Манхэттендегі 70 Pine көшесінің шыршық үйі

Кіріспе

Манхэттендегі тұрғын үйлердің биік ғимараты, Нью-Йорк

Бұл ғимарат Нью-Йорктегі биік ғимараттардың жарысы аясында салынды, нәтижесінде 1908 жылдан 1974 жылға дейін қалада әлемдегі ең биік ғимарат болды. 70 Пайн-стрит құрылысы аяқталған кезде әлемдегі үшінші биік ғимарат еді, Манхэттеннің орталық бөлігіндегі Эмпайр-стейт-билдинг және Крайслер-билдингтен кейін. Бұл ғимарат Манхэттен компаниясының ғимараты – 40 Уолл-стриттен 8 метрге (25 фут) асып, Төменгі Манхэттендегі ең биік ғимарат атанды. Нью-Йорк қаласындағы биік ғимараттардың артқа шегінуі 1916 жылғы жоспарлау ережесімен талап етілді, бұл төмендегі көшелерге жарық пен ауаның жеткізілуін қамтамасыз ету үшін жасалды, бірақ кейіннен ол Ар-Деко стилінің ерекше белгісіне айналды. 1916 жылғы жоспарлау ережесіне сәйкес, жалға берілетін аумақты барынша арттыру үшін артқа шегінулер белгілі бір аралықта орналастырылып, диагональді сызық құрайды. Ғимараттың 11-ден 31-қабаттарына дейін негізден біртіндеп артқа шегінеді. Ғимараттың шахтасы 32-қабаттан басталып, 54-немесе 56-қабатқа дейін көтеріледі, онда шахта бұрыштары тартылады. Ортаңғы қабаттардағы кішігірім шегінулер тиісті қабаттардағы кеңселерге жеке терраса ретінде пайдаланылды. Әр жағында бірнеше шегіну болғандықтан, жоғарғы қабаттарда 20-ға дейін жақтары болуы мүмкін еді. Мұнараның биіктігі 38 метр (124 фут) және салмағы… Автор Дирк Стичвех мұнараны қармен жабылған тау шыңындай сезім беретіндей деп сипаттады, бірақ шындығында, шам 32 шақырым (20 миль) қашықтықтан ғана көрінеді. 1932 жылы жазған В. Паркер Чейз мұнараны "өзінің ерекшелігімен сенсациялық" деп атады.

