Кіріспе
Жаңа Зеландия суретшісі (1910-1998) Сер Маунтфорд Тоссвилл "Тосс" Вулластон (11 сәуір 1910 - 30 тамыз 1998) - Жаңа Зеландия суретшісі. Ол ХХ ғасырдың ең маңызды Жаңа Зеландия суретшілерінің бірі болып саналады. Мұғалімдерінің бірі Маргарет Стоддарт болды. Ол Дунединге көшіп, Король Эдуард техникалық колледжінің жанындағы өнер мектебінде Р.Н.Филдпен бірге оқығаннан кейін модернизмге қызығушылық танытты. Вулластон өзінің автобиографиясында "Сейдж-чай" деп атап өткендей, Филдтің жұмысы "субъектінің араласуынсыз, сурет салу актісінің қызығушылығын тікелей жеткізді". Уолластон өнер мектебінде жүргенде Родни Кеннедимен танысты. Олар ғашық болып, Дунединдегі өнер студенті болған Эдит Александрмен некелескеннен кейін өмір бойы дос болып қалды. Кеннеди Дунединдегі авангардтық өнердің қозғаушы күші және елдің жетекші драма продюсерлерінің бірі болды. Ол Вулластонның алғашқы қолдаушысы және коллекционері болды және Жаңа Зеландияның заманауи өнерінің тағы бір құмар коллекционері Чарльз Браштың ұзақ мерзімді серіктесі болды. 1934 жылы Вулластон және оның отбасы Нельсонға жақын Мапуаға қоныстанды, бірақ Колин МакКахон, Урсула Бетхелл, Чарльз Брасч және Рон О'Райли сияқты жергілікті суретшілер мен жазушылардың тығыз шеңберінің бір бөлігі болды. Олар өзара тұрақты моральдық, сыни және қаржылық қолдау көрсетті. 1936 жылы Вулластонды Крайстчерчте топпен тұңғыш рет көрмеге шақырды, 1940 жылы мүше болды. Ол "The Group" тобының 27 көрмесіне қатысып, 1977 жылғы ретроспективаға кірді. Толық уақытты жеміс бақшасында жұмыс істейтін Вулластон Екінші дүниежүзілік соғысқа шақырудан босатылды және қырықжылдықтың көп бөлігін Мапуа ауданында өткізді. Соғыстан кейін, 1950 жылы отбасы Грейммутқа көшіп келеді және Батыс жағалаудың пейзажы Вулластонның жұмысының басты ерекшелігіне айналады. Ол өзінің күнкөрісін Rawleighs сатушысы ретінде тапты, бірақ жұмыстың қысымы оған сурет салуға аз уақыт берді. "Вулластон" өзінің өнерінің арқасында байқалғандықтан, "Раули" басшылығы бірде оған ескертті: "Сән сіздің кофеңіздегі крем болса, "Раули" сіздің нан мен сары майңыз" деп. 1958 жылы Жаңа Зеландия өнер қоғамы федерациясының жыл сайынғы стипендиясы оған Австралияға саяхаттауға мүмкіндік берді, онда ол Викторияның Ұлттық галереясында ескі шеберлердің суреттерін зерттеді. Галерея Вулластонның жұмысына таң қалды және "Эдит с лампой" картинасын және оның Галереяның коллекциясынан жасалған көптеген суреттерін сатып алды, соның ішінде Пуссеннің "Қызыл теңізден өту" картинасын талдау. 1960 жылдары Вулластон ақыры толық уақытты сурет салуға және екінші стипендия гранты арқылы өз жұмысынан күн көрді. 1962 жылы бұл екінші грант Еуропа мен АҚШ-қа сапар жасауға мүмкіндік берді. Филипп Вулластон, Вулластонның төрт баласының ең кішісі, отбасылық қауымдастықтарды осы аймақпен жалғастырды. Ол 1981 жылдан 1990 жылға дейін Нельсонның (еңбек) парламенттік мүшесі болды және қазіргі уақытта Тосс Вулластон Трастты басқарады. Эдит Вулластон 1987 жылы 83 жасында ауыр инсульттан қайтыс болды. Ол қайтыс болғаннан кейін, Вулластон 1979 жылдан 1981 жылға дейін АҚШ-тың Жаңа Зеландиядағы елшісі болған Энн Мартинделлдің жақын досы болды. Олар бірге АҚШ-та саяхаттап жүрді.
