Кіріспе

56-шы (Батыс Эссекс) жаяу әскер полкі - 1755 жылдан 1881 жылға дейін британ армиясының құрамында болған жаяу әскер полкі. Ол бастапқыда Нортумбрияда 58-ші полк ретінде құрылды және келесі жылы екі аға полк таратылған кезде 56-шы болып қайта нөмірленді. Ол Кубада Жетіжылдық соғыста Гавананы басып алу кезінде қызмет көрсетті, кейін Америка революциялық соғысында Гибралтарды қоршау кезінде гарнизонның бір бөлігі болды. Француз революциялық соғыстары кезінде Кариб бассейнінде, кейін Голландияда шайқасты. Наполеон соғыстарының басталуымен 56-шы 1804 жылы басқыншылыққа қарсы дайындық аясында екінші батальонды құрды; екеуі де Үндістанда және Үнді мұхитында қызмет көрсетті, бірінші Реюньон мен Маврикийді басып алды. Соғыстың соңғы жылдары үшінші батальон құрылды, бірақ қысқа уақыт қызмет еткеннен кейін таратылды. Полк келесі кезеңнің көп бөлігін шетелдік гарнизондық міндеттерге жұмсады және Қрым соғысының соңғы кезеңдерінде, Севастополь қоршауында қызмет етті. Ол Үндістан көтерілісі кезінде Үндістанға жіберілді, бірақ белсенді қызметте болған жоқ. Полк 1881 жылы Чилдерс реформасының бір бөлігі ретінде 44-ші (Шығыс Эссекс) жаяу полкпен біріктіріліп, Эссекс полкінің 2-ші батальонын құрды. Эссекс полкінің ұрпағы қазіргі уақытта 1-ші батальон, Корольдік Англия полкі, механикаландырылған жаяу әскер бөлімшесімен сақталады.

Тәрбие және алғашқы қызмет

1755 жылы Солтүстік Америкада шиеленістің артуынан кейін британ үкіметі Францияға қарсы күтілетін соғысқа дайындық ретінде он жаяу әскер полкін көтеруді шешті. Сол жылдың желтоқсан айында 52-ші және 61-ші жаяу әскер полктерін көтеру туралы бұйрық шығарылды. Осы полктердің бірі, 58-ші жаяу полк, 1755 жылы 28 желтоқсанда Ньюкасл мен Гейтсхедте Лорд Чарльз Маннерстің полковнигімен құрылды. 1756 жылы он компанияның әрқайсысында 78 адамнан тұратын, оның уәкілетті мекемесіне келу үшін көп адам жалдады. 1756 жылы 25 желтоқсанда 50-ші және 51-ші полктер таратылды, ал барлық жоғары нөмірлі бөлімшелер қайта тағайындалды, 58-ші 56-шы жаяу әскер полкіне айналды. 1757 жылы сәуірде ол Бервикке, содан Шотландияға көшіп барды, онда гарнизондық міндеттерді атқаратын болды; ол 1758 жылы Абердинде және 1759 жылы Эдинбургте орналасқан. 1760 жылы шілдеде ол Англияға оралды, Лейттен Портсмутқа дейін жүзіп, 1761 жылға дейін Хилсиде болды. Сол жылдың 17 желтоқсанында Лорд Чарльз Маннерстің орнын полковник Уильям Кеппел басқарды.

Батыс Үндістанға қарсы іс-қимыл

1762 жылы 4 қаңтарда Ұлыбритания жеті жылдық соғыста Испанияға соғыс жариялады және Кариб теңізіндегі испан иеліктеріне қарсы экспедицияға дайындала бастады. 56-шы экспедициялық күш құрамына кірді және 5 наурызда Портсмуттан жүзіп, 6 маусымда Гаванаға келіп, келесі күні жағалауға түсті. Полк жалпы саны 933 офицер мен сарбаздан құралған, және 1-ші пехотаның төрт ротасы мен 60-шы пехотаның батальоны бар бригадаға бөлінген. Күштердің негізгі мақсаты портты қоршап тұрған Морро қалмағын қоршау болды. Ұзақ уақыттан кейін шабуыл жасағы ұйымдастырылып, 30 шілдеде шабуыл жасады және қысқа, бірақ күшті әрекет жасағаннан кейін фортты басып алды. Бұл шабуылда гарнизонның 150 адам қаза тауып, 400 адам тұтқынға түсті, қалған 200 адам кішкентай қайықтармен қашып құтылу әрекеті кезінде қаза тапты. Осы әрекеті үшін полк "Моро" деген атаққа ие болды. Қала 13 тамызда берілді. Осы ұрыста полк 12 адамнан қаза тауып, бір офицер мен 23 адам жарақат алды. 56-шы корпус келесі жылы Гавана гарнизонының құрамында болды, Париж келісім-шарты бойынша Куба Испанияға қайтарылғанға дейін, ол Ирландияға жеткізіліп, 1763 жылдың қазан айында Лимерикке келді. 1765 жылы мамыр айында полк Дублинге көшіп барды, ал 1765 жылы маусымда полковниктік генерал-лейтенант Джеймс Дюранға тағайындалды. 1766 жылы қайтыс болды, оның орнын полковник Хант Уолш алды.

