Чикаголық ирланд-американдық қылмыс басшысы Роджер Тухи

Кіріспе

Ирланд-американдық мафия басшысы

Роджер Тухи (18 қыркүйек 1898 – 16 желтоқсан 1959) – АҚШ-тың Иллинойс штаты, Чикаго қаласынан шыққан ирланд-американдық мафия басшысы және тыйым заманында контрабандамен айналысқан адам. Ол ең әйгілісі 1933 жылы еврей-американдық ұйымдасқан қылмыскер және Чикаго Outfit ұйымының мүшесі Джон "Джейк Барбер" Фактордың жалған ұрлануы үшін өзінің қарсыластары тарапынан айыпталып, сотқа тартылғанымен танымал. Фактор – косметика өндіруші Макс Фактордың ағасы болатын. Көптеген шағымдар мен кем дегенде бір федералды соттың оны босату туралы шешіміне қарамастан, Тухи 26 жыл түрмеде отырды, содан кейін 1959 жылдың қараша айында толық ақталып босатылды. Тони Аккардо және басқа мафиозилерге қарсы сотқа шағым түсіргені үшін, босатылғаннан кейін бір ай ішінде Чикаго Outfit ұйымы тапсырыспен өлтірді деген күдік бар.

Заңды жұмыспен қамту

Роджер 13 жасында күнкөріс табу үшін толық жұмыс күніне орналасты. Оның радио әуесқоймасы оған Western Union телеграфшысы болып жұмысқа орналасуға мүмкіндік берді, ол өте жақсы жұмыс істегендіктен, көп ұзамай ол жұмыс істеген кішкентай кеңсесінің меңгерушісі болды. 1915 жылы кәсіподақтарды қолдағандығы үшін жұмыстан шығарылды. Туахи Американың Коммерциялық телеграфшылар одағында кәсіподақ ұйымдастырушысы ретінде біраз уақыт жұмыс істегенін айтады, бірақ бұл жұмыста ешқандай қауіпсіздік жоқ деп санады. Ол Теміржол телеграфшыларының орденіне қосылып, жақсы жалақы алатын теміржол жұмысына ие болды. Денвер және Рио-Гранде теміржолынан жұмыс тауып, Колорадоға көшті. АҚШ 1917 жылдың 6 сәуірінде Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысты, ал Туахи 1918 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қатысты. Туахи жауынгерлік қимылдарға қатыспады, керісінше, Әскери-теңіз күштері оны Массачусетс штатының Бостон қаласына жақын орналасқан Гарвард университетінде оқытушы болып тағайындады. Колледж Әскери-теңіз күштеріне оқу сыныптарын жалға берді, ал Туахи офицерлерге Морзе кодын үйретті. Өмірінің соңына дейін Туахи Гарвардта болдым деп адамдарға әсер етуге тырысты. Әскери-теңіз күштерінен кеткеннен кейін Туахи Әскери-теңіз күштеріндегі досымен бірге Оклахомаға сапар шекті. Ол мұнай инженеріне бірнеше сағат бойы мұнай инженериясының негіздерін үйрету үшін контрабандалық жүгері вискиінің бір бөтелкесін төледі. Туахи мұнай инженериясы жұмысына блефпен жол ашып, бұрғылау және ұңғыма механиктеріне өз жұмысын істеу үшін жүгері вискиімен төледі. 1000 доллар жинап, әскери досымен мұнай желісін сатып алумен айналыса бастады. Оклахома штатында бір жылдай болғаннан кейін Туахи 25000 доллар (доллармен) таба алды. 1922 жылдың 22 сәуірінде ол Чикагоға оралып, 23 жастағы Клара Морганға үйленді, ол жеті жыл бұрын Western Union компаниясында жұмыс істеген кезде танысқан ирланд-американдық әйел еді. Туахидің контрабандалық бизнесі күрт өсті. Туахи мен Колб Чикагоның солтүстік-батысында 10 заңсыз сыра және спирттік сусын зауырын салды. "Тимстерлер" ұйымына ерекше назар аударылды. Туахи бұл схемаға қатысудан бас тартты. Капоне жергілікті кәсіподақтарды басып алуды жалғастырды. "Тимстерлер" аудандық кеңесі мен басқа да жергілікті кәсіподақтарды бақылауға тырысу 1930 жылдың күзінде басталды. Туахи Беррелл мен Джерри Хоран, Құрылыс қызметкерлерінің халықаралық одағының президенті, кейінірек оны қайтарып алғанға дейін ақшаны сақтап қалғанын мәлімдеді. Гилберт ұйымдасқан қылмысқа қатысып, 1950 жылы "Америкадағы ең бай полицей" деп мазақтап аталатын дәрежеге жетті. Келісім бойынша Кортни аймақтағы IBT жергілікті басшыларын бекітуі керек еді және белгілі бір адамдарды мүшеліктен шығаруға рұқсат берілді. Кортни Чикагодағы тәртіпсіздікке тап болды. Аль Капоне 1931 жылдың 24 қазанында түрмеге қамалғанда, Чикагоның 16 жетекшісінің тек екеуі ғана түрмеден тыс қалды. Төменгі деңгейдегі мафиозилер енді Чикагоның құрамын бақылау үшін күресті. Ирландиялық бандит және ұйым мүшесі Джордж "Қызыл" Баркер 1928 жылдан бері Чикагодағы бірқатар кәсіподақтарды басқарып келді, ал енді бұл билікті Капоне билігінде ұйымға үстемдік еткен сицилиялық мафиозилерге қысым жасау үшін пайдалана бастады. Баркер 1932 жылдың маусымында өлтірілді. Баспасөз Сицилиялық фракция жауапты деп хабарлады. Туахи Кортни мен IBT арасындағы аудандық кеңесті бақылауға тырысып жатқанын білді. Баркердің өлімінен кейін Кортни IBT-ге жақын президентті Көмір тасушылардың президенті етіп тағайындады және Лоуниді Қазу, тегістеу және қоқыс тасу жүргізушілерінің президенті қызметінен шеттетуге рұқсат берді. Ол бизнес иелері мен кәсіподақтарды қорқытып, ұйымның бақылауында қалуын қамтамасыз етті. Кулен-Харрисон заңы АҚШ-та 3,2% алкогольдік мазмұны бар сыра мен шарапты сатуды заңдастырды. Ұйымдасқан қылмыс өз пайдасын сақтап қалу үшін заңды пісірушілерге қорқыту саясатын жүргізуге тырысты. 8 сәуірде Чикагодағы Prima Brewing Company зауыты бомбаланды, және Туахи (Chicago Outfit емес) жарылғыш құрылғыны орнатқаны туралы болжамдар болды. Туахи еңбек қозғалысына соңғы рет 1933 жылдың сәуірінде қатысты. Сол айдың басында Хоран мен Артур Уоллес (суретшілер одағының Чикаго аудандық кеңесінің хатшысы-қазынашысы) Туахимен кездесіп, оған Чикагоның талаптарына бағынуға мәлімдеді. Хоран капитаннан ұйыммен кездесуді ұйымдастыруды сұрады және өз одағын мафиозилерге берді. Уоллес те солай істеді. 1933 жылдың 28 сәуірі күні жұма күні шамамен сағат 8:30-да Чикагодағы Эшленд көшесіндегі 637 нөмірлі "Тимстерлер" аудандық кеңесінің кеңсесіне машиналық мылтықтары бар бір топ адам кірді және шамамен 80 адамды үш сағат бойы кепілге алды.

