Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралия армиясының бұрынғы жаяу әскер батальоны
Former infantry battalion of the Australian Army
2/7-ші батальон – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Австралия армиясы үшін құрылған жаяу әскер батальоны. Соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай 6-шы дивизия құрамында, толыққанды еріктілерден тұратын Екінші Австралия Империялық күштерінің аясында құрылған 2/7-ші батальонның алғашқы құрамы негізінен Виктория штатынан салынған, бірақ кейіннен Австралияның көптеген басқа штаттарынан да қосымша күштер тартылды. Батальон Австралияда базалық дайындығын аяқтағаннан кейін, Австралия әскерлерінің теңіз арқылы жөнелтілген алғашқы тобының құрамында Таяу Шығысқа аттанды. 1941 жылдың қаңтарында итальяндықтарға қарсы әрекеттерге кіріспес бұрын Палестинада қосымша оқу-жаттығулар өтті. Бардия мен Тобрукты сәтті басып алғаннан кейін, батальон Грекия мен Крит шайқастарына қатысты, онда батальонның көп бөлігі тұтқындалғаннан кейін дерлік жойылды. Палестинада қайта құрылған 2/7-ші батальон Сирияда және содан кейін Цейлонда гарнизондық міндеттерді орындады, ал 1942 жылдың тамызында Австралияға қайтарылды. 1943 жылдың қаңтарында батальон Жаңа Гвинеяға жөнелтіліп, 1943 жылдың қазанына дейін Саламуа-Лэй кампаниясында жапондықтарға қарсы шайқастарға қатысты. Солтүстік Квинслендте бір жылдан астам дайындықтан өткеннен кейін, батальонның соңғы кампаниясы 1944-1945 жылдары Жаңа Гвинеяның Аитапе-Вейвак аймағында басталды, онда батальон негізінен соңғы қимылдарда қолданылды. Батальон 1946 жылдың басында, жауынгерлік әрекеттер аяқталғаннан кейін Австралияда таратылды.
The 2/7th Battalion was an infantry battalion of the Australian Army raised for service during World War II. Formed as part of the 6th Division shortly after the outbreak of the war as part of the all volunteer Second Australian Imperial Force, the 2/7th Battalion's initial personnel were recruited primarily from the state of Victoria, although later reinforcements were drawn from most other Australian states. Basic training was completed in Australia, after which the battalion embarked for the Middle East as part of the first batch of Australian troops to deploy overseas. Further training was undertaken in Palestine before the battalion went into action against the Italians in January 1941. After participating in the successful capture of Bardia and Tobruk, it was committed to the disastrous Battles of Greece and Crete, where the battalion was essentially destroyed after the majority of its personnel were captured. Rebuilt in Palestine, the 2/7th undertook garrison duties in Syria and then Ceylon before being transported back to Australia in August 1942. In January 1943, the battalion was deployed to New Guinea, taking part in the fighting against the Japanese in the Salamaua–Lae campaign until October 1943. Following a period of over a year training in northern Queensland, the battalion's final campaign began in the Aitape–Wewak area of New Guinea in 1944–1945 during which it was used mainly in a mopping up role. The battalion was disbanded in Australia in early 1946 after the conclusion of hostilities.
