Лондондық "Дрисколл Хаус" жатақ үйінің тарихы

Кіріспе

Лондондық жатақхана

Дрисколл Хаус – Англияның Лондон қаласында, Нью-Кент-роудтың 172-үйінде орналасқан ғимарат, ол 1913 жылдан бері жатақхана ретінде қызмет етеді. Ғимарат Нью-Кент-роудтың оңтүстік жағында, Бриклайерс Армс эстакадасы мен Элефант-энд-Касл станциясының арасында орналасқан және Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі институционалдық барокко стилінің көрнекті мысалы болып табылады.

Ада Льюис үйі

1913 жылы "Ада Льюис үйі" деп ашылғанда, ол Лондон қаласындағы әйелдерге арналған аз ғана тұрғын үйлердің бірі болды. Салтанатты ашылу рәсімін Аргилл герцогинясы Луиза ханшайым жүргізді, ал ғимарат қайырымдылықпен айналысқан Сэмюэл Льюистің әйелі Ада Льюис есімімен аталды.

Дрисколл үйі

Құрылысты ақырында 1965 жылы Кройдон қаласындағы Халықаралық тіл клубының негізін қалаушы Теренс Дрисколл сатып алды. Ол ғимаратты өзінің атымен атады, ал кейіннен ғимараттың алдына екі тақташа орнатылды. Олар екі дүниежүзілік соғыста қаза болған 335 451 ер және әйелдің (сол жақтағы тақташа) және 292 131 американдықтардың (оң жақтағы тақташа) естелігіне арналған. Тақташалар 1995 жылдың 13 тамызында ашылды. Сол жақтағы тақташаны Дрисколл мырза, ал оң жақтағы тақташаны 1994-1997 жылдар аралығында Ұлыбританиядағы АҚШ елшісі болған адмирал Уильям Джеймс Кроудың өкілі ашты. Мейрамханада 200-ге жуық төсек-орын болды. Типик бір бөлмеде төсек, гардероб және комод болды, бірақ бұл әртүрлі болды, кейбір бөлмелерде гардероб болмады, ал кейбіреулерінде шағын орынға үш гардероб сығысып тұрды. Ортақ жуынатын бөлмелер мен дәретханалар болды. Мейрамхананың интерьері 1913 жылдан бері көп өзгермеген, теледидар бөлмелері мен қонақ бөлмелерінің қабырғалары жасыл және қызыл плиткамен қапталған. Мейрамханада фортепианолар болды, ал төменгі қабатта ас үй, кішкентай асхана, ұзын үстелдері бар үлкен асхана, үстел теннисі залы және кір жуатын бөлме орналасқан, онда кір жуу машинасы да болды. Жылдар өте келе болған бір маңызды өзгеріс – 1978 жылдың басындағы саясаттың өзгеруі болды, соның арқасында әйелдермен қатар ерлер де қабылданатын болды. Бірақ бір қабат әйелдерге арналған, және ер адамдардың тіпті сол қабаттың дәлізінде көрінуіне де қарсылық білдірілді. Мейрамхананың бағасы арзан болды. Мысалы, 2007 жылы мейрамхана жабылғанға дейін бір бөлмеге түнгі 30 фунт / аптасына 150 фунт төленді, соның ішінде әр апта күні таңғы ас пен кешкі ас, сенбі және жексенбі күндері таңғы ас, түскі ас және кешкі ас, бұл Лондонның ең арзан, мүмкін ең арзан жатақханасы болды. (1984 жылы күніне 10 фунт, аптасына 50 фунт болған). Мейрамханада қысқа және ұзақ мерзімді тұруға болады. Бірнеше тұрғындар онда ұзақ жылдар бойы тұрды, соның ішінде бір әйелдің елу жылдан бері сол жерде тұрғаны айтылды. Бір кезде мейрамхана 210 елден келген 50 мың қонақты қабылдағанын мәлімдеді. Мистер Дрисколл мейрамхананы басқаруды қолға алғаннан кейін, Дрисколл үйіне көптеген діни суреттер мен басқа да діни заттар қосылды. Бұл заттарды Дрисколл мырза әйеліне деген құрметтің белгісі ретінде қосыпты, ол, көрінеу, берілген рим католигі болған. Апталық сөздерінің бірінде Дрисколл мырза бірнеше жыл бұрын, ол әлі де Ада Льюис үйі болғанда, бір тұрғыны өз бөлмесінде Мәриям Ананың көрінісін көргенін айтқан. Ол тұрғындарды бөлмелеріне қарама-қарсы жынысты адамдарды шақыруға құмар болғанда осыны еске алуға шақырды. Тіпті соңғы жылдары да Теренс Дрисколл күн сайын мейрамхананың қабылдау бөлмесінде жұмыс істеді, онда шоколадтар және т.