Екінші дүниежүзілік соғысындағы 2/8-ші Австралиялық әскери батальоны

Кіріспе

Австралия армиясының жаяу әскер батальоны

2/8-ші батальон – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қызмет еткен Австралия армиясының жаяу әскер батальоны. 1939 жылдың 30 қазанында Мельбурн қаласында Екінші Австралия императорлық күштерінің құрамында құрылған 2/8-ші батальон бастапқыда 17-ші бригаданың, 6-шы дивизияның құрамына қосылды. Кейін 19-шы бригадаға ауыстырылды және осы құралыммен батальон Мысыр, Ливия, Грекия және Критте соғысқа қатысып, содан кейін Австралияға қайтып келді. 1942–1943 жылдары Дарвинде гарнизондық міндеттерді атқарды, одан кейін батальон 6-шы дивизияның басқа бөлімдерімен бірге Атертон таулы аймағында шоғырланды және 1943–1944 жылдары сол жерде болды. 1944 жылдың соңында батальон Жаңа Гвинеяға, Айтапе–Вейвак кампаниясының аясында жапондықтарға қарсы күресу үшін жіберілді. Батальон 1945 жылдың 14 желтоқсанында Пуккапунялда таратылды.

Құрылу

2/8-ші батальон Австралия Германияға соғыс жариялағаннан кейін көп ұзамай Корольдік Мельбурн көрмесінде құрылды. Оның ресми құрылған күні 1939 жылдың 30 қазаны болды. Бастапқыда Екінші Австралия императорлық күштерінің (2-ші АИФ) құрамына еріктілер ретінде қабылданды. Батальон бастапқыда 6-шы дивизияға бекітілген 17-ші бригаданың бір бөлігін құрады. Сол кезде құрылған басқа да 2-ші АИФ жаяу әскер батальондары сияқты, батальонның да шамамен 900 адамдық құрамы болды және «А»-дан «Д»-ға дейін белгіленген төрт мылтық ротасынан, сондай-ақ сигнал, тасымалдаушы, пионер, әуе шабуылына қарсы, көлік, әкімшілік және миномет взводтарынан тұратын батальон штабына бағынған штаб ротасынан құралды. Батальонның бөлімдік түс белгісін (UCP) жасау үшін таңдалған түстер Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бірінші Австралия императорлық күштерінің құрамында қызмет еткен және кейіннен милиция батальоны ретінде қайта құрылған Викториялық жаяу әскер батальоны 8-ші батальонның түстерімен бірдей болды. Бұл түстер көлденең тіктөртбұрыш түрінде ақ түстің үстінде қызыл түс болды, бірақ батальонды милициядан ажырату үшін UCP-ге сұр жиек қосылды. Батальонның алғашқы қолбасшысы – 1-ші дүниежүзілік соғыс кезінде 8-ші батальонда қызмет еткен және содан кейін соғыс аралық жылдары оған басшылық еткен подполковник Джон Митчелл болды. Митчелл сияқты, батальонның көптеген жауынгерлері Виктория штатынан келді, олардың шамамен бесінен бірі бұрын милицияда қызмет еткен. Батальон құрылғаннан кейін көп ұзамай Пукапунялға көшірілді, онда жеке дайындық басталды. 1940 жылдың басында Австралия армиясы британ армиясымен үйлестіру үшін әр бригаданың құрамын төрт жаяу әскер батальонынан үшке дейін азайтып қайта ұйымдастырылды. Осының нәтижесінде 17-ші бригаданың төртінші батальоны болған 2/8-ші батальон, 2/4-ші батальоннан (16-шы бригаданың Жаңа Оңтүстік Уэльс батальоны), 17-ші бригаданың 2/8-ші батальонынан және 18-ші бригаданың Батыс Австралияның 2/11-ші батальонынан құрылған жаңа 19-шы бригадаға ауыстырылды. Бастапқы дайындықтан кейін батальон сәуірдің ортасында Дунера әскерлік кемесімен Таяу Шығысқа аттанғанға дейін Мельбурн көшелерімен шеру тартты.

