Рори Спарроу: Американдық баскетболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Рори Дарнелл Спарроу (Rory Darnell Sparrow, 12 маусым 1958 жылы туған) – Ұлттық баскетбол қауымдастығында (NBA) ойнаған американдық бұрынғы кәсіби баскетболшы. Вирджиния штатының Саффолк қаласында туған Спарроу Нью-Джерси штатының Патерсон қаласындағы Истсайд орта мектебінде ойнады және мектептің Даңқ залына алғашқылардың қатарынан енді. Ол Вилланова университетінде ойнады, онда мансабында 1183 ұпай жинады және 495 нәтижелі пас берді. Университетте ойнаған кезінде Спарроу ойынның соңғы он секундінде бес рет жеңіске жеткізетін ұпайлар соқты. 1 метр 88 см (6'2") бойы бар қорғаушы Спарроу 1980 жылғы НБА драфтында 75-ші нөмірмен (4-тур, 6-шы таңдау) «Нью-Джерси Нетс» командасының құрамына ілікті. «Нетс» командасымен қоса, ол 12 жылдық мансабында «Атланта Хоукс», «Нью-Йорк Никс», «Чикаго Буллз», «Майами Хит», «Сакраменто Кингз» және «Лос-Анджелес Лейкерс» командаларында ойнады, 1991-92 маусымынан кейін карьерасын аяқтады. 1988 жылы франшиза құрылған кезде «Майами Хит» тарихындағы алғашқы голды соқты.

Өмірбаян

Рори Спароу 12 жылдық мансабында НБА-дағы ең сенімді қорғаушылардың бірі ретінде танылды. Ол 1980-жылдардың басында «Атланта Хокс» және «Нью-Йорк Никс» командаларындағы ең жақсы жылдарын өткізіп, кейін жаңа құрылған «Майами Хит» командасының негізін қалаушылардың бірі болды. Көрермендер алдындағы табысымен қатар, Спароу қоғамдық жұмыстағы тың еңбегі үшін де зор құрметке ие болды. 1987 жылы ол «Sports Illustrated» журналының «Жылдың спортшысы» аталымын алған сегіз қайырымдастықпен айналысқан спортшының бірі болды. Спароудың НБА мансабы қарапайымдылықтан басталды. «Вилланова» командасында Ролли Массимино үшін ойнағаннан кейін, ол 1980 жылғы НБА драфтының төртінші таңдауында «Нью-Джерси Нетс» командасымен шарт жасасты. «Нетс» жаттығу лагерінде Спароудан бас тартқанда, ол Континентальдық баскетбол лигасына (Continental Basketball Association) жүгінді, онда «Скрантон Эйс» командасымен келісімге келді. «Эйс» командасы сапында өткізген 20 ойында Спароу орташа есеппен 24,1 ұпай және 9,0 нәтижелі пас берді. 1980-81 жылдары «Нетс» оны екі рет шақырды, бірақ ол сол жылы тек 15 НБА ойынында ғана қатысты. 1981-82 маусымы алдында «Нью-Джерси» Спароуды төртінші раундтағы таңдау құқығы үшін «Атланта Хокс» командасына сатты. Бапкер Кевин Лаугери оны бірден негізгі құрамдағы ойыншы-қорғаушы ретінде пайдаланды, және Спароу артқа жол тартпады. CBA-дағы өмірін артта қалдырып, ол барлық 82 ойында ойнады және ойынға 30 минуттан астам уақыт беріп, орташа есеппен 10,5 ұпай және 5,2 нәтижелі пас берді. «Хокс» 42-40 есебімен маусымды аяқтады, бірақ плей-оффтың бірінші раундында жеңіліске ұшырады. Келесі маусымның ортасында «Атланта» Спароуды Скотт Хейстингс үшін «Нью-Йорк Никс» командасына ауыстырды. Келесі бес жыл ішінде Спароу өзгермелі «Нью-Йорк» командасының қорғау шебіндегі маңызды ойыншыға айналды. Ол 1983-84 маусымында ең үлкен командалық жетістігіне қол жеткізді. «Никс» 47-35 есебімен жеңіске жетіп, плей-оффтың бірінші раундында «Детройт Пистонс» командасын жеңді, бірақ конференция жартылай финалында қиын өткен жеті ойындық серияда «Бостон Селтикс» командасына есе жіберді. Негізгі құрамдағы ойыншы ретінде Спароу тұрақты маусымда орташа есеппен 10,4 ұпай және 6,8 нәтижелі пас берді, ал плей-оффта ойынға 11,2 ұпай қосты. Келесі жылы ол нәтижелі пас беру көрсеткіші бойынша карьералық рекорд – ойынға 7,1 нәтижелі пас берді. 1985-86 маусымында ол орташа есеппен 10,8 ұпай және 6,4 нәтижелі пас берді. Алайда «Нью-Йорк» тек 23 ойын жеңіп, 1963-64 жылдардан бері ең нашар көрсеткішін тіркеді. «Нью-Йорк» сапындағы жылдары Спароу «Рори Ф. Спароу қоры» қайырымдастық ұйымын құрды, ол Нью-Йорк аймағындағы мұқтаж балаларға көмек көрсетуге бағытталған. 1985-86 маусымының соңында Спароудың еңбегі зәулім болды, ол «Лейкерс» командасының Майк Куперімен бірге Дж. Уолтер Кеннеди азаматтық сыйлығының иегері атанды. Содан кейін, 1987 жылғы «Sports Illustrated» журналының соңғы санында Спароу «Күтім көрсететін спортшылар» сегіздігінің бірі ретінде журналдың мұқабасында пайда болды. Журнал бұл топты «Жылдың спортшылары» деп атады. 1987-88 маусымының басында «Никс» Спароуды «Чикаго Буллз» командасына сатты, онда ол Майкл Джордан мен Сэм Винсенттің резервтік құрамында сирек ойнады. 1988-89 маусымына дейін ол «Майами Хит» командасымен еркін агент ретінде келісімшартқа қол қойды. 1988 жылдың 5 қарашасында «Лос-Анджелес Клиперс» командасына қарсы өткен ойында Спароу «Хит» командасы тарихындағы алғашқы ұпайларды соқты. Ол сол жылы карьералық рекордтық 12,5 ұпай жинады, бұл командада Кевин Эдвардстан кейін екінші орынды иеленді. «Хит» командасындағы екінші маусымында Спароу жаңадан келген Шерман Дугластың артында резервтік рөлге түсті. 1990-91 маусымына дейін ол «Сакраменто Кингс» командасына ауыстырылды, онда ол жаңа өмірге ие болып, ойынға 10,4 ұпай жинады. Спароу 1991-92 маусымын «Чикаго Буллз» және «Лос-Анджелес Лейкерс» командалары арасында бөлісті, содан кейін 34 жасында карьерасын аяқтады. Барлығы жеті командада 7 557 ұпай жинап, карьерасында ойынға орташа есеппен 9,0 ұпай жинады. 1994 жылы ол НБА лигасы кеңсесінде ойыншылар бағдарламаларының менеджері болып жұмысқа орналасты.