Гибралтар

1770 жылы полк Гибралтарға жіберілді, мамыр айында Корктан жүзіп кетті. 1770 жылы желтоқсанда полкке жетпіс адамнан тұратын жеңіл жаяу әскер ротасы қосылды, ал он желілік роталардың уәкілетті мекемелері жиырма бір адамнан өсті. Полк бірнеше жыл бойы Гибралтар гарнизонында болды және Испания 1779 жылы маусымда Ұлыбританияға соғыс жариялаған кезде және Гибралтар Ұлы қоршауы басталғанда болды. Бұл кезде полк құрамында 560 адам мен 27 офицер бар еді, бұл гарнизонның оннан бір бөлігі. 1780 жылдың басында және 1781 жылдың сәуірінде көмекке келген конвой келді, бірақ азық-түлік шектеулі болды. Гарнизонның командирі 1781 жылдың соңында шабуыл жасауға шешім қабылдады, бұл 26 қараша түнінде басталды; 56-дың флангтық роталары рейдтік күштердің бір бөлігі болды және бірнеше артиллерия батареясын ойдағыдай жойды. Қамауға алу ақыры 1783 жылдың ақпан айында - үш жыл жеті айдан кейін - Париж келісімімен соғыс аяқталып, британдықтардың Гибралтар иелігін растады. 56-шы корпус қоршаудағы қызметі үшін "Гибралтар" атты ұрыс құрметін алды, оның түстерінде қамал мен негізгі белгілерді алып жүру құқығы бар. 1783 жылы қазанда босатылып, Англияға қайтарылды. Көп ұзамай полкке округтік бағыт берілді, бұл жергілікті аймақтардағы полктерді біріктіру арқылы жаңадан жауынгерлерді тартуды ұлғайту үшін жасақшылар санын көбейтудің бір бөлігі болды. 1784 жылдың көктемінде ол Шотландияға гарнизондық қызметке ауысты, ол 1788 жылдың қаңтарына дейін әртүрлі станцияларда қызмет етті, содан кейін он компаниядан тұратын қысқартылған мекемемен Ирландияға жолға шықты. 1788 жылдан 1793 жылға дейін ол Ирландияда орналасты.

Француз революциялық соғыстары

1792 жылғы Француз революциясымен армия соғысқа дайындық ретінде кеңейтілді; 56-шының уәкілетті құрылуы он екі компанияға дейін жеткізілді және оған шетелдегі қызметке дайындалуға бұйрық берілді. Полк 1793 жылы қарашада Батыс Үндістанға аттанды, 1794 жылы қаңтарда Барбадосқа келіп, ақпанда Мартиниканы басып алуда шайқасты. Желілік роталар гарнизон ретінде қалдырылды, жеңіл және гранадерлік роталар сәуірде Сент-Люсияны басып алуда соғысты, ал бүкіл полк қыркүйекте Гваделупаны басып алуда күресті. 1794 жылдың қалған бөлігінде Батыс Үндістандағы гарнизон ретінде қалды, бірақ аурудан үлкен шығынға ұшырады. Қазан айында әлі де қызметке жарамды ерлер 6-шы, 9-шы және 15-ші полктерге ауыстырылды, ал қалған офицерлер мен ерлер құрамы 3 қаңтарда Англияға оралуға кірісті. Ақпан айында Англияға келген олар Чатемде рекруттар мен қайта даярлау үшін орналасты. Полк қыркүйекте Коркка жөнелтілді, ал Ирландияда қысқа уақыт болғаннан кейін "өрекеттік және тиімділік жағдайына" жеткен деп саналды, сондықтан ол тағы бір рет шетелдегі қызметке жарамды деп танылды және Барбадосқа жіберілді. Ол Сент-Домингоға жіберілді және 1797 жылға дейін сонда қалды. Генерал Уолш қайтыс болғаннан кейін, полковниктік лауазым 1795 жылы 7 наурызда генерал-майор Сэмюэл Хальске берілді. Ол оны ұзақ сақтамады, ал ол 1797 жылы 24 қаңтарда генерал-майор Чаппл Нортонға берілді. Ямайкада тұрғаннан кейін полк 1798 жылдың соңында Англияға қайта оралды, тағы да жауынгерлерді жинап, күшін қайта қалпына келтірді. 1799 жылы полк Нидерландыға жіберген күштің бір бөлігі болды. Ол 19 қыркүйекте Шорл Оудкарспел шайқасына уақытында қыркүйекте Голландияға келді. Ол 2 қазанда Берген мен Эгмонт-оп-Зееде соғысты, 18 қарашада Нидерландыдан кетіп қалды. 1800 жылы полк Ирландияда орналасты және әрқайсысы жүз адамнан тұратын тағы екі ротамен көбейтілді. Жаңадан жалдалғандар, 1799 жылы Батыс Үндістаннан оралғаннан кейін, тек Еуропадағы қызмет үшін шақырылды; 1801 жылы Египет науқанында үлкен жеңістер туралы хабарды естігенде, олар бүкіл әлемде жалпы қызмет үшін өз қызметтерін ұсынды. Бұл ұсыныс, алайда, 1802 жылы Аменс бейбітшілігімен тез орындалды және полк Ирландияда қалды.