Roger began working full time for a living at the age of 13. His ham radio hobby enabled him to get a job as a
telegrapher with Western Union, and he proved so adept that he was soon made manager of the small office where he worked. He was fired in 1915 for expressing support for unionization efforts. Touhy says he spent some time as a union organizer for the Commercial Telegraphers Union of America, but felt the job had no security. He joined the Order of Railroad Telegraphers, which qualified him for a well paying railroad job. He obtained a position with the Denver and Rio Grande Railroad and moved to Colorado. The United States entered World War I on April 6, 1917, and Touhy enlisted in the United States Navy in 1918. Touhy did not see combat; rather, the Navy assigned him to a teaching post at Harvard University near Boston, Massachusetts. The college had lent the Navy classroom space, and Touhy taught officers Morse code. For the rest of his life, Touhy tried to impress people by claiming he was at Harvard. After leaving the Navy, Touhy traveled to Oklahoma with a friend from the Navy. He paid a petroleum engineer a bottle of bootleg corn whiskey to spend a few hours teaching him the fundamentals of petroleum engineering. Touhy bluffed his way into a petroleum engineering job, paying the drilling rig and well mechanics in corn whiskey to do his job. Saving $1,000 ($ in dollars), he began speculating in oil leases with his Navy friend. After about a year in Oklahoma, Touhy had made $25,000 ($ in dollars). He returned to Chicago, and on April 22, 1922, he married 23 year old Clara Morgan, an Irish American woman he'd met seven years earlier while working for Western Union. Touhy's bootlegging business expanded dramatically. Touhy and Kolb built 10 illegal beer and liquor breweries northwest of Chicago The Teamsters were a particular focus of the Outfit. Touhy declined to participate in the scheme. Capone went ahead with the takeovers of the local unions anyway. The Outfit's attempt to take control of the Teamsters District Council and other local unions began in the fall of 1930. Touhy claims he retained the money until Berrell and Jerry Horan, president of the Building Service Employees International Union, retrieved it some time later. Gilbert became so wealthy from his participation in organized crime that by 1950 he was derisively called "the richest cop in America". Under the agreement, Courtney had to approve of the leaders of IBT locals in the area, and was permitted to bar certain individuals from membership. Courtney faced a Chicago Outfit in disarray. When Al Capone was imprisoned on October 24, 1931, only two of the Chicago Outfit's top 16 leaders remained out of prison. Lower level mobsters now fought for control of the Chicago Outfit. Irish gangster and Outfit member George "Red" Barker had been in control of a number of union locals in Chicago since 1928, and now began using this base of power to put pressure on the Sicilian mobsters who had dominated the Outfit under Capone. Barker was murdered in June 1932. The press reported at the time that the Sicilian faction was responsible,

Touhy was aware of the collusion between Courtney and the IBT to dominate the District Council. After the death of Barker, Courtney installed a pro IBT president as president of the Coal Haulers, and removed Looney as president of the Excavating, Grading, and Dump Drivers. ordered a series of vandalisms and bombings that intimidated business owners and unions alike into remaining under the Outfit's control. The Cullen–Harrison Act, which legalized the sale in the United States of beer and wine with an alcohol content of 3.2% (by weight), went into effect on April 7, 1933. Organized crime sought to retain its profits by imposing a protection racket on now legal brewers. On April 8, the Prima Brewing Company plant in Chicago was bombed, and there was some suggestion that Touhy (not the Chicago Outfit) had planted the explosive device. Touhy's last known involvement with the labor movement came in April 1933. Early that month, Horan and Arthur Wallace (secretary treasurer of the Chicago District Council of the Painters Union) met with Touhy and told him they were giving in to the Chicago Outfit's demands. Horan asked Capt. Gilbert to set up a meeting with the Outfit, and turned his union over to the mob. Wallace did the same. On Friday, April 28, 1933, a group of men wielding machine guns entered the Teamsters District Council headquarters building at 637 S. Ashland Avenue in Chicago at about 8:30 A. M. and held about 80 people hostage for three hours.

Хаммді ұрлаудың тұжырымдамасы

1931 жылдың желтоқсан айының соңында Альвин Карпис, Фред Баркер және Фредтің анасы Миннесота штатының Сент-Пол қаласында қоныс тепті. Ол жерде Альвин мен Фред Баркер–Карпис бандасының жаңа құрамын құрды. Жергілікті бандит және казино иесі Джек Пейфер Баркер–Карпис бандасын Сент-Полдың шетіндегі Миннесота штатының Уайт-Бер көліндегі жалға алынған коттеджге орналастырды. Адам ұрлау өткен жылы американдық бандиттер үшін табысты кәсіпке айналды. 1933 жылы жоғары сапалы ұрлықтардың саны 27-ге жетті, бұл 1932 жылғы көрсеткіштен екі есе көп. Бұл банк тонаудан қауіпсіз болғанымен, сондай табысты еді. 1933 жылдың маусым айының басында Пейфер Баркер–Карпис бандасының басшыларымен кездесіп, оларды Хамм сыра компаниясының президенті және Хамм отбасының мұрагері Уильям Хамм-младшийді ұрлап алуға көндірді. Пейфердің сөзіне қарағанда, Хаммды ұрлаудың себебі – банданың күтетін 100 мың долларлық (АҚШ доллары) құн төлемі еді. Шындығында, Баркер–Карпис бандасы Хаммды ұрлауға итермеленді, осылайша Роджер Тухи осы қылмысқа кінәлі деп танылып, Чикаго тобына қарсы бәсекелес ретінде жойылсын деген мақсатта. Тухиді кінәлау идеясын кім ойлап тапқандығы туралы мәліметтер әртүрлі. Бұл идея Чикаго тобының басшысы Фрэнк Ниттиге тиесілі болуы мүмкін, бірақ оны Чикаго тобының бас шешушісі және еңбек рекетшісі Мюррей "Кемел" Хамфрис ұсынған болуы да мүмкін. Сондай-ақ, бұл жоспарды Том Браун, Сент-Пол қаласының бұрынғы жемқор полиция бастығы, немесе Чикаго полициясының капитаны Дэниел Гилберт ойлап тапқан болуы мүмкін. Қылмыстық тарихшы Джей Нэш бұл идеяны Пейфер, Гарри Сойер және Чикаго тобының қаскөрі Джордж "Шотган" Зиглер (Фред Гоц) бірлесіп ойластырғанын айтады. Дегенмен, тарихшы Джули Томпсон бұл есімді тек Пейферге ғана жатқызады.

