Кіріспе

Француз психоаналитігі Андре Грин (12 наурыз 1927 – 22 қаңтар 2012) – француз психоаналитігі болған.

Өмір және мансап

Андре Грин Мысырдың Каир қаласында, дінге қатыспайтын еврей отбасында дүниеге келген. Ол Париж медицина мектебінде медицинаны оқыды (психиатрия мамандығы бойынша) және бірнеше ауруханада жұмыс істеді. 1965 жылы психоанализ саласындағы білімін аяқтағаннан кейін, ол Париж психоаналитикалық қоғамының (SPP) мүшесі болды және 1986 жылдан 1989 жылға дейін оның президенті қызметін атқарды. 1975-1977 жылдары Халықаралық психоаналитикалық қауымдастықтың вице-президенті, ал 1979-1980 жылдары Лондон университетінің колледжінде профессор болып жұмыс істеді. Ол Парижде 84 жасында қайтыс болды. Андре Грин психоанализ теориясы мен тәжірибесі, сондай-ақ мәдениет пен әдебиетті психоанализдік тұрғыдан талдау туралы көптеген мақалалар мен кітаптардың авторы. Олардың көптегені ағылшын тіліне аударылған.

Лаканмен кездесу

1960 жылдардың басында Грин Лаканның семинарына қатысқан кезде кездестіруге болады, бірақ ол SPP-ге байланысын үзбей, батыл шешім қабылдады, бұл оған француз психоанализінің бәсекелес бағыттары арасында белгілі бір уақыт бойы тәуелсіз тұруға мүмкіндік берді. Алайда, онжылдық өте барысында ол Лаканнан көбірек алшақтады және 1970 жылы оның белгілегіш концепциясын әсерді ескермегендігі үшін сынап, одан толығымен бас тартты. Осылайша ол Лакандықтарға қатысты SPP-нің әдеттегі қорғаныш позициясын тікелей теориялық қақтығысқа алмастырды. Грин атап көрсетеді: "Лакан санасыздықтың тіл сияқты құрылымдалғанын айтады, бірақ Фрейдті оқығанда, бұл пікірдің тіпті бір минутқа да дұрыс еместігі анық көрінеді. Фрейд санасыздықты (оның айтуынша, ол заттық бейнелерден ғана тұрады) саналыға қатысты нәрсеге қарсы қояды. Тілге қатысты барлық нәрсе тек саналыға жатуы мүмкін". Кейінгі жұмыстарында Грин Лакан мектебіне көбірек қарсылық танытып, оны Сталиндік жеке тұлғаға табынуға ұқсас деп есептеді. Ол сондай-ақ Лакандық ойлаудың мәні оны қоршаған ойындар мен әдістерден, "мағынасыз сөздерден" ажыратылса, қатты шектеулі болады деген пікірде болды.

Грин синтезі

Соңғы ондаған жылдар бойында Р. Хорасио Этхегоен өзі "Андре Гриннің өнімді еңбегінің күрделі жолы" деп атаған нәрсенің, "Грин – Лакан, Бион және әсіресе Винникотт сияқты алуан түрлі авторлардың ықпалын нақты синтез арқылы біріктіре алған, тәуелсіз ойлайтын фрейдистік талдаушы" екенін көрсетуді жалғастырды. Гриннің психоаналитикалық аясы – оның құрамына кіретін бөліктерінің жиынтысынан артық бірлік ретінде қарастырылды.

Теріс жұмыста

Гриннің қазіргі психоанализге қосқан үлесінің маңызды бөлігі "негативтің жұмысының әртүрлі түрлерін" зерттеуге қатысты. Ол "жаңа қарым-қатынастардың пайда болуы үшін бұрынғының жоққа шығарылуын қабылдау қажеттігін" және "жетіспеушіліктің шындығын қабылдау, талдау процесі арқылы жаңа тәжірибеге, жаңа идеалдарға және жаңа объектілік қатынастарға жол ашады" дегенді көрсетті.

Талдау параметрлері

Грин үшін аналитикалық жағдайдың өзі психикалық шындықтың қайта құруы, дейді Михаэль Паронс, ерте Гриннің сөздерін келтіре отырып: "Жағдайдың символикасы үшбұрышты парадигманы құрайды, ол арман (нарциссизм), аналық күтім (Винникотттан кейін анадан) және инцестқа тыйым салу (Фрейдтан кейін әкеден) – үш полюстің біріктірілісін қамтиды. Осылайша, психоаналитикалық аппарат Эдип кешенінің санасыз құрылымын символдауға әкеледі".

Түстерде

Мэри Джейкобс André Green үшін армандарды "символдауға ұмтылатын теріс жағдайлар" деп санайды. Одан әрі, ол Адам Филлипстің сөздерін келтіреді: "Армандар мен сезімдер, сондай-ақ бос немесе жоқтың күйлері Гриннің еңбегіндегі маңызды мәселелер болды, себебі олар тәжірибе табиғатының өзі қауіп төңкерілген аймандары".

Моральдық нарциссизм

Грин моральдық нарциссизмді қадір-қасиетті адамдық қажеттіліктер мен байланыстардан өзгешелену әрекеті деп қарастырды – бұл моральдық басымдықтың қалыптастырылмайтын сезімін құруға бағытталған аскетикалық тырыс.

Андре Грин туралы:

Өлген ана. Андре Гриннің еңбегі, ред. Грегорио Кохон, Лондон: Routledge 1999. (А. Г.пен сұхбатты қоса алғанда) Who's Who in France 2005 2006, Levallois Parret: Éditions Jacques Lafitte 2005, 976-977 беттер.