б. сататын шағын дүкен, сондай-ақ Дрисколлдың өзінің суреті бар пошта карточкалары болды. Сонымен қатар, Дрисколл мырза апта сайын мейрамханада жексенбі күнгі түскі ас кезінде сөз сөйлейтін, онда әдеттегі хабарламалардан басқа, бұрынғы тұрғындардан жаңалықтар, сондай-ақ әлемдегі қазіргі мәселелер туралы пікірлер айтылатын. Ал Рождество күні Дрисколл мырза Санта-Клаус болып киініп, Рождество күнгі түскі асқа қатысатын, содан кейін сыйлықтар таратылып, ән-күйлер шырқалатын. 2003 жылы жарық көрген "Do Not Pass Go" кітабында Тим Мур Лондондағы барлық Монополия алаңдарына сапар шеккенін баяндады. Ол өзінің сапарын "Олд Кент Роуд" деген жерде аяқтаған кезде, ол Дрисколл үйінде тұруға тырысады, бірақ мистер Дрисколл оны үйден шығарып жібереді, өйткені жатақхана тек шетелдік студенттерге арналған. Мурдың исландиялық әйелі Бирна Дрисколл үйінде бір түн тұруға болады. 2005 жылдың қарашасында 93 жастағы Теренс Дрисколл азық-түлік гигиенасын бұзғаны үшін Камбервелл Грин Магистратура сотында 16000 фунт стерлинг айыппұл төледі. Ол сотқа Дрисколл үйін жақында 1 миллион фунттан астамға сатқанын айтты. 2005 жылдың желтоқсанында Саутварк кеңесі Дрисколл үйін қиратып, 91 қолжетімді үйге қайта құру туралы Удзима тұрғын үй қауымдастығы мен Oracle Homes-тің жоспарлау өтінімін қабылдамады. 2006 жылдың наурыз айында жергілікті үгіт-насихат тобы Дрисколл үйін ескерткіш ғимарат деп жариялауға өтініш берді. Дрисколл үйі сол айдың соңында жабылуы тиіс еді, бірақ жобалау өтініші қабылданбағандықтан және ескерткіш мәртебеге өтінімді күтіп тұрғандықтан, мейрамхана тағы үш жыл ашық қалуды жоспарлады. Кейінірек 2006 жылы Дрисколл үйі ІІ дәрежелі ескерткіш ғимарат деп жарияланды. Теренс Дрисколл өзінің соңғы апталарына дейін Дрисколл үйін басқаруда белсенді болды және өзінің 95 жасқа толған мерекесін ғимаратта атап өтті. Ол 2007 жылдың маусым айында 95 жасында қайтыс болды. Оның жерлеу рәсімі 2007 жылдың 4 шілдесінде Саутворк соборында өтті, оған алпыстан астам адам қатысты. Қызмет кезінде немересі Саймон Шилстон Иоанн жазбасынан бір үзіндіні оқыды. Саутворк соборының деканы сөз сөйлегенде, оқылымнан Христос сөздерін атап өтті: "Менің үйімде көп тұратын жерлер бар". "Бұл әсіресе маңызды, өйткені Терри Дрисколлтың өмірінің көп бөлігі мейрамханасына және мүмкіндігінше көп адамды қабылдауға арналған". Теренс Дрисколл үш қыз, бір ұл және бір немересін қалдырып қайтыс болды. Солтүстік Саутварк және Бермондси округінің депутаты Саймон Хьюз құрмет көрсетті. Ол былай деді: "Теренс Дрисколл – біздің округімізде көп жылдар бойы ерекше мейрамхананы басқарған керемет тұлға болды. Оны бүкіл әлемнен келген көптеген адамдар сағынады және Саутваркта оның сияқты адамы енді болмайды".