Фасад

Кіреберіс порталдары мен төменгі қабаттағы терезелер зәулім безендірілген. Минесота гранитінің су деңгейінің үстінде орналасқан. Жоғарғы қабаттар төрт түрлі түсті кірпішпен қапталған, олар ғимараттың шыңына қарай қараңғылайды. Шамдардың болуына Cities Service компаниясының энергия жеткізуші ретінде атқаратын рөлі ықпал етті. Доэрти ғимараттың "эксклюзивті, бай, бірақ қарапайым және тіпті сәл қатал" көрінуін қалады. Паркхерст ұйымы 70 Пайн көшесінің алюминий әшекейлерін жобалады. Бұл әшекейлік элементтерге кіру есіктерінің әр топтамасының үстіндегі рельефтер; төменгі қабаттағы терезелердің үстіндегі өткір жиектерімен шпандрелдер; және Седар көшесіндегі желдеткіш торлары кіреді. Есіктердің үстіндегі рельефтер қашықтан қарағанда абстрактілі үлгі ретінде көрінетін көбелектер мен күнбағыс мотивтерімен жасалған. Ғимараттағы қара және қызғылт мәрмәр Миннесота мен Теннесиден тасымалданған. Төрт негізгі кіреберіс, екеуі Пайн көшесінде, екеуі Седар көшесінде, олардың барлығы негізгі вестибюльге жетелейді. Бұрын Үшінші авенюдің жоғары жатқан сызығының астында орналасқан Перл көшесіндегі тағы бір кіреберіс қарапайымдау жасалған және төменгі деңгейдегі вестибюльге жетелейді. Бұл көшелердің барлығы Манхэттендегі әдеттегі көшеден тар: Пайн көшесінің ені 8 метр, ал Седар көшесінің ені 11 метр. Жер бедерінің еңісті болуына байланысты батыс кіреберістер көше деңгейінде, ал шығыс кіреберістерге көшеден көтерілетін қысқа баспалдақтармен жетеді. efn|Өзіндік сілтемелік рельефтер басқа да Нью-Йорк қаласының ескерткіштерінде, мысалы 20 Exchange Place, 30 Rockefeller Plaza, 500 Fifth Avenue, Chrysler Building, Empire State Building, Fuller Building және Woolworth Building сияқты жерлерде де қолданылған. Екі порталдың ішкі жағында Cities Service компаниясының үшбұрышты логотипін бейнелейтін рельефтер бар. Ғимаратта ішкі кеңістік бар. Ашылған кезде жалпы жер ауданы , оның ішінде жалға алуға қол жетімді болған. Офистер "U" пішінде орналасқан, солтүстік, шығыс және оңтүстік жақтағы механикалық ядроны айналдырады. Фасадтың солтүстік және оңтүстік биіктіктері кері шегінулерге байланысты әртүрлі, бұл әр кеңседе табиғи жарықты барынша арттырады. Екі дәліздің ұзындығы 34 метр, олар Пайн және Седар көшелеріндегі кіреберіс жұптарының арасында солтүстікке қарай созылады, ал тағы үш дәліздің ұзындығы 43 метр және батыстан шығысқа қарай созылады; сонымен қатар кең орталық зал бар. Дәліздер кең, вестибюльдің ең кең бөлігі Пайн көшесіне жақын орналасқан, онда ақпараттық бюро орналасқан. Вестибюль батысқа қарай сәл бұрылған, бұрын Перл көшесін көлеңкелеген жоғары жатқан сызықтардан алыс, батыс кіреберістер жер деңгейінде болуы үшін және 60 Уолл-стритке көпір салуға мүмкіндік беру үшін. Әр кіреберістің ішінде бірінші қабаттағы вестибюльге қараған сауда орындары орналасқан. Пайн көшесіне жақын вестибюльдің оңтүстік бөлігінде, сондай-ақ Перл көшесіне жақын шығыс бөлігінде баспалдақтар бар; бұл баспалдақтар екінші қабатқа көтеріліп, жертөледегі вестибюльге түседі. Пайн көшесінің батыс кіреберісіне жақын жерде жертөледен алтыншы қабатқа дейін әр қабаттың арасында эскалаторлар орналасқан. Бір сыншы лифттерге жеке вестибюльдерді орнату "лифттегі әңгімелесу мүмкіндігін екі есеге азайтады" деді. Қабырғалардың көп бөлігі сары мәрмәрдан тұрады, олар қара қызыл мәрмәрдан жасалған тік тіреулермен бөлінген. Едендер ақ және қызғылт мәрмәрдан жасалған панельдерден тұрады, шахмат тақтасы сияқты орналасқан. Төбе гипстен жасалған және үлкен, тік бұрышты консольдермен сүйеніп тұр. Ол көбінесе ақ түспен боялған, бірақ шамдар сияқты элементтерден шығатын рельефтің түрлі түсті жолақтарынан басқа. Клиф Паркхерст вестибюльдегі металл бұйымдарды жасады.

The entrance portals and lower story windows are lavishly decorated. placed above a water table of Minnesota granite. The upper stories are clad with four shades of buff colored brick, which darken toward the building's peak. The presence of the lamps was influenced by Cities Service's role as an energy provider. Doherty wanted the building to appear "exclusive, rich, yet simple and even alittle severe". of the Parkhurst Organization designed the aluminum ornamentation of 70 Pine Street. These ornamental features include reliefs above each set of entrance doors; spandrels with sharp arrises above the lower story windows; and a ventilation grille on Cedar Street. The reliefs above the doors are designed with motifs of butterflies and sunflowers, which appear as an abstract pattern from a distance. The black and pink marble in the building was transported from Minnesota and Tennessee. Four primary entrances, two on Pine Street and two on Cedar Street, which all lead to the main lobby. Another entrance on Pearl Street, which was formerly located under the Third Avenue elevated line, is more simply designed and leads to a lobby in the lower level. All of these streets are narrower than the typical street in Manhattan: Pine Street is 25 feet (8 m) wide while Cedar Street is 35 feet (11 m) wide. Because of the slope of the terrain, the western entrances are at the same level at the street, and the eastern entrances are accessed by short flights of steps rising from the street. efn|Self referential reliefs were also used in other New York City landmarks such as 20 Exchange Place, 30 Rockefeller Plaza, 500 Fifth Avenue, the Chrysler Building, the Empire State Building, the Fuller Building, and the Woolworth Building. Along the interior reveals of both portal arches are reliefs containing the triangular logo of Cities Service. The building contains of interior space. When it opened, there was of gross floor area, of which was available for lease. Offices were arranged in a "U" shape, wrapping around the mechanical core on the north, east, and south. The northern and southern elevations of the facade are staggered because of the setbacks, maximizing natural light in each office. Two of the hallways are 110 feet (34 m) long, traveling north to south between the pairs of entrances on Pine and Cedar Streets, while three other hallways are 140 feet (43 m) long and travel west to east; there is also a wide central hall. The passages are wide, with the widest section of the lobby near Pine Street, where there is an information booth. The lobby is oriented slightly west, away from the elevated lines that formerly overshadowed Pearl Street, so that the westerly entrances could be located at ground level and so that the sky bridge to 60 Wall Street would be possible. Inside each entrance were retail spaces that faced the first floor lobby. There are stairs on the southern portion of the lobby near Pine Street, as well as at the eastern portion near Pearl Street; these stairs ascend to the second floor and descend to the basement lobby. There were also escalators between every level from the basement to the sixth floor, near the western entrance on Pine Street. One critic said the use of separate elevator lobbies would "cut the possibility of elevator flirtations exactly in half". Most of the wall area is composed of yellow marble, divided by vertical piers of dark red marble. The floors are composed of panels of white and pink marble, arranged as in a checkerboard. The ceiling is made of plaster and is supported by large jagged corbels. It is mostly painted white, except for colored bands of relief, which emanate from elements such as the lighting fixtures. Cliff Parkhurst furnished the elaborate metalwork in the lobby.

