40 Уолл-стрит: Манхэттеннің бұрынғы биік ғимараты

Кіріспе

Манхэттендегі кеңсе көкжиегі, Нью-Йорк.
Төменгі Манхэттендегі бұл ғимарат кейде Трамп ғимараты деп аталады.

Ғимараттың ең жоғарғы нүктесі 927 фут (283 метрге) жетеді, оның құрылысы аяқталғанда бір ай бойы әлемдегі ең биік ғимарат болған.

Нысан

40 Уолл-стрит, Нью-Йорк қаласындағы 20 ғасырдың басындағы көптеген басқа көкпарлар сияқты, барлық көрші ғимараттардан бөлек тұратын, өздігінен тұратын мұнара ретінде жобаланған. 40 Уолл-стрит – қаладағы пирамида тәрізді шатырлары бар бірнеше көкжиектердің бірі, сонымен қатар Метрополитен өмірді сақтандыру компаниясы мұнарасы, 14 Уолл-стрит, Вулворт ғимараты, Консолидацияланған Эдисон ғимараты және Тюргуд Маршалл АҚШ соты. 40 Уолл-стритте Нью-Йорк қаласының 1916 жылғы аймақтарға бөлу туралы қаулысына сәйкес бірнеше жарылымдар бар. Жалпы, қасбеті сары түсті кірпіштен, сондай-ақ терракота мен сары кірпіштен жасалған сәндік элементтерден тұрады. Ғимараттың терезелері орналасқан тік бөлімдер тіреулермен бөлінеді. Орталық кіреберіс үстінде Эли Наделманның Океан мүсіні (Аквариус деп те аталады) орналасқан; Океан мүсіні 1973 жылға дейін алынып тасталған. 1961 және 1963 жылдар аралығында Карсон, Лундин және Шоу гранит қаптамасын қосып, бірінші қабаттағы есіктерді қайта құрастырды және екінші қабаттан алтыншы қабатқа дейінгі терезелерді ауыстырды. 1995 жылы кіреберіс жеті қола түсті тіктөртбұрышты есік пен үш айналмалы есікпен қайта құрылды, олар негізгі қасбеттің ішіне орналасқан. Шатырда француз ренессанс стиліндегі әрлеулер бар, бұл дизайн элементі ғимаратты құрылыс кезінде болғаннан әлдеқайда ескі көрінуі үшін жасалған. Шатырды қоршап тұрған карниз бар. Бастапқыда жоспарланғандай, 40 Уолл-стритте Манхэттен компаниясының банк мекемелері бірінші қабаттан алтыншы қабатқа дейін орналасқан; оның ортаңғы қабаттарында кеңселер; ал жоғарғы қабаттарында жабдықтар, бақылау алаңы және демалыс орындары болған. Ғимарат ашылған кезде оның ішінде 43 лифт болды.

Төменгі қабаттар

Қаржы ауданындағы 20 ғасырдың басындағы басқа да аспан қыртыстарын сияқты, 40 Уолл-стрит вестибюлі де бастапқыда қалыптар, пилястралар, бағаналар және ауыр есік жақтаулары сияқты классикалық элементтермен жобаланған. Бірінші қабат жоғары деңгейде орталықтандырылмаған, Уолл-стриттен жеті кіреберіс бар, олар әртүрлі вестибюльдерге алып келеді. Батыс кіреберісі жеке фойеге, ал шығыс кіреберісі ғимараттың шығыс жағындағы лифттермен байланысады. Екі бірінші қабаттағы банк залы солтүстікке қарай Пайн-стритке дейін созылған: біреуі орталықта, екіншісі батыста. Брокерлік үйдің хабаршыларына да орын болған. Бірінші қабаттан екінші қабаттағы негізгі банк залына дейін кең мәрмәр баспалдақпен көтерілуге болады. Холлда сонымен қатар екінші қабатқа эскалаторлар бар, немесе тікелей Пайн-стриттен де көтерілуге болады. Қабырғалар бір кезде Езра Винтер салған үш монументалды суретпен безендірілген, олар қаржы ауданының тарихынан көріністерді бейнелейді; Винтердің суреттері кейіннен алынып тасталды. 2023 жылға дейін. Банк залының оңтүстік қабырғасындағы екі баспалдақ эскалаторлардың екі жағынан өтеді және бастапқыда кеңселер орналасқан төртбұрышты бөлмеге, ақ мәрмәрдан жасалған бес бағанаға алып барады. Бірінші қабаттан екі жертөле қабатына баспалдақпен түсуге болады, онда Манхэттен компаниясының сақтау қазыналары орналасқан. Онда дорикалық стильдің бірнеше элементтері болған, мысалы, бағаналар, пилястралар және фриз. Манхэттен компаниясы кеңселері Уолл-стрит кіреберісіне қараған. Офистер өрнекті кілемдермен, жұмсақ креслолармен және бір үстелмен жабдықталған, бұл сән-салтанат сезімін тудыруға арналған. «Архитектура және құрылыс» журналының мәліметінше, атқарушы кеңселердің жиһазы «қаржы ауданының әдеттегі қатаң заманауи стиліне ұсынылған тартымды және керемет контраст» болған. Алтыншы қабатта «International Manhattan Company, Inc.» сауда залы орналасқан. Пневматикалық түтік жүйесі ғимараттың мезониніндегі терминалдарға поштаны жеткізіп, хабаршылардың лифттерді пайдалануын немесе вестибюльді тығыздауын болдырмаған. Бұл ғимараттың бас мердігері Уильям А. Старреттің ұсынысы бойынша салынған. «The Luncheon Club» Matsui және Robert L. Powell жобалаған колониалдық стильдегі кеңістікте орналасқан, онда кіреберіс залы және ағашпен жабылған негізгі асхана, сондай-ақ қабырға қағазымен жабдықталған жеке асханалар бар. Тағы бір мүшелер ғана тамақтанатын «Rookery Club» 58-ші қабатта орналасқан. «Bank of Manhattan Building» ғимаратының 69-шы және 70-ші қабаттарында көшеден 255 метр биіктікте орналасқан бақылау алаңы болған, онда 100-ге дейін адам сыятын. Бақылау алаңы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін көпшілікке жабылды. Манхэттен компаниясының штаб-пәтері Уолл-стриттегі 40-шы үйдің қатарында орналасқан. 20 ғасырдың басында компания көптеген басқа банктерді сатып алып, тез өсті.

