Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манхэттен, Нью-Йорктегі бұрынғы аспан қырқасы
Former skyscraper in Manhattan, New York
Сингер ғимараты (сондай-ақ Сингер мұнарасы деп аталады) ефн Сингер ғимаратының мұнарасы, жалпы алғанда, жер учаскесінің шағын бөлігін қамтыды және Бродвейде 23 метр, Либерти көшесінде 34 метр өлшенді. Бұл бастапқы Сингер және Борн ғимараттары, екі ғимараттың жанындағы қосымша ғимарат және мұнараны қамтиды. Бұл құрылыстардың барлығын Фредерик Борн үшін Эрнест Флаг жобалаған, ол Сингер Өнеркәсіптік Компаниясын басқарды. Құрылыс Бо-Арты стилі мен француздық Екінші Империя стилінің элементтерімен жобаланған. Америкалық сәулетші Джордж В. Конебл жоспарлар мен жұмыс сызбаларын дайындады. Ото Ф. Семш басқарған инженерлік бөлімі бар архитектуралық кеңсе, сондай-ақ механикалық жабдықтар инженері кеңесшілері Чарльз Г. Армстронг және Болер & Ходж металл инженерлері құрылысты бақылады. 1908 жылы мұнараның құрылысы аяқталғанда, оның төбесі 187 метр биіктікте болды. Мұнараның үстіне 18 метрлік флагшток орнатылды, бұл оның жерден шыңына дейінгі биіктігін 204 метрге жеткізді. Сингер ғимараты салынып біткен кезде әлемдегі ең биік ғимарат болды және бұзылған кезде қиратылған әлемдегі ең биік ғимарат еді.
The Singer Building (also known as the Singer Tower)efn|The "Singer Tower" name generally referred only to the Singer Building's tower, which covered a small portion of the land lot. and measured 74.5 feet (23 m) on Broadway by 110 feet (34 m) on Liberty Street. the original Singer and Bourne buildings, an annex next to both buildings, and the tower. All of these structures were designed by Ernest Flagg for Frederick Bourne, who led the Singer Manufacturing Company. The structure was designed with elements of the Beaux Arts style and the French Second Empire style. American architect George W. Conable prepared plans and working drawings. An architectural office with an engineering department led by Otto F. Semsch, and mechanical equipment engineer consultants Charles G. Armstrong and steel engineers Boller & Hodge, oversaw construction. When the tower addition was completed in 1908, its roof was 612 feet (187 m) high. The tower was topped by a 58 feet (18 m) flagpole, giving it a ground to pinnacle height of 670 feet (204 m). The Singer Building was the world's tallest building at the time of its completion and the world's tallest building to be destroyed upon its demolition.
Нысан
Ғимараттың іргетасы бүкіл учаскені алып жатты. Ол 10 қабатты бастапқы құрылымнан (кейін 14 қабатқа дейін кеңейтілді) және «Бурн» ғимараты деп аталатын 14 қабатты қосымшадан тұрды. 1906 жылдан 1907 жылға дейін бастапқы «Сингер» ғимараты солтүстікке қарай, ал «Бурн» ғимараты батысқа қарай кеңейтілді. Бастапқы «Сингер» және «Бурн» ғимараттарының биіктігі шамамен 61 метрді құрады. Іргетастың солтүстік-батыс бұрышынан жоғары көтерілген 41 қабатты мұнараның жоспары шаршы тәрізді, еден өлшемдері болды. «Сингер» мұнарасын тіреуге қажетті бағаналар бастапқы «Сингер» ғимаратының үстіне орналастыру үшін тым ірі болғандықтан, олар учаскенің солтүстік бөлігінде салынды.
The base of the building filled the entire lot. It was composed of the 10 story original structure (later expanded to 14 stories) and the 14 story annex known as the Bourne Building. From 1906 to 1907, the original Singer Building was extended northward and the Bourne Building was extended westward. The original Singer and Bourne buildings were about 200 feet (61 m) tall. The 41 story tower above the northwest corner of the base was square in plan, with floor dimensions of There was a gap of 10 feet (3 m) between the Singer Building's tower and the City Investing Building immediately to the north, which was built during the same time. The columns required to support the Singer Tower would have been too large to place atop the original Singer Building, so they were instead built in the northern portion of the lot.
Фасад
Алмасуы қызыл кірпіштен, ашық түсті тас пен терракотадан жасалған. Сонымен қатар, Солтүстік өзеннің көк тасы да қолданылды. Бұл материалдарды жеткізушілердің қатарында Джон Б. Роуз компаниясы кірпіш үшін; Мартин П. Лодж көк тас үшін; Дж. Дж. Спюрр және ұлдары әк тасы үшін; ал Нью-Джерси Терра Котта терракота үшін болды. Декоративті элементтер үшін жез табақтар қолданылды. Бүкіл ғимаратта шыны бар, оның шамамен 10 пайызы ішкі шыныдан тұрады. Ғимараттың ішкі және сыртқы жағында, оның ішінде мұнараның сыртында сегіз арка орнатылған, әшекейлеу көп болды.