The 2/8th Battalion was established at the Royal Melbourne Showgrounds in the period shortly after Australia declared war on Germany. Its official date of raising was 30 October 1939. Recruited as part of the all volunteer Second Australian Imperial Force (2nd AIF), initially, the battalion formed part of the 17th Brigade, which was assigned to the 6th Division. Like other 2nd AIF infantry battalions raised at the time, the battalion had an authorised strength of around 900 personnel, and consisted of four rifle companies – designated 'A' to 'D' – under a battalion headquarters a headquarters company consisting of signals, carrier, pioneer, anti aircraft, transport, administrative and mortar platoons. The colours chosen for the battalion's unit colour patch (UCP) were the same as those of the 8th Battalion, a Victorian infantry battalion which had been raised for service during World War I as part of the First Australian Imperial Force, and had subsequently been re raised as Militia battalion. These colours were white over red, in a horizontal rectangular shape, although a border of grey was added to the UCP to distinguish the battalion from its Militia counterpart. The battalion's first commanding officer was Lieutenant Colonel John Mitchell, who had served in the 8th Battalion during World War I and had subsequently commanded it during the inter war years. Like Mitchell, the majority of the battalion's recruits came from the state of Victoria, with about one in every five having previously served in the Militia. Shortly after the battalion's establishment it was moved to Puckapunyal where it began individual training. In early 1940, the Australian Army was reorganised to bring it in line with the British Army by reducing the size of each brigade from four infantry battalions to three. The result of this was that 2/8th, as the fourth battalion within the 17th Brigade, was transferred to a new brigade, the 19th, which was formed from the 2/4th Battalion, a New South Wales battalion from the 16th Brigade, the 2/8th from the 17th and the Western Australian 2/11th from the 18th. After the completion of basic training, the battalion marched through the streets of Melbourne before embarking for the Middle East in mid April aboard the troopship Dunera.

Таяу Шығыс, Грекия және Крит

Бір айлық сапардан кейін, Австралия әскерлерін Таяу Шығысқа тасымалдаған үлкен конвойдың құрамында 2/8-ші полк 1940 жылдың 18 мамырында Египеттегі Эль-Кантараға жетті. Келгеннен кейін батальон Палестинадағы Газаға жақын 89-шы километрдегі австралиялық лагерьте шоғырланды, онда 19-шы бригаданың қалған бөлігімен қосылды. 1941 жылдың қаңтарында ливиялық шөлде «Компас» операциясы барысында австралиялықтар итальяндықтарға қарсы күреске түскенге дейін Мысыр мен Палестинада қосымша жаттығулар мен оқулар өтті. Австралиялықтар Бардия мен Тобрук маңында бірнеше шайқастар жүргізді, ал 19-шы бригада ақпан айында Бенгазиге кірді. 2/8-ші батальонның ерте шайқастардағы рөлі шағын болды, бірақ Тобрук үшін болған шайқастарға белсенді қатысып, бронетехникамен қолдау көрсетілген итальяндық бекінісіне шабуыл жасады. 1941 жылдың сәуір айында одақтастар Германияның Грекияға басып кіруі мүмкіндігіне алаңдағандықтан, Солтүстік Африкадан британдық, австралиялық және жаңазеландиялық әскерлердің біріккен күштері дислокацияланды. Суық ауа-райында батальон Югославия шекарасына жақын, Грекияның солтүстігіндегі Веви маңындағы шайқастарға қатысты, содан кейін австралиялықтар үлкен күштермен кері итерілді. Одан кейін бірнеше рет шегініс жасалып, 2/8-ші полк жабдықтарының көп бөлігін жоғалтты және бірнеше топқа бөлінді. Немістер елді басып алған кезде 2/8-ші полк айдың соңында Каламатадан эвакуацияланды; батальонның бір бөлігі – шамамен 200 адам – теңіз арқылы Мысырға қайтарылды, ал қалғаны – шамамен 400 адам – «Коста-Рика» кемесінде болған, бірақ жол бойында бірнеше осілік шабуылдық ұшақтардың шабуылынан батып кеткеннен кейін Корольдік теңіз күштерінің эсминецтерімен Крит аралына жеткізілді. Олар 20 мамырда неміс шабуылынан кейін Криттегі шайқастарға қатысты. Ханья аймағына бекітілген батальон майор Артур Кейдің уақытша басшылығымен Периволия және Мурниес маңындағы британдықтарды күшейтті, содан кейін 19-шы бригаданың батысындағы Периволия желісін ұстау үшін күресті. Кейіннен батальон 42-ші көше маңындағы шайқастарға қатысты, онда 2/7-ші және маори батальоны неміс күштеріне қарсы қаһарлы шабуыл жасады. Одақтастар Сфакияға қарай шегінгенде, Корольдік теңіз күштері эвакуация жасауға тырысты, батальон 2/7-ші полк және бірнеше корольдік теңізшілер мен артиллериялықтармен бірге артқы күзеттің бір бөлігін құрады, содан кейін олар уақытша Жаңа Зеландияның 5-ші жаяу әскер бригадасына қосылды және эвакуацияның соңғы кезеңі басталғанда мамыр айының соңында Сфакия шатқалының маңында орналасты. 2/8-ші полкінің 203 адамы 1 маусым күні таңертең «Фебе» крейсері мен «Джекал» эсминецінде соңғы рейс жасады. 2/7-ші полк осылай сәтті болмады, олардың көп бөлігі соғыс тұтқындары болып қалды. Крит операциясынан кейін 2/8-ші полк Палестинада қайта құрылды. Осы уақытта қосымша күштер келді, ал шілдеде жаңа командир, подполковник Роберт Виннинг келді. Осыдан кейін Сирияда гарнизондық міндеттер орындалды, өйткені 2/8-ші полк Сирия-Ливан операциясынан кейін Кавказ арқылы мүмкін болатын осілік шабуылдан қорғану үшін құрылған одақтас оккупациялық күштердің бір бөлігі ретінде жіберілді. Олар 1941 жылдың қазан айынан 1942 жылдың қаңтарына дейін Австралия үкіметі жапондықтарға қарсы күресу үшін оралуын сұрағанға дейін сол жерде қалды.