Like other early 20th century skyscrapers in the Financial District, the lobby of 40 Wall Street originally was designed with classical elements such as moldings, pilasters, columns, and heavy doorframes. The ground story was highly decentralized with seven entrances from Wall Street, leading to various vestibules. The westernmost entrance led to a private foyer with its own elevator, while the easternmost entrance connected with the elevator banks on the eastern side of the building. Two ground level banking rooms extended northward to Pine Street: one at the center and one on the west. There was also space for brokerage house messengers. A wide, marble staircase from the ground level led up to the main banking room on the second floor. The lobby also has escalators to the second floor. or directly from Pine Street. The walls were once decorated with three murals by Ezra Winter, depicting various scenes from the history of the Financial District; Winter's murals have since been removed. to 2023. A pair of stairs on the banking room's south wall flanks the escalators and leads up to what was originally the officers' quarters, a rectangular room with five white marble columns. Stairs from the ground level led to the two basement stories, where the Manhattan Company's vaults were located. It contained several elements of the Doric order, such as columns, pilasters, and a frieze. The offices of the Manhattan Company's officers overlooked the Wall Street entrance. The offices were furnished with patterned carpets, soft chairs, and single desks, which were meant to evoke a feeling of luxury. According to Architecture and Building magazine, the executive offices' furnishings were intended as a "pleasingly striking contrast to the modern severity of the usual treatment of financial district structures". The sixth floor housed a trading floor for the International Manhattan Company, Inc. The pneumatic tube system delivered mail to and from terminals on the building's mezzanine, precluding the need for messengers to use the elevators or overcrowd the lobby. built upon the suggestion of William A. Starrett, the building's general contractor. The Luncheon Club occupied a Colonial style space designed by Matsui and Robert L. Powell, and included an entrance hall and a main dining room covered in wood, as well as private dining rooms with wallpaper. Another members only dining club, the Rookery Club, was located on the 58th story. The Bank of Manhattan Building had an observation deck on the 69th and 70th floors, 836 feet (255 m) above the street; it could fit up to 100 people. The observation deck was closed to the public sometime after World War II. The Manhattan Company was headquartered at a row house at 40 Wall Street, By the early 20th century, the company was growing quickly, having acquired numerous other banks.

Жоспарлау

Қазіргі көкжайдың идеясын банкир Джордж Л. Орстром ойлап тапты, ол 1928 жылы 36 Уолл-стрит корпорациясының қолдауымен ғимарат үшін жер сатып ала бастады. Корпорацияның мүдделі тараптарының арасында Орстром және құрылысшылар, Старрет ағайындары (кейін Старрет корпорациясы) болды. Сол желтоқсанда Орстром 27–33 Пайн-стрит және 34–38 Уолл-стрит аралығында орналасқан төрт ғимарат сатып алып, жалпы ауданын бақылады. Жоспарлар жаңартылды және сол кезде синдикат 45 қабатты ғимаратты көздеді. Сол наурыз айында Орстром Х. Крейг Северанстың 36 Уолл-стритте 47 қабатты құрылысты жобалайтынын мәлімдеді. Корпорация сол айда Пайн-стриттегі 25-ғимаратты сатып алды. Северанстың бастапқы жоспарлары жарияланғаннан кейін көп ұзамай, көкжай 60 қабатқа дейін өзгертілді, бұл 792 фут (241 м) биіктіктегі Вулворт ғимаратынан және сол кезде салынып жатқан 808 фут (246 м) биіктіктегі Крайслер ғимаратынан төмен болды. 1929 жылдың сәуір айының басында Манхэттен компаниясы жаңа ғимаратқа көшуге келіскеннен кейін 64 қабатты көкжай салу жоспарлары жарияланды. 8 сәуірге дейін Орстром мен Северанс жаңа көкжайды әлемдегі ең биік ғимарат етуді жоспарлады. Екі күннен кейін Северанс мұнараның биіктігін 62 қабатты 840 футқа (256 м) дейін арттырғаны және Вулворт пен Крайслер ғимараттарының биіктігінен асып түскені туралы хабарланды. Сондай-ақ, Манхэттен компаниясы 36 Уолл-стриттің негізгі арендаторы болатыны және жаңа ғимараттың Банк оф Манхэттен ғимараты немесе Манхэттен компаниясы ғимараты деп аталатыны хабарланды. Құрылысшылар құрылыс мерзімін бір жылға дейін қысқарту үшін көп қаражат жұмсауды жоспарлады, бұл арендалық тұрғындарға ғимаратқа ертерек көшуге мүмкіндік берер еді. Манхэттен компаниясы мен Крайслер ғимараттары «әлемдегі ең биік ғимарат» атағы үшін бәсекелесе бастады. «Аспанға қарай бәсеке», сол кездегі бұқаралық ақпарат құралдары айтқандай, ірі қалалардағы құрылыс шарының ықпалымен 1920 жылдардағы елдің оң көзқарасын көрсетеді. Манхэттен компаниясы ғимараты 1929 жылдың сәуір айында 927 футқа (283 м) дейін қайта қарастырылды, бұл оны әлемдегі ең биік ғимарат ететін еді. Содан кейін Северанс әлемдегі ең биік ғимарат атағын ресми түрде жариялады.

The idea for the current skyscraper was devised by banker George L. Ohrstrom, who began acquiring land for the building in 1928 under the auspices of 36 Wall Street Corporation. Stakeholders in the corporation included Ohrstrom and the builders, Starrett Brothers (later Starrett Corporation). By that December, Ohrstrom had purchased four buildings, with frontage along 27–33 Pine Street and 34–38 Wall Street, and controlled a total area of The plans had been updated, and the syndicate at that point envisioned a 45 story building. That March, Ohrstrom announced that H. Craig Severance would design a 47 story structure at 36 Wall Street. The corporation bought 25 Pine Street the same month. Shortly after Severance's original plans were announced, the skyscraper was modified to have 60 floors, which was shorter than the 792 feet (241 m) Woolworth Building and the then under construction 808 feet (246 m) Chrysler Building. Plans for a 64 story skyscraper were announced after the Manhattan Company agreed to relocate to the new building in early April 1929. By April 8, Ohrstrom and Severance had planned to make the new skyscraper the world's tallest building. Two days later, it was announced that Severance had increased the tower's height to 840 feet (256 m) with 62 floors, exceeding the heights of the Woolworth and Chrysler buildings. It was also announced that the Manhattan Company would be 36 Wall Street's main tenant and that the new building would be known as the Bank of Manhattan Building or the Manhattan Company Building. The builders intended to spend large sums to reduce the construction period to one year, which would allow rental tenants to move into the building sooner. The Manhattan Company and Chrysler buildings started competing for the distinction of "world's tallest building". The "Race into the Sky", as popular media called it at the time, was representative of the country's optimism in the 1920s, fueled by the building boom in major cities. The Manhattan Company Building was revised to 927 feet (283 m) in April 1929, which would make it the world's tallest. Severance then publicly claimed the title of the world's tallest building,