Наполеон соғыстары

Наполеон соғыстарының басталуымен, шабуылдан қорғайтын құрлық әскерлерінің ірі кеңейтілуі жүзеге асырылды; 1804 жылы 25 желтоқсанда Суррейде жиналған төрт жүзге жуық адам 2-ші батальон, 56-шы полк ретінде армия құрамына енгізілді, көп ұзамай 656 адамға дейін кеңейтілді. Осыған сәйкес полктің қазіргі батальоны 1-ші батальон, 56-шы полк болып қайта аталды. Екі батальонның жауынгерлерді іріктеудегі үлкен табыстарын ескере отырып, үшінші батальон 1813 жылы Хоршемде 56-шы полктың 3-ші батальоны ретінде құрылды. Полк бөлімдері 1809-1810 жылдары фрегат "Психе" және "Пьемонтаз" фрегаттарында әскери-теңіз флотында қызмет етті. 1809 жылы Травканкордың Үндістан патшалығымен қысқа соғыста шайқасты.

1-ші батальон

Бірінші батальон 1805 жылдың қаңтар айында Ирландиядан Уайт аралына көшіп барды, онда ол мың адамнан тұратын күшке жеткізілді, одан кейін көп ұзамай Бомбейге жөнелтілді, онда ол бірнеше жыл бойы гарнизон ретінде болды. 1809 жылдың қаңтар айында Үнді мұхитына 200 адамнан тұратын күш жіберілді, олар қыркүйек айында Бурбон аралына шабуыл жасап, зәкірдегі көптеген кемелерді басып алды. Осы уақыт ішінде 1809 жылдың тамызында батальонның қалған роталары Бомбейден Мадрасқа қысқа мерзімде және үлкен құпиялылықпен жіберілді. Бұл үнді полктерінің ықтимал бүліктерін болдырмау үшін күш көрсету үшін жасалды. Бұл сәтті өтті, кез келген зорлық-зомбылық болдырмалды, полк Кеңестегі губернатордың алғысын алды. 1810 жылы екінші экспедиция Үнді мұхитына жіберілді, бірінші батальонның күшті жасағы және басқа да түрлі бөлімшелер бар, ал 10 шілдеде Бурбон аралы алынды. Сол жасақ желтоқсан айында Маврикийді, Үнді мұхитында қалған соңғы француз аумағын басып алды. 56-шы полкке шақырылған еріктілер 1810 жылдың ортасында Гоаға гарнизон ретінде келді. Ол 1811 жылы бірінші батальонға қосылды, ал Үнді мұхиты жасағы сол жылы қайтып келді. Режименттің Үндістанда атқарған қызметіне орай, ол Құрметті Шығыс Үндістан компаниясынан сыйлық ретінде жаңа түстер жұбын алды. Наполеон 1815 жылы Францияға оралғаннан кейін батальон Маврикийге француз халқының көтерілісі мүмкіндігінен гарнизонды нығайту үшін тағы да жіберілді.