The facade was made of red brick, light colored stone, and terracotta. About of North River bluestone was also used, The contractors for these materials included John B. Rose Company for the brick; Martin P. Lodge for the bluestone; J. J. Spurr & Sons for the limestone; and New Jersey Terra Cotta for the terracotta. For decorative elements, of sheet copper was used. There were of glass in the entire building, about 10percent of which was interior glass. There was extensive ornamentation throughout the building, including eight arches atop the tower's exterior.
Негізгі
Бастапқыда Сингер ғимараты тас пен кірпішпен қапталған. Оның құрылысына жоспар бойынша төменгі екі қабатты таспен қаптау керек еді. Үшінші қабаттың екі қасбеті де балконы бар. Келесі төрт қабат кірпішпен қапталған, терезелері таспен қоршалған. Жетінші қабатта тас төселген, ал балконы карниз ретінде екі еселенген, сегізінші қабаттың қасбеті кірпіштен жасалған. Бастапқы жоғарғы қабаттар сәндік мыс және шифер шатырдан тұрады, онда төсек және тас шатырлар бар. Бас кіреберісі Либерти көшесінде орналасқан, оның мүсіндері мен әшекейлері бар. Борн ғимараты төменгі екі қабатта Индиана әктасымен және жоғарыда қызыл кірпішпен қапталған. Бастарында темірден жасалған орнамалар бар. 1906-1907 жылдардағы өзгерістерден кейін негізгі кіреберіс шығыс фасадындағы Бродвейге қарады. Бұл басты кіреберіс үш қабатты жартылай дөңгелек аркамен салынған. Артта "Singer" деген жазуы бар екі қабатты архитрав орналасқан. Оның жоғарғы жағында төрт метр ені мен биіктігі жеті метр болатын қола торы бар, ал төменгі жағында бес тік тұғырлы шамшырақ тұрды. Өзгерістердің нәтижесінде алғашқы үш қабатты Солтүстік өзеннің көк тастарымен қапталды. Модификациямен тік бөліктер төртінші қабаттан 10-шы қабатқа дейінгі тік жолақтармен, ал алтыншы қабаттың терезелерінің үстіндегі фронтондармен бөлінді. Өзгертілген базаның 11-ші және 12-ші қабаттары екі қатар кішкентай терезелерден тұрады, 11-ші қабаттағы терезелер 12-ші қабаттағы темір балконды қолдап тұратын жақшалар арасында орналасады. Жоғарғы екі қабатты мансарданың төбесінен шығатын терезелермен жабдықталған. Мұнараның әр жағында бес қабаттан тұратын ғимарат болды, әрқайсысының ені 4 метрге жетеді. Құрылыс жоспары бойынша әр қабатта 36 терезе болған. Мұнараның бұрыштары қатты таспен қапталған, ал ішкі диагональды болат бекітпелер жасырылған. Мұнараның 17-ші, 18-ші, 23-ші, 24-ші, 29-шы және 30-шы қабаттарының үстінде қоршалған көлденең белдіктер бар, ал 18-ші, 24-ші және 30-шы қабаттарда әр жағында терракоталық балкондар бар. 36-37-қабаттардың бұрыштық терезелерін тас сәулетші қоршап тұрды, ал сәнді тас аркалар 36-38-қабаттардың орталық бөліктерін қоршады. 38-қабаттың әр бұрышында овал тәрізді терезелер бар еді. Бұл деңгейден жоғары бұрыштар мен аркалардың үстінен ауыр тас кәрнез жүрді. Құраның төбесінің ені 3 метр болатын фонарьмен шапталған. Соңғы жылдары күмбездің трапеция тәрізді шырақтары терезелермен ауыстырылды. Шынында да, флагшток 27 метр болатын, бірақ флагштоктың негізі мұнараға кіріктірілген. Бұл жарылыс 32 шақырымға дейін көрінді. Бағаналар әдетте екі қабатты болып салынған. Мансардты төбеге тақталар орнатылған, мұнараны қоспағанда. Milliken Brothers Inc. жобаның конструкциялық болат жеткізушісі болды. Ішінде мұнараның бұрыштарына бойлық арқалықтар арқылы жалғастырылған орталық лифт шахталары үшін тағы бір құрылым бар еді. Төртінші қабаттағы мұнараның бұрыштарындағы бағаналарды арқалық ұстап тұрды, ал жертөледен 36 бағана мұнараға көтерілді. Мұнараның әр бұрышына төрт бағана, ал лифт шахтасына тағы алты бағана орнатылған. Қос бумдық қақпақтарды пайдаланып, суреттің үстінен құрылыс салынды. Олардың бірі 23 метрлік тұғырлы, 20 метрлік тұғыры бар, темір арқалықтарды жер деңгейінен 17 қабатты платформаға дейін көтерді. Екіншісі 17-ші қабатта орнатылған және сыйымдылығы; бұл дуал мұнараның болаттан жасалған бөлігін тұрғызды. Флагтың ойынша, неміс шеберлігі америкалықтардан жақсы болғандықтан, Сингер мұнарасының қаңқасында неміс болат пайдаланылды. Мұнараның жоғарғы құрылымы, егер көршілес аймақтағы ең жоғары тіркелген жел қысымы Сингер ғимаратының құрылысы кезінде төмен болса да, жел қысымына төтеп беруді көздеді. Ішкі құрылыста портланд цемент пен бетоннан жасалған еден қаптамасы пайдаланылды. Жердің құрамы әртүрлі болғандықтан, кейбір жерлерде қатты тақталар жинақталған, ал басқаларында бос болған. Жер асты суының деңгейінен төмен жердің қанықтығы жер астындағы жерді дәстүрлі жолмен қазуды мүмкін емес етті. Әрбір кассиондық айлақтың арқасында желге қарсы конструкция арқасында кейбір айлақтарда жоғары қарай тартылатын күш, олар көтеріп жүрген жүк мөлшерінен асатын. Нәтижесінде 10 қаптамаға әр түрлі ұзындықтағы көзге арналған қаптамалар орнатылды. Ондағы таяқтар 15 метр тереңдікте орналасқан. Флагтың кеңсесі үйде ойлап тапқан жүйе, Сингер мұнарасының көлеміндегі ғимараттың дәстүрлі іргетасы үшін екі есе қымбат болатын. Алғашқы жоспар бойынша, кассиндер 6 метрге дейін батырылуы керек еді, бірақ құрылысшылар қазба жұмыстарының ортасында жоспарды өзгертіп, кассиндер қатты тақтаға дейін батырылды.