Басқа ішкі кеңістіктер

Жертөледе банк сақтау жайлары болған, онда сол дәуірдегі ең жетілген қауіпсіздік жүйелері орнатылған. Бір тұрғын, боксшы Арти Макговерн, жетінші қабатта спорт клубын басқарды, ол күніне мыңнан астам адамды қабылдады және спорт залы, гандбол мен сквош корлары, пинг-понг үстелдері мен гольф мүмкіндіктеріне ие болды. Кітапханада 16 000 томдық кітаптар жинақталған және кітапханашы қызметкері бар болған, ол бар сертификатына ие болған. 62-ден 64-қабаттарға дейін Cities Service компаниясының бас кеңселері орналасқан, сондай-ақ олардың сыртқы террасалары да болған. Доэртидің 61-қабаттағы кеңсесі ашық түстермен безендірілген және диван, кресло, кішкентай үстелдер және басқа да жиһаздары бар тұрғын бөлмеге ұқсас етіп жасалған. Cities Service компаниясының сопақ пішіндес кеңес залы 64-қабаттың көбін алып, былғары панельдермен қапталған және жоғары төбелерге ие болған. 2020 жылғы мәліметтер бойынша, бұл көкжайда бірнеше мүмкіндіктер бар, соның ішінде төменгі қабаттағы New York Sports Club-тың Elite фитнес орталығы, азық-түлік дүкені және бірнеше демалыс бөлмелері бар. 2015–2016 жылдарғы реконструкциядан кейін 70 Pine Street ғимаратында 612 тұрғын үй пәтері орналасқан. Тұрғын үйлер студиялық пәтерлер немесе бір немесе екі бөлмелі пәтерлер түрінде ұйымдастырылған және көбінесе ағаш едендермен жабдықталған. Тағы 132 бірлік Airbnb қаржыландырған Lyric компаниясымен қонақ үй бөлмелері ретінде басқарылады. Бөлшек сауда арендаторларының ішінде деликатес дүкені және вестибюльдегі жоғары деңгейдегі мейрамхана бар. Ғимаратта сондай-ақ фитнес және демалыс орталығы бар, оның ішінде кинозал, боулинг алаңы, жабық гольф алаңы және жертөледегі бұрынғы банк сақтау жайындағы ойын бөлмесі бар.

Бақылау палубасы

Үш қабатты бастапқыда Дохертидің жеке пәтеріне арналған еді. Сюитте спорт залы мен сквош корты болған. Дохертидің төсегі террасаға сығатын моторизацияланған платформада орналасқан. 1932 жылдың шілдесінде жеке пәтер 66-шы қабатта ашық алаңнан және жабық шыныдан жасалған солярийден тұратын бақылау алаңы ретінде жұртшылыққа ашылды. Алаң күн сайын сағат 10-дан 18-ге дейін жұмыс істеді және кіру үшін 50 цент ақы алынды, бірақ пәтер иелері мен қалалық қызметкерлерге 50 пайыздық жеңілдік берілді. Ол еденнен жоғары көтеріліп, кейін кері тартылатын бес орындық лифтпен қамтамасыз етілген. Бақылау алаңында Франция, Италия және Испаниядан әкелінген әшекейлер қолданылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, жақын маңдағы Бруклин әскери-теңіз базасын қарап тұрғандықтан, бұл орын жұртшылыққа жабылды. Содан кейін ол AIG қызметкерлерінің жеке кеңсесі ретінде пайдаланылды, ал бірінші қабатта 120 орындық Crown Shy тамақтану орны орналасқан. Crown Shy – бұл тағамдарды жеке-жеке тапсырыс беруге болатын à la carte мейрамхана.