Білім беру және оқыту
2/7-ші батальон 1939 жылдың 25 қазанында Виктория штатының Пукапунял қаласында, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қызмет етуге шақырылған еріктілерден құралған Екінші Австралия Императорлық күштерінің бір бөлігі ретінде құрылды. Батальон төрт мылтық ротасынан – «А»-дан «D»-ға дейін – штаб-компания мен батальон штабының басқаруында тұрады және шамамен 900 адамнан құралған. Штаб-компания құрамында төрт мылтық ротасына тікелей қолдау көрсету үшін алты мамандандырылған взвод (байланыс, пионерлік, зениттік, көлік, әкімшілік және миномет) болды. Батальонның бөлімшелік түс белгісін (UCP) жасау үшін таңдалған түстер Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бірінші Австралия Императорлық күштерінің құрамында қызмет еткен және кейіннен милиция батальоны ретінде қайта құрылған 7-ші батальонның түстерімен сәйкес келді. Бұл түстер – қызыл түстің үстінде қоңыр, көлденең тіктөртбұрышты пішінде, бірақ батальонды милициядан ажырату үшін UCP-ге сұр жиек қосылды. 2/7-ші батальонның әскерлері өздеріне «Қанның үстіндегі саз» деген лақап ат берді, бұл олардың белгісіндегі қызылдың үстіндегі қоңыр түске және бастапқы 7-ші батальонға сілтеме жасады. 17-ші бригадаға, 6-шы дивизияның екінші бригадасына қосылған жаңа сарбаздар Викторияның бірнеше аймақтарынан, соның ішінде Милдура, Робинвейл, Сейл және Мафра аймақтарының ауылдық жерлерінен, сондай-ақ Мельбурн қаласынан шақырылды. Олардың арасында бұрынғы милиция сарбаздары және әскери тәжірибесі жоқ адамдар да болды. Жеке құрам қызметке келгеннен кейін батальон 1940 жылдың сәуір айының ортасында Таяу Шығысқа аттанғанға дейін Корольдік Мельбурн көрмесінде және Пукапунялда оқу-жаттығулар өтті. Ливиядағы шайқастарда батальон 20 адамнан айырылды, оның ішінде 15-і қаза тапты, 75-і жараланды және біреуі тұтқынға алынды. Содан кейін батальон сәуір айының басында Грекиядағы шайқастарға қатысты. Афинаға қонғаннан кейін, пойызбен Ларисаға жеткен батальон Тессалия аймағында орналасты, бірақ немістердің шапшаң қимылдары одақтас әскерлерін асыққан түрде қорғаныс позицияларын қабылдауға мәжбүр етті, нәтижесінде британдық және Достас әскерлері кері шегінуге мәжбүр болды. 26 сәуірде Каламатадан «Коста-Рика» көлік кемесімен жолға шыққан батальон немістердің шабуылына ұшырады, нәтижесінде кеме тастап кетуге мәжбүр болды. 2/7-ші батальонның әскерлері зардап шеккен кемеден эвакуацияланып, Корольдік Әскери-теңіз күштерінің бірнеше эсминецтеріне ауыстырылды және Крит аралына жетті, онда жақын арада ось державаларының шабуылы күтілуде. «Коста-Рикада» жабдықтарының көп бөлігін жоғалтқан батальон екі Австралия артиллерия полкінен қайта бөлінген қару-жарақпен қайта жарақтандырылды. 20 мамырдағы неміс әуе десанттық операциясынан кейін 2/7-ші батальон Канея маңында неміс парашютшілерімен қатысты шайқастарға белсенді қатысты. Содан кейін батальон 42-ші көшедегі қарсы шабуылға қатысты, оның барысында 2/7-ші батальон Жаңа Зеландия маори батальонымен бірлесіп, жауға қарсы қызу штыкпен шабуыл жасады, нәтижесінде неміс әскері ауыр шығынға ұшырады. Кейін 2/7-ші батальон Сфакияға кері шегінді, онда Корольдік Әскери-теңіз күштері гарнизонды теңіз арқылы эвакуациялауға тырысты, үш күндік қорғаныс ұстап тұрды, содан кейін эвакуациялық жағажайларға түсуге бұйрық берілді. Достас әскери-теңіз күштерінің шығыны артқан сайын, операция 2/7-ші батальон кемеге үлкермей тоқтатылды. Нәтижесінде батальонның көп бөлігі – 400-ден астам адам – тұтқынға алынды. Кейінірек 2/7-ші батальонның бірнеше сарбазы тұтқыннан қашып шықты; олардың бірі Джон Пек одақтас әскери тұтқындардың қашуына көмектесуге жауапты Арнайы операциялар тобының мүшесі болды. Батальон командирі Уокер тұтқынға алынғандардың бірі болды, ол батальонның қалған бөлігінің эвакуациялық кемеге үлкермейтіні анық болған кезде соңғы эвакуациялық кемелердің біріндегі орнын босатып берді. Уокер соғыс аяқталғанға дейін тұтқын күйінде қалды, көптеген батальон сарбаздарымен бірге Грекия, Германия, Австрия және Польшадағы әскери тұтқын лагерлеріне жіберілді. Грекия мен Криттегі батальонның шығыны ауыр болды және науқанның соңында ол іс жүзінде жойылды. Грекиядағы шайқастарда сегіз адам қаза тауып, жеті адам жараланды, ал 65 адам тұтқынға алынды, Криттегі шайқаста тағы 27 адам қаза тауып, біреуі апатта қаза тапты. Тағы 70 адам жараланды, 433 адам тұтқынға алынды. Батальон таратылмаған, Критке жіберілмеген шағын құрамнан (шамамен 50 адам) және көптеген күшейтулерден, сондай-ақ Криттен қашып шыққан 16 адамнан қайта құрылды. Бұл операция лейтенант-полковник Генри Гуиннің басқаруымен Палестинада жүзеге асырылды, содан кейін 2/7-ші батальон Сирия-Ливан кампаниясы аяқталғаннан кейін ондағы гарнизонның бір бөлігі ретінде Сирияға оккупациялық міндеттерді орындау үшін жіберілді.
The 2/7th Battalion was established on 25 October 1939 at Puckapunyal, Victoria, as part of the all volunteer Second Australian Imperial Force that was raised for service during World War II. The battalion consisted of four rifle companies – designated 'A' to 'D' – under a headquarters company and a battalion headquarters, and had an authorised strength of around 900 personnel. Within the headquarters company there were six specialist platoons (signals, pioneer, anti aircraft, transport, administrative and mortars) to provide organic combat and service support to the four rifle companies. The colours chosen for the battalion's unit colour patch (UCP) were the same as those of the 7th Battalion, which had been raised for service during World War I as part of the First Australian Imperial Force, and had later been re raised as a Militia battalion. These colours were brown over red, in a horizontal rectangular shape, although a border of grey was added to the UCP to distinguish the battalion from its Militia counterpart. The troops of the 2/7th gave themselves the nickname "Mud over Blood", in reference to the brown over red of their insignia, and to the original 7th Battalion. Attached to the 17th Brigade, the second brigade of the 6th Division, recruits were drawn from several areas in Victoria including rural areas around Mildura, Robinvale, Sale, and Maffra, and metropolitan Melbourne. These included a mix of former Militia soldiers and those who had no previous military experience. After its personnel had reported for duty, the battalion undertook training at the Royal Melbourne Showgrounds and Puckapunyal before departing for the Middle East in mid April 1940, The fighting in Libya cost the battalion 20 dead, including 15 killed in action, 75 wounded and one captured. Following this, the battalion was committed to the fighting in Greece in early April. Landing at Athens, and moving to Larissa by train, the battalion established themselves around Thessaly, but their involvement in the fighting was short lived as the Germans advanced quickly against the hastily established Allied defensive positions, forcing the British and Commonwealth troops to withdraw. Embarking from Kalamata upon the transport Costa Rica on 26 April, the battalion endured heavy air attack as the Germans attacked the ship, forcing it to be abandoned. The men from the 2/7th were taken off the stricken ship and transferred to several Royal Navy destroyers, and landed on the island of Crete, where an Axis invasion was expected imminently. Missing most of their equipment, which had been lost on the Costa Rica, the battalion was re armed with weapons re allocated from two Australian artillery regiments. Following the German airborne assault on 20 May, the 2/7th became heavily engaged fighting German parachute troops around Canea. It then undertook a local counter attack at 42nd Street during which the 2/7th launched a ferocious bayonet charge in concert with the New Zealand Maori Battalion that resulted in heavy German casualties. The 2/7th later covered the withdrawal to Sphakia where the Royal Navy attempted to evacuate the garrison by the sea, undertaking a three day stand in the hills, before they were ordered down to the evacuation beaches. As Allied naval losses mounted the operation was called off before the 2/7th could embark. As a result, most of the battalion – over 400 personnel – was taken prisoner. Several 2/7th soldiers later escaped captivity; one of them, John Peck, became part of a Special Operations Executive team responsible for helping Allied prisoners of war escape. The battalion's commanding officer, Walker, was one of those captured, giving up his position on one of the last evacuation ships when it became apparent that the rest of the battalion would not have time to get clear. Walker remained in captivity until the end of the war, along with many others of the battalion who went to prisoner of war camps in Greece, Germany, Austria and Poland. The battalion's casualties in Greece and Crete were heavy and by the end of the campaign it had essentially been destroyed. The fighting in Greece resulted in eight dead and seven wounded, as well as 65 captured, while a further 27 were killed in action on Crete, and one was killed in an accident. A further 70 were wounded and 433 were taken prisoner. Instead of being disbanded, the unit was rebuilt from a small cadre of personnel who had not been sent to Crete (about 50 men) along with a large number of reinforcements, and the 16 personnel who had escaped Crete. This was undertaken in Palestine under the command of Lieutenant Colonel Henry Guinn, before the 2/7th was sent to Syria to perform occupation duties as part of the garrison that had been established there following the conclusion of the Syria–Lebanon campaign.