The original Singer Building was faced with stone and brick. When it was built, the plans called for the lowest two stories to be clad with stone. The third story contained a balcony extending along both facades. The four following stories were faced with brick and contained windows with stone surrounds. The seventh story was clad with stone and had a balcony doubling as a cornice, while the facade on the eighth story was made of brick. The original top stories comprised a decorative copper and slate roof with dormers and stone chimneys. The main entrance was on Liberty Street and had sculptures and ornament. The Bourne Building was faced with Indiana Limestone on its lowest two stories and red brick above. The base had ironwork ornamentation in their mullions and window railings. After the 1906–1907 modifications, the main entrance faced Broadway on the eastern facade. This main entrance had a three story tall semicircular arch. A two story architrave was beneath the arch, with an engraved cartouche reading "Singer" at the center. The upper part of the arch had a fanlight with five vertical mullions, below which was a bronze grille measuring 13 feet (4 m) wide and 24 feet (7 m) tall. As a result of the modifications, the first three stories were faced with rusticated North River bluestone. With the modifications, the vertical bays were separated with vertical strips from the fourth to the 10th floors, with pediments above the sixth floor windows. The 11th and 12th floors of the modified base consisted of two rows of small windows, with the 11th floor windows spaced between brackets supporting a 12th floor iron balcony. The top two stories contained dormer windows projecting from the mansard roof. The Singer Tower contained five bays on each side, each measuring 12 feet (4 m) wide. Construction plans show that there were 36 windows on each floor. The corners of the tower were made of solid masonry, which concealed the diagonal steel bracing inside. Horizontal belt courses wrapped around the tower above the 17th, 18th, 23rd, 24th, 29th, and 30th stories, while there were terracotta balconies on each side at the 18th, 24th, and 30th stories. Stone architraves surrounded the corner windows of the 36th and 37th stories, while ornate stone arches framed the center bays on the 36th through 38th stories. There were oval windows on each corner at the 38th floor. Above that level, a heavy stone cornice ran around the corners and above the arches. capped by a lantern that measures 9 feet (3 m) across at its base The dome's roof was made of slate, while the roof ornamentation, dormers, and lantern were made of copper sheeting. In its final years, the dome's trapezoidal skylights were replaced with dormer windows. The flagpole was actually 90 feet (27 m) long, but the base of the flagpole was embedded into the tower. which were visible at distances of up to 20 mile (32 km). The columns were generally constructed in two story segments. Rafters supported the mansard roof of the base, excluding the tower. Milliken Brothers Inc. was the structural steel supplier for the project. Inside, there was another structure for the central elevator shafts, which were connected to the corners of the tower via longitudinal beams. A girder supported the columns at the tower's corners at the fourth floor, while 36 columns rose from the basement into the tower. Four pillars were placed at each corner of the tower and six more pillars were placed in the elevator shafts. The superstructure was erected using two boom derricks. One of them, with a capacity of , a 75 feet (23 m) mast, and a 65 feet (20 m) boom, lifted the steel beams from ground level to a 17th story platform. The other was installed on the 17th floor and had a capacity of ; this derrick erected the tower's