Карл Генрих Эйгенманн: Американдық ихтиолог және ғалымның өмірі мен еңбектері
Carl H. Eigenmann
Карл Генри Айгенманн – неміс-американдық ихтиолог, 600-ға жуық балық түрін ашқан. Ол Солтүстік және Оңтүстік Америка балықтарын зерттеген, эволюцияны талдаған ғалым.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс-американдық ихтиолог (1863–1927)
German American ichthyologist (1863–1927)
Карл Генри Эйгманн (9 наурыз 1863 – 24 сәуір 1927) – XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында өмір сүрген неміс-американдық ихтиолог. Ол әйелі Роза Смит Эйгманнмен және зоология студенттерімен бірге Солтүстік және Оңтүстік Американың шамамен 600 түрін қамтитын 195 туысты алғаш рет анықтап, сипаттаған. Оның жариялаған еңбектерінің ішінде Оңтүстік Американың тұщы су балықтарын зерттеу, Оңтүстік Америка балықтарының эволюциясы және систематикасы, сондай-ақ Солтүстік Американың кейбір аймақтарында және Кубада табылған соқыр үңгір балықтарын зерттеу негізіндегі дегенеративтік эволюцияның талдауы ерекше аталады. Оның ең белгілі еңбектері – «Америкалық харацидтер» (1917–1929) және «Оңтүстік Американың нематогонаттары немесе сомали балықтарын қайта қарау» (1890), сондай-ақ «Солтүстік Американың үңгір омыртқалылары, дегенеративтік эволюцияны зерттеу» (1909) және «Патагонияның тұщы су балықтары және Архиплата Археленис теориясын зерттеу» (1909) сияқты көптеген жарияланған мақалалар. Эйгманн Индиана университетінің түлегі, ИУ зоология факультетінің оқытушысы/профессоры және ИУ Блумингтон кампусының әкімшісі болып 40 жылдан астам қызмет еткен. Ол сонымен қатар 1908 жылдан 1927 жылға дейін ИУ аспирантурасының алғашқы деканы болды. ИУ-дегі қызметіне қоса, Эйгманн 1909 жылдан 1918 жылға дейін Пенсильвания штатының Питтсбург қаласындағы Карнеги мұражайында балықтардың құрметті кураторы болды. Эйгманн 1923 жылы Ұлттық ғылым академиясына сайланды. Ол сондай-ақ Америка ғылымын дамыту қауымдастығының мүшесі, Индиана ғылым академиясының мүшесі және экс-президенті, Калифорния ғылым академиясының құрметті мүшесі, Колумбияның Богота қаласындағы Табиғи ғылымдар қоғамының мүшесі, сондай-ақ Сигма XI және Phi Beta Kappa сияқты басқа да ғылыми ұйымдардың мүшесі болды.
Carl Henry Eigenmann (March 9, 1863 – April 24, 1927) was a German American ichthyologist of the late nineteenth and early twentieth centuries, who, along with his wife Rosa Smith Eigenmann, and his zoology students is credited with identifying and describing for the first time 195 genera containing nearly 600 species of fishes of North America and South America. Especially notable among his published papers are his studies of the freshwater fishes of South America, the evolution and systematics of South American fishes, and for his analysis of degenerative evolution based on his studies of blind cave fishes found in parts of North America and in Cuba. His most notable works are The American Characidae (1917–1929) and A revision of the South American Nematognathi or cat fishes (1890), in addition to numerous published papers such as "Cave Vertebrates of North America, a study of degenerative evolution" (1909) and "The fresh water fishes of Patagonia and an examination of the Archiplata Archelenis theory" (1909). Eigenmann was an alumnus of Indiana University, an instructor/professor in IU's department of zoology, and an administrator at IU's Bloomington, Indiana, campus for more than forty years. He was also the first dean of the IU graduate school from 1908 to 1927. In addition to his duties at IU, Eigenman was honorary curator of fishes at the Carnegie Museum in Pittsburgh, Pennsylvania, from 1909 to 1918. Eigenmann was elected to the National Academy of Sciences in 1923. He was also a fellow of the American Association for the Advancement of Science, a member and past president of the Indiana Academy of Science, an honorary member of the California Academy of Sciences and of the Sociedad de Ciencias Naturales of Bogotá, Colombia, as well as a member of other scientific organizations, including Sigma XI, a science honorary, and Phi Beta Kappa.
