Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз психоаналитігі Андре Грин (12 наурыз 1927 – 22 қаңтар 2012) – француз психоаналитігі болған.
French psychoanalyst
André Green (ɑ̃dʁe ɡʁin; 12 March 1927 – 22 January 2012) was a French psychoanalyst.
Өмір және мансап
Андре Грин Мысырдың Каир қаласында, дінге қатыспайтын еврей отбасында дүниеге келген. Ол Париж медицина мектебінде медицинаны оқыды (психиатрия мамандығы бойынша) және бірнеше ауруханада жұмыс істеді. 1965 жылы психоанализ саласындағы білімін аяқтағаннан кейін, ол Париж психоаналитикалық қоғамының (SPP) мүшесі болды және 1986 жылдан 1989 жылға дейін оның президенті қызметін атқарды. 1975-1977 жылдары Халықаралық психоаналитикалық қауымдастықтың вице-президенті, ал 1979-1980 жылдары Лондон университетінің колледжінде профессор болып жұмыс істеді. Ол Парижде 84 жасында қайтыс болды. Андре Грин психоанализ теориясы мен тәжірибесі, сондай-ақ мәдениет пен әдебиетті психоанализдік тұрғыдан талдау туралы көптеген мақалалар мен кітаптардың авторы. Олардың көптегені ағылшын тіліне аударылған.
André Green was born in Cairo, Egypt, to non observant Jewish parents. He studied medicine (specialising in psychiatry) at Paris Medical School and worked at several hospitals. Then, in 1965, after having finished his training as a psychoanalyst, he became a member of the Paris Psychoanalytic Society (SPP), of which he was the president from 1986 to 1989. From 1975 to 1977 he was a vice president of the International Psychoanalytical Association and from 1979 to 1980 a professor at University College London. He died, aged 84, in Paris. André Green was the author of numerous papers and books on the theory and practice of psychoanalysis and the psychoanalytic criticism of culture and literature, many of which have also appeared in English translations.
Лаканмен кездесу
1960 жылдардың басында Грин Лаканның семинарына қатысқан кезде кездестіруге болады, бірақ ол SPP-ге байланысын үзбей, батыл шешім қабылдады, бұл оған француз психоанализінің бәсекелес бағыттары арасында белгілі бір уақыт бойы тәуелсіз тұруға мүмкіндік берді. Алайда, онжылдық өте барысында ол Лаканнан көбірек алшақтады және 1970 жылы оның белгілегіш концепциясын әсерді ескермегендігі үшін сынап, одан толығымен бас тартты. Осылайша ол Лакандықтарға қатысты SPP-нің әдеттегі қорғаныш позициясын тікелей теориялық қақтығысқа алмастырды. Грин атап көрсетеді: "Лакан санасыздықтың тіл сияқты құрылымдалғанын айтады, бірақ Фрейдті оқығанда, бұл пікірдің тіпті бір минутқа да дұрыс еместігі анық көрінеді. Фрейд санасыздықты (оның айтуынша, ол заттық бейнелерден ғана тұрады) саналыға қатысты нәрсеге қарсы қояды. Тілге қатысты барлық нәрсе тек саналыға жатуы мүмкін". Кейінгі жұмыстарында Грин Лакан мектебіне көбірек қарсылық танытып, оны Сталиндік жеке тұлғаға табынуға ұқсас деп есептеді. Ол сондай-ақ Лакандық ойлаудың мәні оны қоршаған ойындар мен әдістерден, "мағынасыз сөздерден" ажыратылса, қатты шектеулі болады деген пікірде болды.
In the early 1960s, Green could be found attending Lacan's seminar, without abandoning his affiliation to the SPP a bold decision which for some time enabled him to straddle the competing strands of French psychoanalysis from an independent position. As the decade progressed however, he moved further from Lacan, and finally broke with the latter in 1970 by criticising his concept of the signifier for its neglect of affect. By doing so, he replaced the SPP's normally defensive approach towards Lacanianism with a direct theoretical confrontation. Green points out that whereas "Lacan is saying that the unconscious is structured like a language when you read Freud, it is obvious that this proposition doesn't work for a minute. Freud very clearly opposes the unconscious (which he says is constituted by thing presentations and nothing else) to the pre conscious. What is related to language can only belong to the pre conscious." In his later work Green would become increasingly hostile toward the Lacanian school, disparaging it as being not far from a Stalinist personality cult. He also opined that the substance of Lacanian thinking itself was severely limited if one separated it from the games and tricks, the "drivel", surrounding it.