Хамм мен Фактордың ұрлануы

Баркер-Карпис тобы Хаммды 1933 жылғы 15 маусымда сағат 12:15-тен кейін, ол сыра зауытынан Сент-Полдағы үйіне бара жатқанда ұрлап кетті. Карписке және Баркерге Хаммды ұрлауға төрт адам көмектесті: Артур "Док" Баркер (Фредтің інісі), Байрон Болтон, Чарльз "Олд Фитц" Фицджеральд және Фред Гоц. Браун, әлі де Сент-Поль полициясының детективі, Баркер-Карпис тобын ФБР және Сент-Поль полициясының адам ұрлау ісі бойынша жүргізіп жатқан тергеулер туралы хабардар етіп отырды. Хамм отбасы 17 маусымда 100 000 доллар көлеміндегі сыйақы төледі, ал Хамм 19 маусымның таңында босатылды. Мелвин Пурвис ФБР-дің Хаммды ұрлау ісін тергеген арнайы жетекшісі болды. Пурвис бастапқыда Тоухи тобының ұрлауды жасағанына сенді. Пурвис мұны өзіне сендірген болуы мүмкін, бірақ капитан Дэниел Гилберт Пурвиске Чикаго полициясының Тоухи кінәлі екені туралы ақпаратқа ие екенін айтқандығы да құжатталған. 30 маусымда бандит және қор манипуляторы Джон "Джейк Барбер" Фактор жоғалып кетті. Фактор қор алаяқтығынан айыпталып, Ұлыбританияға экстрадициялану қаупіне тап болды. Фактор оны ұстап алуды экстрадициядан қашудың жолы ретінде қарастырды, себебі американдық құқық қорғау органдары мен прокурорлар оны АҚШ-та ұстауы керек еді, ұрлаушыларға қарсы сот процесі жүрген кезде. АҚШ-тағы британдық консул бұл ұрлауды жалғандық деп жариялады. Фактордың жоғалуы Оутфит үшін ыңғайлы болды: полиция Фактордың "ұрлануын" Тоухиге ғана емес, сонымен қатар Фактор (өзі Оутфиттің серіктесі) Тоухиді де айыптай алатын еді. Капитан Гилберт Пурвиске Тоухи кінәлі деп сенетінін айтты. Гилберт 3 шілдеде Тоухиді Факторды ұрлауды ұйымдастырғаны үшін айыптады және бұл мәлімдемені бірнеше рет баспасөзге қайталады. Гилберт кейіннен оның 25 құқық қорғау қызметкері Фактор ұрланғаннан кейін Тоухиді табуға тырысқанын, бірақ оны таба алмағанын айтты. Фактор 12 шілдеде қайта пайда болды, оның айтуынша, ол 70 000 доллар (доллармен) сыйақы төленгеннен кейін. Сол күні Гилберттің адамдары Тоухи тобының екі мүшесін Факторды ұрлағандары үшін тұтқындады. 19 шілдеде Чикагоға қайтып келе жатқанда Тоухидің машинасы тұманды, жаңбырлы ауа райында жолдан шығып, электр бағанасына соқты. Тоухи оқиға туралы хабарлап, бағана үшін төлем жасауға тырысты. Полиция Тоухидің көлігінен қару-жарақ тапты. Полиция мылтық, жеті тапанша, көп мөлшерде оқ-дәрі, бинт, жабысқақ лента, арқан және 1730 доллар ақша тапты. Пурвис Висконсинге барып, Тоухи мен оның үш серіктесін экстрадициялау ордерісіз Миннесотаға алып барды. ФБР Тоухиға қарсы "темірдей дәлелдері" бар деп жалған мәлімдеме жасады. Такси жүргізушісі Лео Джей Эллисон төрт адамның біреуін Хамм отбасына сыйақы қағазын жеткізгені үшін 2 доллар төлеген адам ретінде анықтамады. Төрт адам Хаммның сыра зауыты кеңсесіне жасырын әкелінді, ал Хамм оларды өз ұрлаушылары ретінде анықтамады. Тоухиді ұстап тұруға жеткілікті дәлел болмағандықтан, ФБР агенттері одан мойындау алу үшін Тоухиді аяусыз ұрып-соғып, ұйықтамады. Федералды сот 14 тамызда Тоухидің қысқаша сот шешімі туралы өтінішін қарауға тағайындады. Федералды агенттер жалған және дұрыс емес мәлімдемелер жасап, өздерінің ісін жұртшылыққа жеткізді. ФБР екі жылдан бері Тоухиді тергеп жүргенін және 1932 жылғы 22 маусымда Федералды ұрлау туралы заң қабылданғаннан кейін оған назар аударғанын айтты. Федералды құқық қорғау органдары Тоухидің Канзас-Сити, Миссури, Денвер, Колорадо, Миннеаполис және Сент-Пол, Миннесота қалаларында адамдарды ұрлап, бүкіл орталық АҚШ-та үлкен ұрлау желісін басқарғанын мәлімдеді. ФБР агенттері баспасөзге Тоухиді "жансыз кісі өлтіруші, табиғатынан қатыгез, адамгершілік қасиеттері жоқ, бандиттік билікке деген қанағатсыздықпен жетелеп, оны улы жыланнан да қауіпті ететінін" мәлімдеді. Олар оның 100-ден астам кісі өлтірушілерден тұратын тобы бар екенін, Тоухи "террорлық билік жүргізетінін" және "заңның оған тиісе алмайтынын" мақтан еткенін мәлімдеді. 8 тамызда Әділет министрлігі Тоухи мен басқа үш адамға қарсы адам ұрлау, ұрлауға қатысты сөз байласу және сыйақы үшін ұсталған адамды мемлекетаралық тасымалдау айыптары бойынша айыптау туралы мәселені қарау үшін федералды сот алқасын шақырды. Бас жюри алдында куәлік бергендер - Елкхорн полициясының қызметкерлері, Уолворт округінің шерифі, Чикаго полициясының үш қызметкері және басқалар. Дәлелдемелердің басым бөлігі Тоухидің машинасының багажында табылған ұрлау материалдарына қатысты, дегенмен прокурор сондай-ақ пистолеттің заңсыз автоматтарына айналдырылғанын да мәлімдеді. Прокурорлар сонымен қатар Тоухидің машинасынан табылған ақшаның Хаммды сыйақымен ұрлау үшін қолданылған ақшаның сериялық нөмірімен сәйкес келетінін мәлімдеді. 2 тамызда Джордж Уилкие және оның әйелі Стелла ФБР агенттерімен тұтқындалды және Хаммды ұрлауға қатысқандары үшін айыпталды. Сент-Поль үшін АҚШ округтік прокуроры Л. Л. Дрилл бастапқыда Тоухиға қарсы істің әлсіз болғанын мойындады, бірақ қазір ол "құзырлы" екеніне сенімді. Дриллдің дайындығына және істі жүргізуіне наразы болған АҚШ Бас прокуроры Гомер Каммингс оны Бас прокурордың арнайы көмекшісі Джозеф Б. Кинанмен ауыстырды. Кинан бұрыннан Джордж "Машиналық мылтық" Келли және үш басқа адамды мұнайшы Чарльз Ф. Уршелді ұрлағаны үшін сәтті соттаған, және оның тәжірибесі Тоухиді соттау үшін маңызды деп есептелді. ФБР енді Тоухидің кінәсіздігін көрсететін дәлелдерді дамытты. Алвин Карпис, "Док" Баркер және Джордж Фитцджеральд Хамм отбасына берілген сыйақы қағазында өз іздерін қалдырды. 1932 жылдың күзінде құрылған ФБР Техникалық және зерттеу зейіндемесі қағаздан іздерді алу әдісін жаңа ғана дамытқан. Бұл әдіс 1933 жылғы 6 қыркүйекте сыйақы қағазынан Карпис тобының іздерін алу үшін қолданылды. Баркер-Карпис тобының қатысуына қарамастан, құқық қорғау органдары Тоухи, МакФадден, Шефер және Шаркиге қарсы ісін жалғастырды. Тоухи 1933 жылғы ақпан айында Калифорния штатының Сакраменто қаласында 234 000 долларлық (доллармен) почта тонауын басқарды деген айыптамамен сотталды. Сонымен қатар Гус Шефер, оның әйелі, сотталған қылмыскер Джордж Керр, Уильям Барри және белгісіз Джон До да сотталды. Шефер және Шарки, сондай-ақ Фрэнк "Блэки" Макки және "Silent Jim" Райан (Тоухи тобының басқа екі мүшесі) 1933 жылғы қаңтарда Миннеаполистегі почта тонауы үшін сотталды.