2-ші батальон

Екінші батальон 1805 жылы Англияның оңтүстігіндегі әртүрлі станциялар арасында қозғалып, 28 қарашада Уайт аралында өзінің түстерімен таныстырылды. 1810 жылы батальонның құрамын кеңейтіп, оның рұқсат етілген саны 1306 адамға жетті. Алайда 1815 жылдың қаңтарына қарай ол Ассайдегі ауа райы қолайлы жерге көшіп, қызмет етуге жарамды тоғыз жүз адамды жинап алды. Батальонға Ватерлоодан кейін армияны қысқартудың бір бөлігі ретінде таратылуды бұйырды және 1816 жылы қарашада Бомбейге қарай жүріп кетті. Мұнда Үндістанда өз еркімен қызмет етуді жалғастырған төрт жүз адам 65-полкке ауыстырылды, ал полктің басым бөлігі қаңтарда Англияға жөнелтілді. 25 маусымда Рочестерде желілік роталар таратылды, ал 29 желтоқсанда Чатхемде флангтық роталар (шілдеде Үндістаннан кеткен) таратылды.

3-ші батальон

Үшінші батальон 1813 жылы қарашада Хоршемде құрылды және өте тез жалдалды; бір ай ішінде ол 650 адамнан тұратын қызмет көрсетуге дайын деп мәлімделген. Ол 9 желтоқсанда Голландияға аттанды және 1814 жылы 30 қаңтарда Мерксем шайқасында шайқасты. Антверпен қоршауында қызмет еткеннен кейін батальон Наполеонның орнынан түсуінен кейін Англияға оралды және 24 қазанда Ширенсесте таратылды. Әзірге жарамды ерлер бірінші және екінші батальонға шақырылып, Үндістанға жіберілді. 1818 жылы генерал Нортон қайтыс болды, оның орнын генерал-лейтенант сэр Джон Мюррей басқарды. Ақыры полк 1826 жылы Англияға оралды. 1827 жылы ол Халлдан Ирландияға көшірілді, ал генерал Мюррейдің өлімінен кейін полковниктік генерал-лейтенант Лорд Айлмерге берілді. 1825 жылғы армия реформасына сәйкес, алты рота шетелге қызмет етуге жіберілетін, ал төртеу Ұлыбританияда қойма ретінде қалды. Осыған сәйкес, полкке 1831 жылы Ямайкаға бару туралы бұйрық берілгенде, ол өзінің он ротасының алтысын алды. 1837 жылы сары қызылшаның қысқаша эпидемиясынан басқа, алпыс адамды алып тастады, Ямайкадағы уақыт оқиғасыз болды. 1838 жылдың шілдесінде Шеернесс депосы маршал Соулттың сапарына құрметті күзет жасады. 1840 жылы наурыз айында полктің негізгі бөлігі Канадаға кемеге мініп, солтүстік-шығыс шекаралық дау кезінде гарнизонды нығайтуға аттанды. Ол 1842 жылдың шілдесінде Англияға HMS Resistance кемесімен оралды, онда ол өзінің деполық компанияларына қосылды және Ирландияға көшті. 1842 жылы 17 қарашада Уэстморленд графты полк полковнигі қызметіне тағайындады. Полк Ирландияның әртүрлі станцияларында қалып, кең таралған күшін жою қозғалысы демонстрациялары кезінде бейбітшілікті сақтауға көмектесті. Осы жылы қазіргі депо компанияларын ұйымдастырып, жаңа депо күшін құрып, резервтік батальон құрылды. Полктың негізгі күші 1847 жылы Гибралтарға көшірілді. Ол кейіннен таратылды, ерлер негізгі күшке қосылу үшін ауыстырылды. 1853 жылдың қыркүйегінде Бермуда портындағы Темза түрмедегі сары қызбаның ошағы казармаларға тарады; екі жүзден астам адам қайтыс болды. 1853 жылдың желтоқсан айында полк үйге қайтаруға бұйырылды.