Лифтілер

Жалпы 24 лифт бар. Төтенше жағдайларда лифттер мен төменгі қабаттардағы эскалаторлар ғимаратты 35 минут ішінде эвакуациялай алады деп есептелді. 70 Пайн-стриттің кішкентай жер учаскесі және жоғарғы қабаттарды одан да кіші ететін артқа жылжулар салдарынан, қалыпты құрылыс талаптары бойынша ол 48 қабаттан жоғары болса, тиімді болмас еді. Сондықтан компания сегіз екі қабатты лифт жасады, бұл Otis екі қабатты лифттерінің алғашқы орнатылуы болды. Тағы бір жеке, бір қабатты лифт жоғарғы алты қабатқа қызмет етті. Бірінші қабаттың вестибюлінің Седар көшесі жағы ғимараттың төменгі қабаттарына ғана қызмет ететін лифттерді қамтыды, ал Пайн көшесі жағы жоғары қабаттарға қызмет ететін лифттерді қамтыды. 1972 жылы екі қабатты лифттер алынып тасталды және бір қабатты кабиналармен ауыстырылды. Citigroup Center 1970 жылдары осы идеяны қабылдады, бұл 70 Пайн-стриттен кейін Нью-Йорк қаласындағы екі қабатты лифті бар алғашқы ғимарат болуы мүмкін.

Басқа ерекшеліктері

16-шы қабатта 70 Пайн-стрит пен 60 Уолл-стритті байланыстыратын аспан көпір болды. Екі ғимараттың арасында тағы бір байланыс – туннель де болған. Аспан көпірлері бар басқа да жақын ғимараттарға Троица және АҚШ жылжымайтын мүлік ғимараттары, сондай-ақ 20 Exchange Place пен 55 Уолл-стрит арасындағы ғимараттар кірді. Бұл ғимараттар 70 Пайннің аспан көпірін салуға шабыттандырған болуы мүмкін. Сонымен қатар, аспан көпірлері Метрополитен өмірді сақтандыру компаниясының мұнарасы мен Метрополитен өмірді Солтүстік ғимараты арасында, Сән институтында, Гимбельс универмагында (қазір Манхэттен сауда орталығы), Herald Square-де, Блумингдейлдің 60-шы көшедегі бас кеңсесінде және Хантер колледжінде де болды. 70 Пайн-стрит ашылғанда, бірінші қабаттан алтыншы қабатқа дейін эскалаторлар орнатылған. Эскалаторлар таңертең жоғары, ал түстен кейін төмен қарай жұмыс істеген. Хабарлама бойынша, эскалаторлар арқасында жертөледен алтыншы қабатқа дейінгі барлық адамдар 10 минут ішінде эвакуациялана алған. 70 Пайн-стрит салынысымен бірге, осы қабаттарда Cities Service компаниясының кеңсе қызметкерлері орналасқан, ал зерттеулер көрсеткендей, эскалаторлар осы қабаттар арасында лифтерге қарағанда аз орын алған. Қысқы мезгілде төменгі алты қабатты салқындату үшін суық су құбырлары жүйесі қолданылған. Бұл әдетте үлкен орынды иеленетін желдеткіш бөлмелерінің қажеттілігін жойды. Cities Service компаниясы ғимараттың төменгі жағында, бесінші қабаттан жоғары желдеткіш жүйесін орнатты, ал жоғарғы қабаттардағы арендаторлар өз кеңселерiне де жүйенi орната алды.

