Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сандра Фельдман (Абрамовиц; 13 қазан 1939 – 18 қыркүйек 2005) – американдық педагог және еңбек қозғалысының қайраткері, 1997 жылдан 2004 жылға дейін Американдық мұғалімдер федерациясының (AFT) президенті қызметін атқарды.
Sandra Feldman ( Abramowitz; October 13, 1939 – September 18, 2005) was an American educator and labor leader who served as president of the American Federation of Teachers (AFT) from 1997 to 2004.
Ерте өмір
1939 жылы Бруклиндегі Кони-Айлендте (Нью-Йорк) Сандра Абрамовиц дүниеге келді. Оның әкесі сүт сатушы, сонымен қатар скрипкада ойнайтын, бірақ жұмысының ауыртпалығынан саусақтары қатая берген соң, музыка ойнаудан қол үзді. Анасы нан пісіретін дүкенде жартылай күн жұмыс істеді, бірақ көбінесе ауырып жүреді. Абрамовицтер отбасы өте кедей болды; Сандра мен оның екі бауыры бастапқыда жалданған үйлерде өсті, бірақ отбасының қаржылық жағдайы нашарлаған кезде мемлекеттік тұрғын үйге көшіп кетті. Ол Нью-Йорк қаласының мемлекеттік білім беру жүйесіндегі Джеймс Мэдисон орта мектебінде оқыды. Бруклин колледжіне (сол кезде оқу тегін болған) түсіп, ағылшын әдебиетін зерттеді. Ол социалистік саясатқа және Азаматтық құқықтар қозғалысына белсенді қатысты. 17 жасында азаматтық құқықтар қозғалысының белсендісі Баярд Растинмен танысты, ол оның ұстазы мен жақын досы болды. Азаматтық құқықтар қозғалысындағы алғашқы жылдары Фельдман Мэриленд штатындағы Говард Джонсон мейрамханаларын біріктіру жұмысына қатысты. Көп ұзамай ол Гарлемдегі Нәсілдік теңдік конгресінің жұмыспен қамту комитетінің төрағасы болды. Ол бірнеше "Азаттық саяхатына" қатысып, екі рет тұтқындалды. 1958 жылы Бруклин колледжінің әдеби журналында жұмыс істеп жүргенде Пол Фельдманмен танысып, үйленді. Пол Фельдман кейіннен "Жаңа Америка" социалистік журналының редакторы және Социалистік партияның ұлттық атқару комитетінің мүшесі болды. 1975 жылы олар ажырасып кетті. Олардың балалары болмады. 1980 жылы ол Нью-Йорк қалалық коалициясының бұрынғы президенті Артур Х. Барнсқа үйленді, ол екі баланың әкесі болды.
Born Sandra Abramowitz in Coney Island in Brooklyn, New York, in 1939, her father was a milkman who played violin until work made his fingers too thick and calloused to play music. Her mother worked part time in a bakery, but was often ill. The Abramowitz family was extremely poor; at first, Sandra and her two siblings grew up in a tenement, although the family eventually moved into public housing as their finances worsened. She attended James Madison High School in the New York City public school system. She entered Brooklyn College (which at the time offered free tuition), where she studied English literature. She became active in socialist politics and the Civil Rights Movement. When she was 17 years old, she met civil rights activist Bayard Rustin, who became her mentor and close friend. During her early years in the Civil Rights Movement, Feldman worked to integrate Howard Johnson's restaurants in Maryland. She soon became employment committee chairwoman of the Congress of Racial Equality in Harlem. She also participated in several Freedom Rides, and was arrested twice. In 1958, while working for the Brooklyn College literary magazine, she met and married Paul Feldman. Paul Feldman later became editor of the socialist magazine "New America" and a member of the Socialist Party's national executive committee. The couple divorced in 1975. They had no children. In 1980, she married Arthur H. Barnes, former president of the New York Urban Coalition, who was the father of two children.