After a month long voyage as part of a large convoy carrying Australian troops to the Middle East, the 2/8th reached El Kantara, in Egypt, on 18 May 1940. Upon arrival, the battalion concentrated at the Australian camp at Kilo 89, near Gaza, in Palestine, where it joined the rest of the 19th Brigade. It undertook further exercises and training in Egypt and Palestine prior to the Australians being committed to the fighting against the Italians in the Libyan desert in January 1941 during Operation Compass. A series of actions were fought by the Australians around Bardia and Tobruk, before the 19th Brigade entered Benghazi in February. The 2/8th Battalion had only a minor role in the early battles, but was heavily involved in the fighting for Tobruk, being thrown into an attack against an Italian strong hold that was supported by armour. In April 1941, as the Allies grew concerned about a German invasion of Greece, a combined force of British, Australian and New Zealand troops were deployed there from North Africa. Amidst freezing temperatures, the battalion took part in the fighting around Vevi, in northern Greece near the border with Yugoslavia, before the Australians were pushed back by a larger force. A series of withdrawals followed, during which the 2/8th lost most of its equipment and was broken up into several groups. As the Germans overran the country, the 2/8th was evacuated at the end of the month via Kalamata; part of the battalion – almost 200 personnel – were moved by sea back to Egypt, while the rest – almost 400 personnel – were landed on the island of Crete from Royal Navy destroyers, having originally embarked upon the Costa Rica, which had been sunk en route by several Axis dive bombers. They subsequently took part in the fighting on Crete following the German invasion on 20 May. Allocated to the Chania region, the battalion – temporarily under the command of Major Arthur Key – reinforced the British around Perivolia and Mournies, before fighting to hold the line to the west Perivolia as the 19th Brigade was temporarily reorganised to include the 2/7th Battalion and the 2nd Greek Battalion, under the command of Brigadier George Vasey. The battalion was later involved in the fighting around 42nd Street, where the 2/7th and the Maori Battalion launched a ferocious bayonet assault against a German force. As the Allies withdrew towards Sphakia where the Royal Navy was attempting an evacuation, the battalion formed part of the rearguard along with the 2/7th and some Royal Marines and artillerymen, before they were temporarily reassigned to the New Zealand 5th Infantry Brigade and with them had taken up positions around the Sphakia Gorge at the end of May as the final stage of the evacuation began. A total of 203 personnel from the 2/8th subsequently embarked on the cruiser Phoebe and destroyer Jackal in the final lift on the morning of 1 June. The 2/7th was not so lucky, with all but handful being left behind to become prisoners of war. In the aftermath of the Crete campaign, the 2/8th was rebuilt in Palestine. Reinforcements were brought in at this time, and a new commanding officer, Lieutenant Colonel Robert Winning, arrived in July. After this, a period of garrison duty followed in Syria, as the 2/8th was dispatched to form part of the Allied occupation force that had been established there in the wake of the Syria–Lebanon campaign to defend against a possible Axis thrust through the Caucasus. They remained there between October 1941 and January 1942 when the Australian government requested their return to fight against the Japanese.

