Кіріспе

Испан композиторы Фернандо Ремача Вильяр (15 желтоқсан 1898 - 21 ақпан 1984) - испан композиторы, "27 ұрпағының" бір бөлігі болған Сегіз топтың мүшесі.

Алғашқы жылдар

Ремаха 1898 жылы 15 желтоқсанда Наварраның Тудела қаласында дүниеге келген. Тоғыз жасында ол скрипканы Тудела соборының хормейстері Хоакин Кастелланодан үйрене бастады. 1911 жылы Ремаха Мадридке бухгалтер болу үшін оқуға барды, бірақ сонымен бірге музыка оқуын жалғастырды. Ол Мадрид консерваториясында курстардан өтті, онда ол солфеджионың алғашқы үш курсын бір уақытта өтті, сондай-ақ Хосе дель Иеромен жеке скрипка сабақтары болды. Ремаша өзінің әпкесі Изабел Сорианоның үйінде тұрды, ол оны скрипка курстарын бітіргеннен кейін гармонияны оқуға шақырды. Осылайша ол Конрадо дель Кампоның сабақтарында Ремашамен бірге Grupo de Madrid-тің бастапқы өзегін құраған Сальвадор Бакариссе мен Джулиан Баутистамен танысты. Мадридтегі студент кезінде Ремаха Театральды Аполлода өнер көрсеткен Orquesta de Revista y Zarzuela оркестрінде ойнады және оған күн сайын он екі песета жалақысын берді. Оның алғашқы шығармалары сол кезден басталады: "La Maja Vestida" ("Киімделген Мая") балеті (1919), "Alba" ("Таң") симфониялық поэмасы (1922) және "Tres Piezas para Piano" ("Пиано үшін үш шығарма") (1923). 1923 жылы Ремаша Конрадо дель Кампоның композиторлық оқуын аяқтады және Кантата мен хор мен оркестрге арналған мотетпен және аспаптық фугамен Рим сыйлығына қатысып, жеңіп алды. Сыйлық конкурсында алынған грант оған Римге баруға мүмкіндік берді, онда ол Монтеверди мен Вивальди туралы білімін тереңдетіп, Джан Франческо Малипиеромен оқыды. Осылайша ол ескі шеберлердің ресурстарымен толық танысты, кейіннен ол өз шығармаларында заманауи идиома арқылы пайдаланды. Ремашаға Сан-Фернандодағы Корольдік көркемсурет академиясы берген Рим сыйлығы төрт жыл бойы Accademia di San Pietro in Montorio-да, сол кезде суретші Эдуардо Чичарроның басшылығымен оқуды білдірді. 1923 жылдың қыркүйегінде Ремача келген кезде Академияның қаржылық жағдайы нашар еді, бірақ грант сақталды. Рим академиясында Ремаха сол жылдардағы Испанияның көркемдік және интеллектуалдық уәделерінің бірі болған басқа грант иелерімен бірге өмір сүрді. Бұл адамдар арасында Фернандо Гарсия Меркадаль, сәулетші, ол жылдардан кейін Памплонаның Пабло Сарасате консерваториясының қазіргі ғимаратын салуға тиіс болды, суретші Пабло Паскуал және суретші Эмилио Моя. Музыкалық тұрғыдан алғанда, грант иелері Мадридте жюри бағалайтын жылдық шығармалар жинағын дайындауы керек еді. Осы кезеңнен хор мен оркестр үшін "Quam Pulchri Sunt" (1925) мотеті, "Sinfonia a tres Tiempos" ("Үш темптегі симфония") (1925) немесе "Homenaje a Gongora" ("Гонгораға тағзым") (1927) сияқты шығармалар шыққан. Ремаха өзінің Рим дәуірін 1927 жылы аяқтады. 1928 жылы Арбостың симфониялық оркестрінде скрипкашы болу үшін конкурсқа қатысып, бірінші орынды иеленді. Ол өзінің жұмысын Union Radio шағын оркестрінде музыкант ретінде толықтырды, онда ол бұрынғы мұғалімі және досы Конрадо дель Кампомен бірге виола ойнады. Бакариссе оны 1929 жылы коммерциялық бағытпен фильмдер түсіруде үлкен табысқа жеткен кино өндірісі компаниясы Filmofono фирмасын құрған Рикардо Ургоитимен байланыста болды. Ремачаның Filmofono-дағы жұмысы жай ғана жазбаларды синхрондаудан (сұмдық фильмдер кезеңінде) музыкалық істердің шынайы менеджері және техникалық сарапшысы ретінде жұмыс істеді. Ол сонымен қатар сөйлеу фильмдер кезеңінде Filmofono шығарған төрт испан фильмінің қосымша музыкасын жазды: Дон Квинтин эль Амаргао (Мистер Квинтин Суперкусс) (1935). Хуан Симонның қызы (1935), ¿Күя мен quiere а ми? "Кім мені жақсы көреді?" (1936) және Centinela alerta (Сентинель ескертуі) (1936). Дәл осы жұмыс оны Луис Буньюэльмен байланысқа әкелді, ол продюсер ретінде және кейбір жағдайларда, Centinela alerta сияқты режиссер ретінде әрекет етті. Ремашаның кинодағы қызметі сондай-ақ фильмдерді көшірумен айналысатын Cinematiraje Riera фирмасымен байланысты болды, ол 1932 жылы Ремашаның қызметтері мен білімін шақырды. Мадридтің Пи-и-Маргалл даңғылында орналасқан Ургоити компаниясының дискі дүкенінде Ремача Рафаэла Гонсалеспен танысты, ол оған 1932 жылдың 7 қазанында үйленді. 1930 жыл Ремашаның композиторлық мансабында маңызды жыл болды, өйткені ол Сальвадор Бакариссе, Джулиан Баутиста, Густаво Питталуга, Хуан Хосе Мантекон, Роза Гарсия Аскот және ағайынды Родольфо мен Эрнесто Халфтермен құрылған Мадрид тобының тұсаукесерін белгіледі. Бұл композиторлардың шығармалары Испания Республикасының пайда болуымен белгіленетін кезеңде бағалана бастады. Ремаха өзінің алғашқы Premio Nacional de Música (Ұлттық музыка сыйлығы) 1933 жылы "Скрипка, скрипка, виолончель және фортепиано үшін квартет" үшін алды. 1938 жылы, Испанияда Азамат соғысы кез�...