Тарих

Генри Латхэм Доэрти 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында өндірілген газ және электрмен жабдықтау секторындағы көптеген компанияларды басқару арқылы жетістікке жетті. Ол 1910 жылы «Cities Service Company» компаниясын «жарық, жылу және қуат» фирмасы ретінде құрды, ал Доэртидің бизнес мүдделері кейінгі жылдары кеңінен өсті. Сол кезде оның бас кеңсесі 60 Уолл-стритте (1905 жылы салынған және 1975 жылы бұзылған) орналасқан еді, ол 1906 жылдан бері сол жерде болды және қазіргі құрылыс алаңынан оңтүстікке қарай орналасқан. Бұл ғимараттың Уолл-стриттегі алдыңғы жағы 15 қабаттан, ал Пайн-стриттегі артқы жағы 27 қабаттан тұрды. «Клинтон және Рассел» фирмасының өкілі Томас Дж. Джордж 1927 жылдың наурыз айында Уолл-стриттегі қазіргі заманғы плита тәрізді құрылыстың жоспарларын ұсынды. Сол жылдың қазан айында Джордж жоспарды өзгертті, енді ол 60 қабаттан тұратын мұнара тәрізді ғимаратты салуды көздеді. «Баттери Паркі» маңында «үлкен бизнес орталығын» құруға қол жеткізе алмады. «Клинтон және Рассел» фирмасы архитектуралық жобалаушы ретінде таңдалды және олар осы алаң үшін екі жоспар ұсынды: жерден тік көтерілетін қарапайым плита және 60 қабаттан тұратын готикалық стильдегі құрылыс. Компания 1929 жылдың қаңтарында он екі ғимаратты сатып алды, ал 1929 жылдың қарашасында жалдау арқылы тағы бес жер учаскесін қосып алды, сондай-ақ «Cities Service Company» «Down Town Association» ғимаратын сатып алу туралы келіссөздер жүргізіп жатты. Ол кезде компания 25-тен 50 қабатқа дейін ғимарат салуды жоспарлаған еді. 1930 жылдың шілдесінде тағы екі жер учаскесі жалға алынды. Барлығы «Пайн-стрит Риэлти» компаниясы 23 жер учаскесін сатып алды, олардың барлығы 3-тен 5 қабатқа дейін төмен ғимараттардан тұрды, олардың жалпы құны 2 миллион долларды құрады, бұл сол кездегі бағалармен салыстырғанда салыстырмалы түрде арзан болды. Экономист У. Кларк жоспарланған «Cities Service Building» құрылысын зерттеді және 1929 жылдың қазан айында Инженерлер клубында өз зерттеулерімен бөлісті. Ол кішкентай жер учаскелерінде биік ғимараттардың пайдалы болуы мүмкін екенін анықтады, егер олар жер учаскесінің кішкентай өлшемділігіне байланысты екі қабатты лифттерді қамтыса. Нәтижесінде, ұсынылған «Cities Service Building» 63 қабаттан тұратын ғимарат ретінде ең тиімді болып есептелді. Бұл Доэрти жоспарлаған Төменгі Манхэттендегі бірнеше ғимараттардың бірі еді.

Henry Latham Doherty became successful by operating numerous companies in the manufactured gas and electric utility sectors in the late 19th and early 20th centuries. He formed the Cities Service Company as a "light, heat, and power" firm in 1910, and Doherty's business interests grew extensively in subsequent years. At the time, his main offices were located at 60 Wall Street (built 1905 and demolished 1975), which he had occupied since 1906, and was located just south of the present building site. This structure measured 15 stories high at its front, on Wall Street, and 27 stories high at its rear, on Pine Street. Thomas J. George of Clinton & Russell presented plans in March 1927 for a modern slab like structure on Wall Street. That October, George modified the plans, which now called for a 60 story structure shaped like a turret. having failed to develop "a great business centre" near Battery Park. The firm of Clinton & Russell were retained as architects and proposed two plans for the site: a simple slab rising from the ground and a Gothic Revival design rising 60 floors. The company bought twelve buildings in January 1929, forming a plot with Another five plots were acquired via lease in November 1929, and the Cities Service Company was in negotiations to acquire the Down Town Association building as well. At the time, the company planned to build between 25 and 50 stories. Two more lots were leased in July 1930. In total, the Pine Street Realty Company acquired 23 lots, which all contained low rise three to five story masonry buildings, at a total cost of $2 million, relatively cheap for the time. The economist W. C. Clark investigated the planned Cities Service Building's design and, in October 1929, spoke about his findings at the Engineers' Club. He found that taller buildings on small lots could be profitable, provided that these included double deck elevators due to the lot's small size. As a result, the proposed Cities Service Building was most economically viable as a 63 story building. It was one of several buildings that Doherty planned to erect in Lower Manhattan,