Ерте өмір және білім
Карл Генри Эйгенман 1863 жылдың 9 наурызында Баден Ұлы Герцогтығындағы Флехинген қаласында Филипп пен Маргарета (Либ) Эйгенман отбасында дүниеге келді. 1877 жылы он төрт жасында ол бір туысымен бірге АҚШ-қа эмиграциялап, Индиана штатының Рокпорт қаласына қоныстанды. 1879 жылы он алты жасында Эйгенман Индиана штатының Блумингтон қаласындағы Индиана университетіне заң, латын және грек тілдерін оқуға түсті. Ол Сигма Чи студенттік қауымдастығының мүшесі болды, содан кейін Дэвид Старр Джорданның биология курсынан кейін зоологияға қызығушылық танытты. Осыдан кейін ол ихтиолог болуға шешім қабылдады. Эйгенман әлі де IU студенті болғанда, оның алғашқы жарияланған мақаласы, "Etheostomatinae қаңқалары туралы ескертулер", Джорданмен бірлесіп жазылып, 1885 жылы Ұлттық мұражайдың еңбектерінде жарияланды. "Америка суларында табылған Diodontidae тұқымдары мен түрлеріне шолу", Эйгенманның жеке жазған көптеген мақалаларының біріншісі, 1886 жылы, оған жиырма үш жас толғанда, Нью-Йорк ғылым академиясының жылнамасында жарияланды.
Carl Henry Eigenmann was born on March 9, 1863, in Flehingen, Grand Duchy of Baden, to Philip and Margaretha (Lieb) Eigenmann. In 1877, at the age of fourteen, he emigrated to the United States with an uncle and settled in Rockport, Indiana. In 1879, at the age of sixteen, Eigenmann enrolled at Indiana University in Bloomington, Indiana, intending to study law, Latin, and Greek. He became a member of Sigma Chi fraternity and then became interested in zoology after taking a biology course under David Starr Jordan. He then decided to pursue a career as an ichthyologist. While Eigenmann was still at student at IU, his first published paper, "Notes on skeletons of Etheostomatinae", co authored with Jordan, was published in the Proceedings of the National Museum in 1885. "A review of the genera and species of Diodontidae found in American waters", the first of many papers that Eigenmann authored on his own, was published in the Annals of the New York Academy of Science in 1886, when he was twenty three years old.
Неке және отбасы
Өзінің IU профессоры Дэвид Старр Джордан арқылы Эйгман Калифорнияның Сан-Диего қаласынан келген бұрынғы IU студенті Роза Смитпен танысты. Эйгман Смит Сан-Диегода тұрып жатқан кезде онымен хат алмасып, Калифорнияға сапар шекті, онда бұл жұп 1887 жылғы 20 тамызда Смиттің үйінде үйленді. Роза Смит Эйгман, өзі де ихтиолог болған, күйеуімен бірнеше зерттеу жобаларында ынтымақтастық етті, бірақ 1893 жылы отбасылық жауапкершіліктерге байланысты жеке зерттеулерін тоқтатты; алайда, ол күйеуінің ғылыми еңбектерін редакциялауды жалғастырды. Эйгманн отбасының бес баласы болды. Ең үлкені, Люкреция Маргарета Эйгман (1889), психикалық мүгелектігіне байланысты күтімге мұқтаж болды; олардың ұлы, Теодор Смит Эйгман (1893–1970), 1918 жылы армияда қызметтенгеннен кейін психиатриялық емханаға жатқызылды. Қалған үш Эйгман баласы кәсіби мансапқа ие болды. Шарлотта Элизабет Эйгман (1891–1959) Стэнфорд университетін бітіріп, редакторлық қызметпен айналысты. Адель Роза (Эйгенман) Эйлер (1896–1978) 1918–19 жылдары Оңтүстік Америкаға Ирвин экспедициясына әкесімен бірге қатысып, 1921 жылы Индиана университетінен медицина ғылымдарының мамандығы бойынша білім алды. Кейіннен Адель Джон Оливер Эйлерге тұрмысқа шығып, олар Сан-Диегоға көшіп кетті. Олардың кішкентай қызы, Миссури университетінің түлегі Тора Мари Эйгман (1901–1968), жазушы болды.
