Microdistrict

Кіріспе

Тұрғын үй кешені Микрорайон (микрорайон) - Совет Одағындағы және кейбір посткеңестік және бұрынғы социалистік мемлекеттердегі тұрғын үй құрылысының негізгі құрылымдық элементі. Ресей мен бұрынғы Кеңес Одағының республикаларындағы қалалар мен қалалардың көпшілігінде тұрғын үй аудандары осы тұжырымдамаға сәйкес салынған. Кеңес Одағының құрылыс ережелері мен ережелеріне сәйкес, типтік микроаудан 1060 гектар (30160 акр) аумақты алып, кейбір жағдайларда 80 гектарға дейін (200 акр) аспайды және тұрғын үйлерден (әдетте көп қабатты пәтер ғимараттарынан) және қоғамдық қызмет ғимараттарынан тұрады. Жалпы ереже бойынша, ірі автомобиль жолдары, жасыл жолдар және табиғи кедергілер микроаудандар арасындағы шекара ретінде қызмет етіп, қалалық жол құрылысын және техникалық қызмет көрсету шығындарын жалпы азайтуға және қоғамдық көлікке баса назар аударуға мүмкіндік берді. Негізгі автомобиль жолдары немесе көшелер микроауданның аумақтары арқылы өтпеу керек. Микроаудан аумағына кіретін есіктер бір-бірінен 300 метрден (1000 фут) алыс болмауы керек еді. Стандарттар сонымен қатар мемлекеттік қызмет ғимараттарының қолжетімділігін реттеді (мектептер мен мектепке дейінгі мекемелерді қоспағанда), 500 метрлік қашықтықты кез-келген тұрғын үйден ең алыс қашықтық ретінде белгіледі. Батыс елдерінен айырмашылығы, Кеңес Одағында тұрғын үйлер мен сауда аумақтары қайта құрылмаған, микроаудандар әрқашан қалалардың ескі бөліктерінен әрі қарай және одан әрі салынған, сондықтан жергілікті қызметтерді жоспарлау және қаланың ескі бөліктеріндегі жұмысқа көшу өте маңызды болды. Қала құрылысы қызметкерлерінің міндеті - қоғамдық ғимараттардың микроаудан аумағын нормаларға сәйкес қамтуы. Типтік мемлекеттік қызмет құрылымдарына орта мектептер, мектепке дейінгі мекемелер (әдетте балабақша мен балабақшаны біріктіреді), азық-түлік дүкендері, жеке қызмет көрсету дүкендері, асханалар, клубтар, ойын алаңдары және ғимараттарды күтіп ұстау кеңселері, сондай-ақ бірқатар мамандандырылған дүкендер кіреді. Әрбір типтегі ғимараттардың нақты саны қашықтық талаптарына және микроауданның халық тығыздығына байланысты және адам басына шаққандағы белгілі бір стандарттар арқылы анықталды.

Residential complex

Microdistrict, or microraion (микрорайо́н; мікрорайо́н), is a residential complex—a primary structural element of the residential area construction in the Soviet Union and in some post Soviet and former Socialist states. Residential districts in most of the cities and towns in Russia and the republics of the former Soviet Union were built in accordance with this concept. According to the Construction Rules and Regulations of the Soviet Union, a typical microdistrict covered the area of 10–60 hectares (30–160 acres), up to but not exceeding 80 hectares (200 acres) in some cases, and comprised residential dwellings (usually multi story apartment buildings) and public service buildings. As a general rule, major motor roads, greenways, and natural obstacles served as boundaries between microdistricts, allowing an overall reduction in city road construction and maintenance costs and emphasizing public transportation. Major motor roads or through streets were not to cross microdistricts' territories. The entrances to a microdistrict's territory were to be located no further than 300 meters (1000 ft) apart. Standards also regulated the accessibility of the public service buildings (excluding schools and pre school facilities) by imposing a 500 meter (1,500–foot) limit as the farthest distance from any residential dwelling. Unlike Western countries, the Soviet Union did not redevelop existing residential or commercial areas, microdistricts were always built further and further out from old parts of cities, so planning of local services, and transportation to employment in old parts of the city were critical. One of the city planners' tasks was to ensure that the public buildings were built to cover the microdistrict's territory in accordance with the norms. Typical public service structures include secondary schools, pre school establishments (usually combined kindergarten and nursery), grocery stores, personal service shops, cafeterias, clubs, playgrounds, and building maintenance offices, as well as a number of specialized shops. The exact number of buildings of each type depended on the distance requirement and the microdistrict's population density and was determined by means of certain per capita standards.