Құрылыстың басталуы

Манхэттен компаниясының ғимаратының құрылысы 1929 жылдың мамыр айында басталды. Сол кезде ғимаратты салушы синдикат 40 Уолл-стрит корпорациясы деп аталды, ал ғимарат 40 Уолл-стрит деп те аталды. Сол айда Манхэттен компаниясы 40–42 Уолл-стрит және 35–39 Пайн-стрит учаскелерін 40 Уолл-стрит корпорациясына 93 жылға жалға берді. Меншік Манхэттен компаниясы, Изелин отбасы және 40 Уолл-стрит корпорациясы арасында бөлінеді, Манхэттен компаниясы көпшілік үлеске ие болды. Сонымен қатар, АҚШ үкіметі сол кезде федералды талдау кеңсесі орналасқан 28–30 Уолл-стриттегі көршілес ғимаратқа тендерлерді қабылдады. Жаңа көкжиектің жоспарларына енгізілмей, талдау кеңсесінің учаскесі болашақта кеңейту үшін резервте қалды. Манхэттен компаниясы құрылыс кезінде уақытша штаб-пәтерге көшті. Старрет бауырлары 40 Уолл-стрит ғимараты үшін егжей-тегжейлі құрылыс кестесін жасады, онда әрбір маңызды құрылыс келісімшартының мерзімі көрсетілген. Кестеде темір конструкцияларды орнату 1929 жылдың маусым айында басталатыны және барлық жұмыстар 1930 жылдың 1 мамырына дейін аяқталуы тиіс екені көрсетілген. Ақша мен уақытты үнемдеу үшін 40 Уолл-стриттің іргетасы, учаскедегі ғимараттар бұзылып жатқанда бірден салынды. Манхэттен компаниясының ескі ғимараты соңғы болып бұзылды. Жұмысшылар учаскені 18 метрге дейін жететін тау жыныстарының астына дейін қазып шықты. Содан кейін олар әрқайсысының ені 1 метр болатын бірнеше ондаған қуыс цилиндрлер орнатты. Сонымен қатар, жұмысшылар бірнеше жүз болат қазықтарды орнатты, олар тіректерге топтастырылып, бетонмен толтырылды және құрылымдық жүктемелерді қабылдай алатын болат қақпақтармен жабылды. 40 Уолл-стриттегі жұмыс жылдам дамыды, мердігерлер аптасына төрт қабатты аяқтады. Алаңда тәулік бойы жұмыс істеді, үш сменада 2300 жұмысшы жұмыс істеді; темір қаңқа көтерілген сайын ішкі жабдықтау жұмыстары да жүргізілді. 40 Уолл-стриттің болат қаңқасы Пенсильвания штатының Бейтлехем қаласында өндірілді, 800 теміржол вагонымен Нью-Джерси штатының Джерси-Сити қаласына жеткізілді, Хадсон өзені арқылы баржамен тасылды және кемежайдан құрылыс алаңына жүк көлігімен жеткізілді. Содан кейін крандар болат арқалықтарды көтеріп, төрт жұмысшыдан тұратын топтар оларды қаңқаға бекітті. Мұнара көтерілген сайын, крандар да бірден екі қабатқа көтерілді. Ғимараттың құрылысы 1929 жылдың 13 қарашасында аяқталды. Сол кезде болат қаңқа көше деңгейінен 900 фут (274 м) биіктікке жетіп, фасад 54-ші қабатқа дейін аяқталды және ішкі жабдықтаудың көп бөлігі аяқталды. Желтоқсан айында жалға беру агенттері Браун, Уилок, Харрис, Воут & Компания Chrysler және Манхэттен компаниясының ғимараттарындағы кеңістікті жалға берді. 40 Уолл-стрит корпорациясы 1929 жылдың желтоқсан айында ғимаратты аяқтау үшін 12,5 миллион долларлық ипотека берді және 1930 жылдың қаңтарына дейін сомасымен тең облигациялар шығаруды жоспарлады. 1930 жылдың наурызына қарай ғимараттың шатыры мұражаймен қапталды, бірақ Манхэттен компаниясының өкілдері ғимараттың биіктігін арттыруға тырысқандарын жоққа шығарды. 1930 жылдың 1 мамырында құрылыс жұмыстары жоспардан бір апта бұрын аяқталды. 1930 жылдың сәуір айының соңында бірнеше жұмысшы шеберліктері үшін марапаттар алды. Ғимарат ресми түрде 26 мамырда ашылды. Құрылысқа барлығы 24 миллион доллар жұмсалды. 40 Уолл-стрит құрылысында төрт жұмысшы қаза тапты, бұл осымен салыстырылатын басқа заманауи жобалармен салыстырғанда ұқсас өлім-жітім көрсеткіші.

Construction of the Manhattan Company Building began in May 1929. By that time, the syndicate developing the building was known as the 40 Wall Street Corporation, and the building was also known as 40 Wall Street. That same month, the Manhattan Company leased its lots at 40–42 Wall Street and 35–39 Pine Street to the 40 Wall Street Corporation for 93 years. Ownership would be divided among the Manhattan Company, the Iselin family, and the 40 Wall Street Corporation, with the Manhattan Company holding a plurality stake. Simultaneously, the U. S. government invited bids on the adjoining building at 28–30 Wall Street, then occupied by a federal assay office. The assay office plot was reserved for future expansion, instead of being incorporated into the plans for the new skyscraper. The Manhattan Company moved to a temporary headquarters during construction. Starrett Brothers had drawn up a detailed construction schedule for 40 Wall Street, outlining the timeline for each major construction contract. The schedule indicated that structural steel installation would commence in June 1929 and that all work was to be completed by May 1, 1930. To save money and time, the foundation of 40 Wall Street was constructed at the same time that buildings on the site were being cleared. The old Manhattan Company building was the last to be cleared. Workers excavated the site to the underlying layer of bedrock, which extended as much as 60 feet (18 m) deep. They then installed several dozen hollow cylinders, each measuring 1 feet (0 m) wide. In addition, workers installed several hundred steel pilings, which were clustered into piers, infilled with concrete, and topped by steel caps that could accommodate structural loads of up to Work on 40 Wall Street progressed quickly, and the contractors completed four stories each week. The site was active 24 hours a day, with 2,300 workers working in three shifts; interior furnishing progressed as the steel frame rose. The steel frame for 40 Wall Street was manufactured in Bethlehem, Pennsylvania; transported to Jersey City, New Jersey, using 800 railcars; shipped across the Hudson River via barge; and transported from the dock to the construction site via truck. Derricks then lifted the steel beams into place, where groups of four workers riveted them onto the frame. As the tower rose, the derricks were themselves lifted two stories at a time. The building topped out on November 13, 1929. By that time, the steel frame had reached 900 feet (274 m) above street level, the facade had been completed to the 54th story, and much of the internal furnishing had been completed. By December, rental agents Brown, Wheelock, Harris, Vought & Company were leasing out the space at the Chrysler and Manhattan Company buildings, which aggregated
The 40 Wall Street Corporation gave a $12.5 million mortgage for the building's completion in December 1929, and the corporation planned a bond issue of an equivalent value by January 1930. The building's roof was covered with scaffolding by March 1930, although Manhattan Company officials denied that they were trying to increase the building's height. The work was completed one week ahead of schedule, on May 1, 1930. Several workers received craftsmanship awards in a ceremony at the end of April 1930. The building officially opened on May 26. In total, $24 million had been spent on construction. Four workers died while constructing 40 Wall Street; a similar mortality rate to other contemporary projects of similar scale.