Кейінгі жылдар

Туделада өткен жылдар Ремашаның болашақ тұлғасына әсер етті. Испанияда Азамат соғысы басталғанға дейін оның кейіпкері туралы аз мәлімет бар және өте аз куәліктер бар. Алайда Ремашаны соғыстан кейін, ол Туделада тұрған жылдары немесе Памплонаға қоныс аударғаннан кейін білген бірнеше адамның әсерлері бар. Осы адамдардың барлығы Фернандо Ремашаның өте қарапайым, қарапайым адам болғанына келіседі. Туделада Ремаха әлі күнге дейін жұмыс істеп келе жатқан отбасылық теміржол дүкенін басқарады. Интеллектуалды тұрғыдан алғанда, Ремашаның өмір жолы Grupo de Madrid барлық музыканттарының ішіндегі ең қатал өмір жолы болды. Осыған байланысты, оның соғыстан кейінгі ең ауыр жер аударылудың бірі болғанын айтуға болады. Мәдениеттің қатыгездікпен үндемеуіне сотталған Ремашаға нөлден бастау керек болды, яғни ол жағдайды барынша жақсы қабылдап, қайтадан бастау керек болды. "Cartel de Fiestas" ("Фестиваль плакаты") (1947) шығармасымен ол Наварраның астанасы Памплонада таныстырды. 1951 жылы Памплона қалалық кеңесі оған "Visperas de San Fermin" ("San Fermin қарсаңында") шығармасын жазуды тапсырды. Бұл шығарманың 1952 жылы Мадридте ашылу қойылымымен Ремача испан музыка сыншыларының назарына қайта оралды. Сол кезден бастап оның шығармашылығы музыкалық жағынан өзгерген, "Гитара және оркестр үшін концерті" (1956) немесе "Эстелла рапсодиясы" (1958) сияқты әртүрлі шығармалар жазған. 1957 жылы Ремаша Памплонаға Пабло Сарасате консерваториясын ашу үшін көшіп келді. 1963 жылы осы мекеменің қазіргі ғимараты тұрғызылды және Ремаханың басшылығымен ол испан музыка әлемінде анықтамалық нүктеге айналды. Сондай-ақ 1963 жылы ол "Jesucristo en la Cruz" ("Христос крестте") кантатасын жазды, ол оған Куэнканың діни апталығының Tormo de Oro сыйлығын иеленді, бұл шығарманың тұжырымдамасымен музыка сыншыларын қуанышты таң қалдырды. Ремча 60-жылдардан бері Паркинсон ауруымен ауырып жүрді. 1975 жылы зейнетке шыққанда ол тез науқастанып кетті. 1980 жылы ол үшінші рет Premio Nacional de Música сыйлығын алды, ал 1981 жылы Пабло Иглесиас сыйлығын алды. Өз кезегінде Institucion Principe de Viana композитордың кейбір шығармаларымен танысуды ынталандыру үшін Remacha Memorial атты үш концертті ұйымдастырды. Расында да, Ремаша өмірінің соңғы жылдарында музыкалық орта оны соғыстан кейінгі кезеңде тыныштыққа ұшырағандығы үшін өтемекші болды. Өмірінің соңғы кезеңінде ол әдетте оның критерийлерін бөліспеген болса да, әрдайым музыкалық авангардқа ашық болды. Бұл көзқарас сол кездегі ең танымал испан авангард композиторларының құрметі мен құрметін тудырды, бұл Ремашаға тән кішіпейілділік пен өзін-өзі бағалаудың аздығынан ыңғайсыз болды. Фернандо Ремаха 1984 жылы 21 ақпанда қайтыс болды. Туделада композиторды жерлеуге дейін салтанатты түрде жерлеу рәсімі өткізілді, ал ресми аза тұту күндері 21 және 22 ақпан болды.