Оқытушылық мансап
1962 жылы мектепті бітіргеннен кейін Фельдман алты ай бойы Шығыс Гарлемдегі мемлекеттік мектепте үшінші сынып мұғалімінің орнына уақытша жұмыс істеді. Бірақ ол өзінің жеткілікті дайындықпен қамтамасыз етілмегенін түсінді және 1963 жылы аспирантураға түсті. 1963 жылдан 1966 жылға дейін Фельдман Нью-Йорк университетінде әдебиет бойынша магистр дәрежесін алу үшін оқыды. Ол азаматтық құқықтар қозғалысына белсенді қатысып, 1963 жылы Вашингтонда жұмыс пен бостандық үшін өткен шеруге қатысты. Аспирантурада оқып жүргенде, Фельдман Нью-Йорк қаласының Төменгі Шығыс бөлігіндегі 34-ші мемлекеттік мектепте төртінші сынып мұғалімі болып жұмыс істеді. Ол дереу AFT ұйымына қосылды (мектепте бұл ұйымда тек бір ғана мүше болған). Нью-Йорк қаласының мұғалімдері 1960 жылы ұжымдық келіссөздер жүргізу құқығын алғаннан кейін, ол бір жылдың ішінде мектептің барлық қызметкерлерін ұйымдастырды. Осы кезеңде Фельдман сол кездегі Ұстаздар федерациясының ұйымдастырушысы Альберт Шенкермен байланыс жасады.
Upon graduation in 1962, Feldman worked for six months as a substitute third grade teacher in a public school in East Harlem. But she realized she did not have adequate training and entered graduate school in 1963. From 1963 to 1966, Feldman worked to obtain a master's degree in literature at New York University. She continued to be active in the Civil Rights Movement, participating in the March on Washington for Jobs and Freedom in 1963. While in graduate school, Feldman worked as a fourth grade teacher at Public School 34 on the New York City's Lower East Side. She immediately joined the AFT (which had only one other member at the school). When New York City teachers won collective bargaining rights in 1960, she organized the entire school staff within a year. During this time, Feldman became an associate of Albert Shanker, then an organizer for the United Federation of Teachers.
Кәсіподақ мансабы
1966 жылы Растиннің ұсынысы бойынша Шэнкер (қазір UFT-тің атқарушы директоры) Фельдманды толық уақытты далалық өкіл ретінде жұмысқа алды. Келесі тоғыз жыл ішінде Фельдман кәсіподақтың атқарушы директоры болды және оның қызметкерлерін басқарды. 1983 жылы ол оның хатшысы (жергілікті ұйымдағы екінші ең беделді лауазым) болып сайланды. UFT штабында жұмыс істеген екі жылдың ішінде Фельдман Оушен Хилл Браунсвилл ереуілінде маңызды рөл атқарды. Нью-Йорк қаласы Оушен Хилл Браунсвилл ауданын Бруклиндегі үш децентрализацияланған мектеп округінің бірі деп белгіледі, бұл азшылық қауымдастығына мектеп мәселелерінде көбірек қатысу мүмкіндігін беру мақсатында жасалды. Көптеген сарапшылар децентрализациялық тәжірибе – алдасқандық екенін айтты: Оушен Хилл Браунсвиллдің кедейлікпен күресіп жатқан оқушыларына қосымша ресурстарсыз білім беруде елеулі жетістіктерге қол жеткізу мүмкін емес, бірақ қала ешқандай көмек көрсетпеді. Дағдарыс Оушен Хилл Браунсвилл басқару кеңесінің 13 мұғалімді децентрализациялық тәжірибені саботаж жасады деген айыппен жұмыстан босатқан кезде басталды. Шэнкер нақты айыптаулар қойылсын және мұғалімдерге өздерін қорғауға заңмен кепілденген процедуралық тәртіпте мүмкіндік берілсін деп талап етті. Оушен Хилл Браунсвилл кеңесін қолдағандар мен UFT-ті қолдағандар арасында ұзаққа созылған тартыс туды. 1968 жылдың 9 қыркүйегі мен 17 қарашасы аралығында бірнеше заңсыз ереуілдер болды. Жергілікті мектеп басшылығын қолдағандардың көпшілігі нәсілдік қорлауларға жүгінді. Шэнкерді нәсілшіл деп айыптады, ал көптеген афроамерикандықтар UFT-ні «еврейлер басымдығында» деп кінәлады. Фельдман көбінесе ереуілдің ортасында болды. Ол тәуелсіз мектепке қосымша қаржыландыру мәселесі бойынша алғашқы келіссөздерге қатысты, ал Оушен Хилл Браунсвилл директоры Роуди Маккой Фельдманның сол кездегі тәртіптік шараларға қарсылық білдірмегенін мәлімдеді. Көп жағдайда Фельдман Оушен Хилл Браунсвиллдегі UFT-нің өкілдігін жүзеге асырды. Бірақ ол қиын жағдайда болды. Ол газеттерге мақалалар жазып, Нью-Йорк азаматтық бостандықтар одағына, UFT ереуіліне қарсы болған қара нәсілді мұғалімдерге және азшылық топтарынан шыққан ата-аналарға шабуыл жасады – бұл адамдармен ол бірнеше жыл бұрын тығыз байланыста болған. Фельдман ереуілдегі рөліне қатты қайғырды және нәсілдік сезімталдықсыздық туралы айыптаулар оны ренжітті. Шэнкер 1974 жылы AFT президенті болып сайланды, бірақ UFT президенті лауазымын сақтап қалды. 1986 жылы UFT мүшелері Шэнкердің AFT және UFT президенті ретіндегі міндеттерін орындай алмайтынына алаңдады. Оның орнына Фельдман президент болып сайланды.