"Әлемдегі ең биік ғимарат" атағына арналған конкурс

[[Файл:Басқа биік ғимараттар 1908 1974.svg|thumb|40 Wall Street бір ай бойы әлемдегі ең биік аяқталған ғимарат болды және оны құпия түрде салды, осылайша 40 Wall Street биіктігінен асып түсті. Крайслердің жеңісіне алаңдаған Shreve & Lamb газетте олардың ғимараты ең биік деп мәлімдеді, себебі ол әлемдегі ең биік пайдалануға болатын қабатты қамтиды. Олар 40 Wall Street-тегі бақылау алаңының Крайслер ғимаратының ең жоғарғы қабатынан шамамен 30 метр биік екенін айтты. Крайслер ғимаратының шпилінің арқасында 40 Wall Street Манхэттеннің төменгі бөлігіндегі ең биік ғимарат болды, бірақ Нью-Йорктегі ең биік емес. "Аспанға жарыс" кем дегенде бес басқа ұсыныспен сипатталды, бірақ 1929 жылғы Уолл-стрит құлауынан тек Эмпайр Стейт Билдинг аман қалды. Эмпайр Стейт Билдинг жобалары бірнеше рет өзгертілді; 1929 жылдың желтоқсан айында жарияланған соңғы жоспар ғимараттың биіктігін 1250 фут (381 метр) етіп белгіледі, осылайша ол төбесінің және шпилінің биіктігі бойынша әлемдегі ең биік ғимаратқа айналды. 40 Wall Street және Крайслер ғимаратының жоспарларына енгізілген кейінгі өзгерістер, сондай-ақ ғимараттардың шамамен бір уақытта салынуы салдарынан 40 Wall Street Крайслер ғимаратынан биік болған-жоқпыны белгісіз. Кейінірек Эмпайр Стейт Билдинг тарихы туралы кітап жазған Джон Тауранак: "Егер 40 Wall Street ең биік ғимарат болған болса, олар мақтанға құқылы болар еді, ал егер мақтанған болса, мен олар туралы естімедім" деді. Егер тек аяқталған құрылыстар есепке алынса, 40 Wall Street бір ай бойы әлемдегі ең биік ғимарат болды. 40 Wall Street 1929 жылғы Уолл-стрит құлауынан кейін ашылды, сондықтан жалға алушылардың жетіспеуінен зардап шекті. Нәтижесінде, 1930 жылдары 40 Wall Street-тегі кеңістіктің жартысы ғана жалға берілді. Ғимараттың алғашқы бес жылында 40 Wall Street Corporation екінші ипотекалық облигация бойынша 323 200 доллар көлеміндегі сыйақы төлеуге үлкерді. Сол мамыр айында Marine Midland Trust Company корпорация "сыйақы, салықтар және басқа да төлемдерді" төлемегендіктен оған қарсы сот процесін бастады. Оған жауап ретінде бірнеше облигация иелері өз үлестерін қорғау үшін комитет құрды; комитет ұсынылған қайта ұйымдастыруға қарсылық білдірді. 1939 жылдың шілдесінде корпорация ипотекалық несиелермен қамтылмаған барлық активтерді қайта ұйымдастыру жоспарын ұсынды. 1940 жылдың ақпанында Marine Midland 40 Wall Street-тің алғашқы ипотекалық комиссиясы мен лизинг бойынша облигацияларының сенімді сақтаушысы болды. Кейіннен Marine Midland компаниясы иесіне айналды. "Нью-Йорк Таймс" газеті кейінірек ғимаратты сол дәуірдегі "жоғалған үміттің ескерткіші" деп сипаттады: сол кезде ғимараттың 1000 долларлық облигациялары әрқайсысы 108,75 долларға сатылды. 1940 жылдың соңында С. Ф. Нойес ғимаратты жалға беру агенті ретінде жұмысқа қабылданды. 1940 жылдары үлкен жалға алушылардың бірі - 1941 жылы төрт қабатты жалға алған Westinghouse Electric and Manufacturing Company болды. Басқа да жалға алушылардың арасында жылжымайтын мүлік агенттері, адвокаттар, брокерлер және банкирлер, сондай-ақ 1941 жылы қысқаметражды фильмдер театры болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерімен бірге тағы да көп жалға алушылар пайда болды. Prudential Financial, Westinghouse және Western Union сияқты көптеген ірі жалға алушылар ұзақ мерзімді жалға алу келісімдеріне қол қойды. Сол кезде 40 Wall Street-тегі кеңселердің жалдау құны шамамен 2000 долларға жететін, бұл ауа баптау жүйесі кең таралғанға дейін салынған ғимарат үшін салыстырмалы түрде жоғары баға еді. Апаттан кейін бір ай өткен соң, 40 Wall Street иелері ғимараттың қасбетіндегі тесікті жөндеу үшін Құрылыс басқармасына өтініш берді. Бұл оқиға 1946 жылдың маусым айында армияны қатты тұман кезінде Нью-Йорк қаласына ұшақтардың қонуына тыйым салуға итермеледі. 1946 жылғы апат - 20 ғасырда Нью-Йорктегі ғимаратқа ұшақ апатынан кейін болған соңғы оқиға.

