Кіріспе

Американдық саясаттанушы Эдвард Кристи Банфилд (19 қараша 1916 жыл - 30 қыркүйек 1999 жыл) - американдық саясаттанушы, "Артқа кеткен қоғамның моральдық негізі" (1958) және "Жас қала" (1970) кітаптарының авторы ретінде танымал. Оның жұмысы сынған терезелер теориясының полиция тактикасының пайда болуына негіз болды, оны алғаш рет оның ұстазы Джеймс К. Уилсон Atlantic Monthly журналында "Сынған терезелер" мақаласында ұсынды. Өз ұрпағының жетекші ғалымдарының бірі, Банфилд үш республикашыл президенттің кеңесшісі болды: Ричард Никсон, Джеральд Форд және Рональд Рейган. Банфилд өзінің академиялық мансабын Чикаго университетінде бастады, онда Лео Штраус және Милтон Фридманның досы және әріптесі болды. ХХ ғасырдың екінші жартысында Банфилд американдық консерватизмді қалыптастыруға он алты кітап және қалалық саясат, қала құрылысы және азаматтық мәдениет туралы көптеген мақалалар жариялау арқылы ықпал етті. 1959 жылы Банфилд Гарвардқа барды, ол Пенсильвания университетінде қысқа мерзімнен басқа, бүкіл мансабында сол жерде қалды.

Отбасы

Банфилд Блумфилдтегі (Коннектикут штаты) фермада өскен және Коннектикут университетінде ағылшын тілі мен ауыл шаруашылығын оқыған. Оның әйелі Лора Фасано Банфилд бала кезінде итальян тілін үйреніп, күйеуіне Оңтүстік Италиядағы кедей ауыл Чиаромонте туралы кітабымен көмектесті (Артқа кеткен қоғамның моральдық негізі). Ол Харви Мэнсфилдпен бірге Николо Макиавеллидің Флоренция тарихының аудармасында да жұмыс істеді. Ол 2006 жылы қайтыс болды. Банфилдтің ұлы Эллиотт Нью-Йоркте суретші/дизайнер/мультфильмші; оның қызы Лаура Hoguet, Newman, & Regal, LLP заң фирмасының құрылтайшы серіктесі және үш қыздың анасы, Лаура Косар, Хелен ЛаКруа және Мари Хоге.

Мемлекеттік көмек бағдарламаларына қатысу

Банфилд АҚШ-тың ауыл шаруашылығы министрлігі мен Фермалық қауіпсіздік басқармасында жұмыс істеді, батысқа сапар шегіп, үкіметтік жобалардың әсерін бақылады. Бастапқыда ол президент Франклин Рузвельт пен Жаңа келісімді қолдағанмен, Банфилд біртіндеп тұрғын үй салу, өнерді қолдау және т.б. үкіметтік әрекеттерге күмәндана бастады. Линдон Джонсонның "Ұлы қоғам" бағдарламасына дейін Банфилд үкіметтік көмек кедейлерге көмек берушілерді ізгілікке жетелейтінін, бірақ көмек алушылардың өмірін жақсартпайды деп шешті. Ол Ұлттық өнер қоры туралы заңның "нақты себебі Нью-Йорк қаласының мәдениет саласына пайда әкелу болды және болып табылады" деп мәлімдеді. Банфилдтің көзқарасы даулы болды, ал "Жас емес қала" көп пікірталасты тудырды. МакИннестің айтуынша, Банфилд гетто аудандарында орын алған проблемалар төменгі таптық халықтың шоғырлануының салдары екендігін қарапайым және жақсы құжатталған жағдай жасады. Оның айтуынша, нәсіл мәселесі маңызды емес. Банфилддің айтуынша, қара кедейлер басқа (ақ) төменгі таптық американдықтардан айырмашылығы жоқ: олардың жұмыс істеуге құштарлығы жоқ, отбасылық байланыстары жоқ, қылмыстық мінез-құлықты оңай қабылдауы, мектепте оқып, болашаққа көзқарасы жоқ. Банфилд тіпті жақсы қарастырылған мемлекеттік бағдарламалар да таптық айырмашылықтардың келтірген залалын жоя алмайды деп дәлелдеді. Гарвардтағы әріптестері оны "өзін танытқандардың бәріне әсер ететін, ерекше мінезі бар, мықты адам" және "күлкі, ұзақ тамақтану және достық қарым - қатынас" деп сипаттады. Банфилд "жақсы матрос ретінде танымал болды", ал оның "кітаптары мен мақалалары айқын қарама-қайшылықты білдірді. Ол ішкі саясаттағы либералды идеялардың басым бөлігін, әсіресе қалалық кедейлікті жоюға арналған федералдық көмекті пайдалануды сынға алды". Банфилд көптеген консервативті ғалымдарға, соның ішінде Джеймс К. Уилсон мен Марта Дертикке сабақ берді. Сонымен қатар ол консервативті ой-сана институтының жетекші тұлғалары Кристофер Демут пен Брюс Ковнерге сабақ берді. 1961 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды.