Кіріспе
Герметикалық жұлдыз отты дене Кейде "астральдық дене" немесе "сыртқы дене" деп аталатын жарық денесі - бұл адам денесінің "жарым-жартылай материалдық" аспектісі, ол тек қана физикалық емес, тек қана рухани емес, оны бірқатар философтар ұсынды және әртүрлі эзотерикалық, оккульттік және мистикалық ілімдерге сәйкес пысықтады. Бұл денеге қолданылатын басқа терминдерге салтанатты дене, рух дене, люциформалы дене, augoeides ("сәулелі дене"), astroeides ("жұлдызды немесе сидерлік дене") және аспан денелері кіреді. Бұл ұғым Платонның философиясынан алынған: "астраль" сөзі "жұлдыздар" дегенді білдіреді; сондықтан астральдық жазықтық классикалық планеталардың жеті аспаннан тұрады. Бұл идея дүниежүзі бойынша кең тараған, дүниеден кейінгі өмір туралы діни есептерде тамыр жайған, онда жанның сапары немесе "көтерілуі" "жанды, мистикалық немесе тәннен тыс тәжірибе ретінде сипатталады, онда рухани саяхатшы физикалық денені тастап, олардың жарық денелерінде 'жоғары' әлемдерге саяхаттайды". Неоплатониктер Порфирий мен Прокл Платонның адам психикасының жұлдызды табиғаты туралы сипаттамасын кеңінен түсіндірді. Қайта өрлеу дәуірі бойы философтар мен алхимиктер, сауықтырушылар, соның ішінде Парацельс пен оның шәкірттері, және Джон Ди сияқты жаратылыстанушылар жер мен құдай арасындағы астралдық әлемнің табиғатын талқылауды жалғастырды. Астральды дене немесе жарық денесі туралы түсінікті 19 ғасырдағы салтанатты сиқыршы Элифас Леви, Флоренс Фарр және Алтын Таңның Герметикалық Орденінің сиқыршылары, соның ішінде Алестер Кроули қабылдады.
The body of light, sometimes called the 'astral body' or the 'subtle body,' is a "quasi material" aspect of the human body, being neither solely physical nor solely spiritual, posited by a number of philosophers, and elaborated on according to various esoteric, occult, and mystical teachings. Other terms used for this body include body of glory, spirit body, luciform body, augoeides ('radiant body'), astroeides ('starry or sidereal body'), and celestial body. The concept derives from the philosophy of Plato: the word 'astral' means 'of the stars'; thus the astral plane consists of the Seven Heavens of the classical planets. The idea is rooted in common worldwide religious accounts of the afterlife in which the soul's journey or "ascent" is described in such terms as "an ecstatic, mystical or out of body experience, wherein the spiritual traveller leaves the physical body and travels in their body of light into 'higher' realms." Neoplatonists Porphyry and Proclus elaborated on Plato's description of the starry nature of the human psyche. Throughout the Renaissance, philosophers and alchemists, healers including Paracelsus and his students, and natural scientists such as John Dee, continued to discuss the nature of the astral world intermediate between earth and the divine. The concept of the astral body or body of light was adopted by 19th century ceremonial magician Éliphas Lévi, Florence Farr and the magicians of the Hermetic Order of the Golden Dawn, including Aleister Crowley.
Тарих
Платон мен Аристотель жұлдыздар төрт элементтен басқа материядан құралған деп үйретті. Классикалық әлемнің астральдық мистикасында адам психикасы сол материалдан құралған, сондықтан жұлдыздардың адам істеріне әсерін түсіндіреді. Платонның "Тимей" атты еңбегіне берген түсініктемесінде Прокл былай деп жазды: Мұндай ілімдер бүкіл Рим империясындағы мистикалық мектептерде, гностикалық және герметикалық секталарда кең тараған және ертедегі христиан шіркеуіне әсер етті. Пауылдың Қорынттықтарға жазған екінші хатында астральдық жазық немесе астральдық проекция туралы айтылған: "Мен Мәсіхпен тығыз байланыстағы біреуді білемін. Оның тәнінде ме, тәнсіз бе, оны білмеймін, жалғыз Құдай біледі.