In 1966, on the recommendation of Rustin, Shanker—now executive director of the UFT—hired Feldman as a full time field representative. Over the next nine years, Feldman became the union's executive director and oversaw its staff. She was elected its secretary (the second most powerful position in the local) in 1983. After just two years on the UFT staff, Feldman played a crucial role in the Ocean Hill Brownsville strike. The city of New York had designated the Ocean Hill Brownsville area of Brooklyn as one of three decentralized school districts in an effort to give the minority community more say in school affairs. Many observers argued that the decentralization experiment was a canard: Little educational advancement for the poverty stricken students of Ocean Hill Brownsville could be achieved without additional resources, yet the city provided none. The crisis began when the Ocean Hill Brownsville governing board fired 13 teachers for allegedly sabotaging the decentralization experiment. Shanker demanded that specific charges be filed and the teachers given a chance to defend themselves in due process proceedings. A protracted fight erupted between those in the community who supported the Ocean Hill Brownsville board and those supported the UFT. A series of illegal strikes occurred between September 9 and November 17, 1968. Many supporters of the local school board resorted to racial invective. Shanker was branded a racist, and many African Americans accused the UFT of being "Jewish dominated". Feldman was often at the center of the strike. She had been involved in early negotiations over additional funding for the independent school, and Ocean Hill Brownsville principal Rhody McCoy alleged that Feldman had not objected to the disciplinary actions at the time they were made. In many respects, Feldman was the UFT's point person on the ground in Ocean Hill Brownsville. But she was in a difficult personal position. She was writing newspaper op eds and giving statements attacking the New York Civil Liberties Union, militant black teachers opposed to the UFT's strikes, and minority parents' groups—people she had worked closely with just a few years before. Feldman was deeply conflicted by her role in the strikes, and hurt by accusations of racial insensitivity. Shanker was elected president of the AFT in 1974, but retained his post as president of the UFT. In 1986, with UFT members concerned that Shanker was unable to attend to his responsibilities as president of both the AFT and UFT, Shanker retired as UFT president. Feldman was elected president in his stead.
АФТ-те қызмет ету мерзімі
Фелдман 1974 жылы AFT вице-президенті болып сайланды, ұлттық одақтың атқарушы кеңесінде және атқарушы кеңестің атқарушы комитетінде қызмет етті. Ол сонымен қатар AFT-тің білім беру мәселелері бағдарламасы мен саясаты кеңесінің төрағасы болды, бұл AFT атқарушы кеңесіне мұғалімдер мәселелері бойынша кеңес беретін конституциялық міндеттелген орган. Шенкер 1997 жылдың ақпанында ми мен өкпе қатерлі ісігінен қайтыс болды. AFT атқарушы кеңесі сол жылдың мамырында Фельдманды президент етіп тағайындады. 1998 жылдың шілдесінде AFT президенті болып сайланды, 1930 жылдан бері кәсіподақтың бірінші әйел президенті болды. Фельдманның ұзақ жылдар бойы кеңесшісі болған Рэнди Вайнгартен UFT президенті болып сайланды. 1997 жылдың мамырында Фельдман AFL-CIO атқарушы кеңесіне сайланды және атқарушы кеңестің атқарушы комитетіне тағайындалды. AFT-нің басшылығымен қызмет еткен кезінде Фельдман сонымен қатар Education International вице-президенті және Халықаралық құтқару комитетінің және Freedom House-тің, сондай-ақ көптеген басқа да қайырымдылық ұйымдары мен қорлардың мүшесі болды. Ол өзінің алғашқы екі жылында бірқатар маңызды қиындықтарға тап болды. Біріншісі – Ұлттық білім беру қауымдастығымен (NEA) бірігу туралы ұсынысқа қатысты дауыс беруді бақылау. 