steel. German steel was used in the Singer Tower's framing because of Flagg's belief that German workmanship was better than that of Americans. The tower's superstructure was intended to withstand wind pressure of , even though the highest recorded wind pressure in the neighborhood was less than at the time of the Singer Building's construction. The internal structure also used of Portland cement and of concrete subflooring. The ground composition under the lot varied significantly, as the hardpan was compact in some places and loose in others. Below the groundwater level, the saturation of the ground made it unfeasible to dig the cellar conventionally. Each caisson pier was designed to carry Because of the design of the tower addition's wind bracing superstructure, the upward pull on some of the piers was greater than the dead load these piers carried. As a result, eyebars of different lengths were embedded in 10 of the caissons, the concrete being poured onto the eyebars. The rods were embedded 50 feet (15 m) into the caisson piers. The system, devised in house by Flagg's office, was more than twice as expensive as a conventional foundation would have cost for a building of the Singer Tower's size. The original plan was for the caissons to be sunk only 20 feet (6 m) deep, but the builders changed plans midway through the excavations, so that the caissons would go to hardpan.
Интерьер
Сингер ғимараты өртке төзімді болуы тиіс еді, мұнара бөлігі негізінен бетон едендерді қолданды, ал кейбір есіктерде, терезелерде, қоршауларда және сәндік элементтерде ағаш пайдаланылды. Мұнараға қарағанда негізінде едендерде, терезелерде және есіктерде көбірек ағаш қолданылды. Ғимараттың барлық баспалдақтары құйма темірден жасалған. Сонымен қатар, H.W. Miller Inc. компаниясы орындаған әшекейлі гипстен жасалған элементтер болды. Сингер ғимаратының ішінде сағатына қажетті су мөлшерін қамтамасыз ететін жеті су резервуары болды. Сингер мұнарасының 29-шы, 39-шы және 42-ші қабаттарындағы үш резервуардың жалпы сыйымдылығы 15 000 галлонды құрап, мұнараның бірнеше бөлігіне су жеткізді. Негізді сумен қамтамасыз ету үшін Борн ғимаратында бір резервуар, ал бастапқы Сингер ғимаратында үш резервуардың жалпы сыйымдылығы болды. Бұл мұнарадағы барлық кеңселерге суық, ыстық және мұздай сумен қамтамасыз етуге мүмкіндік берді. Сингер ғимаратында вакуумдық бу жүйесі болды, бірақ бірінші қабаттағы вестибюль мен жертөледегі бөлмелер жанама бу жүйесімен жылытылды. Жылыту әр қабаттағы болат радиаторлардан жүзеге асты; бірінші қабаттағы банк залындағы және Сингер компаниясының 33-ші және 34-ші қабаттарындағы кеңселердегі радиаторлар әшекейлік экрандармен жабылды. Ғимараттың ішіне 1600-ге жуық бу радиаторлары орнатылды. Жылумен қамтамасыз етумен қатар, ғимараттың қазандықтары бүкіл ғимаратқа электр қуатын да берді. Бастапқыда Борн және бастапқы Сингер ғимараттарында жалпы қуаты және қуаттылығы болатын қазандықтар мен генераторлар орнатылған.
The Singer Building was intended to be fireproof, and the tower section used mostly concrete floors, with wood used in some doors, windows, railings and decorative elements. The base used more wood than the tower, mainly in the floors, windows, and doors. All the building's stairs were made of cast iron. There were also ornamental plaster features executed by H. W. Miller Inc. Inside the Singer Building, there were seven water tanks to serve a projected demand of each hour. Three tanks on the Singer Tower's 29th, 39th, and 42nd floors had a combined capacity of 15,000 gallons and served several portions of the tower. To provide water to the base, there was one tank of in the Bourne Building and three tanks of a combined in the original Singer Building. This allowed all the offices in the tower portion to be provided with cold, hot, and ice water. The Singer Building contained a vacuum steam system, although the ground floor lobby and the basement vaults were heated by an indirect steam system. Heating came from steel radiators on each floor; the radiators in the ground floor banking rooms and the Singer Company's 33rd and 34th floor offices were enclosed within ornamental screens. About 1,600 steam radiators were installed throughout the building. As well as providing heat, the building's boilers also provided electric power to the entire building. Initially, the Bourne and original Singer buildings had boilers aggregating and power generators with a capacity of .
Лобби
Бродвейден кіретін вестибюльді «Нью-Йорк Таймс» газетінің архитектура жазушысы Кристофер Грей «ұлы сәулелену» сезімін беретіндей деп сипаттады. Пendentivтер алтын жапырақтармен әшекейленген. Дөңгелектердің қабырғалары бастапқыда болаттан жасалған жақтаулардағы жалпақ, дөңгелек янтарь шыны шамдармен жабдықталған, бірақ кейіннен олар заманауи шыны шамдарға алмастырылды. Оңтүстік қабырғасында бастапқы Сингер ғимаратына апаратын баспалдақтар орналасқан. Вестибюльдегі лифт есіктерінің әрқайсысы төрт қола жапырақтан тұрды. Вестибюль кездесулер үшін танымал орын болды. Нью-Йорк қауіпсіз сақтау компаниясы пайдаланған 10 сейф болды, олардың әрқайсысы бірнеше мың сақтау жәшігін қамтиды, ал сейф қабырғалары бірнеше қабат болаттан құралған. Ең ірі сейфтің есігінің салмағы бірнеше тоннаны құрады. Сейфтер компанияның үш комитет бөлмесіне тікелей іргелес орналасқан.
The lobby, accessed from Broadway, New York Times architectural writer Christopher Gray characterized the lobby as exuding "celestial radiance". The pendentives were ornately decorated with gold leaf. The domes' drums originally contained flat, circular amber glass lights in steel frames, which were later replaced with modern glass lighting fixtures. while the south wall contained stairs to the original Singer Building. Each of the elevator doors in the lobby were made of four bronze leaves. The lobby was a popular spot for meetings. There were 10 vaults used by the Safe Deposit Company of New York, within a space of The vaults each contained several thousand safe deposit boxes, and the vault walls were formed of several layers of steel. The door to the largest vault weighed over The vaults abutted three committee rooms for the company.
Басқа қабаттар
2-13 қабаттарда лифтілерге қарама-қарсы бағытталған Т-тәрізді дәліз бойында кеңселер орналасқан. Мұнараның әдеттегі қабатында 16 кеңсе болған. Келушілер ғимараттың жоғарғы жағындағы бақылау алаңын пайдалану үшін 50 цент төлеген. Осы бақылау алаңынан келушілер 48 шақырымға дейін көре алатын. Екі адам палубадан секіріп қайтыс болғаннан кейін, Сингер мұнарасы «Өлім шыңы» деп аталды және оның палубасы 1930 жылдары жабылды. Барлығы 16 лифт болды, оның ішінде бір электр барабанды лифт. Мұнара бөлігінде тоғыз лифт болды, олардың сегізі вестибюльден жұмыс істеді. Лифтерге жүк көтеруге мүмкіндік болды және фойеден ең жоғарғы қабатқа дейін, сол кездегі барлық лифттерден жылдам қозғалатын. Базада жеті лифт болды: төртеуі Борн ғимаратында, ал үшеуі бастапқы Сингер ғимаратында. Базадағы лифттердің екеуі, Борн және бастапқы Сингер ғимараттарындағы бірер лифті, жертөледен шатырға дейін барлық қабаттарға қызмет көрсетті. Қалған бесеуі тек бірінші қабаттан 14-ші қабатқа дейін ғана жүрді. Кабиналарда телефондар да орналасқан, олар арқылы лифт операторлары мен іске қосушылар байланыса алатын.
The 2nd through 13th floors contained offices flanking a T shaped corridor facing away from the elevators. The average floor in the tower contained 16 offices. visitors paid $0.50 to use the observation area at the top of the building. From this observation deck, visitors could see as far as 30 mile (48 km) away. After two people jumped from the deck and died, the Singer Tower was nicknamed "Suicide Pinnacle", and its deck was closed by the 1930s. and one electric drum elevator, for a total of 16 elevators. The tower portion had nine elevators, eight of which ran from the lobby. The elevators could carry loads of up to and could travel from the lobby to the top floor at , faster than any other elevator then in existence. The base had seven elevators: four in the Bourne Building and three in the original Singer Building. Two of the elevators in the base, one each in the Bourne and original Singer buildings, served all floors from the basement to the roof. The other five ran only from the first floor to the 14th floor. The cabs also had telephones, with which the elevator operators and starters could communicate.
