Бостон цензурасы және «Бостоннан тыйым салынған» тарихы
Watch and Ward Society
Жаңа Англиялық қарау-қорғау қоғамы (19-20 ғ.) кітаптарды цензуралаумен, өнерге араласумен, содан кейін қылмыспен күресумен айналысқан. Тарихы, эволюциясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Англияның Құдайысыздыққа қарсы күрес қоғамы (алғашқыда Жаңа Англияның Жамандықты жою қоғамы ретінде құрылған) – Бостон, Массачусетс штатындағы кітаптар мен сахналық өнерді цензуралаумен айналысқан ұйым. 1920 жылдардан кейін оның назары құмар ойындардың таралуына қарсы күреске ауысты. 1957 жылы ұйымның атауы Жаңа Англия азаматтарының қылмыс жөніндегі комиссиясы деп өзгертілді, ал 1967 жылы ол Массачусетс штатының қылмыс және түзеу жөніндегі кеңесіне айналды. 1975 жылы ол тағы бір ұйыммен бірігіп, Әділет үшін қоғамдық ресурстар құрды, бұл түрме реформасын және бұрын сотталғандардың құқықтарын қолдайтын ұйым. Қоғамның билігінің ең жоғалған шағында, 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында Бостон қалалық кітапханасы жағымсыз деп танылған кітаптарды құлыпталған бөлмеде сақтап, баспагерлер мен кітап сатушылар ұйымның прокурорлар мен судьяларға тигізетін ықпалынан қорқып, жарияланымдарды баспадан шығарудан тартынды, ал пьесалар цензураланған "Бостондық нұсқада" қойылды. Қоғамның қызметі "Бостонда тыйым салынған" деген фразаның танымал болуына септігін тигізді, ол пародия нысанына айналып, маркетингтік слоган ретінде қолданылды.
The New England Watch and Ward Society (founded as the New England Society for the Suppression of Vice) was a Boston, Massachusetts, organization involved in the censorship of books and the performing arts from the late 19th century to the middle of the 20th century. After the 1920s, its emphasis changed to combating the spread of gambling. In 1957 the organization's name was changed to the New England Citizens Crime Commission, and in 1967 it became the Massachusetts Council on Crime and Correction. In 1975 it was merged with another organization to form Community Resources for Justice, a group that promotes prison reform and rights for formerly incarcerated persons. At the height of the society's power in the late 19th and early 20th centuries, the Boston Public Library kept books that had been deemed objectionable in a locked room, publishers and booksellers held back publications for fear of the organization's influence with prosecutors and judges, and plays were performed in a bowdlerized "Boston Version". The society's activities contributed to the popularization of the phrase "Banned in Boston", which became a target of parody and a marketing slogan.
Құрылтай және атау
Жаңа Англияның әдепсіздікті жою қоғамы 1878 жылы Антони Комстоктың сөйлеген сөзінен кейін Бостон тұрғындарының бас қосуы арқылы құрылды. Комсток 1873 жылы Нью-Йоркте қоғамның көптеген кемшіліктеріне қарсы күрес ретінде «Әдепсіздікті басу үшін Нью-Йорк қоғамын» құрды және басқа қалаларда ұйымның бөлімшелерін ашуға тырысты. Жаңа Англия қоғамы осындай алғашқы бөлімше болуға тиіс еді. Кездесуге 400-ден астам ер адам қатысты (тақырыпқа байланысты әйелдерге кіруге рұқсат берілмеді), ал ұйымды басқару үшін сегіз адамнан тұратын комитет сайланды. Оның алғашқы өкілі Генри Чейс болды, ол 1882 жылы жұмысқа алынды; ол 20 жылдан астам қоғамға қызмет етті, ал қоғамның президенті оның алғашқы жылдарында епископ шікімінің пасторы Фредерик Бейлиз Аллен болды. Қоғамға мүше болуға 5 доллар немесе одан да көп сомада үлес қосушы кез келген адам қабылданды; тарихшы Пол Бойердің сөзіне сүйенсек, мүшелік құрамы «[Бостонның] ақсүйек аристократиясының тізіміне жақын» болды. Қоғамның өкілеттігінің шарықталу кезеңінде Бостон қалалық кітапханасы қоғамдыққа жарамсыз деп танылған кітаптарды құлыпталған бөлмеде сақтады, баспагерлер мен кітап сатушылар ұйымның прокурорлар мен судьяларға тигізетін ықпалынан қорқып, жарияланымдарды тоқтатты, ал пьесалар «Бостондық нұсқада» қойылды. Басқа жерлерде «Бостонда тыйым салынған» деген фраза пародианың нысанына айналды және маркетингтік слоган ретінде қолданылды. 1882 жылы қоғам Уолт Уитменнің «Шөп жапырақтары» атты туындысына қатысты әдепсіздік айыптауларын қозғауға қатысты. 1903 жылы олар кітап сатушылардың Боккаччоның «Декамерон» және Рабленің «Гаргантуа және Пантагрюэль» шығармаларын жарнамалауына тыйым салу үшін сотқа жүгінді, бірақ істі ұтысты. 1907 жылы олар Элинор Глиннің «Үш апта» атты туындысына қатысты әдепсіздік айыптауларын сәтті қолдады.
The New England Society for the Suppression of Vice was founded in 1878 by a meeting of Boston residents following a speech given by Anthony Comstock. Comstock had founded the New York Society for the Suppression of Vice in 1873 as a vehicle for a crusade against numerous perceived ills of society, and sought to establish chapters of the organization in other cities. The New England Society was to be the first such chapter. The meeting, attended by more than 400 men (women were denied admittance due to the subject matter), elected a committee of eight men to run the organization. Its first agent was Henry Chase, hired in 1882; he served the society for more than 20 years, and the president of the society for many of its early years was Frederick Baylies Allen, an Episcopal minister. The society's membership was open to anyone making contributions of $5 or more; according to historian Paul Boyer, the membership was "almost a roll call of [Boston] Brahmin aristocracy". At the height of the society's power, the Boston Public Library kept books that had been deemed objectionable in a locked room, publishers and booksellers held back publications for fear of the organization's influence with prosecutors and judges, and plays were performed in a bowdlerized "Boston Version". Elsewhere, the phrase, "Banned in Boston," became a target of parody and a marketing slogan. In 1882, the society played a role in instigating obscenity charges against Walt Whitman's Leaves of Grass. In 1903 they went to court to prevent booksellers from advertising Boccaccio's The Decameron and Rabelais' Gargantua and Pantagruel, but lost the case. In 1907, they successfully backed obscenity charges against Elinor Glyn's Three Weeks.
1920-1930 жылдар
1922 жылы қоғам Роберт Киблдің «Саймон, Питер деп аталған» кітабын кітапханадан алып тастады, ал 1923 жылы Флойд Деллдің «Дженет Марш» романының таралуын тоқтату үшін ықпалын пайдаланды. 1926 жылы қоғам Х.Л. Менкеннің «Американ Меркурий» журналында жарияланған Герберт Асберидің «Хатрак» деген әңгімесіне қарсы шықты. Бостонда полиция, баспасөз және көптеген адамдардың куәлігінде Менкен қоғам хатшысы Дж. Фрэнк Чейске журналдың бір данасын сатты. Менкен тұтқындалды. Келесі сот процесінде журнал әдепсіз емес деп танылды және Менкен ақталды. Менкен «Watch and Ward Society» қоғамын заңсыз саудаға кедергі келтіргені үшін сотқа берді. Чейс сол жылдың соңында қайтыс болды, содан кейін қоғамның ықпалы азайды. 1928 жылы қоғам Алдус Хакслидің «Пойнт-Контер-Пойнт» және Вольтердің «Кандид» шығармаларын қара тізімге енгізді. 1929 жылы ол Эрих Мария Ремарктың «Батыс майданындағы бейбітшілік» кітабындағы тілдік бұзылуларға байланысты қудалады. Сол жылы, маңызды сот ісінде, Теодор Драйзердің «Америкалық трагедия» кітабына тыйым салуға әрекет етпеді. 1933 жылы қоғам штаб-пәтерін 41 Маунт-Вернон көшесіне көшірді. 1934 жылы қоғам Джон О’Хараның «Самараға тағайындалу» романына қарсы шықты. 1935 жылы Лилиан Хеллманның «Балалар сағаты» пьесасына тыйым салынды. 1950 жылы цензуралық соңғы әрекеттерінің бірі ретінде қоғам Эрскин Колдуэллдің «Құдайдың кішкентай егістігі» шығармасына назар аударды.
In 1922, the society had Robert Keable's Simon Called Peter removed from a library, and in 1923, used its influence to suppress distribution of Floyd Dell's Janet March. In 1926, the society challenged a Herbert Asbury story called Hatrack, published in H. L. Mencken's American Mercury. In Boston, with police, press, and a large crowd in attendance, Mencken sold a copy of the magazine to society secretary J. Frank Chase. Mencken was arrested. In the ensuing trial, the magazine was found not to be obscene, and Mencken was acquitted. Mencken proceeded to successfully sue the Watch and Ward Society for illegal restraint of trade. Chase died later that year, and the society's influence began to decline. In 1928, the society blacklisted Aldous Huxley's Point Counter Point and Voltaire's Candide. In 1929, it went after Erich Maria Remarque's All Quiet on the Western Front on the grounds of offensive language. That same year, in a decisive case, it failed to ban Theodore Dreiser's An American Tragedy. In 1933 the society moved its headquarters to no.41 Mount Vernon Street. In 1934, the society suppressed John O'Hara's Appointment in Samarra. In 1935, it banned Lillian Hellman's play The Children's Hour. In one of its final acts of censorship, in 1950, the society took aim at Erskine Caldwell's God's Little Acre.
Ұйымның аяқталуы
1948 жылы Дуайт Сполдинг Стронг (1906-2004) қоғам директоры болып тағайындалды және оның бағытын өзгертіп, құмар ойындар және басқа да нашарлықтармен күресуге, қылмыскерлерді түзетуге, сондай-ақ қылмысқа себеп болатын әлеуметтік мәселелерді зерттеуге көшті. 1957 жылы ұйымның атауы «Жаңа Англия азаматтарының қылмыс комиссиясы» болып өзгертілді, ал 1975 жылы ол Массачусетс түзеу мекемелері қауымдастығымен бірігіп, «Қылмыс және әділдік қоры» құрылды. Кейіннен ол «Әділет үшін қоғамдық ресурстар» болып қайта аталды, бұл түрме реформасын және бұрын сотталғандардың құқықтарын қолдайтын ұйым. «Күзет және Уорд» қоғамының қалдық қаражаты осы ұйымдардың барлығы арқылы жалғасты.
Dwight Spaulding Strong (1906–2004) became director of the society in 1948, and redirected its focus, choosing to emphasize action on gambling and other vices, the rehabilitation of criminals, and the study of social issues that lead to crime. In 1957, the organization's name was changed to the New England Citizens Crime Commission, and in 1975 it was merged with the Massachusetts Correctional Association to form the Crime and Justice Foundation, which later became Community Resources for Justice, a group that promotes prison reform and rights for ex convicts. The remnants of the Watch and Ward Society's endowments were propagated through all of these organizations.