[[File:Tallest buildings 1908 1974. svg|thumb|40 Wall Street was the world's tallest completed building for one month. and had it constructed secretly. thereby greatly exceeding 40 Wall Street's height. Disturbed by Chrysler's victory, Shreve & Lamb wrote a newspaper article claiming that their building was the tallest, since it contained the world's highest usable floor. They stated that the observation deck at 40 Wall Street was nearly 100 feet (30 m) above the top floor in the Chrysler Building. As a result of the Chrysler Building's spire, 40 Wall Street was the tallest building in Lower Manhattan but not the tallest in New York City. The "Race into the Sky" was defined by at least five other proposals, although only the Empire State Building would survive the Wall Street Crash of 1929. Plans for the Empire State Building were changed multiple times; the final plan, published in December 1929, called for the building to be 1250 feet (381 m) tall. becoming the world's tallest building both by roof height and spire height. Because of late changes to the plans of both 40 Wall Street and the Chrysler Building, as well as the fact that the buildings were erected nearly simultaneously, it is uncertain whether 40 Wall Street was ever taller than the Chrysler Building. John Tauranac, who wrote a book about the Empire State Building's history, later stated that if 40 Wall Street had "ever had been the tallest building, they would have had bragging rights, and if they did, I certainly never heard them". If only completed structures are counted, 40 Wall Street was the world's tallest building for one month,efn|name=completed tallest|Although 40 Wall Street was the world's tallest completed building in May 1930, Among the first tenants were Merrill Lynch & Co. and a private lunch club called the Wall Street Club. 40 Wall Street opened following the Wall Street Crash of 1929, and so suffered from a lack of tenants. As a result, only half of the space in 40 Wall Street was leased during the 1930s. For the first five years of the building's existence, 40 Wall Street Corporation was able to pay the $323,200 interest on the second mortgage bond issue. That May, the Marine Midland Trust Company started foreclosure proceedings against the corporation after it defaulted on "payments of interest, taxes and other charges". In response, several bondholders formed a committee to protect their stakes; the committee expressed opposition to the proposed reorganization. In July 1939, the corporation filed a plan to reorganize all assets that were not covered by the mortgage loans. Marine Midland became the trustee of 40 Wall Street's first mortgage fee and its bonds on the lease in February 1940, supplanting the corporation. Marine Midland, acting on behalf of the bondholders, acquired the building that September in a transaction worth almost $11.5 million. The New York Times later described the building as being "a monument to lost hope" during that era: at the time, the building's $1,000 debentures were being sold at $108.75 apiece. C. F. Noyes was hired as the building's leasing agent at the end of 1940. One of the larger tenants during the 1940s was the Westinghouse Electric and Manufacturing Company, which in 1941 leased four floors. Other tenants included real estate agents, lawyers, brokers, and bankers, as well as a short film theater in 1941. More tenants came during World War II, starting with the United States Department of the Navy. Many large tenants such as Prudential Financial, Westinghouse, and Western Union signed long term leases. At the time, 40 Wall Street's office space was renting for , a relatively high price for a building constructed before air conditioning became popular. The month after the crash, the owners of 40 Wall Street filed a building application with the Department of Buildings to fix the hole in the facade. The incident prompted the Army, in June 1946, to ban planes from landing in New York City during heavy fog. The 1946 accident was the last time an airplane accidentally crashed into a building in New York City in the 20th century.

Chase-тің басқа жерге көшірілуі және Webb & Knapp-ті сатып алу

Ғимарат көшеден қарағандағы көрінісі. 23 Уолл-стрит оң жақта, Федералдық зал ұлттық ескерткіші сол жақта, ал 30 Уолл-стрит алдыңғы жоспарда. 1950 жылдың тамызында ғимараттың иелері ғимаратты 300 000 долларға өзгерту жоспарларын ұсынды. Келесі жылдары ғимаратқа кондиционер орнатылды. Манхэттен компаниясы мен Чейс Ұлттық банкінің директорлары 1955 жылдың қаңтарында компанияларын біріктіруге дауыс берді, нәтижесінде Чейс Манхэттен банкі құрылды. Жаңа компанияның бас кеңсесі Чейс Ұлттық банкінің бұрынғы ғимаратында, 20 Пайн-стритте, 40 Уолл-стриттен солтүстікке қарай орналасты; ал бірнеше кеңселер мен банк бөлімшесі 40 Уолл-стритте қалды. Ақырында олардың үлесі корпорация акцияларының екі үшін бір бөлігіне жетті. 1957 жылдың қазанында фирма 40 Уолл-стритті 15 миллион долларға сатуға тырысты, бірақ Нью-Йорк Жоғарғы сотының судьясы бірнеше шағын акционерлер сату заңсыз деп мәлімдегеннен кейін 1957 жылдың қарашасында сатуға тыйым салды. 1959 жылдың маусымында корпорация акционерлері ғимаратты 17 миллион доллардан кем емес бағаға сатуға дауыс берді. Дауды азайту үшін штат Жоғарғы сотының судьясы ғимаратты аукционға шығаруға бұйрық берді. Сол қазанда акционерлер 40 Уолл-стрит үшін аукцион өткізді. Зекендорф ең жоғары бағаны – 18,15 миллион долларды ұсынды, бірақ тағы бір ғана үміткер болды. Ол кезде 40 Уолл-стрит Нью-Йорк қаласында аукционға шығарылған ең құнды жылжымайтын мүлік деп есептелді. Чейс Манхэттен 28 Либерти-стриттегі жаңа бас кеңсесіне көшіп бара жатқанда, сол қыркүйекте Вебб пен Кнап британдық инвесторларға City & Central Investments (кейін City Centre Properties) компаниясына 15 миллион долларға жалға берді. Сату 1960 жылдың қарашасында аяқталды, ал келесі айда City & Central компаниясы меншік құқығын алды. Жаңа оператор интерьерді және экстерьерді жаңартты. City Centre 1966 жылдың маусымында 40 Уолл-стриттің ең ірі арендаторы Лоеб, Роудс және компаниясына жалға берді. Сол кездегі басқа ірі арендаторлардың бірі – 1966 жылы жалдаған Bache & Co. компаниясы. 1980 жылы Loeb, Rhoades & Co. компаниясы Shearson компаниясымен біріккеннен кейін Loeb, Rhoades & Co. компаниясының кеңсе алаңы босатылды; алаң тез арада Morgan Guaranty және Toronto Dominion Bank компанияларына жалға берілді. Ол кезде 40 Уолл-стритте әлі жалға берілмеген алаң болды, ал Қаржылық аудандағы кеңселер әдетте .