Қырым соғысы

1853 жылы Бермудадан үйге оралуға бұйрық берілгенімен, ол 1854 жылдың аяғына дейін жүзіп шықпады; бұл арада Қырым соғысы басталды, ал полк қыста Ирландияда толық күшпен жалдануға бұйрық алды, содан кейін Түркияға жүзіп кетті. Желтоқсан айында полктің бірінші жасағы Константинополға қарай жүзіп кетті. Полктің екінші бөлімі 1855 жылдың қаңтар айында Бермудадан Дублинге келді, онда ол қойма ретінде қалды. Деподағы жасақ 1855 жылы Каван қаласында болған сайлаудағы тәртіпсіздік кезінде полицияға қолдау көрсетті. Полктің қалған элементтері Бермудадан мамыр айының соңында ғана оралды. Полктің негізгі күштері шілде айында Қырымға жіберілді. Бастапқыда полк 71-ші пехотаны босату үшін Керчьке түсірілуі жоспарланған, бірақ ол келген кезде қаланы қоршап тұрған одақтас күштерді күшейту үшін Севастополге түсіруге бұйрық берілді. Ол 25 тамызда қонып, келесі күні майдан шебіне көшіп, 1-ші дивизияның 2-бригадына қосылды. Полк 8 қыркүйекте Реданға қарсы сәтсіз шабуылға қолдау көрсетті; ол қатты қатыспады және тек бір адам жараланды. Севастополь 11-де құлады, ал полк шабуылға қатысқаны үшін "Севастополь" ұрыстық құрмет белгісімен марапатталды. Полктің бес адамы "қорқынышсыз және табандылықпен" жүріп-тұрғаны үшін француз әскери соғыс медалімен марапатталды. Полк 1856 жылы 12 шілдеде Крымнан шығып кетті. Ол шамамен бір жыл бойы шетелде қызмет етті, бес адам соғыста қаза тауып, отыз адам аурудан қайтыс болды.

Соғыстан кейінгі қызмет

Үндістан көтерілісі басталған кезде полк Ирландияда орналасты; ол 1857 жылдың тамызының соңында Үндістанға жөнелтілді. Бомбейде болған бола кезінде ол белсенді қызметте болған жоқ. Алайда, ол көп ұзамай қайтыс болды, оның орнын полктің он екінші және соңғы полковник генерал-майор Генри Уильям Бретон алды. Полк 1866 жылдың наурыз айында Бомбейден қайту үшін кемелерге отырды; Англияда болғаннан кейін, полк 1868 жылдың басында Ирландияға көшіп барды, содан кейін 1871 жылдың ақпан айында Үндістанға аттанды. 1881 жылы 1 шілдеде Чилдерс реформасы күшіне енді және полк 44-ші (Шығыс Эссекс) жаяу полкімен бірігіп, Эссекс полкін құрды. 56-шы ресми түрде тоқтаған кезде, жеке сабақтастық деңгейі сақталды; Эссекс полкінің 2-ші батальоны 1948 жылға дейін дербес өмір сүрді, содан кейін 2-ші батальон таратылды және полк бір реттік батальонға біріктірілді. Эссекс полкі 1958 жылы 3 -ші Шығыс Англия полкіне (16/44 -ші аяқ) біріктірілді; 1964 жылы бұл 3-ші батальон, Корольдік Англия полкі болды. 3-ші Корольдік Англия батальоны 1992 жылы таратылды, оның құрамында 1-ші батальон болды.

Дәстүрлер

Полкомның бастапқыда киімінің түсі қызыл түсті болған, ол 1764 жылы қызғылт түсті болып өзгертілді. 18 ғасырда осы ерекше әскери бояуды өндіру үшін қажетті бояудың қашып бара жатқан табиғаты әр түрлі реңкті шығарды. Түсті жиі "помпадур" деп атаған, осыдан полк "Помпадурлар" деген лақап атпен аталды. Түстің атау себептері белгісіз; көлеңке мадам де Помпадурдың сүйікті түсі болған деп жиі айтылады. Кейбір солдаттар оның іш киімінің түсі деп айтуды жөн көрді. "Британия билік құрсын! " деген тақырыпта жазылған.

Жауынгерлік марапаттар

Полк өзінің түстерінде "Моро" және "Севастополь" ұрыс құрметтерін, сондай-ақ Гибралтар қамалы мен "Гибралтар" деп жазылған және "Montis Insignia Calpe" деген ұранмен жазылған негізгі құрылғыны алып жүрді.

58-ші жаяу әскер полкі

1755-1761: генерал-майор Лорд Чарльз Маннерс

56-шы жаяу әскер полкі - (1756)

1761 1765: генерал-лейтенант Хон. Уильям Кеппел 17651766: генерал-лейтенант Джеймс Дюран 17661795: генерал Хант Уолш

56-шы (Батыс Эссекс) жаяу әскер полкі - (1782)

17951797: Ф. М. Сэр Сэмюэл Хулс, GCH 17971818: Генерал. Чаппл Нортон 18181827: Генерал сэр Джон Мюррей, 8-ші барон, GCH 18271832: Генерал Мэтью Эйлмер, 5-ші лорд Эйлмер, GCB 18321842: Генерал-лейтенант сэр Хадсон Лоу, KCB, GCMG 18421859: Генерал Джон Фэйн, 11-ші Уэстморленд графы, GCB, GCH 18591860: Генерал-лейтенант Джон Хоум Хоум 18601881: Генерал Генри Уильям Бретон