Through his IU professor, David Starr Jordan, Eigenmann met Rosa Smith, a former IU student from San Diego, California, who was already becoming known for her work on West Coast fishes. Eigenmann corresponded with Smith while she was living in San Diego, and traveled to California, where the couple married at Smith's home on August 20, 1887. Rosa Smith Eigenmann, also an ichthyologist, collaborated with her husband on several research projects after their marriage, but discontinued her own research pursuits in 1893, due to family responsibilities; however, she continued to edit her husband's research papers. The Eigenmanns had five children. Lucretia Margaretha Eigenmann (1889– ), the eldest, was mentally disabled; their son, Theodore Smith Eigenmann (1893–1970), was eventually institutionalized after serving in the army in 1918. The three other Eigenmann children pursued professional careers. Charlotte Elizabeth Eigenmann (1891–1959) graduated from Stanford University and pursued an editorial career. Adele Rosa (Eigenmann) Eiler (1896–1978) accompanied her father on the Irwin Expedition to South America in 1918–19 and received a medical degree from Indiana University in 1921. Adele later married John Oliver Eiler, and they moved to San Diego. Their young child, Thora Marie Eigenmann (1901–1968), a graduate of the University of Missouri, became a writer.
Мансап
1887 жылы, үйленгеннен кейін көп ұзамай Эйгенманндар Гарвард университетіне барып, бір жыл бойы балықтардың жинақтарын зерттеді. Олардың алғашқы бірлескен жарияланымдарының бірі – «Калифорния Ғылым академиясының мәліметтерінде» (1888) жарық көрген «Камбридждегі Салыстырмалы зоология мұражайындағы үлгілер туралы ескертпелермен бірге Gobiidae және Callionymidae американдық түрлерінің тізімі»; «Оңтүстік Американың Nematognathi туралы алдын ала ескертпелер» («Калифорния Ғылым академиясының мәліметтері», 1888) және «Оңтүстік Американың Nematognathi» («Американдық Табиғаттанушы», 1888). Бұл мақалалар сериясы «Эйгенман және Эйгенман» авторларын АҚШ-та және Еуропада кеңінен таныстырды. Эйгенманндар Оңтүстік Америка балықтарын зерттеу және жазуды жалғастырды. Басты еңбектерінің қатарында – Калифорния Ғылым академиясының басылымы үшін жарық көрген «Оңтүстік Американың Nematognathi немесе сом балықтарын қайта қарау» (1890) және «Оңтүстік Американың тұщы су балықтарының каталогы» (1892) – бұл еңбек АҚШ Ұлттық мұражайының мәліметтерінде жарияланды. 1886–87 жылдары IU-де зоология пәнінің оқытушысы ретінде қырық жылдық еңбек жолын бастаған Эйгенман 1911 жылы Дэвид Старр Джордан Стэнфорд университетінің алғашқы президенті болу үшін IU-ден кеткен кезде Блумингтонға, Индианаға оралды. Эйгенман IU-де Джорданның орнына зоология профессоры болып тағайындалды. IU-де оқытумен қатар, Эйгенман 1892 жылы Индиананың Биологиялық зерттеулер директоры болып тағайындалды және 1895 жылы Индиананың солтүстігінде тұщы су биологиялық станциясын құрды, ол 1920 жылдардың басына дейін станцияның алғашқы директоры болды. Келешектегі зерттеулер Индиана, Кентукки, Техас, Миссури және Кубада кездесетін соқыр омыртқалыларға, соның ішінде үңгір балықтары мен саламандраларға бағытталды. 