Such doctrines were commonplace in mystery schools, Gnostic and Hermetic sects throughout the Roman Empire, and influenced the early Christian church. Paul's Second Epistle to the Corinthians contains a reference to the astral plane or astral projection: "I know a man in Christ who fourteen years ago was caught up to the third heaven. Whether it was in the body or out of the body I do not know—God knows."
Неоплатониялық
Неоплатонизм - классикалық философияның Платонның еңбектерін дін мен әлемді түсінуге басшылық ретінде қолданатын саласы. Әсіресе, "Эр туралы мифте" Платон жеті планеталық сфералар арқылы сапар шегуді және содан кейін қайта тууды қамтитын өлімнен кейінгі өмір туралы баяндады. Ол адамның өлі денеден, өлмейтін ақыл-ойдан және аралық "рухтан" тұратындығын үйретті. Неоплатондар ақылға қонымды жанның өлмейтініне келісті, бірақ адамның "ақылға қонымды емес жаны" өлмейтін және аспандық ("жұлдызды", сондықтан астральдық) немесе ол жерде қалып, өлгеннен кейін жойыла ма, бұл туралы келіспеді. Алғашқы неоплатоник Порфирий (3-ғасыр) Аугоидтер туралы жазды, бұл термин неоплатоникалық теоргия әдебиетінде кездеседі. Сөз ежелгі грек тілінен шыққан және "ауыртпақ" дегенді білдіретін "αυγο" немесе "ауаң" дегенді білдіретін "αυγή" сөзінен шыққан, "жаңалық" немесе "хабар" дегенді білдіретін "είδηση" немесе "[[Eidolon]], "болған тәңір" немесе "өлең" дегенді білдіретін "Eidolon" сөздерімен біріктірілген. Томас Тейлор Порфирийдің терминді қолдануына қатысты пікір білдірді: Исаак Майердің айтуынша, 4-ғасырдағы грек епискобы Синезиус құдайлық денені 'Қиял' (фантазия) -мен теңеді, оны "өте нәзік, бірақ материалдық нәрсе" деп қарастырып, оны "жанның алғашқы денесі" деп атады. Ямблих пен Плотин сипаттаған тұжырымдамаларға сүйене отырып, соңғы неоплатонист Прокл (5-ғасыр), ол нәзік ұшақтар туралы алғаш рет айтқан деп есептеледі, екі нәзік дене, көлік құралдары немесе 'тасымалдаушылар' (охема), рух пен физикалық дене арасындағы аралық. Бұл: "жарық көлігі" немесе "жарық денесі", ол ақыл-ойы бар жанның өлмейтін көлігі деп атады. Ол "пневматикалық көлік" немесе "адамның тыныс алуы" деп атаған, оның ішінде өмірлік тыныс бар, ол ақылсыз жанның өлімге ұшыраған көлігі деп атаған. (Қол. пневматикалық).
Synesius, a 4th century Greek bishop, according to Isaac Myer equated the divine body with 'Imagination' (phantasia) itself, considering it to be "something very subtle, yet material," referring to it as "the first body of the soul." Building on concepts described by Iamblichus and Plotinus, the late Neoplatonist Proclus (5th century), who is credited as the first to speak of subtle planes, posited two subtle bodies, vehicles, or 'carriers' (okhema), intermediate between spirit and the physical body. These were:
the , 'luminous vehicle' or 'body of light', which he identified as the immortal vehicle of the rational soul. the , 'pneumatic vehicle' or 'body of breath', indwelling the vital breath , which he identified as the mortal vehicle of the irrational soul. (cf. pneumatic).