thumb|The building as seen from street level. 23 Wall Street is to the right, Federal Hall National Memorial is to the left, and 30 Wall Street is in the foreground.|alt=The building as seen from street level. 23 Wall Street is to the right, Federal Hall National Memorial is to the left, and 30 Wall Street is in the foreground. In August 1950, the building's owners submitted plans for an alteration of the building at a cost of $300,000. Over the following years, the building was retrofitted with air conditioning. The directors of the Manhattan Company and Chase National Bank voted in January 1955 to merge their respective companies, and Chase Manhattan Bank was created as a result of the merger. The new company was headquartered at Chase National's previous building at 20 Pine Street, immediately north of 40 Wall Street; Meanwhile, several offices as well as a bank branch remained in 40 Wall Street. eventually increasing their stake to two thirds of the corporation's shares. The firm attempted to sell 40 Wall Street in October 1957 for $15 million, but a New York Supreme Court justice enjoined the sale in November 1957 after several minority shareholders claimed the sale was illegal. The corporation's stockholders voted in June 1959 to sell the building for not less than $17 million. To reduce disagreements, a State Supreme Court justice ordered that an auction be held for the building. That October, stockholders held an auction for 40 Wall Street. Zeckendorf submitted the highest bid, at $18.15 million, although there was only one other bidder. At the time, 40 Wall Street was believed to be the most valuable real estate property ever to be auctioned in New York City. Chase Manhattan was relocating to its new headquarters at 28 Liberty Street, That September, Webb and Knapp sold the leasehold to British investors City & Central Investments (later City Centre Properties) for $15 million. The sale was finalized in November 1960, and City & Central acquired title that following month. The new operator renovated the interior and exterior. City Centre sold the leasehold to Loeb, Rhoades & Co., 40 Wall Street's largest tenant, in June 1966. Other major tenants at the time included Bache & Co., which had rented by 1966. After Loeb, Rhoades & Co. merged with Shearson in 1980, the of office space occupied by Loeb, Rhoades & Co. was vacated; the space was quickly leased to Morgan Guaranty and Toronto Dominion Bank. At the time, 40 Wall Street had that was not yet rented, and office space in the Financial District was typically rented for .

1980 жылдар мен 1990 жылдардың басында

1982 жылы мүлікті Уолтер Хиннеберг басқарған неміс инвестициялық тобы сатып алды. 1992 жылы Хиннеберг және оның екі туысы 80 пайыздық үлесін 40 Wall Street Holdings Corporation деп аталатын компанияға берді. Қалған екі иегері біріктірілген 20 пайыздық үлесін New Scandic Wall Ltd. деп аталатын компанияға өткізді.

Маркос отбасылық жалға алу

1982 жылдың соңында Loeb, Rhoades & Co. жалға алған жерді холдинг компанияға сатты; Филиппин диктаторы Фердинанд Маркос пен оның әйелі Имельда 1985 жылы нақты сатып алушылар екені анықталды. Сатуға қатысқан брокердің сөзіне қарағанда, Маркос отбасының агенттері, ағайынды Джозеф Ж. және Ральф Э. Бернштейндер бастапқыда ғимаратты Швейцарияның бай Гаон отбасы үшін сатып алуға тырысқан, себебі Джозеф Бернштейннің әйелі сол отбасының мүшесі болған. Операторлар 40 Уолл-стриттің шатырын алтынмен қаптауды жоспарлаған. Маркос отбасы мен Манхэттендегі олардың "алдынан" саналатын Gliceria Tantoco арасындағы шифрланған хабарламаларда 40 Уолл-стрит ғимараты "Бриджтаун" деген құпия кодовое сөзбен аталатын. 1986 жылдың ақпанына қарай 40 Уолл-стрит ғимаратының жалға алу құқығы және Маркосқа тиесілі деп есептелетін тағы үш ғимарат сатылымға қойылды. Сол кезде Бернштейндер 40 Уолл-стрит пен тағы екі ғимарат үшін 250 миллион доллар төлеуді ойластырып жатқан. Маркос биліктен қуылғаннан кейін, оның орнына келген Корасон Акино әкімшілігі 1986 жылдың наурыз айында АҚШ банктік жүйесіндегі Маркостың активтерін тоқтатты, соның салдарынан ғимараттың болашағы күмәнді болды. Ғимаратқа ипотека берген Citicorp 1986 жылдың желтоқсанында мүлікті өндіріп алуға ниеттенгенін мәлімдеді. АҚШ-тың екінші апелляциялық соты қараша айында Маркос мүлкін сатуға тыйым салғаннан кейін, Акино әкімшілігі ғимараттарға құқық иелену үшін Маркос мүлкіне қарсы сотқа шағым түсірді. Сауд Арабстандығы қару-жарақ саудагері Аднан Хашогги кейіннен Маркос отбасына ғимараттардағы үлестерін жасыруға көмектескені айыпталды, бірақ ол мүлікке қатысты барлық қылмыстық істерден босатылды. Ғимараттағы күрделі жөндеу жұмыстары, соның ішінде жұмыс істемейтін лифттерді жаңарту, сот процесі барысында тоқтатылды. Акино әкімшілігі 1989 жылдың басында төрт Маркос мүлкін Моррис Бейлиге 398 миллион долларға сатуға тырысты. Федералдық округтік сот судьясы Пьер Н. Леваль 1989 жылдың тамызында Маркос мүлкін сатуға бұйрық берді; Бейли тобы Citigroup оларды басымды сатып алушы деп тағайындайды деп үміттенді. Бернштейн ағайындылары 1,5 миллион доллар көлемінде аванстық төлем жасады, бірақ 1989 жылдың 10 қазанына дейін сатып алу бағасының қалған бөлігін төлей алмады. Сол кезде Бернштейндер Кюрасаода банкроттық ісіне де қатысты; онда арнайы сарапшы банкроттық іс-шараны жоюдан бас тартты, бұл Бернштейндерге 40 Уолл-стриттің сатып алу бағасының қалған бөлігін төлеуге мүмкіндік бермес еді.

At the end of 1982, Loeb, Rhoades & Co. sold the leasehold to a holding company; the Philippine dictator Ferdinand Marcos and his wife Imelda would be revealed as the real buyers in 1985. According to a broker who was involved in the sale, the Marcos family's agents, brothers Joseph J. and Ralph E. Bernstein, were initially believed to be buying the building for the wealthy Gaon family of Switzerland, as Joseph Bernstein's wife was a member of that family. The operators planned to gild 40 Wall Street's roof. In coded cables between the Marcos family and their alleged "front" in Manhattan, Gliceria Tantoco, the 40 Wall Street building was referred to using the secret code word "Bridgetown". By February 1986, 40 Wall Street's leasehold, and three other buildings reportedly owned by the Marcoses, were placed for sale. Around that time, the Bernsteins were contemplating paying $250 million for 40 Wall Street and two of the other buildings. After Marcos was forced out of office, the administration of his successor Corazon Aquino froze Marcos's assets within U. S. banking channels in March 1986, and the building's future became uncertain. Citicorp, which had placed a mortgage on the building, indicated in December 1986 that it would foreclose on the property. After the U. S. Court of Appeals for the Second Circuit ruled to block the sale of the Marcos properties that November, the Aquino administration filed a lawsuit against the Marcos estate to obtain title to the buildings. Saudi arms dealer Adnan Khashoggi was subsequently accused of helping the Marcoses hide their stakes in the buildings, although he was acquitted of all racketeering charges in relation with the properties. Capital improvements to the building, including upgrades to its unreliable elevators, were suspended while legal proceedings were ongoing. The Aquino administration attempted in early 1989 to sell the four Marcos properties to Morris Bailey for $398 million. Federal district court judge Pierre N. Leval ordered a foreclosure sale of the Marcos properties in August 1989; the Bailey group hoped that Citigroup would name them as the preferred bidders. The Bernstein brothers paid the $1.5 million down payment, but they could not pay the remainder of the purchase price before the October 10, 1989 deadline. At the time, the Bernsteins were also involved in a bankruptcy proceeding in Curaçao; a special master there had refused to repeal a bankruptcy action that would have allowed the Bernsteins to pay the remainder of 40 Wall Street's purchase price.