Құрылыс

Құрылыс 1930 жылғы мамыр айында басталып, 24 айға созылды. Ғимарат жоспарлары бекітілгеннен кейін, ескі ғимараттарды бұзу және қазба жұмыстары дерлік бірден басталды. Негізді дайындауға 245 000 жұмысшы сағаты жұмсалды; жұмысқа кедергі келтірген жайт – ғимараттың біріне иелік құқығы бар және Линди франшизасын басқарған кафе операторы Ник Кутроулас. Дохерти компаниясы жұмыс басталғанға дейін Кутроуласпен келісімге келе алмады. Кутроуластың ғимараты бәрібір бұзылып, ол Дохертиді залап ақысы үшін сотқа берді, нәтижесінде 5000 доллар өтемақы алды. Құрылыс сол кездегі дәстүрден тыс әдіспен – халыққа акция сату арқылы қаржыландырылды. Генри Л. Доэрти & Co. 15,7 миллион долларлық пайызсыз акцияларды сатты, ол сол кезде «Нью-Йорктің ірі кеңсе ғимараттары арасында қаржылық жағынан ерекше» деп сипатталды. Компанияның бірнеше қалада филиалдары болды, олардың әрқайсысы 1930 жылғы қазан айына дейін белгілі бір сомада ақша жинауға міндетті болды. Әр филиалға әртүрлі мөлшерде қаражат жинау тапсырылды: Вашингтон штатының Спокан қаласындағы филиал 91 500 доллар, ал Нью-Йорк қаласындағы филиал – 3 миллион доллар жинау керек болды. Жобаға 10 миллион кірпіш, цемент және болаттан тұратын көптеген материалдар қажет болды. Болаттан жасалған конструкция аптасына үш қабаттан салынып тұрғызылды. 1931 жылдың ортасына қарай болаттан жасалған каркас 59-шы қабатқа жетті, ал қасбеті 50-шы қабатқа дейін салынды. Сол кезде 70 Пайн-стрит құрылысында 600 жұмысшы жұмыс істеді, ал ғимараттың ресми атауы болған жоқ. Қалалық құрылыс басқармасы 1932 жылғы наурыз айында ғимаратқа уақытша пайдалануға рұқсат берді, ал тамыз айында – тұрақты куәлік берді. Бұл оқиға Дохертидің денсаулығына байланысты алты жылдық үзілістен кейін Cities Service басшысы лауазымына қайта оралуын тойлады. Іс-шараға 200 кәсіпкер қатысқан түскі ас, Дохертидің қола бюстінің ашылуы, шпильдің жарықтандырылуы және Дохертидің шпильден жаңа «ай сәулесі» технологиясын пайдалана отырып жасаған радио хабарламасын қамтыды. Cities Service жаңа ғимаратын жарнамалау үшін буклет те шығарды. 70 Пайн-стриттегі жалдаушылар ғимараттың ресми ашылуына дейін көшіп кіре бастады. Жоғары қабаттардағы жалдаушылардың көпшілігі заңгерлер болды, олар 29-шы қабаттағы заң кітапханасынан пайдаланды. Сонымен қатар, ғимараттың өзі үшін 200-ден астам адам жұмыс істеді, олардың ішінде лифт операторларының толық әйелдер құрамы болды, олардың көпшілігі қызыл шашты, «көбінесе жұмыссыз шоу қыздарының қатарынан таңдалған». 1933 жылға қарай ғимараттың үштен екі бөлігі жалданып берілді, бірақ 1941 жылға дейін 90 пайызға толмады. WGYN радиостанциясы 1941 жылғы желтоқсанда құрылған кезде 70 Пайн-стритте студиялар мен хабар таратушы орнатты, ал WGYN 1950 жылғы мамырға дейін сол жерден хабар тарата берді. 1950 жылғы наурызда Cities Service ғимаратты 5,3 миллион долларлық 20 жылдық ипотекалық несиемен қайта қаржыландырды. 70 Пайн-стриттің бір бөлігі ғимараттың қалған бөлігінен бөлек меншікке ие болды және қажет болған жағдайда физикалық түрде бөлінуі мүмкін еді. Бұл бөлім, ауданы 3000 шаршы метр, ұшқыш Кортландт Ф. Бишоптың мүлігіне тиесілі болды және Cities Service компаниясының толық иелігіндегі еншісі – Sixty Wall Tower Inc. компаниясына жалға берілді. 1950 жылғы маусымда ғимараттың астындағы жер Нью-Йорк Траст компаниясы Бишоптың мүлігі атынан аукционға шығарды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Cities Service Манхэттендегі қызметкерлерін қысқартып, бірнеше төменгі қабаттарды жалға берді, соңында 1965 жылға қарай 8600 қызметкерінің 3400-ін 70 Пайн-стритке көшірді. Cities Service 1965 жылы Citgo деп аталса да, ғимарат «Cities Service Building» атауын сақтады.