Тарих
XIX ғасырдың аяғында Нью-Йорк қаласы ертедегі аспан қыртыстарын салуда Чикагодан қалып қойды; 1893 жылы Нью-Йоркте 16 қабаттан асатын төрт ғимарат болса, Чикагода он екі мұндай ғимарат болды. Бұл кешігудің бір себебі Нью-Йорк қаласының билігі болды, олар 1889 жылға дейін металл каркасты құрылыс техникаларын қолдануға рұқсат бермеді. Нью-Йорк қаласындағы аспан қыртыстарын салу 1895 жылы 20 қабаттан тұратын, 303 фут (92 м) биіктіктегі Америка Кепілдік ғимаратының салынуымен өзгерді, ол Чикагоның биіктік рекордын бұзды. Осыдан кейін Нью-Йорк толыққанды түрде каркасты құрылысты қабылдады. XX ғасырдың басында Нью-Йоркте техникалық тұрғыдан жетілдірілген, архитектуралық тұрғыдан сенімді аспан қыртыстары салынды; ғалымдар Сара Ландау мен Карл Кондит бұл кезеңді «аспан қыртыстарын салудың алғашқы ұлы дәуірі» деп атады. Исаак М. Сингер мен Эдвард Кларк 1851 жылы I. M. Singer & Company компаниясын құрды. Тігін машиналарын өндіретін компания 1865 жылы Сингер Өндіріс компаниясына айналды. Сингер Өндіріс компаниясы 19 ғасырдың соңғы жартысында жылжымайтын мүлікпен де айналысты, Кларк 1880 жылдары Генри Джейнвей Харденбергке «Дакота» және басқа да Нью-Йорк қаласындағы тұрғын үйлерді жобалауға тапсырыс берді. Келесі онжылдықта Кларктің ұлы Альфред Корнинг Кларктың тілегімен Сингер компаниясы Эрнест Флаггпен жұмыс істеді, ол сол кезде École des Beaux-Arts бітірушісі еді. 1889 жылы Сингер компаниясының президенті болған Фредерик Борн сол кезде фирманың Еуропа нарықтарына кеңеюін қадағалады.
During the late 19th century, New York City trailed Chicago in the development of early skyscrapers; New York had just four buildings over 16 stories tall in 1893, compared to twelve such buildings in Chicago. Part of the delay was caused by New York City authorities, who until 1889 would not allow metal frame construction techniques. Skyscraper development in New York City changed in 1895 with the construction of the American Surety Building, a 20 story, 303 feet (92 m) development that broke Chicago's height record. From then on, New York thoroughly embraced skeleton frame construction. The early years of the 20th century saw a range of technically sophisticated, architecturally confident skyscrapers built in New York; academics Sarah Landau and Carl Condit term this "the first great age" of skyscraper development. Isaac M. Singer and Edward C. Clark had founded I. M. Singer & Company in 1851. The company, which manufactured sewing equipment, became the Singer Manufacturing Company in 1865. The Singer Manufacturing Company was also involved in real estate during the latter half of the 19th century, Clark commissioning Henry Janeway Hardenbergh to design the Dakota and other New York City residential buildings in the 1880s. By the following decade, at the behest of Clark's son Alfred Corning Clark, the Singer Company was instead working with Ernest Flagg, then a recent graduate of the École des Beaux Arts. Frederick Bourne, who had become the Singer Company's president in 1889, oversaw the firm's expansion into European markets during that time.
Бастапқы ғимарат және қосымша
1890 жылы ақпанда Сингер Өндіру Компаниясы 151–153 Бродвейдегі жер учаскесін сатып алды. Келесі айда олар 149 Бродвей және 83 Либерти көшесінің солтүстік-батыс бұрышындағы жерлерді сатып алды. Үш жер учаскесі компанияға 950 000 доллардан астам тұрды, және сол кезде онда төрт-алты қабатты ғимараттар орналасқан еді. Сингер Өндіру Компаниясы жаңа штаб-пәтерін жобалау үшін Эрнест Флагты жалдады. Флаг 1897 жылдың басында 149 Бродвейдегі жаңа Сингер ғимаратының жоспарларын ұсынды. Жоспарда төменгі екі қабатында банк залдары, ортаңғы алты қабатында кеңселерді жалға беруге арналған орын, ал жоғары қабаттарында Сингер Компаниясының кеңселерi болатын 10 қабатты тас және кірпіштен тұратын ғимарат көзделген. Сол жылы құрылыс басталды. 1897 жылдың маусым айында жұмысшылар қазба жұмыстарын жүргізіп жатқанда су құбыры жарылып, учаскені су басты. Осыған қарамастан, жаңа Сингер ғимараты 1898 жылдың басында аяқталды. 1897 жылдың желтоқсанында, жаңа Сингер штаб-пәтері аяқталмас бұрын, Борн компания үшін 85–89 Либерти көшесінде бес қабаттан тұратын үш құрылымды сатып алды, бұл учаскенің көлемі Флаггқа осы жерде 14 қабатты Борн ғимаратын жобалау тапсырылды, және ол 1898 жылы құрылыс жоспарларын ұсынғанда, қосымшаның құны 450 000 долларға бағаланды. Борн 1899 жылдың қыркүйегіне дейін Борн ғимаратының жеріне құқық алған жоқ, ал Борн ғимараты сол жылы аяқталды. және Американың Сенім Компаниясы. Қазанды өндіретін Babcock & Wilcox компаниясы ұзақ мерзімді арендаторлар болды, олар 20 ғасырдың басынан бастап қырық жылдан астам уақыт бойы Сингер ғимаратын пайдаланды.