Ресник операциясы және басқа мәселелер

1989 жылдың қарашасында екінші аукционда Джек Ресник пен Ұлдары компаниясының Бертон Ресник жалға алған жер үшін 77 000 100 доллар төледі, бұл Citicorp ұсынған бағадан 100 долларға артық болды. Сол кезде Төменгі Манхэттендегі жылжымайтын мүлікке деген сұраныс 1987 жылғы «Қара дүйсенбіден» кейін төмендеді. Ресниктер терезелерді жаңартуға ғана қол жеткізді; Citicorp сол жылы жөндеу жұмыстарын қаржыландырудан бас тартты, себебі 1982 жылы ғимараттың төменгі қабаттарынан шығып кеткен Manufacturers Hanover сияқты жалға алушылардың көшіп кетуі мүмкін деген алаңдаушылық болды. 1990 жылдардың басында 40 Уолл-стрит ғимаратының 80 пайызы бос тұрды. Ғимаратты күтіп ұстау деңгейі төмендеді, жалға алушылар лифт күтуге жиі 20 минуттай уақыт жұмсайтынын айтты, ал көптеген ішкі кеңістіктер металл қаңқаға дейін жойылды. 1992 жылы Citicorp 40 Уолл-стритті қайта сатуға дайындалды; сұраныс бағасы 10 миллион долларға дейін төмендеді. Citicorp 1993 жылдың мамыр айында ғимаратты аукционға шығарды; Гонконгтың Glorious Sun фирмасы сатып алуды қарастырды, бірақ ақырында бас тартты. Тағы бір гонконгтық топ, Kinson Properties консорциумы, мүлікті жалға алуға келісті. Kinson ғимаратты 60 миллион долларға жаңартуды жоспарлады, оның ішінде вестибюльге 4 миллион доллар, ал электр және механикалық жүйелерге 5–7 миллион доллар жұмсалмақ. Жалға алу келісімі сол жылдың желтоқсан айында жасалды. Barron журналының мәліметінше, жалға алу құны 3 миллионнан 5 миллион долларға дейін болды. 1995 жылдың қарашасында Трамп Kinson-нан жалға алу құқығын 100 000 долларға сатып алғанын мәлімдеді. 2007 жылы CNBC телеарнасының «The Billionaire Inside» бағдарламасында Трамп жалға алу құқығы үшін 1 миллион доллар төлегенін, бірақ ғимараттың құны 600 миллион доллар екенін қайталады. 2012 жылы Трамп жалға алу құқығы үшін 10 миллион доллар төлегені хабарланды. Ғимараттың құнына қатысты бағалар да әртүрлі болды. Қалалық салық органы 2000 жылы ғимаратты 90 миллион долларға бағалап, 2004 жылы құны сол деңгейде екенін хабарлады. 2012 жылы Трамп ғимараттың құны 1 миллиард долларға жететінін болжады, ал 2013 жылы ғимараттың құны 530 миллион доллар екенін мәлімдеді. Bloomberg News келесі жылы 40 Уолл-стриттің құны 550 миллион долларды құрайтынын бағалады. Der Scutt Architects вестибюльді жаңартты. Трамп бірнеше кеңістікті студиялық және бір-үш бөлмелі пәтерлер ретінде жалға беруді жоспарлаған, бірақ New York Daily News газетінде келтірілген жылжымайтын мүлік сарапшылары ең төменгі 25 қабатты пәтерлерге айналдырудың тиімді емес екенін айтты. Бұл тізбекте Marriott International де болды, ол он немесе он екі қабатта Ritz Carlton қонақ үйін ашуды ұсынды. Ол кезде ғимараттың шамамен 25 пайызы бос тұрды. 1998 жылға қарай ғимараттың барлық кеңістігі жалға берілді. American Express, CNA Financial Corporation, Bear Stearns, Nomura Holdings, Country Wide Insurance Company, Hilton Hotels & Resorts және Union Bank of California сияқты бірнеше ірі жалға алушылар ғимаратты жаңарғаннан кейін 40 Уолл-стритке көшіп келді. Трамп 2004 жылы ғимаратты сатуға тырысты, 400 миллион доллардан астам ұсыныстар күтті. 2005 жылы The New York Times газетінде ғимараттың 145 миллион доллар қарызы бар екені жазылды. 40 Wall Street Ltd. 2014 жылы ғимараттағы меншік үлесін 40 Wall Street Holdings компаниясына берді. Сол кезде Трамп ғимаратты жылына 1,65 миллион долларға жалға алды. Forbes журналы 2020 жылы Трамптың Ladder Capital компаниясына 2025 жылы өтетін несие шарты бойынша 40 Уолл-стрит үшін 138 миллион доллар берешегі бар екенін болжады. 2021 жылға қарай Нью-Йорк прокурорлары Трамп Ұйымының бірнеше мүлкін тексерді, 2011 және 2015 жылдар аралығында салық органына хабарланғаннан гөрі несие берушілерге әлдеқайда жоғары құндылықтар ұсынылғанын анықтады. Ең күрделі жағдай 40 Уолл-стритте болды, 2012 жылы несие берушілерге 527 миллион доллар, ал салық органына тек 16,7 миллион доллар деп көрсетілді. 2023 жылдың ақпан айына қарай ғимараттың бос тұрған кеңістігінің үлесі өсіп, 2022 жылдың үшінші тоқсанында 18 пайызға жеткендігі және ипотека берілгеннен бері 2015 жылдан бастап күтім шығындары 11 пайызға өскеніне байланысты ғимарат несие берушілердің бақылау тізіміне енгізілді. Fitch Ratings 2023 жылдың тамызында ғимараттың несиелері бойынша кредиттік рейтингті төмендетті, себебі жаңа жалға алушылар ғимаратқа кіруді баяулатты, ал ескі жалға алушылар басқа жерге көшірілді. Ғимараттағы Duane Reade дүкені сол жылы дүкен ұрлықтарының көбеюіне байланысты жабылды. 2024 жылдың қаңтарында Трамп Ұйымы азаматтық алаяқтық үшін жауапты деп табылғаннан кейін Нью-Йорктің бас прокуроры Летиция Джеймс егер ол шамамен 355 миллион доллар төлей алмаса, оның кеңсесі ғимаратты тәркілеуге дайын екенін мәлімдеді. Сәуір айына қарай ғимараттың бос тұрған кеңістігінің үлесі 21 пайызға жетті.