Музыка

Осылайша Фернандо Ремашаның өмірі оның музыкалық мансабын шектеген жағдайлармен шартталған композитордың тарихы болып табылады. Испанияда азаматтық соғыс оның музыкалық дамуын және Испанияның музыкалық өміріндегі қатысуын тоқтатты. Соғыстан кейін Ремаха "ішкі жер аударылудан" зардап шекті, бұл Испанияның оқшаулануымен бірге оның кейбір шығармаларының эстетикасында кері қадам жасады. Ремашаның 1957 жылдан бастап Пабло Сарасате консерваториясының директоры ретінде қызметі композитор ретінде жұмысын тоқтатты, өйткені ол өзін толығымен оқытушылыққа арнады. Сонымен қатар, Паркинсон ауруының дамуы оның жетпісінші жылдары өте аз музыка құрастыруына себеп болды. Осыған байланысты Ремаша музыкаға қайта оралды. Ол фортепианоға арналған және Наварраның хорлары үшін музыканы үйрету және құрастыру арқылы болды. Осылайша Ремаха соғысқа дейін мүлдем араласпаған музыкалық жанрлар айтарлықтай маңыздылыққа ие болды, өйткені бұл ең жақын әсер етуі мүмкін жұмыстар болды. Оның кейбір фортепианолық шығармалары Бахтың музыка тұжырымдамасына негізделген. Рикардо Ургоитиге арналған "Д-минордағы прелюдия мен фуга" (1945) солай болды. Кейбір анекдотикалық жағдайлар Ремаханың кейбір шығармаларында қолданылатын идиоманы түсіндіреді. Мысалы, "Пиано сонатинасы" (1945) - тыныш жұмыс, өйткені оны Ургоити қызы орындауға ниеттенген. Сонымен қатар, Ремаша қатысқан байқаулар мен оған тапсырыстар нәтижесінде оның шығармашылығында жаңа ештеңе қоспаған аймақтық компонент пайда болды. Осыған қарамастан, Ремаха өзінің барлық шығармаларында осы аймақтықты өзінің жеке ерекшеліктерімен үйлестіруге тырысты. Бұл "Cartel de Fiestas" ("Фестиваль плакаты") (1946) немесе "Rapsodia de Estella" ("Эстелланың рапсодиясы") (1958) сияқты шығармаларда байқалады, олар Ремаханың ең жақсы шығармаларының қатарында емес. Бұдан басқа Ремаха көп мөлшерде хорлық музыка жазды, оны түпнұсқалық композициялар мен үйлестірулер немесе бейімделулер деп бөлуге болады. Кез-келген түрдегі кондиционерлерсіз жасалған шығармаларында Ремаха соғыс алдындағы кезеңмен байланысты сақтап, сонымен бірге өте ерекше экспрессионисттік көзқарасты дамытты. Оның шығармаларындағы теңсіздік пен эллипстердің арасында біз ортақ белгі табамыз, ол музыкалық көркемдік. Қысқасы, оның музыкасы эмоционалды зарядты көрсетеді, бірақ әрқашан композитордың эмоционалды спонтандылығынан емес, терең ойлануынан туындайтын жеке стилімен. Оның музыкасы өте ойлы композитордың жеке басын бейнелемейді, бірақ, парадоксалды түрде, ол басқа композитордың элементтерімен немесе басқа композитордың әсерінен жазылған жолдармен жұмыс істеуде өзіндік стильді көрсетеді. Оның композициясын белгілеген жағдайлар мен асығыс әрекет 1980 жылы Үшінші ұлттық музыка сыйлығын алған кезде Ремаханың өзі айтқан қысқаша шығармалар каталогында көрініс тапқан: "Мен өз бақылауымнан тыс себептермен музыкасыз музыкантпын. Көп жылдар бойы мен ештеңе жаза алмадым, кейін консерваторияға оқуға түскенімде өзімді дәл осындай жағдайда таптым". Ол өз партитураларына немқұрайлылық пен бас тартушылық танытты және оларға аз мән берді, бұл Ремаханың өмірінің соңғы жылдарында композицияға деген ұнжырғасы түскенінде көрінді.