Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манхэттендегі тұрғын үй, Нью-Йорк қаласындағы көпқабатты үй.
Residential building in Manhattan, New York
the apartment building in New York City
Дакота – Орталық парк батысындағы бірнеше көпқабатты үйлердің бірі, олар негізінен ресми атауымен танылады. Көше мекенжайы осы үйлерді анықтауға жеткілікті болғанымен, бұл тенденция британдық практикаға ұқсас, яғни мекенжайсыз ғимараттарға атау беру. "Нью-Йорк Таймс" газетінің авторы Кристофер Грей Дакотаны "әдеттегі қолданыс бойынша атауын сақтап тұруға жеткілікті танымал" болған бірнеше ғимараттың бірі деп сипаттады. Құрылыс процесіне бірнеше мердігерлер қатысты, оның ішінде тас қалаушы Джон Л. Банта, сантехник Т. Брю, темір құбырларын жеткізуші Post & McCord, ағаш шебері Дж. Л. Гамильтон, тас өңдеуші Дж. Гиллис Се Сон және Генри Уилсон, сондай-ақ ағаш өңдеу мердігері Pottier & Stymus. Бірақ, сол кездегі бір дереккөз ғимараттың дизайны "Франциск I дәуірінің" үлгісімен жасалғанын көрсетеді. Жазушы Элизабет Хоуес 1993 жылы ғимаратты "Пиво зауытының кірпішінен жасалған Виктория стиліндегі нео-готикалық эклектикалық" деп сипаттады. Ғимараттың дизайнына терең шатырлар, мансардалар, терракотадан жасалған шпандельдер мен панельдер, нишалар, балкондар және балюстрадалар кіреді. Дакота тоғыз қабатты ғимарат; ғимараттың көп бөлігі жеті қабаттан тұрады, бірақ екі қабатты қабырғалары да бар. Кейбір дереккөздер ғимаратты көтерілген жертөлесімен бірге он қабатты деп сипаттаса, ал басқалары Дакотаны сегіз қабатты деп жіктеген. Дакотаның биіктігі 56,39 метрді құрайды және ол салыныс кезінде аймақтағы ең биік ғимарат болды. Пәтерлердің жоғары төбелерінің арқасында Дакотаның биіктігі стандартты 15 қабатты ғимараттың биіктігімен теңестірілді.
The Dakota is one of several apartment buildings on Central Park West that are primarily identified by an official name. Even though a street address was sufficient to identify these apartment buildings, this trend followed a British practice of giving names to buildings without addresses. Christopher Gray of The New York Times described the Dakota as one of several apartment buildings that were famous enough "to maintain their names simply in common custom". The construction process involved several contractors including stonemason John L. Banta, plumber T. Brieu, iron supplier Post & McCord, carpenter J. L. Hamilton, stonework supplier J. Gillis Se Son and Henry Wilson, and woodwork contractor Pottier & Stymus. but a contemporary source described the building's design as being patterned after "the period of Francis I". The writer Elizabeth Hawes said in 1993 that the building had been characterized as "Brewery Brick Victorian neo Gothic Eclectic". The building's design includes deep roofs with dormers, terracotta spandrels and panels, niches, balconies, and balustrades. The Dakota is a nine story building; most of the building is seven stories high, although there are also two story gables. Some contemporary sources described the building as being ten stories high, including the raised basement, while others classify the Dakota as being eight stories high. The Dakota measures 56.39 m tall and was the tallest building in the neighborhood when it was constructed. Due to the apartments' high ceilings, the Dakota's height was equivalent to that of a standard 15 story building.