Sir Mountford Tosswill "Toss" Woollaston (11 April 1910 – 30 August 1998) was a New Zealand artist. He is regarded as one of the most important New Zealand painters of the 20th century. where one of his teachers was Margaret Stoddart. He became interested in modernism after moving to Dunedin to study with R N Field at the art school attached to the King Edward Technical College. As Woollaston noted in his autobiography Sage Tea, Field’s work ‘conveyed directly, without the intervention of subject, the excitement of the act of painting'. While at art school Woollaston met Rodney Kennedy and the two became lovers and remained life long friends after Woollaston’s marriage to Edith Alexander who had also been an art student in Dunedin. Kennedy went on to become a driving force of avant garde arts in Dunedin and one of the country’s leading drama producers. He was an early supporter and collector of Woollaston’s work and became the long term partner of Charles Brasch, another passionate collector of contemporary New Zealand art. In 1934 Woollaston and his family settled at Māpua, near Nelson, but remained part of a close circle of local artists and writers which included Colin McCahon, Ursula Bethell, Charles Brasch and Ron O'Reilly. Between them they provided ongoing,moral, critical and financial support. In 1936 Woollaston was invited to exhibit with The Group in Christchurch for the first time, becoming a member in 1940. He went on to participate in 27 exhibitions of The Group and was included in the 1977 retrospective. As a full time orchard worker Woollaston was exempted from enlistment in World War II and spent most of the forties in the Māpua area. After the War, in 1950, the family moved to Greymouth and the landscape of the West Coast became a major feature of Woollaston’s work. He earned his living as a Rawleighs salesman, although the pressure of the job gave him little time for painting. Concerned at Woollaston being side tracked by his art, the Rawleighs management once cautioned him, that while ‘art might be the cream on your coffee Rawleighs is your bread and butter’. An annual Fellowship awarded by the Federation of New Zealand Art Societies in 1958 enabled him to travel to Australia where he studied old Master paintings at the National Gallery of Victoria. The Gallery was impressed by Woollaston’s work and purchased the painting Edith with a Lamp along with a number of drawings he had made of works from the Gallery’s collection including Analytical study of Poussin's 'Crossing of the Red Sea'. By the 1960s Woollaston was finally able to paint full time and earn a living from his work assisted by a second Fellowship grant. In 1962 this second grant allowed a trip to Europe and the United States. Philip Woollaston, the youngest of Woollaston’s four children, kept up the family associations with the area. He was the (Labour) Member of Parliament for Nelson from 1981 to 1990 and currently manages the Toss Woollaston Trust. Edith Woollaston died in 1987 following a severe stroke, aged 83. After her death, Woollaston became a close friend of Anne Martindell who had been the United States Ambassador to New Zealand from 1979 to 1981. They spent time travelling in the United States together.
Колин МакКаонмен достық
МакКаон Вулластонның шығармаларын алғаш рет мектепте оқып жүргенде көрген. "Бейбітшілік басталуы" атты эссесінде МакКахон былай деп еске алады: "Мен суретшінің өзімен бірнеше жылдан кейін кездестім; Мен Нельсонның нақты пейзажын көрдім және суретшінің өз тақырыбына қойған тәртібін жақсырақ түсіндім. Мен әлі де сол алғашқы көрменің ашылуын еске аламын. Бұл ұзақ қарым-қатынас пен достықтың бастамасы болды, бірақ екі адам бір уақытта бір жерде сирек болғандықтан, оның көп бөлігі пошта арқылы жүргізілді. 1959 жылы Вулластон МакКахонды қолдап, оның достарының шығармаларын The Star (Крайстчерч) көрмесіне қатыстырды. Вулластон былай деп түсіндірді: "Суретші, шын мәнінде, көп жағдайда жалғыздықта болады, өйткені оның көруі көпшілікке қайталану арқылы қамтамасыз етілген нәрселерге қатысты көлденең ерікке қарама-қайшы келеді". Сол жылы МакКахон Вулластонға "Греймуттағы лақтырып тастау" картинасын арнады. Woollaston келесі жылы жас суретшінің Painting жұмысы Hay's Art Competition-те жеңіске жеткен кезде МакКахонды ашық түрде қолдады. The Press өнер сыншысының "Бұл сурет ешнәрсеге сурет емес" деген пікірін қоса алғанда, Woollaston-дың The Press журналында жазылған пікірін қатты қабылдамады. Көп уақыттан кейін, 1980 жылы, МакКахон үлкен қара және ақ түсті жұмыстың атауында Вулластонмен тікелей байланысты атап өтті.