Жаңа Гвинеядағы шайқастар
1942 жылдың басында Жапония соғысқа қатысқаннан кейін, Австралия үкіметі Таяу Шығыстан 6-дивизияны қайтаруды сұрады. 10 наурызда батальон HMT Westernland әскер тасымалдау кемесімен Австралияға аттанды. Сапар барысында 2/7-ші батальон Цейлонға бағытталды, онда ол 16-шы және 17-ші бригадалардан құралған австралиялық күштердің бөлігі ретінде жапондық шапқыншылық қаупіне қарсы қорғаныс міндеттерін атқарды. 1942 жылдың тамызында MV Athlone Castle кемесімен Австралияға оралған 2/7-ші батальон, Жаңа Гвинеяда жапондарға қарсы күресуге дайындалды. Сеймур, Виктория маңында шоғырланған батальон үшін Мельбурнда салтанатты шеру өтті, содан кейін қыркүйек айында батальон теміржолмен Гретаға, Жаңа Оңтүстік Уэльс штатына көшті. Біраз уақыттан кейін солтүстікке қарай Аскотқа, Квинсленд штатына жылжыды, сол жерден батальон қазан айының ортасында Гилли-Гилли әуежайына, Милн шығанағына жақын HMAT Tasman кемесіне мінді. Қараша айында батальонның Брен тасымалдаушыларының экипаждары Буна-Гона маңында шайқасқан австралиялық және америкалық бөлімшелерге көмек көрсету үшін жіберілді. Танктердің жетіспеушілігін толықтыруға бағытталған уақытша және асығыс шара ретінде, жеңіл брондалған тасымалдаушылар тиімсіз болды, ал 2/7-ші батальоны алты адам қаза тауып, төрт адам жарақат алды, ал тасымалдаушылардың көп бөлігі жойылды. Осы уақытта Милн шығанағы маңында батальонның қалған бөлігі 1943 жылдың қаңтарында Вау маңындағы шайқасқа қатысу үшін дайындық жұмыстарын жүргізді, өйткені австралиялықтар Кокода жолындағы және Буна-Гона маңындағы жапондықтарды жеңгеннен кейін Жаңа Гвинеяда шектеулі шабуылдық операцияларды бастады. Вауға ұшып келгеннен кейін, олар атыс астында жерге қонды, содан кейін 2/7-ші батальон Саламауаға шабуыл жасаған кезде бірнеше шайқастарға қатысты, маңызды шайқастар Мубо және Бобдуби маңында болды. Наурыз барысында Гинн ауруына байланысты ауруханаға жатқызылды, ал майор Кит Пикен 1943 жылдың шілдесінен желтоқсанына дейін батальонды уақытша басқарды. 2/7-ші батальонның алғашқы джунглидегі науқанында барлық себептерге байланысты 99 адам қаза тапты, оның ішінде 70 адам шайқаста қаза тапты және 225 адам жарақат алды. 2/7-ші батальон 1943 жылдың қазан айының басында Австралияға оралды. Біраз демалыстан кейін батальон Атертон үстіртіндегі Вондекла маңында шоғырланды. Осы кезеңде 6-дивизияның бөлімшелері джунглилік дивизиялық құрылымына ауыстырылды. Бұл батальонның көлік құралдарының санын азайтуды және оның арнайы взводтарын қайта ұйымдастыруды қамтыды, оның Брен тасымалдаушылары мен ауыр көліктері джиптерге ауыстырылды, ал әуе шабуылына қарсы взвод таратылды. Орташа пулемет взводы қосылды, сондай-ақ жаңа танкке қарсы қарулар да алынды. Батальонның бекітілген саны 800 адамға дейін азайтылды; алайда, 1943 жылдың соңы мен 1944 жылдың басында 2/7-ші батальон аурулар мен қайталанатын аурулар, мысалы, безгек, Жаңа Гвинеядан оралған қызметкерлердің арасында болғандықтан, одан да аз болды. Дегенмен, ұзақ дайындық кезеңінен кейін батальон қайта құрылды және соғыстың соңына дейін басқа да шайқастарға қатыспады, осы кезде 6-дивизия Филиппиндегі операциялар үшін АҚШ әскерлерін босату мақсатымен Айтапе-Вейвак науқанына жіберілді. Жаңа наурыз басталғанда Гинн өкілеттігінен алынып, Құрлық штабының тактикалық мектебінің коменданты болып тағайындалды. Оның орнына полковник-лейтенант Филип Парбери батальонға басшылық етті, ол АҚШ-тың "Мексика" тасымалдау кемесіне мінді. Австралиялықтар келген кезде, негізінен тазалау операциясы болған Айтапе-Вейвак науқанында 1944 жылдың соңында австралиялықтар 1944 және 1945 жылдары Торричелли және Принс Александр жоталары арқылы шектеулі шабуыл жасағаннан бұрын, Айтапедегі Таджи әуежайының маңында бекінді. Осы операциялар барысында 17-ші бригада Таджи маңындағы қорғаныс міндеттерінен босатылғаннан кейін 2/7-ші батальон жапондықтарға қарсы бірнеше шағын топтық шайқастарға қатысып, Маприкті басып алуға қатысты. Кейін батальон шығысқа қарай Ямилге қарай жылжуды жалғастырды, бірақ 1945 жылдың маусым айының басында "Жалғыз ағаш төбесі" деп аталған позицияға шабуылдан кейін Айтапеге қайта оралды. Шілде айының ортасында батальон қайтадан операцияларды бастады, Каириву әуежайына қарай жылды. Тағы да шағын шайқастар болды, ал наурыздың соңында, тамыздың ортасында батальонның жоғалғандары 129 адамды құрады. Олардың ішінде 22 адам шайқаста қаза тапты, 11 адам жараларынан қайтыс болды, бесеуі апаттан қаза тапты және 95 адам жарақат алды.
In early 1942, following Japan's entry into the war, the Australian government requested the return of the 6th Division from the Middle East. On 10 March, the battalion embarked for Australia aboard the troopship HMT Westernland. En route the 2/7th was diverted to Ceylon where it undertook defensive duties as part of an Australian force made up of the 16th and 17th Brigades to defend against the threat of a Japanese invasion. Returning to Australia in August 1942 on board MV Athlone Castle, the 2/7th spent a short period of time preparing to fight the Japanese in New Guinea. Concentrating around Seymour, Victoria, a welcome home parade was held in Melbourne, after which the battalion moved by rail to Greta, New South Wales, in September. A short time later, there was a further move north to Ascot, Queensland, from where the battalion embarked on the HMAT Tasman in mid October, bound for Gili Gili airstrip, near Milne Bay. In November, a detachment of the battalion's Bren carrier crews were sent to support the Australian and US units fighting around Buna–Gona. A makeshift and hasty measure to make up for the lack of tank support, the lightly armoured carriers proved ineffective, and the 2/7th's detachment suffered heavy casualties with six killed and four wounded and most of the carriers destroyed. Meanwhile, around Milne Bay, the rest of the battalion undertook further training before being committed to the fighting around Wau in January 1943 as the Australians began limited offensive operations in New Guinea following the Japanese defeat in the Kokoda Track campaign and around Buna–Gona. After being flown into Wau, where they landed under fire, the 2/7th took part in a series of battles as the Australians advanced on Salamaua, with significant actions being fought around Mubo and Bobdubi. During the campaign, Guinn was hospitalised due to illness and Major Keith Picken temporarily led the battalion between July and December 1943. The 2/7th's casualties during its first jungle campaign amounted to 99 dead from all causes, including 70 killed in action, and 225 wounded. The 2/7th returned to Australia in early October 1943. After a period of leave, the battalion concentrated around Wondecla, on the Atherton Tablelands. During this time the units of the 6th Division were converted to the jungle divisional establishment. This saw a reduction in the battalion's vehicle allocation and a reorganisation of its specialist platoons, with its Bren carriers and heavy vehicles being replaced by jeeps and the anti aircraft platoon being disbanded. A medium machine gun platoon was added and new anti tank weapons were also received. The battalion's authorised strength was also reduced to around 800 personnel; however, throughout late 1943 and into early 1944 the 2/7th was well below this due to illnesses and recurring diseases, such as malaria, amongst personnel who had returned from New Guinea. Nevertheless, a long period of training followed and the battalion was rebuilt over time and did not see further action until late in the war when the 6th Division was committed to the Aitape–Wewak campaign, in order to release US troops for operations in the Philippines. At the start of the new campaign, Guinn was relieved of his command and appointed commandant of the Land Headquarters Tactical School. In his place, Lieutenant Colonel Philip Parbury took command of the battalion, which deployed aboard the US transport ship Mexico. Essentially a mopping up operation by the time the Australians arrived, the Aitape–Wewak campaign saw the Australians establish themselves around Tadji airfield at Aitape in late 1944 before conducting a limited offensive through the Torricelli and Prince Alexander Ranges throughout 1944 and 1945. During these operations, after the 17th Brigade had been relieved from defensive duties around Tadji, the 2/7th engaged in a series of small unit actions against the Japanese and was involved in capturing Maprik. Later, the battalion continued the advance east towards Yamil before being withdrawn back to Aitape in early June 1945 following an attack around a position dubbed "Lone Tree Hill". In mid July, the battalion resumed operations, advancing towards the airfield at Kairivu. Further small scale actions were fought, and by the end of the campaign in mid August, the battalion's casualties totalled 129. These included 22 killed in action, 11 who died of wounds, five accidentally killed and 95 wounded.