Негізгі аула
Ғимарат көбінесе шаршы пішіндес және орталық H әрпіндей ауланың төңірегінде салынған. Аула барлық пәтерлерге кіруге мүмкіндік береді және әр пәтердің ішкі кеңістігі үшін жарық алатын аула қызметін атқарады. American Architect and Building News журналының бір авторы Дакотаның ауласын және басқа ғимараттардағы ұқсас кеңістіктерді "қамқоршының қарауындағы қауіпсіз, жайлы және қорғалған орын, тұрғындар кіре алатын, бірақ ұрылар кіре алмайтын жер" деп сипаттаған. Автор сондай-ақ балалардың аулада ойнауы мүмкін екенін айтқан, бірақ басқа, аты-жөні белгісіз бақылаушылар мұндай пайдалану қажетсіз назар аударуы мүмкін деп санайды. Басты аула тұрғындардың жиналатын орнына да айналды, себебі ғимараттың қалған бөлігі "жеке өмірге ең жоғары құрметпен" қарауды ескере отырып жобаланған. Ғимарат салынғаннан бері аулада кештер мен Рождество әндері сияқты шаралар өткізіліп келеді. Ауланың батыс бөлігінде шыныдан жасалған өткел орналасқан. Автомобильдер атпен жүретін көліктердің орнын басып алғаннан кейін, Дакота аулаға автомобильдерді кіргізуге тыйым салды. Басты ауланың батыс жағымен қызметтік көлік жолы да өтеді. Көлік жолы жер астына түседі, онда жер үсті ауласымен бірдей өлшемдегі төменгі аула орналасқан.
The building is largely square in plan and built around a central H shaped courtyard. The courtyard provides entry to all apartments and doubles as a light court for the interiors of each apartment. A writer for the American Architect and Building News described the Dakota's courtyard and similar spaces in other buildings as "a safe, pleasant and sheltered place, under the eye of the Janitor, where tenants can enter, but thieves cannot ". The writer also suggested that children could play within the courtyard, but other, unidentified observers believed such a usage attracted unsolicited attention. The main courtyard also functioned as a meeting area for residents, since the rest of the building was designed with "the utmost in personal privacy" as a consideration. Over the years, the courtyard has hosted events such as parties and Christmas carols. A glass breezeway ran along the western portion of the courtyard. After automobiles supplanted horse drawn carriages, the Dakota banned automobiles from the courtyard
A service driveway also runs along the western side of the main courtyard. The driveway descends to the basement, where there is a lower courtyard with the same dimensions as the ground level courtyard.
Басқа кеңістіктер
Дакотаның батысында тағы бір бақ болған; механикалық қондырғыны ғимараттың сыртына орналастыру, егер машина жарылса, тұрғындарды сендіру үшін жасалған қасақана шара еді. Бақта теннис және крокет корлары да болған. Суреттер көрсеткендей, бақ қоршаумен қоршалған, ал механикалық қондырғының үстіндегі аймақ қосымша қоршаумен жабылған. 1950 жылдары бақ тұраққа айналды.
To the west of the Dakota was another garden; The placement of the mechanical plant outside the building was a deliberate measure to reassure residents in case the machinery exploded. There were also tennis and croquet courts within the garden. Images show that the garden was surrounded by a fence, and the area above the mechanical plant was further enclosed by a hedge. The garden had become a parking lot by the 1950s,
Ғимарат құрғақ ор деп аталатын, шұңқырлы аймақпен қоршалған. Бұл аймақ тұрғындардың қауіпсіздігін арттыру және жертөлеге табиғи жарық пен ауа кіруіне мүмкіндік беру үшін жасалған. Осы аймақтың ішінде салынған. Құйма темір қоршау аймақты тротуардан бөліп тұрады. Тротуар бастапқыда көк тас плиткалардан жасалған.
The building is surrounded by a recessed areaway, also described as a dry moat. The areaway was intended to increase residents' safety, as well as allow natural light and air to enter the basement. is built within this areaway. A cast iron fence separates the areaway from the sidewalk. The sidewalk was originally made of bluestone slabs.
Фасад
Фасадтың әрбір бөлігі тік бойымен бөліктерге бөлінген. Оңтүстікке қарай 72-ші көшеде және шығысқа қарай Орталық Парк Батысында 11 бөлік бар; солтүстікке қарай 73-ші көшеде 13 бөлік; ал батысқа қарай 17 бөлік. "Дакотаның" көтерілген жертөлесі құмтаспен қапталған. Фасадтың қалған бөлігі сары кірпіштен жасалған, батыс жағы қызыл кірпіштен жасалған; барлық кірпіш қатарлап төселген. Көптеген әшекейлер фасадтың әртүрлі бөліктерінің әртүрлілігін сезінуге мүмкіндік береді, олардың қалыңдығы 1,22 метрге жетеді.
