Византия генералы: Николас Пицингли және Оңтүстік Италиядағы күресі
Nicholas Picingli
Византия генералы: Николас Пицингли, Италия және Балкандағы әскери стратегия, Гарльяно шайқасы, 917 ж. Ахелойс шайқасында қаза тапты. Тарих, Византия империясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Николай Эпигингельс (Νικόλαος Ἐπιγίγγλης), көбінесе латыншаланған тегі Пицинглимен танымал, Оңтүстік Италия және Балқанда әрекет еткен византиялық генерал болды. Лонгобардия темасының стратегі ретінде, ол 915 жылы Гарильяно шайқасында христиан одағының византиялық жасағын басқарды. Ол 917 жылғы 20 тамызда Ахелоос шайқасында болгарларға қарсы шайқаста қаза тапты.
Nicholas Epigingles (Νικόλαος Ἐπιγίγγλης), better known by his Latinized surname Picingli, was a Byzantine general active in southern Italy and the Balkans. As strategos of the thema of Longobardia, he led the Byzantine contingent of the Christian league in the Battle of Garigliano in 915. He was killed fighting against the Bulgarians, probably in the Battle of Acheloos on 20 August 917.
Өмір
Николай 911 жылдың жазынан кейін Лонгобардияның стратегі болып тағайындалды (оның алдыңғысы Иоанникий соңғы рет мамыр айында еске алынды), бірақ көбінесе 913 жылдың маусымынан кейін. Ол Никетас Пафлагонмен, әрине, X ғасырда, сондай-ақ Константинополь патриархы Николай I Мистикпен, әсіресе 913-914 жылдары регенттік кезінде хат алмасты. Өзінің хаттарында Николай Оңтүстік Италиядағы бекіністердің қиын халде екенін баяндады, оны алдыңғысының немқұрайлылығына байланысты деп есептейді, ал патриарх оны табандылық танытуға және Гаета маңындағы Гарильяно өзеніндегі базасынан провинцияға шабуыл жасап жатқан арабтарға қарсы тұруға шақырады. Осылайша, Николай Оңтүстік Италияның христиан князьдерінің лигасына қатысты, оның ішінде Папа Иоанн X және Ломбард князьдері Альберик I Сполето, Ландульф I Беневенто және Гуамар II Салерно. Гета мен Неаполь билеушілері, гипатус Иоанн I және дукс Григорий IV, екеуі де техникалық түрде Византияның вассалдары болғандықтан, келіссөздер барысында патрикий атағы берілді. 915 жылдың тамызында (немесе 916 жылы) христиан одақтастары Гарлильянодағы араб бекінісіне қарсы жорыққа шықты. Византия флоты арабтарды теңізден қоршағандықтан, христиандар үш ай бойы бекіністі қоршады, ашқан арабтар бұзып, қашып құтылуға тырысты. Бұл шайқас христиан лигасының шешуші жеңісі болды, ол Оңтүстік Италияға біршама қауіпсіздік әкелді. Жеңісінен кейін Николай Патриархтан хат алды, онда Патриарх оны құттықтап, қуанышын білдірді, сондай-ақ оны марапаттағысы келетінін, бірақ қазіргі жағдайында оның үшін тек дұға ете алатынын айтты. Плутархтың еңбектерінің бірнеше қолжазбаларына жасалған түсініктемелерден Николайдың болгарлармен шайқаста қаза тапқаны белгілі; түсініктемелер оның өлімін Люций Эмилий Паулустың Канна шайқасындағы өлімімен салыстырады. Бұл қолжазбалардың редакторы М. Манфредини бұл шайқасты 917 жылдың 20 тамызындағы Ахелоос шайқасындағы Византияның апатты жеңілісімен байланыстырды.
Nicholas was appointed as strategos of Longobardia sometime after the summer of 911 (his predecessor Ioannikios is last mentioned in May), most likely however after June 913. He is known to have corresponded with Niketas Paphlagon, probably in the 10th century, as well as with the Patriarch of Constantinople Nicholas I Mystikos, particularly during the latter's regency in 913–914. In his letters, Nicholas reports the dismal condition of the fortresses in southern Italy, which he attributes to his predecessor's negligence, while the Patriarch encourages him to persevere and confront the Arabs who were raiding the province from their base at the Garigliano River near Gaeta. Nicholas consequently participated in a league of the Christian princes of southern Italy, including Pope John X and the Lombard princes Alberic I of Spoleto, Landulf I of Benevento, and Guaimar II of Salerno. The rulers of Gaeta and Naples, hypatus John I and dux Gregory IV respectively, both technically Byzantine vassals, were given the title of patrikios during the negotiations. In August 915 (or 916) the Christian allies moved against the Arab stronghold at Garigliano. With the Byzantine fleet blockading the Arabs from the sea, the Christians besieged the stronghold for three months, until the starving Arabs tried to break through and escape. The battle was a decisive victory for the Christian league that restored a measure of security to southern Italy. After his victory Nicholas received a letter from the Patriarch, where the latter congratulated him and expressed his joy, adding that although he would like to reward him, in his present circumstances he could only pray for him. From commentaries on a series of manuscripts of the works of Plutarch, it is known that Nicholas died in battle against the Bulgarians; the commentaries compare his death to that of Lucius Aemilius Paullus at the Battle of Cannae. M. Manfredini, the editor of these manuscripts, identified the battle with the disastrous Byzantine defeat at the Battle of Acheloos on 20 August 917.