The Barker–Karpis gang kidnapped Hamm shortly after 12:15 PM on June 15, 1933, as he walked from the brewery to his home in St. Paul. Four men assisted Karpis and Barker in kidnapping Hamm: Arthur "Doc" Barker (Fred's brother), Byron Bolton, Charles "Old Fitz" Fitzgerald, and Fred Goetz. Brown, still a detective with the St. Paul police, kept the Barker Karpis gang apprised of the FBI and St. Paul police investigations into the kidnapping. The Hamm family paid the $100,000 ransom on June 17, and Hamm was freed at dawn on June 19. Melvin Purvis was the FBI Special Agent in Charge of the investigation into the Hamm kidnapping. From the beginning, Purvis believed that the Touhy gang committed the kidnapping. Purvis may have convinced himself of this, but it is also documented that Capt. Daniel Gilbert told Purvis that the Chicago police had information that Touhy was responsible. On June 30, gangster and stock manipulator John "Jake the Barber" Factor disappeared. Factor was facing extradition to the United Kingdom for trial on charges of stock fraud. Factor conceived of the kidnapping as a way to avoid extradition, as American law enforcement and prosecutors would need to keep him in the U. S. as legal proceedings against the kidnappers went forward. The British consul in the United States declared the kidnapping a farce. Factor's disappearance was convenient for the Outfit: Not only could police blame the Factor "kidnapping" on Touhy, but Factor (himself an affiliate of The Outfit) could accuse Touhy as well. Capt. Gilbert told Purvis that he was convinced Touhy was responsible. Gilbert publicly accused Touhy of engineering Factor's abduction on July 3, and repeated the claim several times to the press. Gilbert later claimed that he had 25 law enforcement officers trying to find Touhy in the days after Factor's kidnapping, but could not find him. Factor reappeared on July 12, allegedly after payment of a $70,000 ransom ($ in dollars). The same day, Gilbert's men arrested two members of the Touhy gang for kidnapping Factor. While returning to Chicago on July 19, Tuohy's car skidded off the road in misty, rainy weather and struck a utility pole. Touhy reported the accident and attempted to pay for the pole. Police discovered some weapons in Touhy's vehicle,Efn|Police said they found a rifle, seven pistols, a large amount of ammunition, a roll of gauze, adhesive tape, rope, and $1,730 in cash in the vehicle. Purvis drove to Wisconsin, and took Touhy and his three associates to Minnesota without an extradition order. The FBI falsely claimed to have an "ironclad case" against Touhy. Taxicab driver Leo J. Allison failed to identify any of the four men as the person who paid him $2 to take a ransom note to the Hamm family. The four men were taken to Hamm's brewery office in secret, and Hamm failed to identify them as his kidnappers. With little evidence on which to hold Touhy, FBI agents beat Touhy brutally and did not let him sleep in an attempt to wring a confession from him. The federal court scheduled a hearing on Touhy's motion for summary judgment on August 14. Federal agents made a series of wild and inaccurate claims which bolstered their case in public. The FBI said it had been investigating Touhy for two years already, and had intensified their focus on him after enactment of the Federal Kidnapping Act on June 22, 1932. Federal law enforcement officials now claimed that Touhy had kidnapped people in Kansas City, Missouri; Denver, Colorado; and Minneapolis and St. Paul, Minnesota, and had operated a vast kidnap ring operating across the entire Midwestern United States. FBI agents told the press that Touhy was a "callous killer; cruel by nature and devoid of any human attributes; driven by an insane desire for gangland power, which makes him absolutely ruthless and more deadly than a viper". They claimed he had a gang of more than 100 killers, Touhy, they said, led "a reign of terror" and "boasted that the law could not touch him"

