Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Penn Central Transportation Co. v. New York City, 438 U.S. 104 (1978), АҚШ Жоғарғы Сотының реттеу шараларынан туындаған залап үшін өтемақы төлеу жөніндегі маңызды шешімі болды. Пенн-Централ компаниясы Нью-Йорк қаласының Ескерткіштерді сақтау комиссиясы Гранд-Централ терминалының үстіне ірі кеңсе ғимаратын салуға рұқсат бермегеннен кейін қалаға сотқа шағым түсірді. Жоғарғы Сот қаланың пайдасына шешім шығарды.
Penn Central Transportation Co. v. New York City, 438 U. S. 104 (1978), was a landmark United States Supreme Court decision on compensation for regulatory takings. Penn Central sued New York City after the New York City Landmark Preservation Commission denied its bid to build a large office building on top of Grand Central Terminal. The Supreme Court ruled in the city's favor.
Нью-Йорк қаласының ескерткіштер туралы заңы
Нью-Йорк қаласының ескерткіштер заңы 1965 жылы қала әкімі Роберт Ф. Вагнер кіші қол қойғаннан бастап күшіне енді. Бұл заң Нью-Йорк тұрғындарының 1963 жылы қиратылған Пенсильвания станциясы сияқты мәдени маңызы бар құрылыстардың жоғалуына алаңдағаннан кейін қабылданды. Ескерткіштер заңының мақсаты – қала үшін маңызды құрылыстарды қорғау және оларды тиісінше пайдалану мүмкіндігін сақтау. Бұл заңды Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы іске асырады.
The New York City Landmarks Law was signed into effect by Mayor Robert F. Wagner, Jr., in 1965. This law was passed after New York citizens grew concerned over the loss of culturally significant structures such as Pennsylvania Station, demolished in 1963. The Landmarks Law's purpose is to protect structures that are significant to the city and still retain their ability to be properly used. This law is enforced by the New York City Landmarks Preservation Commission.
Темір жолдың құлдырауы
Темір жол жүйелерінің пайдалануы 1920 жылдары ең жоғары шарына жетті, ал 1930 жылдардың ортасы мен соңында төмендеуге бет бұрды. Екінші дүниежүзілік соғыс 1940 жылдардың басында темір жол жүйелерін қайта жандандырып, салаға бұрынғы табысын қайтарды. Осы кезеңде американдықтардың шамамен жартысы темір жолмен жүрді, бірақ 1940 жылдардың соңында темір жол пайдалануы қайтадан күрт азайды. Бұл көптеген темір жол компанияларын банкротқа ұшыратты, ал қалғандары кірісті арттырудың жаңа жолдарын іздеуге мәжбүр болды.
Use of railroad systems saw its peak in the 1920s and began to falter in the mid to late 1930s. World War II revitalized use of the railroad systems in the early 1940s and brought the industry back to prior success. While this period saw nearly half of Americans using the railroad systems, by the late 1940s, there was once again a steep decline in railroad use. That put many of the railroad companies out of business and left others to find new ways to increase revenue.
Grand Central терминалын ауыстыру бойынша алғашқы ұсыныстар
1954 жылы Нью-Йорк орталық темір жолы Гранд-Сентрал терминалын жаңасымен алмастыру жоспарларын қарастыра бастады. Уильям Зекендорф пен И. М. Пейдің алғашқы эскиздерінде Эмпайр Стейт Билдингтен 500 футқа (152 м) асып түсетін 80 қабатты алып мұнара болған. Бірақ ешбір жоба эскизден ары қадам баспады, ал Гранд-Сентрал терминалын алмастыру туралы барлық жоспарлар уақытша тоқтатылды.
In 1954, the New York Central Railroad began to look at proposed plans to replace Grand Central Terminal. Early designs by William Zeckendorf and I. M. Pei included an ambitious 80 story, tower that would be over 500 feet (152 m) taller than the Empire State Building. None of the early designs ever made it past the sketch phase and, for the time being, all plans to replace Grand Central Terminal were abandoned.
Pan Am ғимараты
1958 жылы Эрвин С. Вольфсон Grand Central терминалының солтүстігінде орналасқан алты қабатты кеңсе ғимаратын алмастыру жөніндегі ұсыныстар жасады. Эрвин С. Вольфсон 1960 жылдардың басында Эмери Рот және Ұлдары, Уолтер Гропиус және Пьетро Беллуски архитекторларының көмегімен жобаны дамытты. Pan Am ғимараты 1963 жылы салынысымен аяқталды және Grand Central терминалының жоспарланған реконструкциясынан сақтауға көбірек уақыт берді.