1920-шы жылдар 1950-ші жылдар

Микроауданның қалалық жоспарлау тұжырымдамасы ретінде тарихы 1920-шы жылдары, Кеңес Одағы қарқынды урбанизацияға ұшыраған кезде басталған. 1920-ші жылдардағы кеңестік қала құрылысы идеологиясы бойынша тұрғын үй кешендері - тұрғын үйлер, мектептер, дүкендер, ойын-сауық нысандары мен жасыл кеңістіктер бар шағын аумақтар - қала құрылысы практикасында басымдыққа ие бола бастады, өйткені олар қарқынды қала кеңейтуін мұқият және тиімді жоспарлауға мүмкіндік берді. Бұл кешендер жаңа өмір салтына сай келетін ортаны құруға мүмкіндік ретінде қарастырылды. 1930 жылдары тұрғын үй кешендерінің көлемі өсіп, 5-6 гектар аумақты алып жатыр. Тұрғын үй кешендерін салу жүйесі бірте-бірте қала блогының тұжырымдамасымен алмастырылды. Мұндай блоктар әдетте периметр бойымен тұрғын үй ғимараттарынан және ішкі бөлiгiнде қоғамдық қызмет ғимараттарымен араласқан тұрғын үй ғимараттарынан тұрады. Алайда, соңғысының салыстырмалы түрде шағын мөлшеріне байланысты, әрбір қала блогында барлық қоғамдық қызметтерді ұсыну мүмкін емес болып шықты; мектеп, балабақша немесе бірнеше блоктағы халыққа қызмет көрсететін дүкеннің болуы әдеттегідей емес еді, олар көбінесе ірі автомобиль жолдарымен бөлінеді. Қала блогының жүйесі сондай-ақ жолдардың дамыған желісін қажет етті, осылайша техникалық қызмет көрсету мен құрылыс шығындарын арттырды және қоғамдық көлікті ұйымдастыруды қиындатты. 1940-1950 жылдары қала блоктарының одан әрі кеңейтілуі мен топталуы болды. Алайда жаңа құрылыс бұрынғы онжылдықтардағыдай қағидаларға негізделген және тұрғын үй сұранысының артуына сай бола алмады. Еліміздің еңбекті көп қажет ететін индустрияландыруы жұмысшыларды көбірек қажет етті, бұл тұрғын үй жетіспеушілігімен қол жеткізу қиын болды. Алғаш рет 1980-ші жылдары Цзинань, Тяньцзинь және Вусиде Қытайдың экономикалық реформасына дейін салынған, олар Кеңес Одағында белгілі болған тұжырымдамаға өте ұқсас болды және олар жұмыс бірлігінің эволюциясы деп саналады. Алайда, экономика коммерциялық жылжымайтын мүлік әзірлеушілеріне көбірек ашылғаннан кейін, соңғы онжылдықтарда шиаокуй құрылысы жалғасты, бірақ сән-салтанат, қауіпсіздік және қол жетімді қызметтерде дифференциациялау сияқты бірнеше жолмен дамыды. Квартиралар тұрғындарға тиесілі, ал ксяоку көбінесе қабырғамен қоршалған, кіреберіс қақпасы күзетіледі. Ксяокулардың өздерінің мемлекеттік өкілдері мен мүлік басқарушылары бар. Тұрғындардың саны ксяоку түріне байланысты әр түрлі болуы мүмкін, мысалы, Пекиннің Тяньтунюань маңындағы 420 000 тұрғыны бар, ал басқа ксяоку бірнеше жүз тұрғыны бар бір ғимараттан тұрады. 2016 жылғы Мемлекеттік кеңестің нұсқаулары қалаларда жол желісін жақсарту үшін шиаокууда жеке жолдарды ашуды және кіші масштабтағы шиаокуу салуды талап етті.

The history of microdistricts as an urban planning concept dates back to the 1920s, when the Soviet Union underwent rapid urbanization. Under the Soviet urban planning ideologies of the 1920s, residential complexes—compact territories with residential dwellings, schools, shops, entertainment facilities, and green spaces—started to prevail in urban planning practice, as they allowed for more careful and efficient planning of the rapid urban expansion. These complexes were seen as an opportunity to build a collective society, an environment suitable and necessary for the new way of life. In the 1930s, residential complexes grew in size, covering territories of up to five to six hectares. A system of building residential complexes was gradually replaced with a concept of a city block. Such blocks generally comprised residential buildings along the perimeter, and residential buildings intermingled with public service buildings on the interior. However, it proved unfeasible to provide all public services within every city block, due to the latter's relatively compact size; it was not unusual to have a school, a kindergarten, or a store serving the population of several blocks, which were often separated by major motor roads. The system of the city block also required a developed network of roads, thus increasing the maintenance and construction costs and complicating the organization of public transportation. The 1940s and 1950s saw further enlargement and grouping of the city blocks. However, new construction was based on the same principles as in the previous decades, and could not keep up with the increasing housing demand. Labor intensive industrialization of the country demanded ever more workers, which was hard to achieve with housing accommodation lacking. First built in the 1980s in Jinan, Tianjin, and Wuxi, preceding the Chinese economic reform, they were very similar to the concept as known in the Soviet Union, and are considered to be an evolution of the work unit Xiaoqu similarly promoted a sense of community among the inhabitants. However, after the economy was opened up more for commercial real estate developers, xiaoqu continued to be built in recent decades, but evolved in several ways such as differentiation in luxury, safety and available services. The apartments are owned by the inhabitants, and the xiaoqu is often enclosed by a wall, with the entrance gate being guarded. The xiaoqu often also have their own government representatives and property managers. The number of residents can vary greatly depending on the kind of xiaoqu, with Beijing's Tiantongyuan suburb having 420,000 residents, whereas other xiaoqu only consist of one building housing a few hundred residents. 2016 State Council guidelines called for opening up private roads in xiaoqu, and building smaller scale xiaoqu, to allow a finer road network in cities.