1960 жылдан бері бірігу туралы ұсыныстар айтылып келді, бірақ 1995 жылы ол кеңінен таралды. Екі кәсіподақ «рейд жасамауға» келісімге қол қойды, онда олар ондаған жылдар бойы болған қақтығысты басу үшін бір-бірінің жергілікті ұйымдарын рейдке алмауға уәде берді. 1998 жылдың ақпанында AFT атқарушы кеңесінде бірігу шарттары мақұлданды. Бірақ NEA делегаттары келесі шілдеде келісімді қабылдамады, көпшілік делегаттар келісімге дауыс берді, бірақ бірігуді бекіту үшін қажетті үштен екі көпшілікке ие болмады. Фельдман бірігуді қолдауға жалғастырды. Ол бірнеше штаттық және жергілікті бірігу әрекеттерін бақылады, әсіресе Миннесота, Монтана және Флорида штаттарында. AFT және NEA сонымен қатар федералды білім беру саясаты бойынша бірлесіп жұмыс істеуді жалғастырды және үнемі рейдтік келісімді жаңартты. Екінші қиындық – ұйымдастырушылық мәселелер. Фельдман AFT-нің атқарушы вице-президенті, кәсіподақтың басқару құрылымына қосылған алғашқы жаңа атқарушы лауазымды қосу үшін конвенцияның мақұлдауын алды. 1998 жылдың шілде айының соңында AFT-нің денсаулық сақтау бөлімінің 3500 мүшесі, олардың барлығы дерлік Род-Айленд штатында, одақтың жаңа мүшелерді ұйымдастыруға ақша жұмсауға дайындығы туралы келіспеушілікке байланысты одақтан шықты. 1998 жылы Фельдман AFT ұйымы мен басымдықтарын жүйелі түрде қарастырды. 1992 жылы одақ осыған ұқсас тексеру жүргізу үшін «Болашақ комитетін» құрды, ал жаңа «Болашақ II» комитетіне «Болашақ I» есебінің есебін дамыту тапсырылды. Комитет жұмысы 1998 жылдың ортасында басталып, 2000 жылдың басында аяқталды. «Болашақ II» комитетінің 2000 жылдың шілдесінде AFT делегаттарымен бекітілген қорытынды есебінде төрт тармақты жоспар ұсынылды: 1) бүкіл одақта «ұйымдастыру мәдениетін» қалыптастыру, 2) одақтың саяси қолдау шараларын арттыру, 3) AFT мүшелері жұмыс істейтін институттарды нығайту үшін жарнамалық, заңнамалық, қаржыландыру және саяси науқандар сериясына қатысу және 4) AFT-ні демократиялық білім мен адам құқықтарын дамыту үшін қайтадан үйде және шетелде бекіту. Фельдман жоспардың жүзеге асырылуын қамтамасыз ету үшін тез әрекет етті, бірнеше жаңа атқарушы кеңес комитеттерін (оның ішінде алғаш рет Ұйымдастыру комитеті) және жұмыс топтарын құрды және одақтың саяси қорларын жинау бойынша конституциялық және ұйымдастырушылық өзгерістерді іздестірді. AFT 1995 жылы Джон Суиниді AFL-CIO президенті етіп сайлауға қарсы болды. Фельдман Суинидің жаңа ұйымды ұйымдастыру мен шатыр топты қайта құруға ынталандыруға күш салғанмен, ол Суини әкімшілігінің Тимстерлер одағының ішкі саясатына араласуына да қатты және ашық сынға түсті. Фельдманның AFL-CIO атқарушы кеңесіндегі орны 2001 жылдың желтоқсан айында AFT хатшысының қазынашысы Эдвард Дж. МакЭлрой сол органға сайланғанда күшейтілді. 2002 жылдың қазан айында Фельдманның сүт безі қатерлі ісігі бар екені анықталды. Емдеуден кейін ол келесі жылдың басында кәсіподақта толық уақытты жұмысқа оралды. 2003 жылы Фельдман «Балабақша плюс» деп аталатын үлкен білім беру саясатын ұсынды. Бұл бағдарлама балабақшаны үш жастағы балаларға да, балабақшадағы оқу күнін кеңейтуге және балабақшадағы сыныптардың көлемін азайтуға мүмкіндік береді. Мақсаты – балаларды бірінші сыныпқа түсуге жақсырақ дайындау және кедейліктің жас балаларға тигізетін зиянды әсерлерін жеңуге көмектесу. Жақсы қабылданғанына қарамастан, екі жылдан кейін бір ғана штат (Жаңа Мексика) «Балабақша плюс» бағдарламасын қабылдады. 2003 жылдың күзінде Фельдман қайтадан қатерлі ісікке шалдықты. 2004 жылдың наурыз айында ол AFT-нің кезекті екі жылдық конвенциясында президенттік лауазымнан кеткенін жариялады. Эдвард Дж. МакЭлрой, 1992 жылдан бері AFT хатшысының қазынашысы, одақтың келесі президенті болып сайланды. Сандра Фельдман 2005 жылдың 18 қыркүйегінде 65 жасында қайтыс болды. Ол екінші күйеуі Артур Барнс (сақтандыру басшысы), екі баласы, екі немересі, ағасы және қарындасынан қалды.