In February 1890, the Singer Manufacturing Company acquired the lot at 151–153 Broadway. The next month, they bought the lots at 149 Broadway and 83 Liberty Street, at the northwest corner of the two streets. The three lots had cost the company over $950,000 , and at the time were occupied by four to six story buildings. The Singer Manufacturing Company hired Ernest Flagg for the design of their new headquarters. Flagg filed plans for the new Singer Building at 149 Broadway in early 1897. They called for a 10 story stone and brick building with banking rooms on the lowest two stories, rental office space on six of the center stories, and the Singer Company's offices on the upper stories. Construction began that year. While workers were excavating the site in June 1897, a water main burst and flooded the lot. Despite this, the new Singer Building was completed in early 1898. In December 1897, before the new Singer headquarters was completed, Bourne bought three five story structures for the company at 85–89 Liberty Street, on a plot measuring Flagg was retained to design the 14 story Bourne Building on the site, and when he submitted building plans in 1898, the annex was estimated to cost $450,000. Bourne did not take title to the Bourne Building's site until September 1899, and the Bourne Building was completed the same year. and the Trust Company of America. Boiler manufacturers Babcock & Wilcox were long term tenants, occupying the Singer Building for more than forty years from the beginning of the 20th century.
Кеңейту
ХХ ғасырдың алғашқы онжылдығында одан әрі сатып алулар жасалды. 1900 жылы Борн 155 және 157 Бродвейдегі темір қасбетті ғимаратты сатып алды, оның Бродвейге қараған қасбеті шамамен 39,8 фут (12 метр) болатын. 1903 жылы ол 93 Либерти-стриттегі бес қабатты ғимаратты сатып алып, қасбетіне 27 фут (8 метр) қосты. 1905 жылға қарай Сингер компаниясы Бродвей және Либерти көшесі бойындағы учаскенің көп бөлігін бақылады; алғашқы Сингер ғимараты Бродвей мен Либерти көшесінің солтүстік-батыс бұрышынан батысқа, содан кейін солтүстікке қарай созылған L әрпі тәрізді құрылыс болды.
Further acquisitions followed in the first decade of the 20th century. In 1900, Bourne bought an iron front building at 155 and 157 Broadway, with a frontage of about 39.8 feet (12 m) on Broadway. and in 1903 by the purchase of the five story 93 Liberty Street, which added a frontage of 27 feet (8 m). By 1905, the Singer Company controlled most of the block along both Broadway and Liberty Street; the original Singer Building was an L shaped structure extending west and then north from the northwestern corner of Broadway and Liberty Street.
Манара құрылысы
Жер сатып алумен бірге, Флагг 1902 жылы Сингер ғимаратына екінші қосымшаны жобалауға шақырылды. Келесі жылдың басында ол 35 қабаттан астам биіктіктегі әлемдегі ең биік ғимаратты салуды жоспарлады. 1906 жылғы шілдеде түзетілген жоспарлар ұсынылды, онда желге төзімді құрылым қарастырылған. Компания 31-ші қабаттан жоғарығын өзі пайдалануды көздеді және жоғары қабаттарды ұстау шығындарын өтеу үшін мұнараның төменгі бөлігін жалға беруді жоспарлады. Сингер компаниясы жылдық жалға алудан 250 000 доллар табыс табатынын болжады, инженерлер архитектордың жоспарлары мен техникалық талаптары жарияланғаннан кейін құрылыс жоспарларын жасау үшін жұмысқа алынды. Іргетас салынар алдында құрылысшылар жер астындағы топырақтың құрамын анықтау үшін бірнеше сынақ тесіктерін бұрғылады. Сингер мұнарасының жоспарлары 1906 жылғы 12 қыркүйекте бекітілді және сол айда қазба жұмыстары басталды. Құрылыс кезінде қалалық құрылыс инспекторлары құрылысшылардың қуыс кірпіштердің орнына бетон едендер орнату арқылы қала заңын бұзғанын мәлімдеді. Осының салдарынан құрылысшыларға кейбір талаптарға сай келмейтін аркаларды ауыстыруға бұйрық берілді. 1907 жылдың тамызына қарай болаттан жасалған қаңқа 36 қабатқа жетіп, Вашингтон монументінің биіктігінен асып түсті. Сол айда Швецияның ханзадасы Вильгельм 29-шы қабатқа барып құрылыс процесін көрді. 1907 жылғы 4 қазанда ғимараттың шатырына ту тіреуіш орнатылып, құрылыс аяқталды. Ғимараттың құрылысы толыққаннан кейін, ішкі кеңістіктер жиһазбен жабдықталды және әктелді.