Construction started in May 1930 and continued for 24 months. Demolition of existing buildings and site excavation began almost immediately after the building plans were submitted. The foundation took 245,000 worker hours to complete; Work was complicated by the presence of a holdout tenant, Nik Coutroulas, a cafeteria operator who held a lease on one of the existing buildings and also operated a Lindy's franchise. Doherty's company could not reach a lease agreement with Coutroulas prior to the start of work. Coutrolas's building was demolished anyway and he sued Doherty for damages, eventually receiving a $5,000 compensation. Construction was funded using a then unconventional method of public offering. Henry L. Doherty & Co. sold $15.7 million of interest free shares, described at the time as "financially unique among large New York office buildings". The company operated local branch offices in several cities, each of which had to raise a certain amount of money before October 1930. Each office had to meet a different quota: the Spokane, Washington, office had to raise $91,500, while the New York City office was required to raise $3 million. The project involved large amounts of materials, including 10 million bricks, of cement, and of steel. The steel structure was built at an average rate of three floors per week. By mid 1931, steel frame construction had reached the 59th floor, while the facade had been built up to the 50th floor. At the time, 70 Pine Street's construction employed 600 workers, and the structure had no official name. The city's Department of Buildings gave the building a temporary occupancy certificate in March 1932, followed by a permanent certificate that August. The event celebrated Doherty's reinstatement as executive of Cities Service after he had taken a six year hiatus from the position due to health problems. It included a luncheon attended by 200 businessmen; the dedication of Doherty's bronze bust; the spire's floodlighting; and a radio announcement that Doherty made from the spire using then new "moonbeam" technology. Cities Service also issued a pamphlet to advertise its new building. Tenants had started moving into 70 Pine Street prior to its official dedication. Most tenants on the upper floors were lawyers, who took advantage of the 29th floor law library. Additionally, more than 200 people worked for the building itself under the supervision of building manager Edgar J. Smith. These included an all female staff of elevator operators, most of whom were redheads "recruited largely from the ranks of unemployed showgirls". The building was reportedly two thirds rented by 1933, but it did not reach 90 percent occupancy until 1941. The radio station WGYN also established its studios and transmitter at 70 Pine Street when it was founded in December 1941, and WGYN continued to broadcast from there until May 1950. Cities Service refinanced the building with a $5.3 million, 20 year mortgage loan in March 1950. One portion of 70 Pine Street was separately owned from the rest of the building and could be physically separated if necessary. This section, covering , was owned by the estate of aviator Cortlandt F. Bishop and leased to a wholly owned subsidiary of the Cities Service Company, Sixty Wall Tower Inc. In June 1950, the land under the building was placed for auction by the New York Trust Company on behalf of Bishop's estate. After World War II, Cities Service downsized its Manhattan staff and leased out several lower floors. and ultimately moving 3,400 of its 8,600 employees to 70 Pine Street by 1965. Though Cities Service became known as Citgo in 1965, the building retained the "Cities Service Building" name.

АИЖ-ның меншігі

Citgo 1973 жылдың қараша айында бас кеңсесін Оклахома штатының Тулса қаласына көшіретінін және Манхэттендегі 70 Пайн-стрит және басқа да бірнеше ғимараттарды сататынын жариялады. Бұл көшіру 70 Пайн-стриттегі шамамен 250 қызметкерге әсер етеді. Citgo кейін 1975 жылы Тулсаға көшті, себебі ол Нью-Йорк қаласындағы 500 қызметкері үшін қолжетімді кеңістікті екі есеге арттыруды қалаған. 70 Пайн-стрит Америка халықаралық ғимараты деп қайта аталды, ал AIG қызметкерлері келесі екі жылдың ішінде оған көшіп кірді. AIG төменгі 26 қабатты иеленді және заң фирмалары, бағалы қағаздар компаниялары және брокерлік кеңселер сияқты басқа компанияларға жалға берді. AIG иелігінде вестибюль жаңартылды, сондай-ақ жеке кеңсеге айналған бақылау алаңы да жаңартылды. AIG 1995 жылы жақын жердегі 175 Water Street-ті сатып алды, бірақ бас кеңсесін 70 Пайн-стритте қалдырды. AIG 1990 жылдардың соңында ғимараттың лифттерін жаңарту жұмыстарын жүргізді. Реставрациялық архитектор HLW International бастапқы лифтілерді өндірген Otis компаниясының жобаларын пайдаланып, бастапқы екі қабатты лифт кабиналарының стилінде бір қабатты лифт кабиналарын қайта жобалады. Федералды үкіметке қарызды өтеу үшін AIG 2009 жылдың наурыз айында ғимараттары мен басқа да активтерін сату туралы шешім қабылдады. AIG 2009 жылдың маусым айында ғимаратты сату және басқа жерге көшу туралы келісімге келгенін хабарлады, олар 70 Пайн-стрит және 72 Уолл-стритке барлығы 150 миллион доллар жұмсады. Crain's New York Business хабарлағандай, бұл сома 2000 жылдардағы қаржы дағдарысынан бұрын AIG алатын сомадан шамамен 80 пайызға кем.