The building was eventually bought in 1965 by Terence Driscoll, founder of the International Language Club in Croydon. He renamed the building after himself, and two plaques were later added to the front of the building in remembrance of the 335,451 men and women of the Commonwealth (left plaque) and the 292,131 Americans (right plaque), who gave their lives in the two World Wars. The plaques were unveiled on 13 August 1995. The left plaque was unveiled by Mr Driscoll, and the right plaque was unveiled by representative of Admiral William James Crowe, US Ambassador to the UK from 1994 to 1997. The hotel had around 200 beds. The typical single room had a bed, wardrobe and chest of drawers, although this varied, with some rooms having no wardrobe and some having three crammed into the small space. There were communal bathrooms and toilets. The interior of the hotel was largely unchanged since 1913, with green and red tiled walls in the television rooms and lounges. The hotel had pianos, and on the bottom floor there was the kitchen, small dining room, large dining room with long tables, a table tennis room, and a laundry room complete with mangle. One major change that did occur over the years was that early in 1978, the policy was changed so that male as well as female guests were accepted. One floor was however reserved for female guests, and it was frowned on for men even to appear in the corridors of that floor. The hotel's rates were cheap. For example, up until the hotel's closure in 2007, a single room cost just £30 per night / £150 per week, including breakfast and evening meal per weekday, and breakfast, lunch and evening meal per day on Saturday and Sunday, which made it one of the cheapest, if not the cheapest, accommodation London. ( In 1984, it was £10 per day and £50 for a week.) The hotel offered short term and long term accommodation. Several residents had lived there long term, including one woman who was believed to have been there fifty years. At one time, the hotel stated that over the years 50,000 guests from 210 different countries had stayed there. After Mr. Driscoll took over the hotel, Driscoll House included a large number of religious paintings and other religious artefacts. These, it was said, were added by Mr. Driscoll as a loving gesture to his wife, who was, apparently, a devout Roman Catholic. In one of his weekly addresses, Mr. Driscoll reported that many years earlier, when it was still the Ada Lewis House, a resident had reported having a vision of the Virgin Mary in her room. He encouraged residents to remember this whenever they were tempted to entertain members of the opposite sex in their rooms. Even in his latter years, Terence Driscoll worked daily at the hotel reception, which had a small shop selling chocolates, etc., as well as postcards featuring Mr Driscoll himself. Also, Mr Driscoll would give a weekly speech in the hotel at Sunday lunch, which, apart from the usual notices, could include news from past residents, as well as his opinions on some issues of current affairs in the world. And on Christmas Day, Mr Driscoll would dress up as Father Christmas and appear at the Christmas Day lunch, whereupon presents would be given out and carols sung. In his 2003 book, Do Not Pass Go, Tim Moore describes his visits to the locations of all the Monopoly squares in London. As he ends his journey at the Old Kent Road, he tries to stay at Driscoll House, but Mr Driscoll turns him away, explaining that the hostel is for foreign students only. Moore's Icelandic wife, Birna, does manage to stay at Driscoll House for one night. In November 2005, Terence Driscoll, then 93 years old, was fined £16,000 at Camberwell Green Magistrates Court for food hygiene violations. He told the court that he had recently sold Driscoll House for more than £1 million. In December 2005, Southwark Council refused a planning application by Ujima Housing Association and Oracle Homes to demolish Driscoll House and redevelop the site into 91 affordable homes. In March 2006, a local campaign group applied to make Driscoll House a listed building. Driscoll House was due to close at the end of that month, but with the refusal of the planning application and the pending application for listed status, the hotel then planned to remain open for another three years. Later in 2006, Driscoll House was designated a Grade II listed building. Terence Driscoll continued to be active in the running of Driscoll House until his very last weeks and celebrated his 95th birthday in the building. He died in June 2007, aged 95. His funeral was held on 4 July 2007 in Southwark Cathedral, and was attended by more than sixty people. During the service, a passage from St John's Gospel was read by grandson Simon Shilston. The Dean of Southwark, commenting on the reading during his address, highlighted Christ's words: 'In my house there are many dwelling places'. "This is especially appropriate in that Terry Driscoll's work throughout most of his life was devoted to his hotel and accommodating as many people as possible." Terence Driscoll died leaving three daughters, a son and a grandson. Simon Hughes, MP for North Southwark and Bermondsey, paid tribute. He said: “Terence Driscoll was a larger than life individual, who ran a unique sort of hotel for many years in our borough. Many people from all over the world will miss him and certainly there will not be his sort of gentleman active in public life in Southwark again.”

Дрисколл үйі мистер Дрисколлдың жерлеу рәсімінен кейін демалыс күндері жабылды.

Лондонға демалыс

Үлкен жөндеуден кейін ғимарат 2012 жылдың тамызында Rest Up London деген атпен жатақхана ретінде қайта ашылды. Ғимараттың өзі әлі де Дрисколл үйі деп аталады. Жаңа жатақхана ескі Дрисколл үйінің декорындағы кейбір элементтерін сақтап қалды, соның ішінде ортақ аймақтардағы бастапқы плиткаларды және бұрынғы телезалдардағы "BBC1" және "BBC2" есік тақтайшаларын: Теренс Дрисколлдың кезінде әрбір зал бір арнаны қарау үшін белгіленген, оны өзгерту мүмкін емес еді.