On August 8, the Justice Department convened a federal grand jury to hear evidence regarding an indictment against Touhy and the other three men on charges of kidnapping, conspiracy to kidnap, and interstate transportation of a person held for ransom. Testifying before the grand jury were the arresting officers from Elkhorn, the Walworth County sheriff, three Chicago police officers, among others. Efn|Most of the evidence concerned the alleged kidnapping materials found in the trunk of Touhy's car, although the prosecutor also claimed that a pistol altered into an illegal machine gun. Prosecutors also claimed that the money found in Touhy's automobile matched the serial numbers on the money used to ransom Hamm. Efn|George Wilkie and his wife, Stella, were arrested by FBI agents on August 2 and charged with being accomplices in the Hamm kidnapping. L. L. Drill, the United States District Attorney for St. Paul, now admitted the case against Touhy was thin at first, but he was "fairly confident" that now it had "nothing lacking". Dissatisfied with Drill's preparation and handling of the case, United States Attorney General Homer Cummings replaced him with Special Assistant to the Attorney General Joseph B. Keenan. Keenan had successfully convicted George "Machine Gun" Kelly and three others for the kidnapping of oil man Charles F. Urschel, and his experience was believed to be critical to convicting Touhy. The FBI now developed evidence of Touhy's innocence. Alvin Karpis, "Doc" Barker, and George Fitzgerald had left their fingerprints on the ransom notes given to the Hamm family. The FBI Technical and Research Laboratory, established in the fall of 1932, had only just developed a technique to lift fingerprints from paper. This technique was now used to lift the Karpis gang's prints from the ransom notes on September 6, 1933. Despite evidence of the involvement of the Barker Karpis gang, law enforcement continued to press their case against Touhy, McFadden, Schaefer, and Sharkey. Touhy was indicted for leading a $234,000 ($ in dollars) mail robbery in Sacramento, California, in February 1933. Efn|Also indicted were Gus Schaefer, his wife, convicted felon George Kerr, William Barry, and a John Doe. Schaefer and Sharkey, along with Frank "Blackie" McKee and "Silent Jim" Ryan (two other alleged members of the Touhy gang), were indicted for a mail robbery in Minneapolis in January 1933.