At a second auction in November 1989, Burton Resnick of Jack Resnick & Sons paid $77,000,100 for the leasehold, beating Citicorp's bid by $100. By then, demand for real estate in Lower Manhattan had declined in the aftermath of Black Monday in 1987. The Resnicks were only able to upgrade the windows; Citicorp canceled financing for the renovation that year, citing concerns that tenants, including Manufacturers Hanover, which had moved from the lower stories of the building in 1982, might move out. By the early 1990s, 40 Wall Street was 80 percent vacant. The building's maintenance had declined to the point that tenants reported that they frequently waited 20 minutes for an elevator, and many interior spaces had been stripped to the steel frame. In 1992, Citicorp prepared to sell 40 Wall Street again; the asking price was reportedly as low as $10 million. Citicorp auctioned off the building in May 1993; Hong Kong firm Glorious Sun considered buying the building but ultimately decided against it. Another group from Hong Kong, the consortium Kinson Properties, agreed to lease the property, Kinson planned to renovate the building for $60 million, including the lobby for $4 million and electrical and mechanical systems for $5–7 million. The leasehold was transferred that December. while Barron's cited the leasehold as having cost between $3 million and $5 million. In November 1995, Trump stated that he was buying the leasehold from Kinson for $100,000. On a 2007 episode of CNBC's The Billionaire Inside, Trump again claimed that he paid $1 million for the leasehold but stated the building's value as $600 million. In 2012, it was reported that Trump paid $10 million for the leasehold. Estimates of the building's worth also varied. City tax assessors had valued the building at $90 million by 2000 and reported that the building was worth the same amount in 2004. While Trump estimated the building's worth at $1 billion in 2012, Trump maintained in 2013 that the building was worth $530 million. and Bloomberg News estimated the next year that 40 Wall Street was worth $550 million. Der Scutt Architects renovated the lobby, Trump had planned to rent out some space as studio apartments and one to three bedroom apartments, but real estate experts, quoted in the New York Daily News, said the lowest 25 floors were so large that it would not be profitable to convert them to apartments. Among these chains was Marriott International, which proposed operating a Ritz Carlton hotel on either ten or twelve stories. At the time, the building was about 25 percent occupied. By 1998, almost all of the space in the building had been leased. Several large tenants, such as American Express, CNA Financial Corporation, Bear Stearns, Nomura Holdings, Country Wide Insurance Company, Hilton Hotels & Resorts, and Union Bank of California, had moved into 40 Wall Street after its renovation. Trump tried to sell the building in 2004, expecting offers in excess of $400 million, The New York Times wrote in 2005 that the building had $145 million of debt. 40 Wall Street Ltd. handed its ownership stake in the building to 40 Wall Street Holdings in 2014. At the time, Trump leased the building for $1.65 million a year, Forbes estimated in 2020 that Trump owed Ladder Capital $138 million for 40 Wall Street as part of a loan that was scheduled to mature in 2025. New York prosecutors scrutinized several of the Trump Organization's properties by 2021, finding that, between 2011 and 2015, far higher values were presented to potential lenders than were reported to tax officials. The most extreme case involved 40 Wall Street, which in 2012 was cited as being worth $527 million to lenders but only $16.7 million to tax officials. By February 2023, the building had been placed on a lender watchlist because of its rising vacancy rate, which had reached 18 percent in the third quarter of 2022, and its maintenance costs, which had risen 11 percent since the mortgage was issued in 2015. Fitch Ratings downgraded the credit rating for the building's loans in August 2023 because new tenants were slow to move into the building while old tenants relocated elsewhere. The building's Duane Reade location closed later that year due to increased shoplifting. Following a January 2024 ruling in which the Trump Organization was found liable for civil fraud, New York Attorney General Letitia James said her office was prepared to seize the building if he could not pay a judgment of approximately $355 million. By that April, the building's vacancy rate had increased to 21 percent.

Қабылдау және ескерткіш атаулары

1930 жылдың ақпан айында Даун Таун Лигасы 40 Уолл-стритті Төменгі Манхэттендегі өткен жылы салынған ең үздік ғимарат деп жариялады. 1930 жылы Fortune журналы Орстромды жоғары бағалап, «оның ең табысты жобасы – Манхэттен компаниясы ғимаратын ақылмен және тиімді қаржыландыру болды» деп жазды. Екі жыл өткен соң У. Паркер Чейз: «Бұл керемет құрылыс американдық белсенділік рухын толыққанды бейнелейді» деп мәлімдеді. 1960 жылы жанындағы 28 Либерти-стрит салынып жатқанда Architectural Forum журналы 40 Уолл-стрит туралы: «Көшеден қарағанда, орта жастағы бұл мұнараның жоғарғы бөлігінің әшекейлері көзге түспейді, бірақ Северанс кеңсесінің архитекторлары үш он жылдықтан астам уақыт бойы сәндік шыңды жетілдіруге жұмсаған еңбектерінің нәтижесі ақталады» деп жазды. Кейбір сыншылар бұл көкжайды жағымсыз бағалайды. Архитектура сыншысы Роберт А. М. Стерн 1987 жылғы «Нью-Йорк 1930» кітабында 40 Уолл-стриттің 70 Пайн-стрит, 20 Экшендж-плейс, 1 Уолл-стрит және Даунтаун Атлетика клубы сияқты басқа да көкжайларға жақын орналасуы «бұрынғы буынның көкжайларын жаңа тау тізбегіндегі төбелерге дейін төмендетті» деп жазды. Эрик Нэш «Манхэттеннің көкжайлары» кітабында 40 Уолл-стриттің әсері оның блок ортасындағы орналасуымен және «күшті грек қайта жаңғыру стиліндегі Федералдық зал ұлттық ескерткішінің жанындағы сюрреалистік орналасуымен» әлсірегенін айтты. 1995 жылдың 12 желтоқсанында Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы 40 Уолл-стритті қалалық ескерткіш деп жариялады, Манхэттен банкі ғимаратының Манхэттен компаниясының штаб-пәтері болғаны және 1929-1930 жылдарғы Нью-Йорк қаласының көкжайлар жарысының бір бөлігі болғаны үшін тарихи маңызы бар екенін атап өтті. Бұл шешім қалалық мәртебе беру себептерімен ұқсас. NRHP ауданы.