Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Химияда ортохромазия – бояу немесе бояғыш заттың нысанаға байланысқанда түсін өзгертпеу қасиеті, метахроматикалық бояулардың түсін өзгерткеніне қарамастан. Бұл сөз грек тіліндегі orthos (дұрыс, тік) және chromatic (түсті) сөздерінен туындаған. Толуидин көгі – жартылай ортохроматикалық бояудың мысалы, себебі ол нуклеин қышқылдарын ортохроматикалық түсімен (көк), ал мастоциттердің гранулаларын метахроматикалық түсімен (қызыл) бояйды. Спектрлік тұрғыдан алғанда, ортохромазия спектрлік максимумдардың орнын сақтауды білдіреді, ал метахромазия – толқын ұзындығының өзгеруін, яғни қысқаруын немесе ұзаруын білдіреді. Фотографияда ортохроматикалық жарық спектрі – қызыл жарықтан мүлдем құралмайтын спектр.
In chemistry, orthochromasia is the property of a dye or stain to not change color on binding to a target, as opposed to metachromatic stains, which do change color. The word is derived from the Greek orthos (correct, upright), and chromatic (color). Toluidine blue is an example of a partially orthochromatic dye, as it stains nucleic acids by its orthochromatic color (blue), but stains mast cell granules in its metachromatic color (red). In spectral terms, orthochromasia refers to maintaining the position of spectral peaks, while metachromasia refers to a shift in wavelength, becoming either shorter or longer. In photography, an orthochromatic light spectrum is one devoid of red light.
Ортохроматикалық фотосурет
Ортохроматикалық фотосурет – көк және жасыл жарыққа ғана сезімтал фотоэмульсия, сондықтан оны қызыл қауіпсіз жарықта өңдеуге болады. Көк түсті нысандарға сезімталдықтың артуы оларды ашық, ал қызыл нысандарды қараңғырақ көрсетуіне себеп болады. Стандартты панхроматикалық пленкамен бірге қолданылатын циан сүзгісі (қызыл жарықты жояды) ұқсас эффектіні тудыруға мүмкіндік береді. Бұл эмульсия түрі ерте фотосуретте маңызды жетістік болды, себебі ол бұрынғы көк сезімтал эмульсияларға қарағанда тональды репродукцияны дәлірек бейнелеуге мүмкіндік берді. Ортохроматикалық пленкалардың дамуы 1873 жылға, Герман Вильгельм Фогельдің жұмысына дейін жетеді. Фогель фотоэмульсияларға анилин негізіндегі бояулардың шағын мөлшерін қосып, олардың көк жарықтан тыс сезімталдығын кеңейту бойынша тәжірибелер жүргізді. Бұл жаңалық түстер мен тональдық спектрдің кең ауқымын түсіретін эмульсиялар жасауға мүмкіндік берді, соның ішінде 1884 жылы қызыл бояу эритрозинды енгізген Йозеф Мария Эдердің еңбектерін де қамтиды. Ортохроматикалық пленкалар бейнелеуде қолданылысымен қатар, киноматографияның алғашқы кезеңдерінде де маңызды рөл атқарды. Ортохроматикалық эмульсиялардың жақсартылған тональды диапазоны кинооператорларға визуалды тартымды және реалистік қозғалыс суреттерін жасауға мүмкіндік берді. Ортохроматикалық пленкалармен қолданылатын бір қызықты техника – циан сүзгісін пайдалану. Қызыл жарықты жоятын циан сүзгісі арқылы фотографтар стандартты панхроматикалық эмульсиялармен ортохроматикалық пленкаларға ұқсас эффектіге қол жеткізе алатын. Бұл техника фотографтарға арнайы ортохроматикалық пленкаларға тәуелсіз, суреттерінің тональды диапазонын өзгертуге мүмкіндік берді. Ортохроматикалық пленкалар енгізілгеннен бері фототехнологиядағы жетістіктерге қарамастан, кейбір фотографтар оларды бірегей тональды қасиеттері мен көркемдік потенциалы үшін жоғары бағалайды.
Orthochromatic photography refers to a photographic emulsion that is sensitive to only blue and green light, and thus can be processed with a red safelight. The increased blue sensitivity causes blue objects to appear lighter, and red ones darker. A cyan lens filter (which removes red light) can be used with standard panchromatic film to produce a similar effect. This type of emulsion was a significant advancement in early photography, as it allowed for the production of images with more accurate tonal reproduction than the earlier blue sensitive emulsions. The development of orthochromatic films can be traced back to the work of Hermann Wilhelm Vogel in 1873. Vogel experimented with adding small amounts of certain aniline based dyes to photographic emulsions to extend their sensitivity beyond blue light. This breakthrough allowed for the production of emulsions that could capture a broader spectrum of colors and tones including Josef Maria Eder, who introduced the use of the red dye erythrosine in 1884. In addition to their use in still photography, orthochromatic films also played a significant role in the early days of motion pictures. The improved tonal range provided by orthochromatic emulsions allowed filmmakers to create more visually compelling and realistic moving images. One interesting technique used with orthochromatic films involved the use of a cyan lens filter. By using a cyan filter that removes red light, photographers could achieve a similar effect to orthochromatic films with standard panchromatic emulsions. This technique allowed photographers to manipulate the tonal range of their images without relying on specialized orthochromatic films. Despite the advancements in photographic technology that have occurred since the introduction of orthochromatic films, they continue to be appreciated by some photographers for their unique tonal qualities and artistic potential.