Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістандық кәсіпкер, өнеркәсіпші, экономист және қоғам қайраткері (1882–1953)
Indian businessman, industrialist, economist and public leader (1882 1953)
Налини Ранджан Саркар (1882–25 қаңтар 1953) – үндістандық кәсіпкер, өнеркәсіпші, экономист және қоғам қайраткері. Ол Бенгалияның саяси және экономикалық қайта жаңғыруына зор үлес қосты. Саркар 1948 жылы Батыс Бенгалияның қаржы министрі болды. Саркар комитетінің есебі Үндістан үкіметімен төрт Үндістан технология институтын (IIT) құруға маңызды түрткіс болды.
Nalini Ranjan Sarkar (; 1882–25 January 1953) was an Indian businessman, industrialist, economist, and public leader. He was greatly involved in the political and economic regeneration of Bengal. Sarkar was Finance Minister of West Bengal in 1948. The Sarkar Committee Report was instrumental in the subsequent establishment of the four Indian Institutes of Technology (IITs) by the Government of India.
Ерте өмір, білім және саясатқа кіру
Налини Ранджан Саркар Британдық Үндістанның үлкен Мьменсинг ауданындағы (қазіргі Бангладештің Нетрокона ауданы) Кендуадан шыққан орта таптық қаяшта отбасында дүниеге келген. 1902 жылы Дахадағы Погосе мектебінен кіру емтиханын сәтті тапсырғаннан кейін, ол Дахадағы Джаганнатх колледжіне оқуға түсті. Соңынан ол Калькутта университетінің Калькутта қаласындағы колледжіне оқуға түсті, бірақ қаржылық себептерге байланысты оқуын жалғастыра алмады. Ол Калькуттаға мүлде ақшасыз келді. 1905 жылы Бенгалияның бөлінуінен кейін елді шарлаған ұлтшылдық қозғалысқа белсенді түрде қатысты. Ол Конгресс еріктісі ретінде тіркеліп, достарымен бірге тар, лас бөлмеде тұрды. Көбінесе ол тамақсыз күндер өткізді, таңертеңгі шай мен шаруашылыққа достары мен демеушілерінің үйіне баратын. Батылдық пен жігерлілік оны күшпен ұстады. Ұзақ уақыттан кейін ол Дешбанду Читтаранжан Дастың назарына ілікті, ол оған «Хиндустан кооперативтік сақтандыру» компаниясында шағын жұмыс ұйымдастырды, оның негізін қалаушы төрағасы ақын Рабиндранат Тагор, ал бас атқарушы директоры Сурендранат Тагор болды.
Nalini Ranjan Sarkar was born in a middle class Kayastha family from Kendua of greater Mymensingh district (now Netrokona District, Bangladesh), British India. After passing the Entrance Examination from the Pogose School, Dhaka in 1902, he joined the Jagannath College in Dhaka. Subsequently, he joined the City College, Calcutta, of the University of Calcutta but could not continue his studies for financial reasons. He came to Kolkata penniless. He plunged into nationalist movement which swept over the country in the wake of Partition of Bengal in 1905. He enlisted himself as a Congress volunteer, lived in a dingy mess room huddled together with his friends. Often he had to pass days without food; for morning tea and snacks he would go to houses of his friends and patrons. Courage and fortitude sustained him. He soon came to the notice of Deshbandhu Chittaranjan Das who arranged for him a petty job in Hindustan Cooperative Insurance of which poet Rabindranath Tagore was the Founder Chairman and Surendranath Tagore the chief executive.