Each elevation of the facade is divided vertically into bays. There are 11 bays on 72nd Street to the south and Central Park West to the east; 13 bays on 73rd Street to the north; and 17 bays to the west. The Dakota's raised basement is clad with sandstone. The remainder of the facade is made of buff brick, except on the west elevation, which is made of red brick; all of the brick is laid in common bond. The large amount of ornament created the impression of variety between different parts of the facade. which measure up to 1.22 m thick.
Кіру орындары
Ғимараттың басты кіреберісі оңтүстікке қарай 72-ші көшеде орналасқан, екі қабат биіктіктегі арка. Арканың екі жағында металл құмыралары бар тұғырлар орналасқан, ал арканың жоғарғы бөлігінде үш терезе бар. Басты кіреберістің батысында күзетшінің кабинасы да бар. 72-ші көшеге кіреберіс – ат арбаларымен жолаушыларды түсіруге арналған үлкен порт-кошер. Арканың ішінде аулаға жететін, қиылыспен жабдықталған вестибюль орналасқан. Шатырдан бірнеше жерде мансарда терезелері мен кірпіштен салынған түтіндіктер шығып тұрады. Мансарда терезелері екі-төрт қабатқа орналасқан және кезекпен тас немесе мыс жақтауларымен жабдықталған. Сыртқы қабырғалар бірінші қабатта қалыңдап, алтыншы қабаттан жоғары қарай жұқарады. Дәліздердегі бөлімдер "өртке төзімді блоктардан" жасалған, ал ғимараттың басқа бөліктерінде "өртке төзімді блоктардан" немесе кірпіштен жасалған. Дакота ғимаратының негізгі құрылысы сол кездегі кеңсе ғимараттарының құрылысына тең келді. Шығыр тірегінде көмір сақтауға арналған бункер болған. Бірінші және екінші қабаттар арасындағы баспалдақ қабырғалары мәрмәрмен қапталған. Жоғарғы қабаттардағы дәліздер ағашпен қапталған, ал төбелер мен қабырғалар гипстен жасалған. Осының салдарынан, Дакотадағы дәліздер, мысалы, 998 Fifth Avenue сияқты кейінгі құрылыстармен салыстырғанда, әдетте ұзын және тар болды. Бұл тұрғындарға жеке өмір сезімін сыйлады, себебі пәтер иелері бір-бірінен де, қызметшілерден де көп бөлек болды. Ішкі жағында сегіз лифт бар, олардың төртеуі тұрғындарға, ал төртеуі қызметшілерге арналған. Алғашқы жоспар бойынша, әр лифт бір қабаттағы екі пәтерге қызмет көрсетуге тиіс болған. Қызметтік лифттер мен баспалдақтар ауланың әр жағының ортасына жақын орналасқан.
The building's main entrance is a double height archway on 72nd Street to the south. The archway is flanked by pedestals with metal urns, and there are three windows in the upper portion of the archway. There is also a security guard's booth to the west of the main entrance. The 72nd Street entrance is a porte cochère large enough for horse drawn carriages to drop off passengers. Inside the archway is a groin vaulted vestibule that leads to the courtyard. Dormer windows and corbeled brick chimneys protrude from the roof at multiple locations. The dormer windows are arranged in two to four levels and alternately contain either stone or copper frames. The perimeter walls tapered in thickness from at the first story to above the sixth story. Partitions in the hallways are made of "fireproof blocks", while partitions in other parts of the building are made of either "fireproof blocks" or brick. The strength of the Dakota's superstructure rivaled that of contemporary office buildings. The basement had a coal bunker with a capacity of Between the first and second stories, the walls of the staircases are wainscoted with marble. The hallways on the upper stories are wainscoted in wood, while the ceilings and walls are made of plaster. Consequently, the hallways were generally long and narrow at the Dakota, compared with later developments such as 998 Fifth Avenue. This gave residents a feeling of privacy, since tenants were largely separated both from each other and from servants. The interior has eight elevators, four each for residents and servants. In the original plans, each elevator served two apartments per floor. The service elevators and staircases are placed near the center of each side of the courtyard.