In 1958, Erwin S. Wolfson created proposals to replace Grand Central Terminal's six story office building just north of the Terminal. Erwin S. Wolfson developed the project in the early 1960s with the assistance of the architects Emery Roth and Sons, Walter Gropius and Pietro Belluschi. The Pan Am Building was completed in 1963 and bought Grand Central Terminal more time away from proposed reconstructions.
Нью-Йорк орталық темір жолының Пенсильвания темір жолымен бірігуі
Кеңсе алаңының көбеюіне қарамастан, 1967 жылы Нью-Йорк орталық темір жолы теміржолдарды пайдаланудың үздіксіз төмендеуі салдарынан банкроттыққа тап болды. Пенсильвания темір жолы да Пенсильвания станциясы бұзылғаннан кейін салынған кеңселер компанияға жеткілікті кіріс әкелмейтін болғандықтан, ұқсас жағдайға түсті. 1968 жылы Нью-Йорк орталық темір жолы Пенсильвания темір жолымен бірігіп, Пенн Орталық темір жолы компаниясын құрды. Жаңадан құрылған Пенн Орталық компаниясы кірісті арттыру және компанияны қаржылық қиындықтардан құтқару үшін Гранд Централ терминалының қолданылуын жаңарту мүмкіндіктерін қарастыра бастады.
Despite increased office space, the New York Central Railroad found itself facing bankruptcy in 1967 because of continued decline in railroad use. The Pennsylvania Railroad found itself in a similar position after the offices that were built following the demolition of Pennsylvania Station were no longer bringing the company sufficient income. In 1968, the New York Central Railroad merged with the Pennsylvania Railroad to create the Penn Central Railroad company. The newly formed Penn Central began to look into updating the uses of the Grand Central Terminal to increase revenue and save the company from financial straits.
Grand Central терминалының үстінде құрылыс салу жоспарлануда
1968 жылдың ортасында Пенн Орталық темір жолы Марсель Брюердің екі эскизін ұсынды, олардың біреуі Grand Central Терминалының үстіне салынуы мүмкін еді. Бірінші эскиз (Breuer I) Grand Central-дың үстіне салынатын 55 қабатты кеңсе ғимараты болды. Бұл ғимарат қасбетін сақтап қалу үшін, қолданыстағы құрылымнан тікелей шығып тұратындай жобаланған. Екінші эскиз (Breuer II) 53 қабатты жаңа кеңсе ғимаратының бірыңғай қасбетін жасау үшін Grand Central-дың бір жағын бұзуды көздеді. Екі эскиз де қалалық жоспарлау ережелеріне сәйкес келгеннен кейін Нью-Йорк қаласының тарихи ескерткіштерді сақтау комиссиясына жіберілді.
In mid 1968, the Penn Central Railroad unveiled two designs by Marcel Breuer, one of which would potentially be built atop Grand Central Terminal. The first design (Breuer I) was a 55 story tall office building to be constructed on top of Grand Central. That building was to be cantilevered above the existing structure allowing Grand Central to maintain its facade. The second design (Breuer II) called for the demolition of one of the sides of Grand Central in order to create a unified facade for a new 53 story office building. Both designs were submitted to the New York City Landmarks Preservation Commission after the structures met city zoning laws.
Пенсильванияның орталық бөлімі сотқа жүгінеді
Нью-Йорк қаласының ескерткіштерін сақтау комиссиясы Penn Central ұсынған Гранд-Централь терминалының үстіне биік ғимарат салу жобасын қабылдамағаннан кейін, Penn Central қалаға қарсы сотқа жүгінді. Ол Нью-Йорк тарихи сақтау заңына сәйкес, мүлкінің құнынан тиісті пайда табуға құқылы екенін, ал қазіргі жағдайда Гранд-Централь терминалы өзін-өзі ақтауға мүмкіндік бермейтінін, және (а) реттелген теміржол болғандықтан, бизнесін тоқтата алмайтынын, (б) банкрот болғандықтан, шығынға себеп болатын қызметін тоқтатуға құқығы болмағанын, осылайша оның мүлкінен айырылғанын, ал мұндай жағдайда өтемақы алуға құқылы екенін мәлімдеді. Алғашқы сот келісті. Генри Джорджтың кейбір идеяларын қайта қарастырған ерекше шешімінде, Нью-Йоркте мүлік иесі жеке кәсіпкерлік арқасында туған мүлік құнының өсіміне ғана құқылы екендігін, мүліктің жалпы құнына емес, деп шешті. Сот апелляциялық инстанцияның шешімін бекітті, бірақ түсініксіз себеппен Penn Central-ге жаңадан құрылған апелляциялық соттың шешімінің негізі болуы тиіс фактілерді тексеруге мүмкіндік берді. Бұл мүмкін емес еді (бас судья Брейтель кейіннен соттан тыс мәлімдемесінде бұл іздестіруді Киелі Гральды іздеумен теңеді), және апелляциялық сот мұндай міндеттің "шешілмейтін қиындықтарға" толы екенін және Penn Central-ден ажырамас нәрсені бөліп алуды талап ететінін мойындады. Сондықтан Penn Central АҚШ Жоғарғы сотына басқа құқықтық негіз бойынша қайта қарауды сұрады.
