі) және кеңестік Сталин желісі. 1951 жылы Корея соғысы тоқтап қалғаннан кейін, MLR АҚШ-тың Сегізінші армиясының қорғаныс позициясын сипаттады – Корея түбегінің шығысынан батысына дейін созылған траншеялар мен бекіністердің тізбегін.
The term first came into use on the Western Front of World War I, after fighting became stalemated. On 1 December 1916, the German General Staff (Oberste Heeresleitung or OHL) published The Principles of Command in the Defensive Battle in Position Warfare, by two general staff officers, Hermann Geyer and Max Bauer, which described the principles of an elastic defense in depth. Under this concept, there were three zones: an outpost zone, a battle zone and a rearward zone. The lightly held outpost zone was there to provide warnings of attacks and repel enemy raids and patrols. Behind them was the main line of resistance, usually consisting of three successive trench lines. Where possible, the outpost zone was located on a forward slope and the main line on a reverse slope, obscured from direct observation by the enemy. Although this restricted the range of the defensive weapons, this was offset by the advantage of concealment, and the ability to surprise an attacker. The rearward zone consisted of another trench line behind the MLR, depending on the terrain. It was not expected that the MLR could be held against a determined attack, only disrupt one, but a counterattack would be mounted from the rearward zone. During World War II, in which combat was relatively fluid, the term main line of resistance was used less often, and the positions the term described were usually less deep and complex than in World War I. However, there were exceptions, such as the French Maginot Line and Mareth Line, the German Westwall (Siegfried Line to the Allies), and the Soviet Stalin Line. After the Korean War became static in 1951, MLR described the defensive positions of the US Eighth Army, a series of trenches and bunkers extending east to west across the Korean peninsula.