Мансап
Саркер Сурендранат Банерджи, Теж Бахадур Сапру, Мотилал Неру, Махатма Ганди, Рабиндранат Тагор және Читтаранжан Даспен тығыз байланыста болды. Олардың барлығы оның ұлтшылдық және экономикалық тәуелсіздік туралы идеяларын қалыптастырды. 1905 жылы Бенгалияны бөлуге қарсы қозғалысқа қатысты. Кейінгі жылдары Гандидің зорлықсыздық идеяларының ықпалымен 1920 жылы Ынтымақтастықтан бас тарту қозғалысына қатысты. 1920-жылдардың басында С.Р. Дас және Мотилал Неру «Сварадж» партиясын құрғанда, ол оған қосылып, көп ұзамай оның жетекшілерінің бірі болды. Сонымен қатар ол Бенгал провинциялық конгресс комитетінің мүшесі болды. 1923 жылдан 1930 жылға дейін және 1937 жылдан 1946 жылға дейін Бенгал заң шығару кеңесінің мүшесі болды, сондай-ақ Бенгалиядағы парламенттік «Сварадж» партиясының бас қамшысы қызметін атқарды. 1928 жылы Калькуттада өткен Индия Ұлттық Конгресінің сессиясында ол осы оқиғаға арналған көрменің хатшысы болды. Ол Бенгалиядағы Индия Ұлттық Конгресінің маңызды тұлғаларының бірі болды. Ол, Бидхан Чандра Рой, Нармал Чандра Чандр, Сарат Чандра Бос және Тулси Чандра Госвами Бенгал Конгресінің «Бес биік тұлғасы» деп белгілі болды. 1932 жылы Калькутта қалалық әкімшілігінің кеңесшісі болып сайланды және 1934 жылы қала әкімі болды. Оның туысы Дхирендра Нат Саркер де оның қызметіне қатысты.
Sarker had close contacts with Surendranath Banerjee, Tej Bahadur Sapru, Motilal Nehru, Mahatma Gandhi, Rabindranath Tagore and Chittaranjan Das, all of whom developed his ideas of nationalism and economic freedom. He joined the movement against the partition of Bengal in 1905. In later years, influenced by Gandhi's ideas of non violence, he participated in the Non Cooperation Movement in 1920. In the early 1920s, when C. R. Das and Motilal Nehru founded the Swarajya Party, he joined it and soon became one of its leaders. He was, at the same time, involved with the Bengal Provincial Congress Committee. He was also a member of the Bengal Legislative Council from 1923 to 1930 and again from 1937 to 1946 as well as Chief Whip of the parliamentary Swarajya Party in Bengal. In the Calcutta session of the Indian National Congress in 1928, he acted as the Secretary of the Exhibition organised for the occasion. He was one of the key figures of the Indian National Congress party in Bengal. He, Bidhan Chandra Roy, Nirmal Chandra Chunder, Sarat Chandra Bose, and Tulsi Chandra Goswami constituted what was known as the "Big Five" of the Bengal Congress. He was elected a councillor of the Calcutta Municipal Corporation in 1932 and became its mayor by 1934. His cousin Dhirendra Nath Sarker was also involved in his activities.
1935 жылдан 1953 жылға дейін
1936 жылы А. К. Фазлул Хукпен бірге Кришак Пража партиясын ұйымдастырды, ал 1937 жылы бірінші Хук үкіметіне Қаржы министрі болып кірді. 1938 жылы ол отставкаға кетті, бірақ кейін қайта құрылған үкіметке қосылды. 1939 жылы ол қайтадан отставкаға келіп, үкімет кабинетінің көзқарасының өзгергеніне наразылық білдірді. 1941–1942 жылдары Вице-корольдің атқарушы кеңесіне Білім, денсаулық сақтау және жерлер салаларына жауапты мүше ретінде, содан кейін Сауда, өнеркәсіп және азық-түлік салаларына жауапты ресми тұлға ретінде кірді. 1943 жылы Гандидің қамауға алынуына наразылық білдіріп, отставкаға кетті. 1948 жылы Батыс Бенгалияның Қаржы министрі болды және 1949 жылы бірнеше ай Батыс Бенгалияның бас министрі қызметін атқарғаннан кейін 1952 жылы саясаттан зейнеткерлікке шықты. Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін Саркар Үндістан конституциясының қаржылық бөлімдерін жасайтын үш сарапшыдан тұратын комиссияны басқарды.
In 1936, he organised the Krishak Praja Party with A. K. Fazlul Huq, and in 1937, joined the first Huq ministry as the Finance Minister. In 1938, he resigned, but later joined the reconstituted ministry. In 1939, he resigned again, expressing his disappointment with the change in the outlook of the cabinet. He joined the Viceroy's Executive Council (1941–42) first as Member in charge of Education, Health and Lands and then as the person in charge of Commerce, Industry and Food. In 1943, he resigned protesting the detention of Gandhi. He was Finance Minister of West Bengal in 1948 and retired from politics in 1952 after officiating as Chief Minister of West Bengal for a few months in 1949. Post the independence of India, Sarkar chaired a 3 man expert committee to draft the financial sections of the Indian constitution.