After the New York City Landmark Preservation Commission rejected Penn Central's proposals for construction of a high rise building atop Grand Central Terminal, Penn Central filed suit against the city, arguing that under the New York Historical Preservation Law, it was entitled to a reasonable return on the value of its property, whereas in the existing condition, Grand Central Terminal could not break even and because (a) as a regulated railroad it could not go out of business, and (b) it was in bankruptcy, it could not cease the deficit causing operations, thus suffering a taking of its property, for which it was entitled to compensation. The trial court agreed. In a novel opinion that revisited some of Henry George's ideas, it ruled that in New York, a property owner was entitled to a return only on that increment of the property's value that was created by private entrepreneurship, not on the entire property's value. The court then affirmed the Appellate Division but, unaccountably, also granted Penn Central the opportunity to try the facts that would have to underlie the newly minted Court of Appeals holding. Since this would have been impossible (Chief Judge Breitel later, in an extrajudicial statement, likened it to a search for the Holy Grail), and since the Court of Appeals conceded that such a task presented "impenetrable densities" and would require Penn Central to separate the inseparable, Penn Central sought review by the U. S. Supreme Court on a different legal theory.
Жоғарғы соттың шешімі
АҚШ Жоғарғы Сотында «Пенн-Централ» ісінде теория өзгертілді. Қалалық ережелерге байланысты мүлкінен ақылға қонымды пайда таба алмайтынын айтудың орнына, компания ережелердің «Гранд-Централ» терминалының үстіндегі әуе кеңістігіне құқығын жоқ қылғанын, ал бұл кеңістік жиырма қабатты ғимарат салуға арналған еді деп мәлімдеді. Жоғарғы Сот мұныңмен келіспеді және осы шешімде жаңадан қалыптастырылған қабылдау тестіне сәйкес, «Пенн-Централ» компаниясына экономикалық әсер жеткілікті түрде ауыр болмағандықтан, қабылдау орын алмады деп шешті, себебі «Пенн-Централ» қазіргі қызметін жалғастыра алатынын және одан ақылға қонымды пайда таба алатынын мойындады. Осылайша, ереже компанияның күткен инвестициялық үміттеріне кедергі келтірмеді. Сот, демек, қаланың «Гранд-Централ» терминалына қойған шектеулері қабылдауға жатпайды деп тапты. Бұл іс Соттың шешімінің II C бөлімінде ең жақсы түйінделген. Дissent (қарастырмасқа білдіргендер) бұл жағдайда «Пенн-Централдан» қалаға активтердің таза ауысуы болғанын айтты. Олар «Гранд-Централды» сақтаудың барлық салмағы оның иелеріне жүктелгенінің әділ емес екенін дәлелдеді. Бұл шығын – терминалдың үстіндегі әуе кеңістігін дамыту мүмкіндігінен айырылу құны.
In the United States Supreme Court, Penn Central changed theories. Instead of arguing that it was not receiving a reasonable return on its property because of the city regulations, it argued that the regulation took its air rights above Grand Central Terminal, which had been designed to accommodate a twenty story building on top of it. The Supreme Court disagreed and held that under a new taking test that it formulated in this opinion, the economic impact on Penn Central was not severe enough to constitute a taking because Penn Central conceded that it could still continue with its present use whose return was reasonable. Thus, the regulation did not interfere with its reasonable investment backed expectations. The court therefore found that the city's restrictions on Grand Central Terminal did not amount to a taking. The case is perhaps best summarized in Section II C of the Opinion of the Court. The dissent argued that in this case there was a net transfer from Penn Central to the city. The dissent argued that it was not fair to have the entire burden of preserving Grand Central fall on its owners. That cost is the opportunity cost of not developing the airspace over the terminal.
Салдары
Penn Central сотты ұтырып алды, бірақ осы кезде банкротқа ұшырады және Grand Central терминалын күтіп ұстауға жеткілікті қаражаты болмады, сол себепті ол тозығы жетті. Ақырында, Метрополитен көлік басқармасы жауапкершілікті өз мойнына алып, оны мемлекеттік қаражат есебінен қалпына келтірді.
Penn Central lost its trial, but was in bankruptcy by this time and lacked the funds to maintain Grand Central Terminal, which fell into disrepair. Eventually, the Metropolitan Transportation Authority assumed responsibility and restored it at public expense.