Concurrently with the land acquisitions, Flagg was retained to design a second addition to the Singer Building in 1902. By early the next year, he was planning a building that would be the tallest in the world, with over 35 stories. Revised plans were filed in July 1906, which provided for a more wind resistant structure. The company intended to occupy the space above the 31st floor and planned to rent out the bottom section of the tower to tenants to subsidize their use of the upper floors. The Singer Company projected that it would earn $250,000 in rent per year, given a baseline rental cost of Engineers were hired to create the construction plans as soon as the architect's plans and specifications were published. Before the foundations were built, the builders drilled several test boreholes to determine the composition of the underlying soil. The plans for the Singer Tower were approved on September 12, 1906, and excavation began later that month, During the construction process, city building inspectors alleged the builders had violated city law by installing concrete flooring instead of hollow tile floors. As a result, the builders were ordered to replace some non compliant arches. By August 1907, the steel frame had reached 36 stories, surpassing the Washington Monument's height. That month, Prince Wilhelm of Sweden visited the 29th floor to see the construction process. On October 4, 1907, the building topped out with the hoisting of the flagpole. After the building topped out, the interiors were furnished and plastered.
Негізгі базаны кеңейту
1905 жылдың соңында Флагг Борн ғимаратының батыс жаққа қосымшасын және бастапқы Сингер ғимаратының солтүстік жаққа қосымшасын жобалау үшін шақырылды. Борн және Сингер ғимараттары ішкі жағынан біріктірілуі тиіс болды, ал ескі Сингер ғимараты 14 қабатқа дейін кеңейтілуі керек еді. Борн және Сингер ғимараттарына жасалған қосымшалардың жоспарлары 1906 жылдың соңында және 1907 жылдың басында ұсынылды. Ескі Сингер ғимаратының жоғарғы үш қабаты, мансардты шатырымен бірге, 1907 жылдың маусым айында уақытша бөлшектелді, бұл жеті қабаттың үстіне тағы төрт қабат салуға мүмкіндік берді. Осылайша, ескі Сингер ғимаратының бұрынғы сегізінші қабаты жаңа 12-ші қабатқа айналды. Бұл төменгі қабаттардағы арендаторларға кедергі келтірмей, пайдалы кеңістікті арттырды. Ескі ғимараттың алдыңғы және артқы жағындағы бірнеше бағаналар жертөледен 11-ші қабатқа дейін созылып, көтерілген шатырды қолдау үшін орнатылды. Сингер ғимаратының қабаттарындағы қабырғалардың орнына болат бағаналармен ұстап тұру үшін тесіктер жасалды. Бастапқы Сингер ғимаратының басты кіреберісінің орнына кішкентай терезе қойылды. Бір айдан кейін, 23 маусымда, сарайша ашылды. Егер ғимарат учаскесінің 25 пайызынан кем жерді алып жатса, мұндай өзгерістер қажет болмады. Барлық сыншылар Сингер ғимаратын жақсы бағаламады. 1900 жылдары «Нью-Йорк Глобус» газеті Сингер ғимаратын «архитектуралық жираф» деп атап, мұндай биік ғимараттың жоғарғы қабаттардағы адамдарды құтқаруға өрт сөндірушілердің мүмкіндігіне кедергі келтіретінін мәлімдеді.
In late 1905, Flagg was hired to design a westward annex to the Bourne Building and a northward annex to the original Singer Building. The Bourne and Singer buildings were to be united internally, and the old Singer Building was to be expanded to 14 stories. Plans for the Bourne and Singer extensions were filed in late 1906 and early 1907, respectively. The top three stories of the old Singer Building, including the mansard roof, were temporarily taken apart in June 1907, so that four more stories could be inserted above the existing seventh story. As such, the old eighth story of the old Singer Building became the new 12th story. This added of usable space without disturbing tenants on the lower floors. Several columns were erected at the old building's front and rear elevations, extending from the basement to the 11th floor to support the raised roof. Holes were created in the existing floors of the Singer Building so that they could be supported by steel columns instead of by the bearing walls. A small window replaced the main entrance to the original Singer Building. A month later, on June 23, the observation balcony opened. These setbacks were not required if the building occupied 25 percent or less of its lot area. Not all critics appraised the Singer Building positively. The New York Globe in the 1900s had called the Singer Building an "architectural giraffe" and said such a tall building would hinder the ability of fire services to rescue people on the upper floors.