Хамм сынағы

Судья Мэтью М. Джойс Миннесота округінің АҚШ-тың аудандық сотында "Таухи" ісі бойынша төрағалық етті. Бас прокурор – Жозеф Б. Кинан. 1933 жылдың 9 қарашасында тоғыз қазылар алқасы отырысқа жиналды. Кинанның басты куәгері – Уильям Хамм. Хамм сот процесінің бірінші күні МакФадденді өзінің ұрлаушыларының бірі деп көрсетті, бірақ келесі күні куәлігінен бас тартты. Прокуратурадан Вилли Шаркиді өзінің ұрлаушыларының бірі деп анықтауды сұрағанда, Хамм мұны істей алмады. Ол Висконсин штатының жол белгісі туралы куәлік берді, прокурор оның Висконсин штатында тұтқындалған жерін көрсетті. Кинан сондай-ақ Дэниел Рашты куәгер ретінде шақырды, бірақ Раш, ол ұрлауды үйінен көрген, ұрлаушылардың ешқайсысын анықтай алмады. Раш тек Шаркидің ұрланған көліктің жүргізушісіне ұқсағанын айта алды. Такси жүргізушісі Лео Эллисон куәлік беруге құлшынбағандықтан, Кинан соттан Эллисонды жау куәсі ретінде қарауға рұқсат сұрады. Ұзақ сұрақтан кейін ғана Эллисон оған төлем қағазын берген адам МакФадденге ұқсайтынын мойындады. Прокуратураның тағы екі куәгері – стоматолог доктор Хорас С. Ла Биссоньер және дәріхана иесі Кларенс Дж. Томас, сондай-ақ Тоухи Томас дәріханасында төлем туралы хабарлама қалдырған адамға "ұқсайды" деп куәлік берді. Бірақ олардың ешқайсысы да оның кім екенін анық айта алмады. Дегенмен, прокуратура тағы екі куәгерден сәтті нәтиже алды. Баспаханадағы баспагер Уолтер Бовик, Хамм төлем қағаздарының бірі жеткізілген кезде, Тоухиді төлем қағазын жеткізген адам деп анық көрсетті. Шарльз Карлсон Тоухи, МакФадден және Шеферді төлем ақшасы қалдырылған жерде жүрген адамдар деп анықтады. Карлсон қорғаныс тарапының қарсы сұрақтарына қарамастан, өз куәлігінде тұрақты болды. Үкіметтің ісі аяқталар алдында, түрлі құқық қорғау органдарының қызметкерлері Тоухи машинасынан табылған қару туралы куәлік берді, бірақ олардың ешқайсысы автоматқа айналған тапаншаны атаған жоқ. Прокуратура 16 қарашада тергеуді тоқтатты. Қорғаушы адвокат Томас Макмикин Уолтер Бовиктің жалған куәлік бергенін және сотта куәлік бергеннен кейін қаладан қашып кеткенін дәлелдеу үшін көптеген дәлелдерді ұсынбақ болды. Тоухидің қорғаушысы 15 және 16 маусымдағы оқиғаға қатысты алиби ұсынды. Алибиді Де Плейнс қаласының адвокаты Винсент Коннор және оның клиенті Гас А. Палмквист ұсынды. Екеуі де 16 маусым күні Тоухимен кездескенін, дәріханадан төлем ақшасын алғандағы оқиғаны айтты, ал Коннор 15 маусымда Тоухидің үйіне телефон соққанын мәлімдеді. Коннордың телефон соққанын растайтын жазбалар бар. Коннор мен Эдвард Мини, Дес-Плейнс риэлторы және сақтандыру брокері, сондай-ақ олар 15 маусымда Дес-Плейнсте Тоухимен кездескенін айтты. Жергілікті полиция Коннор мен Миниді сот залынан шығып бара жатқанда тұтқындады, олар қонақ үйге жалған есіммен тіркелгені үшін жергілікті ережені бұзды деп мәлімдеді. Сот судьясы Джойс бұл туралы естігенде ашуланып, екеуін де босатты. Мотель қызметкерлерінің куәліктерінен өзге, екі қолжазба сарапшысы Шефердің пошта карточкаларын жазғанын растады. Прокуратура түрмедегі хаттарды пошта карточкаларымен салыстыру арқылы олардың куәлігіне қарсы шығуға тырысты, бірақ сарапшылар қолданылған әртүрлі жазу құралдарын көрсеткенде бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Тоухидің әйелі Клара Тоухидің көлігінен табылған "ұрлауға" қатысты заттар туралы қорғаныс тарапынан куәлік берді. "Шегір" – оның балалары ойнаған киім ілгіш себізгісі. "Бинттер" – балалардың көлікпен ауырып қалғанда машинаны тазалау үшін қолданылатын шүберектер, ал резеңке етіктер оның болған. Қорғау 25 қарашада МакФадден мен Шаркиге алиби ұсынудан бас тартты, бірақ олай істемеді. Үкімет те 25 қарашада демалды. 1959 жылы Тоухи Хамм соты кезінде әйелімен сотта Морзе кодымен саусақтарын соғып сөйлескенін айтты. Тоухи оған алиби бере алатын куәгерлер туралы айтты және осы куәгерлердің Хамм ісінде оның кінәсіздігін дәлелдеу үшін маңызды екеніне сенді. Фактор полицияға оны ұрлағандар одан көбірек ақша талап еткенін, әйтпесе оны қайта ұрлайтынын айтты. Фактор ФБР агенті Мелвин Пурвиске телефонын тыңдауға рұқсат берді, ал Пурвис қосымша ақша талап еткендердің бірнешеуін тыңдады. Пурвис Факторға жаңа төлемді ұйымдастыруды айтты, ал ФБР төлемді тапсырған жерге келгендерге тұзақ құрды. Төлемді 15 тамызда Сент-Полда екі жасырын полицей жеткізді. Базиль "Көбелек" Бангхарт пен Мартин "Мұз қоймасы" О'Коннор (Чарльз Коннерс) сол жерге келді. Екеуі де бұл тұзақ екенін түсініп, 300-ден астам ФБР және жергілікті құқық қорғау органдарының қоршауында және жоғарыдан олардың қашқан көлігін қадағалау үшін екі ұшқыш ұшағының айналып жүргенін білгенімен, атыс жасап қашып кетті. Тоухиға қарсы іс Хамм ұрлау ісі сотта қаралып жатқанда жалғасты. 15 қыркүйекте Чикаго полициясының капитаны Дэн Гилберт бірнеше куәгерлердің Тоухи тобының үш мүшесін Фактор ұрланған "Деллс Родхаус" маңында жүргенін көргенін мәлімдеді. Бангхарт 11 ақпанда Балтимор, Мэриленд штатында ұсталды. Олмен бірге Айзек "Айк" Костнер де ұсталды. Тоухи Хамм ұрлау ісі бойынша соттан босатылып шыққаннан кейін, федералдық билік Тоухи, МакФадден, Шефер және Шаркиді Факторды ұрлау айыптарымен ұстады. Шефер мен Шарки 1933 жылдың қаңтарында Милуокиде поштаны тонау ісі бойынша да ұсталды. Миннесота штатының прокуроры Томас Кортни президент Франклин Д. Рузвельттің құқық қорғау мүддесінде Факторды елден шығармауға көндірді. Прокуратура Тоухи мен оның серіктері Факторды ұрлағанын көрген алты куәгерді шақырды. Фактор өзі де сотта куәлік берді. Бір күні оның көзіне байлауы түсіп қалғанын айтып, Тоухиді өзінің ұрлаушысы деп айыптады. Қарсы сұрақтар кезінде Фактор 1933 жылдың шілде айында төрт серіктесінің ешқайсысын анықтай алмағаны туралы фактіге тап болды. Фактор енді капитан Дэниел Гилберт оны анықтамауға айтқанын мәлімдеді. Тоухи Фактор ұрланған түні алиби ұсынды, бірнеше көршілер оның үйінің алдында отырып сөйлескенін куәлік берді. Қазылар алқасы келісімге келмеді және 1934 жылдың 2 ақпанында сот тоқтатылды. Екінші сот 1934 жылдың 13 ақпанында басталды. Коннерге қатысты айыптар түсірілді, ал МакФадденге қатысты айыптар тоқтатылды. Бангхарт пен Костнер іске куәлік беру үшін Чикагоға әкелінді. Костнер мемлекеттік куәгерге айналып, Фактордың айыптауларын толық растады. Бангхарт қорғаныс тарапынан куәлік берді. Бангхарт Фактордың оны және басқаларын Фактордың депортациясын болдырмау үшін өзінің ұрлауын жасауға шақырғанын және оған 50 000 доллар төленгенін мәлімдеді. Фактор және басқалары содан кейін Тоухи мен оның тобын ұрлауға айыптады. Фактор босатылғаннан кейін бір минут өткен соң оны көрген полицей Фактордың сақалы жоқ екенін және киімдері жақсы күйде екенін (Фактор екі апта бойы киімдерін ауыстырмай, жуынбағанын және сақал қыруға рұқсат етілмегенін айтқан) мәлімдеді. Базиль Бангхарт Факторды ұрлау ісі бойынша жеке сотта болды. Ол 1934 жылдың 13 наурызында сотталды және 99 жылға бас бостандығынан айырылды. Ол сотталған күні Чарльз Коннерс Кук округының, Иллинойс штатының орманды аймағында өлтірілген (дегендік бойынша, гангстерлердің қолынан).