Throughout his 12 year career Rory Sparrow was known as one of the steadiest guards in the NBA. He had his best years with the Atlanta Hawks and the New York Knicks in the early 1980s, then went on to become a charter member of the expansion Miami Heat. In addition to his on court success, Sparrow earned equal recognition for his tireless efforts in the community. In 1987 he was one of eight charitable athletes honored by Sports Illustrated as co Sportsman of the Year. Sparrow's NBA career had humble beginnings. After playing for Rollie Massimino at Villanova, he was selected by the New Jersey Nets in the fourth round of the 1980 NBA Draft. When the Nets waived Sparrow in training camp, he turned to the Continental Basketball Association, where he latched on with the Scranton Aces. In 20 games for the Aces, Sparrow averaged 24.1 points and 9.0 assists. The Nets called him up twice during the 1980–81 campaign, but he appeared in only 15 NBA games that year. Prior to the 1981–82 season New Jersey traded Sparrow to the Atlanta Hawks for a fourth round draft choice. Coach Kevin Loughery made him an immediate starter at point guard, and Sparrow never looked back. Leaving his CBA days behind him, he appeared in all 82 games and averaged 10.5 points and 5.2 assists in more than 30 minutes per game. The Hawks finished 42 40 but lost in the first round of the playoffs. Midway through the next season Atlanta traded Sparrow to the New York Knicks for Scott Hastings. Over the next five years Sparrow became a staple in an otherwise shifting New York backcourt. He enjoyed his greatest team success during the 1983–84 campaign. The Knicks posted a 47–35 record, beat the Detroit Pistons in the opening round of the playoffs, and then fell to the Boston Celtics in a tough seven game series in the conference semifinals. As a starter in the backcourt, Sparrow averaged 10.4 points and 6.8 assists in the regular season, then contributed 11.2 points per game in the playoffs. The following year, he set a career high for assists with 7.1 per game. In 1985–86, he averaged 10.8 points and 6.4 assists. New York, however, won only 23 games, posting its worst record since 1963–64. During his tenure in New York, Sparrow set up the Rory F. Sparrow Foundation, a charitable organization designed to aid underprivileged children in the New York metropolitan area. At the end of the 1985–86 season Sparrow was recognized for his efforts when he and the Lakers' Michael Cooper were named co winners of the J. Walter Kennedy Citizenship Award. Then, in the 1987 year end issue of Sports Illustrated, Sparrow was featured on the cover as one of eight "Athletes Who Care." The magazine collectively honored the group as Sportsmen and Sportswomen of the Year. Early in the 1987–88 season the Knicks traded Sparrow to the Chicago Bulls, where he played sparingly as a backup to Michael Jordan and Sam Vincent. Prior to the 1988–89 campaign he signed as a free agent with the Miami Heat. On November 5, 1988, in a game against the Los Angeles Clippers, Sparrow scored the first points in Heat history. He went on to average a career high 12.5 points for the year, second on the team behind Kevin Edwards. In his second season with the Heat, Sparrow was relegated to a back up role behind rookie Sherman Douglas. Prior to the 1990–91 season he was traded to the Sacramento Kings, where he found new life and scored 10.4 points per game. Sparrow split the 1991–92 season between the Chicago Bulls and the Los Angeles Lakers before retiring at age 34. All told, he tallied 7,557 points for seven different teams and posted a career average of 9.0 points per game. In 1994, he went to work for the NBA league office as player programs manager.