Бухау аббаттығы – 770 ж. негізделген ежелгі монастырь. Императорлық дінге қызмет етіп, әйелдер басқарған, саяси құқықтары болған. Тарихы, негізделуі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бухау монастыры, әйтпесе Бухау императорлық аббаттығы (Reichsstift Buchau), өзін-өзі басқаратын императорлық иелік болды және оның әйелі аббатицасы императорлық диетада орын алып, дауыс беру құқығына ие болды.
Monastery
Buchau Abbey, otherwise the Imperial Abbey of Buchau (Reichsstift Buchau), was a self ruling Imperial Estate and its abbess had a seat and vote at the Imperial Diet.
Тарих
Дәстүр бойынша, монастырь 770 жылы Федерзейдегі аралда франк графы Варин және оның әйелі Аделинда фон Бухау (жергілікті Аделиндасфестте әлі де еске алынады) құрған. Бухау алғашқыда регуляр канонисттер үйі ме, әлде бенедиктиндік аббатхана ма екені белгісіз. 819 жылы Людовик ІІ Пious монахиняларға Менгендегі мүлік беріп, аббатхананың қаржылық тұрақтылығын қамтамасыз етті. 857 жылы Людовик Неміс оны Каролингтер императорлық отбасының жеке діни ошағы деп жариялады, өзінің қызы Ирмингардты (16 шілде 866 жылы қайтыс болды) аббатица етіп тағайындады және Саульгаудағы аббат жерлерін берді. 13 ғасырда аббатхананың жанында өскен Бухау қаласы, қала тұрғындары мен аббатхана арасындағы ұзақ соғыстардан кейін еркін императорлық қала мәртебесін алды. Осыдан бастап 1803 жылға дейін Бухау аббаттығы мен Бухау императорлық қаласы, екеуі де бір-бірінен толық тәуелсіз, өздерін-өздері басқаратын бірліктер ретінде бірге өмір сүрді. Басқа еркін императорлық қалаларынан айырмашылығы, Бухау Реформация кезінде католиктік дінді сақтап қалды. 1347 жылы Бухау аббаттығы императорлық тікелей басқару құқығына ие болды және аббатица ханшайым аббатица дәрежесіне көтерілді. Аббатхана императорлық иелік болды және оның аббатицасы императорлық сеймде орын мен дауыс құқығына ие болды. 1415 жылы аббатхана зайырлы негізге айналды және содан бері қауым аббатицадан, он екі хор канонисттерінен (хор әйелдері немесе Chorfrauen) және екі капелланынан тұрды. Бухау аббаттығының кішкентай аумақтық базасы болды және 1625 жылы Страсберг иелігі де аббаттыққа қосылды. 1803 жылғы секуляризация кезінде Бухау аббаттығы, басқа императорлық аббаттықтар сияқты таратылды, ал оның жері мен мүлкі алдымен Тюрн-уа-Таксис князіне, содан кейін 1806 жылы Вюртемберг корольдігіне өтті. Алайда Страсберг иелігі Гогенцоллерн-Сигмаринген княздығына қосылды. Оңтүстік Германиядағы алғашқы неоклассикалық ғимараттардың бірі және әлі де кейбір кеш барокко элементтерін сақтайтын, Әйіс Қорныш пен Киприанның шіркеуі 1774 және 1776 жылдар аралығында Пьер Мишель д'Икнардпен готикалық шіркеуді қайта жаңарту және кеңейту ретінде салынды. Онда Иоганн Иосиф Кристиан жасаған гипстен жасалған мүсіндер бар.
According to tradition, the monastery was founded around 770 on an island in the Federsee by the Frankish Count Warin, his wife Adelindis von Buchau (still commemorated in the local Adelindisfest). Whether Buchau was initially a house of canonesses regular or a Benedictine abbey is unclear. The abbey was put on a secure financial footing by Louis the Pious, who in 819 granted the nuns property in Mengen. In 857, Louis the German declared it a private religious house of the Carolingian Imperial family, appointed as abbess his daughter Irmingard (died 16 July 866), and granted the abbey lands at Saulgau. In the 13th century the town of Buchau, which had grown up in the immediate vicinity of the abbey, gained the status of a Free imperial city after a long period of strife between the townspeople and the abbey. From then on and until 1803, Buchau Abbey and the Imperial City of Buchau, both self governing entities fully independent of each other, were compelled to coexist. Unlike most of the other Free Imperial Cities, Buchau was to remain Catholic in the course of the Reformation. In 1347, Buchau Abbey gained Imperial immediacy and the abbess was raised to the rank of Princess Abbess. The abbey was an Imperial Estate and its abbess had a seat and vote at the Imperial Diet. In 1415, the abbey became a secular foundation and from then on the congregation was to be composed of an abbess, twelve canonesses choral (choir women or Chorfrauen) and two chaplains. Buchau Abbey had a small territorial base and in 1625 the lordship of Strassberg also became part of the abbey's possessions. In the course of the secularisation of 1803, Buchau Abbey was dissolved like all the other Imperial abbeys and its territory and assets passed first to the prince of Thurn und Taxis, then to the Kingdom of Württemberg in 1806. The lordship of Strassberg however was annexed to the Principality of Hohenzollern Sigmaringen. The abbey church of Saints Cornelius and Cyprian, one of the first neo classical buildings in southern Germany and still showing some late Baroque features, was built between 1774 and 1776 by Pierre Michel d'Ixnard as a conversion and refurbishment of a Gothic church. It includes stucco sculptures by Johann Joseph Christian.