Тұрғын үй және қонақ үйді қайта құру

Youngwoo бастапқыда 70 Пайн-стриттің жоғарғы қабаттарын кондоминиумдарға қайта жаңартуды жоспарлаған, олар сатылатын еді. Төменгі қабаттар кеңселерді жалға алушыларға жалға берілуі тиіс болған, бұл 2000 жылдардың соңындағы экономикалық дағдарыстан бұрынғы сұраныс бағасынан 25-30% төмендеуді білдірді. Сонымен қатар, 2000 жылдардың соңындағы дағдарыс тудырған Манхэттендегі сәнді кондоминиумдарға деген сұраныстың төмендеуі Youngwoo-ны кондоминиумға айналдыру жоспарын тоқтатуға мәжбүр етті. 2011 жылы Kumho Investment Bank жобаны басқару үшін Sciame Development компаниясын жалдады. Сол маусымда Kumho ғимаратты MetroLoft Management компаниясына сатуға келісті. Бұл Sciame компаниясын Kumho-ға келісімшартты бұзғаны үшін сотқа шақыруға себеп болды. Олар 70 Пайн-стритті 1000 тұрғын бірлікпен аппартаменттер үйіне немесе қонақ үй-аппартамент кешеніне айналдыруды жоспарлаған. MetroLoft сол жылы 70 Пайн-стритті Rose Associates компаниясына сатты. Rose және DTH Capital 2015 жылдан бастап 70 Пайн-стритті сәнді жалға берілетін пәтерлермен және түрлі сауда орындары мен мейрамханалармен жабдықталған көп мақсатты ғимаратқа айналдырды. Тұрғын үйлерді жалға беру 2015 жылдың желтоқсан айында басталды. Жаңарту келесі жылы аяқталды, ал жалға беру 2016 жылдың ақпан айында басталды. DTH және Rose 2017 жылдың мамыр айында Brookfield Properties басқаратын консорциумнан 375 миллион доллар көлемінде қаржыландыру алды. Бұл 2019 жылы Goldman Sachs-тен алынған 386 миллион долларлық ипотекалық несиемен ауыстырылды. Басқа кондоминиумдардың жоғарғы қабаттарының көпшілігі пентхаусқа айналдырылғаннан өзгеше, Rose 70 Пайн-стриттің жоғарғы қабаттарына қосымша ыңғайлылықтар қосуға шешім қабылдады. 70 Пайн-стриттің вестибюлі мен жоғарғы қабаттарындағы кеңістік бастапқыда Эйприл Блумфилд пен Кен Фридманның мейрамханаларына арналған еді, бірақ олар 2016 жылдың шілдесінде жобадан бас тартты. Соңында, жоғарғы қабаттағы мейрамханалар James Kent және Jeff Katz-дің Crown Shy мейрамханасын қабылдады, ол 2019 жылы ашылды. Overstory бар 64-ші қабатта 2021 жылдың тамызында, ал Saga мейрамханасы сол жылдың соңында ғимараттың шатырында ашылды.

Басты қабылдау және көрнекті белгілер

Аяқталған ғимарат 1946 жылы фотограф Уиги сияқты тұлғалардың назарын аударды, ол ғимараттың тұрғындары мен қызметтерінің көптеген суреттерін түсірген болатын. Автор Дэниел Абрамсонның сөзіне қарағанда, Уиги «қала ішіндегі қалаға, оның жылдам көлігіне, зор биіктігі мен терең жер астына, мыңдаған тұрғындары мен келушілердің көптігіне, сондай-ақ қызметкерлердің күндіз де, түні де тыныш жұмыс істеуіне қатты таң қалған». 70 Пайн-стрит үстінен ұшып келе жатқан гидросамолеттер мен дирижабльдерді бейнелейтін басқа фотосуреттер ғимараттың джаз дәуірімен байланысын күшейтті. 1981 жылы архитектура сыншысы Пол Голдбергер 70 Пайн-стрит, 1 Уолл-стрит және жақын жердегі Джон-стриттегі бірнеше ғимараттарды «джаз дәуірінің өміріне құлақтандыратын эхо» деп сипаттады. Голдбергер 1983 жылы ғимараттың мұнарасы туралы былай деп жазды: «Жарығы қарапайым және талғамды. Art Deco стиліндегі мұнараның үстіне әдемі, мөлдір шыныдан жасалған тәж орнатылған, ал түнде ол қаржылық ауданның қараңғылығында жұмсақ жарқырайды». 2005 жылы газеттің тағы бір сыншысы вестибюльді «Art Deco стилінің үлгісі: күн сәулесіндей шашыраған төбелер, радиатордың оюлы торлары, қара және топырақ тоннарындағы мәрмәр едендер, зигзагтар мен ацтектерге ұқсас суреттермен әшекейленген лифт есіктері» деп сипаттады. Нью-Йорк қалалық ескерткіштерді сақтау комиссиясы (LPC) 2011 жылдың наурызында 70 Пайн-стрит сыртын және бірінші қабаттағы интерьерін қалалық ескерткіш деп жариялауды қарастырды, және ғимарат 2011 жылдың 21 маусымында осы мәртебеге ие болды. 70 Пайн-стрит Нью-Йорк қаласының ескерткіші болғаннан кейін «Нью-Йорк Таймс» газеті былай деп жазды: «Қабатталған шыны шамшырағы мен тот баспайтын болаттан жасалған мұнарасымен, ол Төменгі Манхэттеннің аспан сызығының символы». 2016 жылдың қараша айында, адреналинге құмар жасөспірім, тәуелсіз альпинист және каскадер Джастин Каскехо 70 Пайн-стриттен асылып тұрды. Ол мұнараға заңсыз шығу және қауіпті секіру жасау айыптарымен айыпталды.