Сурет салу стилі
Өнер мектебін бітіргеннен кейін, талантты және адал болса да, Вулластон өзін-өзі білдірудің тәуелсіз жолын іздеді. Ол оны 1935 жылы неміс кубистік суретшісі Ханс Хоффманның Флора Скальс суретшісі арқылы үйреткенінде тапты. Скейлс Германияда болған кезінде Хоффманмен сабақтарының жазбаларын сақтаған, ал Вулластон оларды өзінің зерттеуі үшін көшіріп алған. Хоффман Сезаннның жұмысын талдаған, ал ұшақтардың айналуы мен алдыңғы пландардың қысқаруы жас суретшіге ұнады. Вулластон Артур Мидің "Балалар энциклопедиясында" бала кезінен Сесаннның репродукцияларын көргеннен бері оған қатты құлшылық еткен. Өзінің автобиографиясында ол "суреттер сурет жазықтығының екі өлшемінің тұрғысынан құрылған жаңа кеңістіктің толық" деп жазды. Греймутқа көшу оның жұмысына экспрессионисттік сызықтық тәсіл әкелді. Сурет жазушылары Хамиш Кит пен Гордон Браун оны "көркемдікті, жарықтылықты білдіретін түстерді қолдану қабілетімен" сипаттады. Бастапқыда Вулластон пейзаждармен қатар бейнелі тақырыптарды суретке түсірді, олар негізінен оның жақын туыстары мен достары болды. Өнер тарихшысы Тони Грин оның ертедегі жұмысын көріністі дәл транскрипциялау әдістеріне жүгінудің орнына, жалпыға ортақ табиғи сезімнің билігіне жүгіну арқылы ескі бейнелеу нормаларын түбегейлі қабылдамаудың ең жақын түрі деп сипаттады. Бұған жақсы мысал - "Өмірден алынған суреттер" (1936), Вулластонның әйелі Эдит пен оның жақын досы Родни Кеннедидің қос портреті. Питер Томори, Окленд қалалық өнер галереясының директоры болған кезде, оны "Жаңа Зеландиядағы алғашқы заманауи портрет" деп атады. Вулластонның портреттерге деген қызығушылығы оның суретшілік мансабында жалғасты. Бұл "Бучан отбасы" (1963/64) фильмінде айқын көрінеді. Бұл жерде Тревелян: "құралым үлкен энергия мен динамиканың итермелеу әсерін тудырады". 1971 жылы Вулластон тағы бір жетістікке қол жеткізді, бұл жолы оның Веллингтондық дилері Питер МакЛивидің көмегімен, ол 9 x 4 фут (274 x 121 см) қатты тақтаның толық парақтарын қолдануды ұсынды. Вулластон Чарльз Брашқа былай деп жазды: "Көлемімнің басқа жұмыстарға деген сезімдерімде қызықты әсері бар. Мен өзімді ынталандырылған сезінемін.
Дау
1977 жылы Нью-Плимут қаласындағы Говет Брюстер өнер галереясының директоры Рон О'Райли коллекцияны сатып алу үшін Нью-Плимут қалалық кеңесіне Вулластонның Мотуроасын ұсынды. Қала әкімі Д. В. Сазерленд суретші "банкке дейін күлкімен барады" деп жауап берді. Бұл О'Райлидің өкілеттігі кезінде сатып алуларға қатысты Кеңестің көптеген шабуылдарының бірі болды. Өзін қорғап, О'Райли кеңеске: "Біздің саясатымыз - заманауи шығармаларды сатып алу, ал Вулластон - заманауи суретшілердің жетекшілерінің бірі. Мен бұл туралы айтысқым келмейді. Басқа да көптеген даулы сатып алулар сияқты, О'Райли өз ойын тапты.
Жарияланған шығармалары
Өзінің мансабында Вулластон өнер сыншыларының және пікірлердің жиі жарияланатын жазушысы болды.
Мақалалар мен хаттар
Бастапқыда басылымның орны Tomorrow болды, Жаңа Зеландияның бірінші солшыл журналы Кеннавей Хендерсонмен редакцияланды. 1934 жылы басыла бастады. 1936 жылдың сәуірінде Вулластон өзінің әдеттегі ашық және қозғайтын стиліне айналған "Өмір, өнер және буржуазиялық манифест" атты еңбегін жариялады. "Өмір мен өнер туралы оңай, сағымды идеализмге қарсы дәрі - бұл өзінің шақыруының қарқындылығын сақтап қалған суретші мен буржуазия арасында бар қатал жауыздықты түсіне білу. "Жоқ, бұл - менің өмірімнің ең қызығы. Ол сонымен қатар Жаңа Зеландиядағы "Арт" журналына жазды және әдебиеттерге де, жергілікті газеттерге де хат жазушы болды. Өлең жазу да өмір бойына құмарлықпен айналысқан. Алпысыншы жылдары Вулластон шетелге саяхаттағанда, ол көрген өнер туралы және оның өзіне қалай әсер еткені туралы тұрақты түрде байқау комментарийлерін ұсынды. Оның "Артист за границей" сериясы 1962-1963 жылдары "The Press" журналында жарияланды. Оның Мадридтегі Прадоға аттанған жері туралы жазылған. Ол өз оқырмандарына "Гойя олардың тағдырын еш өзгертпей, мейіріммен қамқорлаған" деп айтты.
Марапаттар
1958 жылы Жаңа Зеландия өнер қоғамы қауымдастығының стипендиясы. 1960 жылы Жаңа Зеландия өнер қоғамы қауымдастығының стипендиясы. 1961 жылы Өнер кеңесінің саяхат гранты. 1979 жылы Вулластон Королеваның туған күніне арналған құрмет көрсетуде Бакалавр атты атты тағайындалды, ол өнерге қызмет көрсеткені үшін ерлік атағын алған алғашқы жаңа зеландиялық болды (Питер Сидделл екінші болды).
Өлім
Вулластон 1998 жылы 30 тамызда 88 жасында Үстігі Моутерде қайтыс болды.