Жасау
Дакотаның әр пәтерінің орналасуы ерекше болды және онда төрттен жиырмаға дейін бөлмелер болды. Немесе, ең төменгі жеті қабаттың әрқайсысында шамамен бірдей өлшемдегі сегіз пәтерден орын алды. Ең үлкен пәтерлер төменгі қабаттарда орналасқан, себебі лифттер сол кезде салыстырмалы түрде жаңа технология болатын, ал Харденберг төменгі қабаттағы пәтерлер қаладан көшіп келген адамдарға көбірек ұнайды деп ойлады. Look журналы әртүрлі пәтерлердің орналасуын «Дакота» ашылған кезде кең таралған «жекешелік рухтың» мұрасы деп сипаттады. «Дакотаның» құрылыс жоспарлары қазір сақталмаған, сондықтан пәтерлердің бастапқы орналасуы туралы мәліметтер тек жазбаша сипаттамалардан ғана белгілі. Жылдар бойы жеке пәтерлердің көптеген жоспарлары жарияланды, ал «Дакотаның» қазіргі заманғы жоспарлары осы құжаттар негізінде қайта жаңартылды. Көптеген бастапқы пәтерлер бөлініп қайта жабдықталған, бірақ «Дакота» кооперативінің кеңесі пәтерлердің бастапқы жоспарларын қалпына келтіретін көптеген жөндеу жұмыстарын мақұлдады. Үлкен пәтерлерде тоғыз бөлмеден өзге, бильярд залы, киім бөлмесі немесе кітапхана сияқты қосымша кеңістіктер де болды.
Each of the Dakota's apartments had a unique layout and contained four to twenty rooms. or eight apartments of about equal size on each of the seven lowest floors. The largest apartments were on the lower floors, as elevators were still a relatively new technology, and Hardenbergh thought a lower floor apartment would be more attractive to people who had moved from townhouses. Look magazine characterized the differing apartment layouts as a legacy of the "rugged individualism" that had been common when the Dakota opened. The Dakota's construction drawings are no longer extant, so the original arrangement of the apartments is known only from written descriptions. Many floor plans for individual apartments have been published over the years, and the Dakota's modern floor plans have been reconstructed based on these documents. Many of the original apartments have been subdivided, though the Dakota's co op board has endorsed numerous renovations that restored an apartment's original floor plans. Larger apartments had up to nine bedrooms, as well as additional spaces like a billiards room, boudoir, or library.
Материалдар мен өлшемдер
Төбе биіктігі бірінші қабатта 4,57 метрден басталып, сегізінші қабатта 3,66 метрге дейін төмендеді. Ғимараттағы ең үлкен қонақ бөлмесінің ұзындығы 14,94 метр болды, ол топырақтан жасалған едендер мен бетон плиталардың үстіне орналасқан. Тұрғындар өз пәтерлерін қажеттіліктеріне, ал кейде кәсіптеріне қарай өзгертіп, жаңалайтын болды. Мысалы, интерьер дизайнері Уорд Беннет шатыр астындағы қызметшілердің бөлмесін студия ретінде пайдаланды. Биші Рудольф Нуриев өз қонақ бөлмесіне классикалық картиналарды, ал басқа бөлмелерге театр өнерінің туындыларын қойды. Кейбір пәтерлер түбегейлі өзгертілді; мысалы, төрт бөлмелі пәтер 2010 жылдары заманауи стильде жөнделді.
Ceiling heights ranged from 4.57 m at the first story to 3.66 m at the eighth story. The largest drawing room in the building was 14.94 m long which are laid on top of the earthen subfloors and concrete slabs. Residents customized their apartments to fit their needs and, in some cases, their occupations. while interior designer Ward Bennett repurposed a servant's living area under the roof as a studio. Dancer Rudolf Nureyev placed classical paintings in his living room and theatrical artwork in other rooms. Some units have been substantially redesigned; for example, a four bedroom unit was renovated in the modern style in the 2010s.
Басқа ерекшеліктері
"Дакота" үйінің жертөлесінде кір жуатын бөлме, қоймалар, ас үй және механикалық жабдықтар орналасқан. Тұрғындар үшін гүл дүкені, хабаршылар кеңсесі және телеграф кеңсесі де болды. Бұл, ішінара, Батыс жағының тік пейізі мен Шығыс жағымен салыстырғанда көңіл көтеру орындарының аздығына байланысты еді. Батыс жақтағы маңызды құрылыстар 1879 жылы Тоғызыншы авенюдегі эстакадалық теміржол ашылғаннан кейін салынды, ол Төменгі Манхэттенге тікелей қол жеткізуді қамтамасыз етті. Сол жылы бір топ кәсіпкерлер "Вест-Сайд" қауымдастығын құрды. Эдвард Кларк бұл теміржолдың батыс жақтағы орта таптың ауданын дамытуға көмектесетініне сенді. "Дакота" салынар алдындағы он жылдық ішінде қала халқы кем дегенде 100 пайызға өсті, бірақ Үстіңгі Батыс жағында бірнеше салон, қонақүй және басқа да ғимараттар ғана болды. Қазіргі заманғы "Дакота" пәтерлері Үстіңгі Батыс жағындағы алғашқы ірі құрылыстардың бірі болды. "Дакота" Нью-Йорк қаласының ең көне сақталған сәнді пәтерлер үйі болып табылады, бірақ қалада салынған алғашқы мұндай құрылыс емес. "Дакотадан" бұрын қалада бірнеше ірі пәтерлер үйі салынған, соның ішінде Манхэттен пәтерлері (1880 жылы салынған) және "Виндермир" пәтерлері (1883 жылы салынған). 19 ғасырдың басында қаладағы пәтерлер көбінесе жұмысшы табымен байланысты болды, бірақ 19 ғасырдың соңында пәтерлер орта және жоғарғы таптардың арасында да сұранысқа ие болды. 1880 және 1885 жылдар аралығында қалада тоқсаннан астам тұрғын үйлер салынды.
The Dakota's basement contained a laundry, storerooms, a kitchen, and the mechanical plant. There was a florist, a messengers' office, and a telegraph office for residents. This was in part because of the West Side's steep topography and its dearth of attractions compared with the East Side. Major developments on the West Side were erected after the Ninth Avenue elevated line opened in 1879, providing direct access to Lower Manhattan. A group of businessmen formed the West Side Association the same year. Edward C. Clark believed that the line's presence would encourage the growth of a middle class neighborhood on the West Side. In the decade before the Dakota was built, the city's population had increased by at least 100 percent, but the Upper West Side contained only a few assorted saloons, inns, and other buildings. The modern day Dakota Apartments was one of the first large developments on the Upper West Side, The Dakota is also New York City's oldest surviving luxury apartment building, although it was not the first such structure to be built in the city. Only a few large apartment houses in the city predated the Dakota, including the Manhattan Apartments (built in 1880) and Windermere Apartments (built in 1883). During the early 19th century, apartment developments in the city were generally associated with the working class, but by the late 19th century, apartments were also becoming desirable among the middle and upper classes. Between 1880 and 1885, more than ninety apartment buildings were developed in the city.