1906–07 жылдары Фрайбург университетіне жасаған сапарынан кейін Эйгенман 1908 жылы IU аспирантурасының алғашқы деканы болып тағайындалды және 1927 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымда қалды. IU-де болған кезінде Эйгенман 1909 жылдан 1918 жылға дейін Пенсильвания штатының Питтсбург қаласындағы Карнеги мұражайында балықтардың құрметті кураторы болып қызмет етті. 1906 жылы ол Джон К. Браннердің Бразилияға жасаған экспедициясына қатысуға шақырылды. Эйгенман қатыса алмады, бірақ Браннердің білімінен пайда көру мүмкіндігін жібергісі келмеді. Ол Карнеги мұражайының Уильям Джейкоб Холландты Индиана университетінің студенті Джон Д. Хасманды өзінің орнына демеушілік етуге көндірді. Хасман 1907 жылы Бразилияға кешігіп келді, бірақ үйге оралған кезде Браннермен кездесіп, одан көптеген құнды ақпарат алды. Хасман 1910 жылы Гарвардтың Агасзиз коллекциясынан кейін екінші орынды иеленген балық коллекциясымен оралды. 1907 жылы ол Оңтүстік Америкаға сапарға шығу үшін Карнеги мұражайынан қолдау алды. Эйгенман 1908 жылдың 6 қыркүйегінде Гвиананың Джорджтаун қаласына келді, осы күні Карнегидің Британдық Гвиана экспедициясы басталды. Олар 25 000 мың үлгімен АҚШ-қа оралды, нәтижесінде 28 жаңа тұқым және 128 жаңа түр сипатталды. Сонымен қатар, Эйгенманның далалық зерттеулерінен алынған екі маңызды еңбегі Гайанадан оралғаннан кейін жарияланды: «Солтүстік Американың үңгір омыртқалылары, дегенеративті эволюцияны зерттеу» (1909) және «Патагонияның тұщы су балықтары және Архиплата Археленис теориясын зерттеу» – бұл еңбек Принстон университетінің Патагонияға жасаған экспедицияларының есептерінің үшінші томында (1896–1899, 1909) жарық көрді. Эйгенман кейіннен Оңтүстік Америкаға сапарлар жасады, оның ішінде Колумбияға (1912) (оны жерсінді).
In 1887, shortly after their marriage, the Eigenmanns went to Harvard University, where they spent a year studying the collections of fishes The first of their first co authored publications included "A list of the American species of Gobiidae and Callionymidae, with notes on the specimens contained in the Museum of Comparative Zoology, at Cambridge, Massachusetts," in the Proceedings of the California Academy of Sciences (1888); "Preliminary notes on South American Nematognathi" in the Proceedings of the California Academy of Sciences (1888); and "South American Nematognathi" in the American Naturalist (1888). This series of papers also made the "Eigenmann and Eigenmann" authors well known in the United States and in Europe. The Eigenmanns also continued to research and write about South American fishes. Major works included A revision of the South American Nematognathi or cat fishes (1890) for a California Academy of Sciences publication and another of their co authored works, "A catalogue of the fresh water fishes of South America" (1892), that appeared in the Proceedings of the U. S. National Museum. Eigenmann, who began his forty year career at IU as an instructor of zoology in 1886–87, returned to Bloomington, Indiana, in 1891, when David Starr Jordan left IU to become the first president at Stanford University. Eigenmann was appointed as Jordan's replacement at IU as a professor of zoology. In addition to teaching at IU, Eigenmann was named director of the Biological Survey of Indiana in 1892 and founded a freshwater biological station in northern Indiana in 1895, serving as the first director of the station until the early 1920s. Subsequent explorations focused on the blind vertebrates, including cave fishes and salamanders, found in Indiana, Kentucky, Texas, Missouri, and Cuba. After a trip to the