Австралиядағы гарнизондық міндеттер және Жаңа Гвинеядағы қызмет

1942 жылдың 12 ақпанында Теуфик портындағы "Аронда" әскер тасымалдау кемесіне мініп, Австралияға бет бұрды. Порт-Суданға қысқа тоқтағаннан кейін, Коломбоға, содан кейін Фримантелге, түпкілікті мақсатына қарай сапарды жалғастырды. 1942 жылдың 28 наурызында Аделаидаға келген 2/8-ші полк, алдымен Стратхалбиндегі казармаларда орналасып, мамыр айының соңында пойызбен Солтүстік территорияға, болмаған жапон шапқыншылығынан қорғану үшін аттанды. Осы кезеңде полк Дарвиннің оңтүстігіндегі, шамамен 76 миль (122 км) қашықтықтағы Аделаида өзені маңында орналасқан еді. Олар жау шабуыл жасаған жағдайда кең фронтқа тарап кетуге дайын тұрды. 1943 жылдың ақпанында лейтенант-полковник У. Стейс Хоуден, 3-ші бригада қолбасшылығын Winning-ке өткізілгеннен кейін, полкке басшылық етті. 6-шы дивизияның басқа бөлімдері 1942 жылдың соңы мен 1943 жылдың басында Жаңа Гвинеяға жіберіліп, Кокода жолы мен Вау маңында жапондықтармен шайқасты. Ал 19-шы бригада 1943 жылдың маусымына дейін Дарвинде қалды. 6-шы дивизияның қалған екі бригадасы – 16-шы және 17-ші – Жаңа Гвинеядан Австралияға оралғаннан кейін, 19-шы бригада солтүстік Квинслендке көшірілді. Дивизияның қатарын толықтырғаннан кейін, ұзақ жаттығулар о проведено. Осы себепті, 2/8-ші полк соғыстың соңына таяу ғана жапондықтарға қарсы алғашқы және жалғыз науқанына қатысты, 1944 жылдың қарашасында Аитапе-Вейвакқа жетіп, аймақтың бақылауын АҚШ әскерінен қабылдады. АҚШ әскер тасымалдау кемесі "Томас Корвин" арқылы келе жатып, полк 12 қарашада Аитапеге жетті және бірнеше десанттық кемелермен жағаға түсті. Корако маңындағы лагерьге орналасқаннан кейін, олар Анамо маңында шағын қарауылдық және барлау операцияларын бастады. 19-шы бригадаға бастапқыда Дриниум, Данмап және Данимул өзендері арасындағы аумақты қорғау міндеті жүктелді. Соғыстың соңғы айларында полк Данмап маңындағы аумақты тазартуға қатысып, Идакайбул маңындағы 2/4-ші полкке көмектесті. 1944 жылдың соңында 2/8-ші полк Анамо маңында қорғаныс позициясын құрды және батальон Луайн маңындағы Данмаптың аузына, содан кейін Ідакайбул маңындағы ішкі аймаққа жылжымас бұрын қосымша қарауылдар жіберді. Келесі жылы батальон Догрето шығанағынан теңіз арқылы Аитапеге қайтарылды, Tadi плантациясы маңындағы резервтік позицияға орналасты. Кейін, наурыздың соңында десанттық кемелермен Бутка жетіп, Вейвакқа қарай жорыққа қосылды, ол 10 мамырда түсті. Олар ішкі аймақтағы Принц Александр тауларына қарай жылжыды, онда соңғы маңызды жапондық күштер шоғырланған еді. Маусымның соңында 19-шы бригада солтүстіктен, ал 17-ші бригада батыстан шабуылға шықты. 10 маусымда полк Шибурангу тауындағы жапондық бекінісін басып алуға дайындық шараларын бастады. Жақындау жолы бір апта бойы артиллерия мен жалынды таратқыштардың көмегімен қамтамасыз етілді, ал 27 маусымда полк шыңға шабуыл жасады. Жапондықтардың қорғанысын әлсірету үшін 3000-нан астам артиллериялық оқ атылды, бірақ австралиялықтар әлі де қатты қарсылыққа тап болды, өйткені жапондықтар ұшақтан құралған пулеметтерді қолданды. Олар тік беткеймен көтерілген взводтың шабуылымен айналып өтілді, жапондықтардың сол жағынан шабуыл жасап, "C" ротасының қалған бөлігіне шыңды басып алуға мүмкіндік берді. Бұл полк үшін соғыстағы соңғы маңызды операция болды, нәтижесінде үш адам қаза тауып, жеті адам жарақат алды. 44-тен 70-ке дейін жапондықтар қаза тауып, 50-ден астам бекініс қирады.