Даму
1879 жылы Кларк 72-ші көше мен Сегізінші даңғылдың қиылысында пәтерлер үйінің құрылысын салу жоспарларын жариялады. Харденберг бірден 73-ші көшеде Кларк үшін бірнеше ондаған төмен қабатты қатарлы үйлерді жобалады. Қатарлы үйлер мен үлкен пәтерлер Кларктың Үстіңгі Батыс жағына арналған үлкен жоспарының бір бөлігі болды. Құрылыс 1880 жылдың қазан айының соңында басталды. Ғимараттың бастапқыда аты болмады, тіпті 1881 жылдың басында негізі салынып біткен соң да. Жобаның бір бөлігі ретінде Кларк шамамен 111,25 метр тереңдігі мен ені бар артезиандық құдық қазып алды. 1882 жылдың наурыз айында жұмысшылардың ереуілі салдарынан жұмыс сәл кешікті. Сол жылдың мамыр айына қарай сыртқы қабырғалар алтыншы қабатқа дейін жетіп, құрылысшылар ғимаратты 18 айда аяқтай алатындарын болжады. Ол кезде бұл құрылыс Манхэттеннің ауылдық бөлігінде орналасқан. Бір әңгіме бойынша, атау осы жердің Дакота аймағы сияқты шалғай болғандықтан пайда болған. Кларк отбасы бұл әңгімені жоққа шығармады, бірақ "Дакота" атауының шығу тегі Кларктың сол кездегі жаңа батыс штаттары мен аумақтарының аттарына деген әуесқойлығы болуы ықтимал. Ол келесі аттарды ұсынды: олардың соңғы бірлескен жобасы, жетінші даңғыл мен 55-ші көшедегі Онтиора, дизайны бойынша Дакотаға ұқсас болды. 1883 жылдың тамыз айында гипстеушілер кәсіподаққа мүше емес жұмысшыларды жұмысқа алуға наразылық білдіріп ереуілге шықты, бұл Дакота құрылысын кешіктірді. Басқа мамандық иелері де ереуілге қосылды, бірақ бір ай ішінде жұмысына қайта оралды. 1884 жылдың наурыз айына қарай ғимаратқа механикалық жабдықтар орнатылып жатты. Элизабет Хоуес Кларк "Дакотаны" "қолайлылық, бай өмірге қысқа жол, күтімге қажеттілік жоқ және жеке үйге ие болумен салыстырғанда шығынның аз бөлігі" деп насихаттады деп жазды.
In 1879, Clark announced plans for an apartment complex at the intersection of 72nd Street and Eighth Avenue Hardenbergh simultaneously designed several dozen low rise row houses for Clark on 73rd Street. The row houses and the large apartment building were part of a larger plan that Clark had for the Upper West Side. Construction commenced at the end of October 1880. The building initially did not have a name, even after the foundations were completed in early 1881. As part of the project, Clark also excavated an Artesian well measuring about 111.25 m deep and wide. Work was slightly delayed by a labor strike in March 1882. The exterior walls were up to the sixth story by that May, and the builders estimated that the edifice would be completed in 18 months. At the time, the development was still within a rural part of Manhattan. One story claims that the name arose because it was remote like the Dakota Territory was. Though the Clark family never denied this story, The more likely origin for the "Dakota" name was Clark's fondness for the names of the then new western states and territories. efn|In particular, he proposed the following names: their final collaboration, the Ontiora at Seventh Avenue and 55th Street, was similar in design to the Dakota. Work on the Dakota was delayed in August 1883 when the plasterers went on strike to protest the employment of non union laborers at the site. Other tradesmen joined the strike but returned to work within a month. The mechanical equipment was being installed in the building by March 1884. Elizabeth Hawes wrote that Clark promoted the Dakota as offering "convenience, a short cut route to opulent living with none of the problems of upkeep, and at a fraction of the expense that went with owning a private house".
1880 және 1890 жылдар
"Дакота" 1884 жылғы 24-27 қазан аралығында аяқталды. "Дакота" тұрғындарының барлығы бай болғанмен, аса танымал емес еді. Нью-Йорк қаласындағы ірі пәтер үйлерінің биіктігін 80 футқа (24 метр) шектейтін заң болды, бұл кең көшелерге арналған биіктік лимиті еді. Тар көшелердегі пәтер үйлерінің биіктігі 70 футқа (21 метр) дейін ғана шектелді. Тіпті 1890 жылы да сол блоктан орналасқан қатарлы үйлер "Дакотадан" көбірек кіріс әкелді. 1890 жылдардың басында бос пәтерлерге талаптанып, кезек тізімі құрылды. Олардың бірнешеуі АҚШ-тың батыс аймақтарының аттарымен аталыпты. Жанында шіркеу, өрт сөндіру станциясы және қатарлы үйлер сияқты басқа да ғимараттар салынды. Бұл аймақта электр қуатының жетіспеуінің басты себебі – ірі пәтер үйлерінің лифттерін жұмыс істету үшін электр қажет болды, бірақ қала 1896 жылға дейін Орталық парк батысында электр желілерін жүргізбеді. "Дакотаның" өз электр станциясы болғандықтан, қалалық электр қызметінің болмауы ғимаратқа ешқандай әсер етпеді.
The Dakota was completed by the week of October 24–27, 1884. All of the Dakota's residents were wealthy, although not particularly famous. A law, restricting the height of large apartment houses in New York City to 80 feet (24 m),Efn|This was the height limit for wider streets. Apartment buildings were limited to 70 feet (21 m) on narrower streets. Even in 1890, the row houses on the same block were bringing more income than was the Dakota. By the early 1890s, there was a waiting list for vacant apartments. several of which were named after regions in the western United States. Other buildings, including a church, fire station, and rowhouses, also were developed nearby. A major reason was the lack of electricity in the area, since large apartment buildings needed electricity for their elevators, but the city did not install electric ducts along Central Park West until 1896. The Dakota had its own power plant, so the lack of municipal electric service did not affect the building.
1900-жылдан 1950-жылдарға дейін
[[Файл:Dakota Flats, N. Y. LCCN90712246.jpg|alt=Дакота пәтерлерінің 1903 жылғы Орталық парктен көрінісі|thumb|1903 жылы аймақ әлі дамымаған, бірақ көше шамдары мен белгілері орнатылған. Суреттерде 20 ғасырдың басында ғимараттың шатырына бірнеше мансарда терезелері қосылғаны көрінеді. 20 ғасырдың басында Кларк отбасы Дакотаға иелік еткен. 1929 жылғы «New York Herald Tribune» газетінде Кларктар «сатып алуға жасалған барлық әрекеттерге жылдар бойы қарсылық көрсеткені» айтылған. 1920 жылдары «New York Times» газеті Дакотаның «әрқашан ескі танымалдығын сақтап келгенін» жазды. Дакотаның алғашқы 50 жылында аз өзгерістер болғанмен, сол кезеңде ауданның көршілес бөлігі күрт өзгерді. Дакотаның 72-ші көшедегі басты кіреберісі бастапқыда шатырлар мен бақтарға қараған, бірақ 1930 жылдардың басында «Majestic Apartments» тұрғын үйі басты кіреберіске қарап тұрды. Эдвард С. Кларк 1933 жылы, Дакотаның 50 жылдығына жетпей қайтыс болды, ал оның інісі Стивен Карлтон Кларк ғимаратты басқаруды өз мойнына алды. Стивен Кларк Дакотаны одан әрі басқарып, батыстағы бақты сақтап қалуды жоспарлады. Келесі үш онжылдық бойы Дакота көбінесе өзгеріссіз қалды. Кларктар барлық жөндеу және күтім жұмыстарына жауапты болды және оларға ешқандай тексеру жасалмады немесе аз тексеру жасалды. 1950 жылдары жоғарғы қабаттардағы қызметшілердің бөлмелері пәтерлерге айналдырылды. Сол кезде көптеген тұрғындар дипломаттар, театр қайраткерлері немесе баспагерлер болды. Тұрғындар ондаған жылдар бойы ғимаратта тұрды, соның салдарынан «New York Times» газеті: «Дакотада тұратын ешкім ғимараттан аяқтарымен кетпейді» деп жазды. Тұрғындар 1961 жылдың сәуір айында «Glickman Corporation» компаниясынан ғимаратты 4,8 миллион долларға (қазіргі шақта миллион долларға тең) сатып алу жоспарларын жариялады. «Glickman» Дакотаны қайта құру жоспарларын тоқтатты және оның орнына тамыз айында жақын жерді сатты. Сол жылдың қараша айында Дакотаның тұрғындары ғимаратты сатып алды, ол кооперативке айналды. «Mayfair» 1964 жылы жақын жерде салынды; «New York Times» газетінің мәліметінше, Дакотаның орнында үлкен ғимарат салуға ешқандай жоспар жасалмады. 1960 жылдардың ортасына қарай кооператив мүшелері жылына 14 400 долларға дейін (шамамен долларға тең) төлем төлеуге міндетті болды, сонымен қатар олардың пәтерлері үшін бір реттік 60 000 доллардан аспайтын аванс төледі (шамамен долларға тең). Ол кезде ғимаратта 30-ға жуық адам жұмыс істеді. «Дакота» 1980 жылдың 8 желтоқсанында Джон Леннон, «The Beatles» тобының мүшесі, ғимараттың сыртында атылып өлтірілген кезде назар аударды. «Chicago Tribune» газетінің хабарлауынша, «Дакота» Леннонның естелік орнына айналды, әсіресе «The Beatles» әншілерінің жанкүйерлері үшін. Оқиға тұрғындардың арасында алаңдаушылық тудырды, олар қауіпсіздікті күшейтуді талап етті; барлық келушілер 72-ші көшедегі қауіпсіздік бекетінен өтуі керек еді. Леннонның қайтыс болғаннан кейін жылдар өткен соң Дакотаның тұрғындары жариялылықтан қашып жүрді. «Дакота» кеңесі ғимаратқа көшуді қалаған көптеген танымал тұлғаларды қабылдамады. Ол кезде 93 пәтер болды және бастапқы жоспарлар кең ауқымда қайта құрылды. Тұрғындар әдетте ғимаратта ұзақ жылдар бойы тұрды. 1980 жылдардың соңында Дакотаның тұрғындарының көп бөлігі қаржы саласында жұмыс істеді; бұрын көптеген тұрғындар өнер саласында жұмыс істеген.