Feldman had been elected an AFT vice president in 1974, serving on the national union's executive council and the executive council's executive committee. She was also chair of the AFT's Educational Issues Program and Policy Council, a constitutionally mandated body which advised the AFT executive council on teacher issues. Shanker died in February 1997 from brain and lung cancer. The AFT executive council appointed Feldman president in May of that year. She ran for and won election as the AFT's president in July 1998, becoming the union's first female president since 1930. At the UFT, Feldman's long time counsel Randi Weingarten was elected president. In May 1997, Feldman was elected to the AFL CIO executive council and appointed to the executive council's executive committee. During her tenure at the head of the AFT, Feldman also served as a vice president of Education International and was a board member of the International Rescue Committee and Freedom House as well as numerous other charities and foundations. She faced a number of significant challenges in her first two years in office. The first was to oversee a vote concerning a proposed merger with the National Education Association (NEA). Merger had been proposed at various times since the 1960s but had gained ground in 1995. A "no raid" pact was signed by the two unions in which they pledged to not raid one another's locals in an effort to cool off decades of bad blood. Terms of the merger were agreed to and approved by the AFT executive council in February 1998. But NEA delegates rejected the pact the following July, a majority of delegates voting in favor of the agreement but not by the required two thirds majority needed to approve merger. Feldman continued to advocate merger. She oversaw several state and local merger efforts, particularly in Minnesota, Montana and Florida. The AFT and NEA also continued to work together on federal education policy, and renewed their no raid pact regularly. A second challenge was organizational. Feldman pushed for and won convention approval for the addition of an executive vice president for the AFT, the first new executive officer to be added to the union's governing structure in its history. In late July 1998, about 3,500 members of the AFT's health care division, almost all of them in Rhode Island, disaffiliated due to a disagreement about the union's willingness to spend money organizing new members. 1998 also saw Feldman undertake a systematic review of the AFT's organization and priorities. In 1992, the union had established a "Futures Committee" to engage in a similar review, and the new "Futures II" committee was charged with building on the report of the "Futures I" report. The committee's work began in mid 1998 and concluded in early 2000. The "Futures II" committee's final report, approved by AFT delegates in July 2000, advocated a four point plan: 1) building a "culture of organizing" throughout the union, 2) enhancing the union's political advocacy efforts, 3) engaging in a series of publicity, legislative, funding and political campaigns to strengthen the institutions in which AFT members work, and 4) recommitting the AFT to fostering democratic education and human rights at home and abroad. Feldman moved quickly to ensure that the plan was implemented, establishing several new executive council committees (including, for the first time, and Organizing Committee) and task forces and seeking further constitutional and organizational changes to the union's political fund raising efforts. The AFT had opposed the election of John Sweeney as AFL CIO president in 1995. While Feldman supported Sweeney's efforts to encourage new organizing and restructure the umbrella group, she was also sharply and publicly critical of the Sweeney administration's interference in the internal politics of the Teamsters union. Feldman's position on the AFL CIO executive council was strengthened when AFT secretary treasurer Edward J. McElroy was elected to that body in December 2001. Feldman was diagnosed with breast cancer in October 2002. After treatment, she returned to full time work with the union early the next year. In 2003, Feldman proposed a major educational policy initiative, known as "Kindergarten Plus." The program would extend kindergarten to children as young as three years of age, expand the kindergarten school day, and reduce kindergarten class sizes. The goal was to better prepare children for entry into the first grade and help overcome some of the debilitating effects poverty had on young children. Although well received, only one state (New Mexico) had enacted a Kindergarten Plus program two years later. In the fall of 2003, Feldman was again diagnosed with cancer. She announced in March 2004 that she would retire as president of the AFT at its regular biennial convention in July. Edward J. McElroy, secretary treasurer of the AFT since 1992, was elected the next president of the union. Sandra Feldman died on September 18, 2005, at the age 65. She was survived by her second husband, Arthur Barnes (an insurance executive), two stepchildren, two grandchildren, and her brother and sister.