Грин синтезі
Соңғы ондаған жылдар бойында Р. Хорасио Этхегоен өзі "Андре Гриннің өнімді еңбегінің күрделі жолы" деп атаған нәрсенің, "Грин – Лакан, Бион және әсіресе Винникотт сияқты алуан түрлі авторлардың ықпалын нақты синтез арқылы біріктіре алған, тәуелсіз ойлайтын фрейдистік талдаушы" екенін көрсетуді жалғастырды. Гриннің психоаналитикалық аясы – оның құрамына кіретін бөліктерінің жиынтысынан артық бірлік ретінде қарастырылды.
Over the decades since, R. Horacio Etchegoyen concluded that what he called "the complex itinerary of Andre Green's prolific work" has continued to demonstrate the intellectually independent way in which "Green is a Freudian analyst who has managed to integrate in a lucid synthesis the influence of authors as diverse as Lacan, Bion, and, especially, Winnicott". the Greenian psychoanalytic framework has been seen as a totality, producing something greater than the sum of its parts.
Теріс жұмыста
Гриннің қазіргі психоанализге қосқан үлесінің маңызды бөлігі "негативтің жұмысының әртүрлі түрлерін" зерттеуге қатысты. Ол "жаңа қарым-қатынастардың пайда болуы үшін бұрынғының жоққа шығарылуын қабылдау қажеттігін" және "жетіспеушіліктің шындығын қабылдау, талдау процесі арқылы жаңа тәжірибеге, жаңа идеалдарға және жаңа объектілік қатынастарға жол ашады" дегенді көрсетті.
A significant part of Green's contribution to contemporary psychoanalysis has centred on his exploration of 'the different modalities of the work of the negative'. He has highlighted the way 'accepting the negation of what was there is necessary for relationships to new things to become possible' the way that 'to accept the reality of lack opens the door, through a process of working through, to new experience, new ideals and new object relationships'.
Талдау параметрлері
Грин үшін аналитикалық жағдайдың өзі психикалық шындықтың қайта құруы, дейді Михаэль Паронс, ерте Гриннің сөздерін келтіре отырып: "Жағдайдың символикасы үшбұрышты парадигманы құрайды, ол арман (нарциссизм), аналық күтім (Винникотттан кейін анадан) және инцестқа тыйым салу (Фрейдтан кейін әкеден) – үш полюстің біріктірілісін қамтиды. Осылайша, психоаналитикалық аппарат Эдип кешенінің санасыз құрылымын символдауға әкеледі".
For Green, the analytic setting is in itself a recreation of psychic reality, Michael Parons proposes, quoting the early Green: 'The symbolism of the setting comprises a triangular paradigm, uniting the three polarities of the dream (narcissism), of maternal caring (from the mother, following Winnicott), and of the prohibition of incest (from the father, following Freud). What the psychoanalytic apparatus gives rise to, then, is the symbolisation of the unconscious structure of the Oedipus Complex '.
Түстерде
Мэри Джейкобс André Green үшін армандарды "символдауға ұмтылатын теріс жағдайлар" деп санайды. Одан әрі, ол Адам Филлипстің сөздерін келтіреді: "Армандар мен сезімдер, сондай-ақ бос немесе жоқтың күйлері Гриннің еңбегіндегі маңызды мәселелер болды, себебі олар тәжірибе табиғатының өзі қауіп төңкерілген аймандары".
Mary Jacobus argues that dreams are for André Green "negative states trying to accede to symbolization." In addition, she invokes Adam Phillips, who writes, "Dreams and affects, and states of emptiness or absence have been the essential perplexities of Green's work because they are the areas of experience in which the nature of representation itself is put at risk."
Моральдық нарциссизм
Грин моральдық нарциссизмді қадір-қасиетті адамдық қажеттіліктер мен байланыстардан өзгешелену әрекеті деп қарастырды – бұл моральдық басымдықтың қалыптастырылмайтын сезімін құруға бағытталған аскетикалық тырыс.
Green saw moral narcissism as the attempt to elevate oneself above ordinary human needs and attachments an ascetic attempt at creating an impregnable sense of moral superiority.
Андре Грин туралы:
Өлген ана. Андре Гриннің еңбегі, ред. Грегорио Кохон, Лондон: Routledge 1999. (А. Г.пен сұхбатты қоса алғанда) Who's Who in France 2005 2006, Levallois Parret: Éditions Jacques Lafitte 2005, 976-977 беттер.
The dead mother. The Work of André Green, ed. by Gregorio Kohon, London: Routledge 1999. (including an interview with A. G.)
Who's Who in France 2005 2006, Levallois Parret: Éditions Jacques Lafitte 2005, p. 976 977.