Judge Matthew M. Joyce of the United States District Court for the District of Minnesota presided over the Touhy trial. The lead prosecutor was Joseph B. Keenan. The nine jurors were seated on November 9, 1933. Keenan's star witness was William Hamm. Hamm identified McFadden as one of his kidnappers on the trial's first day, and then recanted his testimony the next day. When asked by the prosecution to identify Willie Sharkey as one of his kidnappers, Hamm could not do so. He was able to testify about a Wisconsin road sign he saw, which the prosecution said put the place of his imprisonment in Wisconsin. Keenan also called Daniel Rush to the stand, but Rush, who had seen the kidnapping from his home, was not able to identify any of the kidnappers. When pressed, Rush could only say that Sharkey "resembled" the driver of the kidnap car. Taxicab driver Leo Allison proved so reluctant to testify that Keenan had to ask the court for permission to treat Allison as a hostile witness. Only after extensive questioning did Allison admit that the man who'd given him the ransom note resembled McFadden. Two other prosecution eyewitnesses, dentist Dr. Horace C. La Bissoniere and drug store owner Clarence J. Thomas, also testified that Touhy "resembled" the man who left ransom note in Thomas' drug store. Neither could not positively identify him, however. The prosecution had better luck from two other eyewitnesses, however. Printer Walter Bowick, who was in the drug store when one of the Hamm ransom notes was delivered, positively identified Touhy as the man who delivered the ransom note. Farm hand Charles Carlson positively identified Touhy, McFadden, and Schaefer as the men he saw loitering near the spot where the ransom money was left. Carlson stuck to his testimony despite strong defense cross examination. Toward the end of the government's case, various law enforcement officers testified about the weapons found in the Touhy car, although none mentioned a pistol converted into a machine gun. The prosecution rested on November 16. Defense attorney Thomas McMeekin attempted to introduce extensive evidence that Walter Bowick was an inveterate liar who had fled town after his prosecution testimony. Touhy's defense relied on an alibi for June 15 and 16. The alibi was provided in part by Des Plaines lawyer Vincent Connor and his client Gus A. Palmquist. Both men said they met with Touhy on the night of June 16 when drug store ransom note was delivered, and Connor said he'd telephoned Touhy at Touhy's home on June 15. Telephone records supported Connor's testimony. Connor and Edward J. Meany, a Des Plaines realtor and insurance broker, also testified that they had met with Touhy in Des Plaines on June 15. Local police arrested both Connor and Meany as they left the courtroom, claiming they had violated a local ordinance against registering in a hotel under an assumed name. Judge Joyce was outraged when he learned of it, and freed both men. In addition to depositions from the motel clerks, Two handwriting experts testified that Schaefer had written the postcards. A prosecution attempt to impugn their testimony by comparing prison letters to the postcards failed when the experts pointed out the different writing instruments used. Touhy's wife, Clara testified for the defense regarding certain "kidnapping" items found in Touhy's car. The "sash cord" was a clothes line rope her children used to play with, she said. The "bandages" were rags used to clean up the car when her children became carsick, and the rubber boots were hers. The defense rested on November 25, declining to provide alibis for McFadden or Sharkey. but never did so. The government then rested on November 25. Efn|In 1959, Touhy said that during the Hamm trial, he communicated with his wife in court by tapping his fingers in Morse code. Touhy claimed that he told her about eyewitnesses who could provide an alibi, and he believed that these eyewitnesses were critical to proving his innocence in the Hamm case. Factor now told police that his kidnappers were demanding even more money or they would kidnap him again. Factor agreed to allow FBI agent Melvin Purvis to tap his telephone, and Purvis listened in on a number of the demands for more cash. Purvis told Factor to arrange for a new payment, and the FBI decided to set a trap for anyone who showed up at the ransom drop site. The ransom was delivered by two undercover police officers in St. Paul on August 15. Basil "The Owl" Banghart and Martin "Ice Wagon" O'Connor ( Charles Conners) showed up at the location. The two gangsters realized it was a trap, and shot their way clear even though more than 300 FBI and local law enforcement officers surrounded them and two law enforcement spotter planes circled overhead to track their getaway vehicle. Law enforcement continued to build their case against Touhy as the Hamm kidnapping trial went forward. On September 15, Chicago Police Capt. Dan Gilbert claimed several eyewitnesses saw three members of the Touhy gang loitering about the Dells Roadhouse where Factor was kidnapped. Banghart was captured in Baltimore, Maryland, on February 11. Arrested with him was Isaac "Ike" Costner. Immediately after Touhy's acquittal for the Hamm kidnapping, federal authorities arrested Touhy, McFadden, Schaefer, and Sharkey on charges of kidnapping Factor. Schaefer and Sharkey were also arrested for robbing the mail in Milwaukee in January 1933. Thomas Courtney, Minnesota state's attorney prosecuting the case, convinced President Franklin D. Roosevelt to not deport Factor in the interest of law enforcement. The prosecution called six eyewitnesses who claimed they saw Touhy and his co defendants kidnap Factor. Factor himself testified at the trial. Now claiming that his blindfold had slipped one day, he accused Touhy of being his kidnapper. Under cross examination, Factor was confronted with the fact that he'd failed to identify any of the four co defendants in July 1933. Factor now claimed that he'd been told not to by Capt. Daniel Gilbert. Touhy was able to provide an alibi for the night of Factor's kidnapping, with several neighbors testifying that he had sat on his front porch conversing. The jury deadlocked, and a mistrial was declared on February 2, 1934. A second trial began on February 13, 1934. Charges were inexplicably dropped against Connors, and charges against McFadden dropped as nol pressed. Banghart and Costner were brought to Chicago to testify in the case. Costner turned state's evidence and completely corroborated Factor's accusations. Banghart testified for the defense. Banghart claimed that Jake Factor had recruited him and others to fake Factor's kidnapping as a way of helping Factor avoid deportation, and Banghart was paid $50,000 for his trouble. Factor and others then began framing Touhy and his gang for the kidnapping. A police officer who saw Factor minutes after he claimed to be freed claimed Factor was clean shaven and his clothes in good appearance (even though Factor said he'd slept in his clothes for nearly two weeks and not been allowed to shower or shave). Basil Banghart was tried separately in the kidnapping of Jake Factor. He was convicted on March 13, 1934, and sentenced to 99 years in prison as well. The day he was convicted, Charles Connors was found murdered (allegedly by gangland thugs) in the Forest Preserve area of Cook County, Illinois.