Қайта өрлеу дәуірі медицинасы мен сиқырлылық
Марсилио Фичино (14331499) "Корпус герметикасын" латын тіліне аударды. Фичино бұл әлсіз пішінді эфирден немесе квинтесенциядан, бесінші элементтен, рухтан жасалғанын айтады және оның "отты және жұлдызды табиғаты" бар екенін айтады. Ол оны "астральдық дене" деп те атайды, ол - рух пен зат денесі арасындағы аралық. Мұндай идеялар Ренессанс медицинасына Парацельс (1493-1541) және Сервет (1509-11-1553) қатты әсер етті. Джон Ди (15271608/9), Фичиноның шәкірті, өзінің табиғи философиясын Фичиноға және Роджер Бэконның, Уильям Окхэмнің, Джон Пекхэмнің және Вителлоның ортағасырлық оптикалық теорияларына негіздеді; Сулаковсканың айтуынша, "әсіресе жарық сәулелерінің сәулеленуіне және планеталық және жұлдыздық әсерлердің жерге әсеріне қатысты идеялары үшін". Диге араб философы Аль Киндидің де ықпалы тиді, оның "De radiis stellarum" атты трактаты астрология мен оптика теориясын біріктірді, бұл Дидің "Propaedeumata Aphoristica" шығармасына ықпал етті. Дидің енохиялық сиқырлы жүйесі үш негізгі әдісті қамтиды: шақыру (молитва), көзқарас (кристаллға қарап), жарық денеде саяхаттау.
Ficino describes this tenuous form as being of aether or quintessence, the fifth element, spirit, and says that it has a "fiery and starry nature." He also refers to it as the 'astral body,' intermediate between spirit and the body of matter. Such ideas greatly influenced the Renaissance medicine of Paracelsus (1493–1541) and Servetus (1509/11–1553). John Dee (1527–1608/9), a student of Ficino, based his natural philosophy on Ficino and the Medieval optical theories of Roger Bacon, William of Ockham, John Peckham, and Vitello; according to Szulakowska "specifically for his ideas concerning the radiation of light rays and the effects of the planetary and stellar influences on the earth." Dee was also influenced by the Arabian philosopher Al Kindi, whose treatise De radiis stellarum wove together astrology and optical theory, which inspired Dee's Propaedeumata Aphoristica. In Dee's system of Enochian magic, there were three main techniques: invocation (prayer), scrying (crystal gazing), and traveling in the body of light.
Исаак Ньютон
Исаак Ньютон (16421726/27), өзінің ғылыми ізденістерімен танымал болғанына қарамастан, алхимиктің көзқарасын ұстады. XVIII ғасырдың басында ол материалды денелер жарыққа айналуы мүмкін деп болжады, бұл идеяны алхимияның 'көрнекі денесімен' байланыстырды.
Франц Антон Месмер
Франц Антон Месмер (1734-1815) Ньютонның медицинада қолдану мақсатын көздеген оккульттік теорияларынан қарыз алды. Ол сондай-ақ Ричард Мидтің (16731754) еңбегін негізге алды, ол адам денесінің астралдық табиғаты бойынша "жұлдыздардан шығатын барлық жерде орын алатын гравитация" әсеріне ұшырайды деп болжады. Месмер бұл түсінікті кеңейтіп, денелер жұлдыздардан басқа барлық денелерден шығатын магнетизмнің бір түріне ұшырайды деп болжады, оны ол "жануарлық магнетизм" деп атады, оны "бұрынғыдай кең таралған және кең таралған сұйықтық деп сипаттады, ол ешқандай бос орынға жол бермейді, сымбатпен салыстыруға жол бермейді және қозғалыстың барлық әсерлерін қабылдауға, таратуға және жеткізуге бейім". Месмердің теориясы спиритуалистік дәстүрлерге әсер етті.
Хелена Блаватская
Хелена Блаватская (1831-1891) Аугоидтер туралы жазды, бірақ оның астральдық дене туралы өз теориялары шығыс мистикасының нәзік дене дәстүрлерінен алынған.