University of Freiburg in 1906–07, Eigenmann was named the first dean of the IU graduate school in 1908, and retained the post until his death in 1927. While he remained at IU, Eigenmann also served from 1909 to 1918 as honorary curator of fishes at the Carnegie Museum in Pittsburgh, Pennsylvania. In 1906, he received an invitation to join John C. Branner on an expedition to Brazil. Eigenmann could not attend but he did not want to miss the opportunity to gain from Branner's knowledge. He convinced William Jacob Holland with the Carnegie Museum to sponsor Indiana University student John D. Haseman in his stead. Haseman was late getting to Brazil in 1907 but met Branner as he was returning home and was given much valuable information. Haseman returned home in 1910 with a collection of fishes second only in size to Harvard's Agassiz collections. In 1907 he secured support from the Carnegie Museum for a trip to South America. Eigenmann arrived in Georgetown, Guyana, on September 6, 1908, when the Carnegie British Guiana Expedition began. They returned to the United States with 25,000 specimens, resulting in the description of 28 new genera and 128 new species. In addition, two of Eigenmann's important works from his field research were published after his return from Guyana: "Cave Vertebrates of North America, a study of degenerative evolution" (1909) and "The fresh water fishes of Patagonia and an examination of the Archiplata Archelenis theory" in volume three of Reports of the Princeton University expeditions to Patagonian 1896–1899 (1909). Eigenmann made subsequent trips to South America that included Colombia (1912)(where he caught malaria)
Кейінгі жылдар
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Эйгман АҚШ-та қалып, бұрынғы экспедициялары туралы есептер жазуға уақыт жұмсады. IU-дегі әкімшілік міндеттерімен қатар, Эйгман IU-дегі университет зертханасында және Питтсбургтегі Карнеги мұражайында жұмыс істеді. Оның бес томдық шедеврі «The American Characidae» еңбегінің алғашқы екі томы 1917 және 1918 жылдары, ал үшінші томы 1921 жылы жарық көрді. Денсаулығының нашарлауына байланысты соңғы екі томның қолжазбалары 1925 жылы Джордж С. Майерстің көмегімен аяқталды. Соңғы екі том ол қайтыс болғаннан кейін, 1927 және 1929 жылдары жарық көрді. 1918–1919 жылдары Оңтүстік Америкаға жасаған соңғы сапарының биіктігі оның денсаулығын нашартып, жылдар бойы төмендеуге алып келді. Өзіндік далалық зерттеулер жүргізе алмайтын Эйгман соңғы жылдары жас әріптестеріне өздерінің саяхаттарын ұйымдастыруға көмектесіп, студенттерінің ішінде Натан Эверетт Пирсонды Солтүстік Американың Атлантикалық жағалауына экспедицияларға жіберді. Оның денесі Сан-Диегода жерленген. Оның Оңтүстік Америкадағы тұщы су балықтарын зерттеуге, Оңтүстік Америка балықтарының эволюциясы мен систематикасына қатысты жарияланған еңбектері, сондай-ақ Солтүстік Америка мен Кубаның кейбір аймақтарында кездесетін соқыр үңгір балықтарын зерттеуге негізделген дегенеративтік эволюцияны талдауы ерекше атап өтуге лайық. Эйгман Калифорния Ғылым академиясының басылымындағы соқыр үңгір балықтарын зерттеу нәтижесінде «көр түсінің төмендеуі мен соқырлықтың дегенеративтік қасиеттері, олар ортаға бейімделгенде мұра болып қалады» деген қорытындыға келді. Эйгманның студенттері оны «шабылданатын оқытушы» ретінде еске алады, ол студенттерді «өздері үшін жаңалықтар табуға» ынталандырды.
