Дваркана́тх Та́гор: Индиялық кәсіпкер және қоғам қайырмашысы
Dwarkanath Tagore
Дваркана́тх Та́гор (1794-1846) – Индияның алғашқы өнеркәсіпшілерінің бірі, британдық серіктестермен кәсіпорын құрған. Тагорлар әулетінің тарихы, байлығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістандық өнеркәсіпші (1794–1846)
Indian industrialist (1794–1846)
«Принц» Дварканат Тагор (Dwarakanath Ţhakur; 1794–1846) – британдық серіктестермен кәсіпорын құрған алғашқы үнді өнеркәсіпшілердің бірі. Дварканатхтың арғы атасы Жаирам Тагор саудагерлік қызметі мен Чанданнагардағы француз үкіметінің Деваны қызметі арқылы зор байлық жинады. Британдықтар XVIII ғасырдың ортасында жаңа Вильям фортын салған кезде ол Гобиндапурдан Патуриягатаға көшті. Оның үлкен ұлы Нилмони Тагор (1721 ж. т., 1791 ж. ө.) әйелі Лалита Деви және ұлдарымен бірге кіші інісі Дарпанараян Тагормен туысқандық байланыстың үзілуінен кейін Патуриягатадағы ата-бабалар үйінен шығып, Жорасанкоға қоныстанды. Нилмони Тагор Жорасанко Такур Бариін салдырды, онда отбасының Жорасанко тармағы тұрды, ал Дарпанараян Тагордың ұрпақтары Патуриягата Тагор тармағына жатты.
'Prince' Dwarkanath Tagore (Dwarakanath Ţhakur; 1794–1846) was one of the first Indian industrialists to form an enterprise with British partners. Dwarakanath's great grandfather Jairam Tagore made a large fortune as a merchant and as Dewan to the French government at Chandannagar. He shifted from Gobindapur to Pathuriaghata, when the British constructed the new Fort William in the mid eighteenth century. His eldest son, Nilmoni Tagore (b.1721 d.1791), with his wife Lalita Devi and sons, settled at Jorasanko after leaving the ancestral house at Pathuriaghata following a rift with his younger brother Darpanarayan Tagore. Nilmoni Tagore built the Jorasanko Thakur Bari where the Jorasanko branch of the family dwelled, while Darpanarayan Tagore's descendants belonged to the Pathuriaghata Tagore branch.
Балалық шақ
Нилмонидің немересі Двараканат Тагор 1794 жылы Раммони Тагор мен оның әйелі Менака Девиге дүниеге келді. Туғаннан кейін көп ұзамай, ол баласыз Раммонидің үлкен ағасы Рамлочанға (1759 – 1807 ж.т.) асырап берілді, ол сол кезде бай адам және музыканы қолдаушы болған. Менака Деви Двараканаттың асырап алған анасы Алока Сундари Девидің кіші қарындасы еді. 1807 жылдың 12 желтоқсанында Рамлочан қайтыс болып, барлық мүлігін 13 жастағы, кәмелетке толмаған Двараканатқа қалдырды.
Nilmoni's grandson, Dwarakanath Tagore, was born in 1794 to Rammoni Tagore and his wife Menaka Devi. Soon after birth, he was given in adoption to Rammoni's childless elder brother Ramlochan (b.1759 d.1807), a rich man of his time and a patron of music. Menaka Devi was the younger sister of Dwarakanath's adoptive mother Aloka Sundari Devi. On 12 December 1807, Ramlochan died leaving all his property to Dwarakanath, who was then a minor aged 13.
Неке
1811 жылы Двараканат 17 жасында Жессор маңындағы земдардың 9 жасар қызы Дигамбари Девиге үйленді. Олардың 4 ұлы мен 1 қызы болды, олардың үшеуі тірі қалды – Дебендранат Тагор (1817 жылы туған), Жириндранат Тагор (1820 жылы туған, 1854 жылы қайтыс болған) және Нагендранат Тагор (1829 жылы туған, 1858 жылы қайтыс болған). Двараканат әсем өмір салтына көшкендіктен, оның діншіл индус әйелімен арақатынасы шиеленісті болды. Ол күйеуінің мінез-құлқы туралы индус брахмандарымен кеңесіп, күйеуімен байланысты тоқтатуға шешім қабылдады. Үй шаруасы жөнінде оған сөйлеу қажет болғанда, ол қасиетті Ганг суында шомылып, тазаратын. Бұл біршама уақытқа созылды. Бірақ, суық қыс түнінде осындай шомылғаннан кейін Дигамбари ауруға шалдығып, 1839 жылы 37 жасында қайтыс болды.
At the age of 17, Dwarakanath married the 9 years old Digambari Devi, daughter of a zamindar from near Jessore, in 1811. They had 4 sons and 1 daughter among whom 3 survived Debendranath Tagore (b.1817), Girindranath Tagore (b.1820 d.1854) and Nagendranath Tagore (b.1829 d.1858). As Dwarakanath started leading an extravagant lifestyle, his married life with his orthodox Hindu wife got strained. She consulted with Hindu Brahmins regarding his behaviour and finally decided to stop interaction with her husband. Whenever she had to speak to him regarding household matters, she used to take a bath in the holy Ganges water. It continued this way for some time. However, after taking such a bath in a cold winter night, Digambari caught fever, and died in 1839 at the age of 37.
Кәсіпкерлік өмір
Тагор батыста білім алған бенгал брахманы және Калькуттаның азаматтық лидері болды. Ол британдық саудагерлермен серіктестікке отырып, банктік, сақтандыру және кеме компаниялары сияқты бірқатар коммерциялық кәсіпорындарды құруда белсенді рөл атқарды. 1828 жылы ол алғашқы үнді банкі директоры атанды. 1829 жылы Калькуттада Юнион банкін құрды. Ол алғашқы «Карр, Тагор және компания» компаниясын құруға көмектесті. (Бұрын Калькуттадағы парси Рустамжи Ковасжи аралас этникалық фирма құрған еді, бірақ 19-ғасырдың басында парсилер Оңтүстік Азия емес, Таяу Шығыс қауымы ретінде жіктелетін.) Тагордың компаниясы қазіргі Үндістанның Батыс Бенгалия және Одиша штаттарында, сондай-ақ Бангладеште кеңінен таралған үлкен заминдари иеліктерін басқарды, Бенгалияның бай көмір кендерін игерген, Калькутта мен Хугли өзенінің сағасы арасында буксирлік қызметтер көрсеткен және қытай шайын Жоғарғы Ассам жазықтарына ауыстырған жаңа кәсіпорындарға үлестік қатысты.
Tagore was a western educated Bengali Brahmin and a civic leader of Calcutta who played a pioneering role in setting up a string of commercial ventures—banking, insurance, and shipping companies—in partnership with British traders. In 1828, he became the first Indian bank director. In 1829, he founded Union Bank in Calcutta. He helped found the first) Carr, Tagore and Company. (Earlier, Rustomjee Cowasjee, a Parsi in Calcutta, had formed an inter racial firm, but in the early 19th century Parsis were classified as a Near Eastern community as opposed to South Asian.) Tagore's company managed large zamindari estates spread across today's West Bengal and Odisha states in India, and in Bangladesh, and held stakes in new enterprises that were tapping the rich coal seams of Bengal, running tug services between Calcutta and the mouth of the river Hooghly and transplanting Chinese tea crop to the plains of Upper Assam.