Апелляциялық шағымдар

Тохи Иллинойс штатындағы Стейтвилл түрмесінде қамауға алынды. Тохи дереу шағымдануға кірісті. Келесі сегіз жыл ішінде ол контрабандашының байлығының көп бөлігін адвокаттарға төледі. 1942 жылдың 9 қазанында Тохи және тағы алты адам Стейтвилл түрмесінен қашып шықты. Бір айдан кейін Тохи мен қалғандары Чикагодағы пансионда тұрып жатқанда табылған. Тохи мен тағы үш адам өздерін ерікті түрде ұстауға берді. Қалған екі қашқын қарсылық көрсетіп, қаза болды. Тохи 1942 жылдың 31 желтоқсанында Стейтвиллге қайта оралды және қашқандығы үшін тағы 199 жылға бас бостандығынан айырылды. 1944 жылы 20th Century Fox компаниясы Тохи өміріне негізделген, жартылай өмірбаяндық және жоғары көркемделген «Роджер Тохи, гангстер» деген фильмді шығарды. Тохи студияны беделін түзейтіндей әрекет жасағаны үшін сотқа шақырды (алты жылдан кейін ол 15 000 доллар өндіріп алды), бірақ Fox фильмді заңдық салдарсыз шетелде тарата алды. 1954 жылдың 9 тамызында Федералды округ сотының судьясы Джон Барнс Тохиді босатты. Бұл шешім Тохидің 1948 жылы бастаған шағымының нәтижесі болды. Сот капитан Гилбертті Костнерді жалған куәлік беруге итермелегенін, Гилбертті Тохидің кінәсіздігін дәлелдейтін маңызды мәліметтерді жасырғанын, Кортнидің (қазір штаттық округ судьясы) Костнердің жалған куәлігі туралы білген болуы мүмкін екенін, бірнеше Иллинойс штатының прокурорлары заңсыз әрекеттер жасағанын және Фактордың ұрлануының жалған екені қазір баршаға мәлім болғанын анықтады. 30 тамызда жетінші апелляциялық сот Тохидің хабеас корпусы туралы өтінішін қабылдамады, ол штаттың апелляциясы толық қаралуға дейін түрмеде қалуы керек деп шешті. АҚШ Жоғарғы Соты 1955 жылдың 14 ақпанында Тохидің апелляциясын қараудан бас тартты және оның хабеас корпусы туралы өтінішін қабылдамады.

Шығару

Мемлекеттік апелляция әлі қаралып жатқанда, губернатор Уильям Страттон 1957 жылдың 31 шілдесінде Тухиге тағайындалған екі жазасын жеңілдетті. Страттон 99 жылдық жазаны 72 жылға, ал 199 жылдық жазаны үш жылға азайтты. Тухи 1958 жылдың 20 ақпанында адам ұрлау айыбы бойынша мерзімінен бұрын босатылды. Тухидің қашқандығы үшін үш жылдық жазасы оның адам ұрлау бойынша мерзімінен бұрын босатылғаннан кейін күшіне енді. Ол жаза мерзімінің үштен бірін өтегеннен кейін мерзімінен бұрын босатылуға құқылы болды және 1959 жылдың 12 қарашасында мерзімінен бұрын босатылды. Тухи 1959 жылдың 24 қарашасында Штатсвилл түрмесінен 25 жыл 9 ай өтеген соң шықты. Тухидің "Ұрланған жылдар" атты автобиографиясы 1959 жылдың күзінде жарық көрді. Джон Фактор кітапта жарияланған мәлімдемелері үшін Тухиді артық айыптауға сотқа берді.

Өлім

1959 жылғы 16 желтоқсанда сағат 22:30-да Тоухи мен оның күзетшісі, зейнеткер Чикаго полициясының детективі Уолтер Миллер Алесия үйіне кіргенде оққа ұшты. Тоухи мен Миллер кіреберіс есігіне қарай баспалдақпен көтерілгенде, көлеңкеден екі адам шықты. Миллер өзін полиция қызметкері деп таныстырды, ал олар 12 калибрлі екі мылтық алып шықты. Қан жоғалтудан кейін олар... Ефен Сакинің жерленген орны Тоуи әулетінің қабірстанында. Тоуи – әулеттік есімнің өзгеруге дейінгі жазылуы. (шамамен 1925 жылы туған) және Томас (шамамен 1927 жылы туған). Тоухи түрмеде отырғанда балаларын колледжге жібергенін айтты, бірі Флорида университетінде, екіншісі Стетсон университетінде оқыған. Бір кезде екеуі де құрылыс саласында жұмыс істеді, бірақ 1959 жылы Томас полиция қызметкері болып жұмыс істеді және заң факультетіне түсті. Дегенмен, қайтыс болған кезде Тоухиде ешқандай мүлік болған жоқ, тек 35 000 доллар ақшасы және сақтаудағы бірнеше жиһазы ғана болды. Бұл істің нәтижесі әлі белгісіз. 1961 жылдың тамызында Клара мен Томас Тухи Роджер Тухи туралы бағдарлама эфирге шығарғаны үшін CBS компаниясына қарсы 2 миллион долларлық қорқытпау және жала жабу ісін қозғады. Бұл істің нәтижесі әлі белгісіз. 1979 жылы Роджер Тухи-младший 20th Century Fox студиясы мен Роджер Тухи арасындағы 1949 жылғы келісімді бұзғаны үшін сотқа шағымданып, талап қойды. Ұлының сөзінше, келісім Fox компаниясына «Роджер Тухи, гангстер» фильмін АҚШ-та көрсетуге тыйым салады. Сот 20th Century Fox компаниясының пайдасына шешім шығарды.

Құқықтық мұра

Тоухи федералды округтік сотында Стейтвилл түрмесінің бастығы Рагенге қарсы habeas corpus ісін қозғады, Конституцияның тең процеске қатысты ережелері бұзылғандықтан бостандығы шектелгенін мәлімдеді. Осы іс жүргізу аясында 1949 жылы ол ФБР агенті Джордж Максвейнді өзінің адам ұрлау ісі бойынша сотталғанының себебі сөз байласу мен алаяқтыққа негізделгенін көрсететін құжаттарды ұсынуға шақырды. Максвейн Әділет министрлігінің саясатына сілтеме жасап, бас тартты. Аудандық сот Максвейнді сотқа шақыруды орындамағаны үшін сотқа бағынбағандық үшін кінәлі деп тапса да, 7-ші апелляциялық сот және АҚШ Жоғарғы соты осы шешіммен келіспеді, екеуі де Максвейннің бас тартуы заңды екенін мәлімдеді. Осыдан кейін федералды агентті сотқа шақырудың дұрыс тәртібі «Тоухи ережелері», «Тоухи хаттары», «Тоухи сұраныстары» немесе «Тоухи» процесі деп әртүрлі аталатын болды.