During World War I Eigenmann remained in the United States, where he spent his time writing up reports on his previous expeditions. In addition to his administrative duties at IU, Eigenmann worked in the university laboratory at IU and at the Carnegie Museum in Pittsburgh. The first two parts of his five volume masterwork, The American Characidae, were published in 1917 and 1918; volume three was published in 1921. Due to his failing health, manuscripts for the final two volumes were completed in 1925, with the assistance of George S. Myers on the final volume. The last two volumes were published posthumously in 1927 and 1929, respectively. The high altitude of his final trip to South America in 1918–19 weakened his health and began years of decline. No longer able to conduct field research on his own, Eigenmann spent his later years assisting younger colleagues in mounting their own trips and sent some of his students, including Nathan Everett Pearson, on expeditions to the Atlantic slope of North America. his remains are interred in San Diego. Especially notable are his published papers relating to his studies of the freshwater fishes of South America, the evolution and systematics of South American fishes, and for his analysis of degenerative evolution based on his studies of the blind cave fishes found in parts of North America and in Cuba. Eigenmann the California Academy of Sciences' publication, s studies of blind cave fishes led him to conclude that "the degenerative characteristics of subdued coloration and of blindness become inherited when they have adaptive environmental value." Eigenmann's students remembered him as an "inspiring teacher" who encouraged students to "find things for themselves."
Құрметтер мен сыйлықтар
Эйгманн көптеген ғылыми ұйымдардың мүшесі болды, оның ішінде Америка географиялық қоғамы және Америка табиғаттанушылар қоғамы сияқты ұйымдар бар. Ол сондай-ақ Америка ғылымын дамыту қауымдастығының мүшесі, Индиана ғылым академиясының мүшесі және бұрынғы президенті, Калифорния ғылым академиясының құрметті мүшесі, сонымен қатар Колумбияның Богота қаласындағы Табиғат ғылымдары қоғамының (Sociedad de Ciencias Naturales) мүшесі болды. Бұған қоса, Эйгманн ғылыми құрметті ұйым Sigma XI және Phi Beta Kappa мүшесі еді. 1917 жылы Америка философиялық қоғамына, ал 1923 жылы Ұлттық ғылым академиясына сайланды. Astroblepus eigenmanni – Eigenman атымен аталатын Astroblepidae тұқымдасына жататын сом балығының бір түрі. Carlana eigenmanni және Copella eigenmanni балықтары да оның құрметіне аталған.
Eigenmann was a member of numerous scientific organizations, including the American Geographical Society and the American Society of Naturalists, among others. He was also a fellow of the American Association for the Advancement of Science, a member and past president of the Indiana Academy of Science, an honorary member of the California Academy of Sciences, and of the Sociedad de Ciencias Naturales of Bogotá, Colombia. In addition, Eigenmann was a member of Sigma XI, a science honorary, as well as Phi Beta Kappa. He was elected to the American Philosophical Society in 1917 and the National Academy of Sciences in 1923. Astroblepus eigenmanni is a species of catfish of the family Astroblepidae named after Eigenman. The fish Carlana eigenmanni is named after him. The fish Copella eigenmanni is named after him.
Эйгманн залы
1970 жылы Индиана университетінің Блумингтон кампусындағы жаңадан салынған жатақхана ғимараты, Эггерс & Хиггинс жобалаған және Индиана штатының Монро округындағы ең биік ғимарат болуы тиіс болған, Карл Х. Эйгманның атымен аталып, салынды. 1998 жылға дейін бұл жатақхана аспиранттар мен жиырма бір жастан асқан немесе шетелдік студенттерге арналған. 1998 жылдан бері Эйгманн жатақханасы американдық бакалавр студенттерін де қабылдап келеді.
In 1970, a newly constructed residence hall building on the Indiana University's Bloomington campus, designed by Eggers & Higgins to be the tallest building in Monroe County, Indiana, was named after Carl H. Eigenmann. Until 1998 the residence hall was reserved for the graduate students, as well as other students who were either over the age of twenty one or admitted as foreign students. Since 1998 the Eigenmann Residence Center had housed American undergraduate students as well.