Элифас Леви
XIX ғасырдың ортасында француз оккультисі Элифас Леви (18101875) өзінің "Догма және жоғары сиқырлылық рәсімдері" (1856) еңбегінде "астральдық жарық" терминін енгізді және ол оны сиқырлылық үшін маңызды фактор деп санайды, ерік күші мен сәйкестіктер туралы іліммен қатар. Леви "сұлтандар денесі" туралы толық теорияны әзірледі, ол негізінен Прокл, Ямблих, Плотин және Порфирийдің неоплатондық дәстүрімен келіседі, бірақ ол Парацельспен өзінің көзі ретінде таныстырды. Ол астральды жарықты барлық жарық, энергия және қозғалыстың ортасы деп санады, оны Месмерді және жарық эфирін еске түсіретін терминдермен сипаттады. Левидің астрал туралы идеясы ағылшын тілінде сөйлейтін әлемде үлкен ықпал етті, өйткені оны Алтын Таңның Герметикалық Ордені және өзін Левидің реинкарнациясы деп санайтын және оның шығармаларынан бірқатар идеяларды, оның ішінде оның шынайы өзін немесе Шынайы еркі туралы идеясын, оның рәсімдік сиқыр жүйесі мен оның астральдық жазықтық пен жарық денесі туралы теорияларын ұсынған Алестер Кроули қабылдады.
Флоренс Фарр және "Алтын таң"
1888 жылы Виктория дәуірінде Англияда пайда болған құпия сиқырлы қауымның "Алтын таң" герметикалық ордені нәзік денені "сезім сферасы" деп атайды. Флоренс Фарр (18601917) Алтын Таңның білім беру жүйесін әзірледі, Уильям Уинн Весткотты "Англиядағы бас адепт" ретінде иемденді және "Ұшқыш роллдар" деп аталатын бірнеше орденнің құпия нұсқаулық қағаздарын жазды. Оның сиқырлы ұраны "Sapientia Sapienti Dona Data" (латынша: "Даналық - даналарға берілген сыйлық") болды. Фаррдың "SSDD" деген ұранының бас әріптерімен қол қойылған жазбаларында адам баласының он бөлігі зерттеледі, оның айтуынша, ежелгі Мысыр жазбаларында сипатталған, соның ішінде Саху, элементтік немесе астралдық дене; Тет немесе Зет, рухани дене немесе жан; және Хаибт, Сахудан сәуле шашатын сфера немесе аура және оны желдеткішпен бейнелейді. Фарр жазғандай, ежелгі мысырлық адептер "әрбір денеге немесе көрініс тапқан тіршілікке, қалыптасушы, шығармашылық және архетиптік әлемдерде рух, жан және ақыл ретінде жұмыс істейтін материалдық емес заттардың ұзақ көрінісінің материалдық негізі ретінде қарады". Ол Хайбттың адам туылған кезде оның айналасына шар жасағанын сипаттады. Оккультист Израиль Регарди (1907-1985) "Алтын таң" сыйқырлық мәтіндерінің жинағын жариялады, онда "адамның бүкіл физикалық денесін қоршап тұрған сезімнің бүкіл сферасы" ғаламның сиқырлы айнасы "деп аталады. Өйткені ондағы әлемнің барлық құпия күштері шар тәрізді бейнеленген. Регарди өмірдің қибалдық ағашының Сефиротын осы шармен ғаламның микрокосмосы ретінде байланыстырады. Нефеш ("психика") туралы каббалистік түсінік "көрінбейтін үлгіде сияқты, физикалық дене созылып жатқан, тазартылған Астральдық Жарықтың нәзік денесі" ретінде қарастырылады.
Басқа қолданыстар
"Жарлық денесі" термині Тибет буддизмі, әсіресе Дзогчен және Махамудра дәстүрлерінде қолданылады. Бұл тибет терминінің әдеттегі аудармасы, ′od lus, сондай-ақ иллюзорлы дене деп аталады.
Медитация зерттеулері
Батыстағы ғалымдар медитация туралы зерттеулерге байланысты нәзік дене тұжырымдамасын зерттей бастады. Ұсақ дене моделі орталық жүйке жүйесінің қазіргі карталарына сілтеме жасай алады және медитация туралы зерттеулерде қолданылады.
Пайдаланылған әдебиеттер
.