Таратылуы
Соғыстан кейін батальон қыркүйек айы бойы және қазан айының басында Каириву аймағында қалды, содан кейін батальонның көп бөлігі Вейваққа қайта орналасты. Жапондық әскерлерді беруге және елдеріне қайтаруға алып келгенде, айналасындағы аймақтарға барлау тобы жіберілді. Осы уақытта демобилизация процесі басталды, ұзақ мерзім қызмет еткен, жоғары басымдыққа ие әскерлер кемелер дайын болғанда Австралияға қайтарылды. Бұл кезде батальонның бір бөлігі Британ Достастығының оккупациялық күштерінің құрамында Жапонияда қызмет етуге ерікті болды. Олардың көпшілігі 67-ші жаяу әскер батальонына жіберілді, бірақ кейбіреулері 66-шы жаяу әскер батальонында да қызмет етті. Қараша айына қарай батальонның штаты 375 адамға дейін азайды. 1945 жылдың 18 желтоқсанында батальонның қалған бөлігі Австралияға жол тартты. Әскерлер бөлімнен – демобилизацияға немесе басқа қызметке жіберілгенде және жабдықтар қайтарылғанда, бөлім 1946 жылдың ақпан айында Пуккапунялда таратылды. Соғыс кезінде 2/7-ші батальонда барлығы 3155 адам қызмет етті. Олардың 143-і ұрыста қаза болды, 36-сы жараларынан көз жұмды, ал 14-і басқа себептерден қайтыс болды. Тағы 472 адам жараланды және 499 адам тұтқынға алынды. Батальон мүшелері келесі наградаларды алды: 6 Еңбегі үшін орден, 11 Әскери крест, 5 Ерекше көзге көрсеткені үшін медаль, 26 Әскери медаль және 60 Ескертпелерде аталды. Сонымен қатар, екі адам Британ империясы орденінің мүшелері болып тағайындалды.
After the war, the battalion remained in the Kairivu area throughout September and into early October, when the majority of the battalion moved back to Wewak. Patrols were sent out into the surrounding areas as Japanese soldiers were brought in for surrender and repatriation. Meanwhile, the demobilisation process began with high priority long service troops being repatriated to Australia in drafts as shipping became available. At this time, some of the battalion's personnel volunteered for service in Japan as part of the British Commonwealth Occupation Force. The majority of these were transferred to the 67th Infantry Battalion, although some also served in the 66th Infantry Battalion. By November, the battalion was down to a posted strength of just 375 personnel. On 18 December 1945, the remaining cadre of the battalion embarked for Australia. As personnel marched out of the unit – either for demobilisation or for subsequent service – and equipment was handed back, the unit was disbanded at Puckapunyal in February 1946. During the war, a total of 3,155 personnel served in the 2/7th Battalion. Of these, 143 were killed in action, 36 died of wounds, and 14 died of other causes. A further 472 were wounded in action and 499 were taken prisoner. Members of the battalion received the following decorations: 6 Distinguished Service Orders, 11 Military Crosses, 5 Distinguished Conduct Medals, 26 Military Medals, and 60 Mentions in Despatches. In addition, two personnel were appointed Members of the Order of the British Empire.