Embarking upon the troopship Aronda at Port Tewfik on 12 February 1942, the sailed for Australia. After briefly disembarking at Port Sudan, they continued on to Colombo and then to Fremantle, before continuing on to their final destination. Arriving in Adelaide on 28 March 1942, the 2/8th took over billets in Strathalbyn before subsequently deploying by train to the Northern Territory, in late May to defend against a possible Japanese invasion, that never eventuated. During this time, the battalion was based around Adelaide River, about 76 mile (122 km) to the south of Darwin. From there they were poised to deploy across a broad front in the case of invasion. In February 1943, Lieutenant Colonel W. Stace Howden assumed command of the battalion after Winning took over command of the 3rd Brigade. While other elements of the 6th Division were sent to New Guinea in late 1942 and early 1943 and saw combat against the Japanese along the Kokoda Track and around Wau, the 19th Brigade remained in Darwin until June 1943, when the 19th Brigade was moved to northern Queensland as the 6th Division's other two brigades – the 16th and 17th – returned to Australia from New Guinea. As the division was brought back up to strength, a long period of training followed. Consequently, it was not until late in the war that the 2/8th was committed to its first, and only, campaign against the Japanese, deploying to Aitape–Wewak in November 1944, as the Australians took over from US forces in the region. Sailing aboard the US troopship Thomas Corwin, the battalion arrived off Aitape on 12 November and came ashore aboard several landing craft. After moving into a camp around Korako, they began minor patrolling operations and reconnaissance around Anamo. The 19th Brigade was initially tasked with securing the area between around the Driniumor, Danmap and Danimul Rivers, and throughout the final months of the war, the battalion took part in clearing the area around the Danmap, relieving the 2/4th Battalion around Idakaibul, which was secured as a patrol base before pushing the Australian line towards the east, capturing several features between there and Malin and fighting numerous small scale patrol actions. Throughout the final stages of 1944, the 2/8th established a battalion defensive position around Anamo and further patrols were sent out before the battalion moved to the mouth of the Danmap around Luain, with a detachment further inland around Idakaibul. Early the following year, the battalion was withdrawn back to Aitape by sea from Dogreto Bay, moving into a reserve position around Tadi plantation. Later, starting in late March they moved to But by landing craft, and from there joined the advance towards Wewak, which fell on 10 May. They subsequently pushed into the Prince Alexander Range in the interior, where the last significant Japanese forces were concentrated. In late June, the 19th Brigade advanced on the position from the north, while the 17th advanced from the west. On 10 June, the battalion began preliminary actions to secure the Japanese strong hold on Mount Shiburangu. The approaches were secured over the course of a week with artillery and flamethrowers being used to help overcome the Japanese bunkers, and on 27 June the battalion assaulted the summit. Over 3,000 rounds of artillery were fired to soften up the Japanese defences, but the Australians still came up against heavy resistance, as the Japanese defenders employed salvaged aircraft machine guns. These were outflanked by a platoon that advanced up a steep slope, attacking the Japanese left from behind and allowing the rest of 'C' Company to secure the summit. This was the battalion's final major action of the war, and cost it three killed and seven wounded. Between 44 and 70 Japanese were killed, with over 50 bunkers being destroyed.

Таратылуы

Батальонның соғыстағы соңғы операциялары шілде айының соңында Хамбраури маңындағы патрульдік іс-қимылдар кезінде жүзеге асты, одан кейін олар ауыстырылып, Вейвакқа қайтарылды. 1945 жылдың тамыз айының ортасында шайқастар аяқталды, содан кейін 2/8-ші полк лагерь жағдайын жақсарту және гарнизондық міндеттерді орындаумен айналысты. Содан кейін, қызмет мерзіміне байланысты демобилизациядан Австралияға батальонның жекелеген бөлімдері қайтарылып, олардың фронты азайды. Қызметтен босатуға құқығы жоқтар басқа бөлімдерге одан әрі қызмет ету үшін жіберілді. Ақырында, қараша айының ортасында батальонның қалған негізгі құрамы Вейвакты қалдырды, ал 2/8-ші батальон 1945 жылдың 14 желтоқсанында Пукапунялда таратылды, олардың қызметі алты жыл бұрын осы жерде басталған еді. Батальонның тарихында 2/8-ші батальонда барлығы 2793 адам қызмет етті, олардың 77-сі қаза тапты, 248-і жараланды және 203-і тұтқынға алынды. Батальон мүшелері келесі наградаларды алды: бір Ардақты қызмет ордені, 11 Әскери крест, алты Ардақты мінез-құлық медалі, 11 Әскери медаль және 53 Есімдер тізімінде аталды. Сонымен қатар, біреуі Британ империясы орденінің мүшесі болып тағайындалды.