[[File:Dakota Flats, N. Y. LCCN90712246. jpg|alt=View of the Dakota Apartments from Central Park in 1903|thumb|In 1903, the area was still sparsely developed, though street lamps and street signs had been added. Images show that, in the first decades of the 20th century, some dormer windows were added on the roof of the building. Through the early 20th century, the Clark family retained ownership of the Dakota. A New York Herald Tribune article in 1929 noted that the Clarks have "for years resisted all attempts at purchase". The New York Times wrote in the 1920s that the Dakota "has always maintained its old time popularity". Whereas the Dakota underwent few alterations in its first fifty years, the neighborhood changed dramatically during that period. The Dakota's main entrance on 72nd Street originally faced some shacks and gardens, but the high rise Majestic Apartments overlooked the main entrance by the early 1930s. Edward S. Clark died in 1933, just before the Dakota's 50th anniversary, and his brother Stephen Carlton Clark took over the building's operation. Stephen Clark intended to continue operating the Dakota and preserve the garden to the west. For the next three decades, the Dakota remained largely unchanged, The Clarks were responsible for all repairs and maintenance and were subject to little, if any scrutiny. By the 1950s, the servants' quarters on the upper stories had been converted to apartments. At the time, many tenants were diplomats, theatrical figures, or publishers. Residents tended to live in the building for several decades, leading The New York Times to observe: "It is reported that no Dakotan leaves the building permanently unless it is feet first". The residents announced plans to buy the building from the Glickman Corporation in April 1961 for $4.8 million (equivalent to $ million in ). Glickman dropped its plans to redevelop the Dakota and instead sold the adjacent site in August. That November, the Dakota's tenants bought the building, which became a cooperative. The Mayfair was completed on the adjacent site in 1964; according to The New York Times, no plans were ever filed for a larger building on the Dakota's site. By the mid 1960s, members of the co op had to pay fees of up to $14,400 a year (equivalent to $ in ), in addition to a one time down payment of no more than $60,000 on their apartments (equivalent to $ in ). At the time, the building employed about 30 staff. The Dakota gained attention when John Lennon, a resident and former member of the rock band the Beatles, was shot dead outside the building on December 8, 1980. According to the Chicago Tribune, the Dakota became a makeshift memorial for Lennon, especially among fans of the Beatles. The murder also prompted concern among residents, who demanded more stringent security; all visitors were already required to pass through the security booth on 72nd Street. Years after Lennon's death, the Dakota's residents tended to eschew publicity. The Dakota's board had rejected numerous high profile personalities who had wanted to move into the building. By then, there were 93 apartments, and the original floor plans had been rearranged extensively. Residents generally continued to live in the building for prolonged periods. By the late 1980s, people in the financial industry comprised an increasing proportion of the Dakota's residents; previously, many residents had worked in the arts.