Испан тіліндегі "барио" аталымы және оның мағынасы

Кіріспе

Испаниядағы және испан тілінде сөйлейтін әлемдегі көршілік немесе аудан.

Баррио (ˈbarjo) – испан тілінде "квартал" немесе "көршілес аудан" деген мағынаны білдіретін сөз. Қазіргі испан тілінде ол әдетте қаланың функционалдық (мысалы, тұрғын үй, сауда, өнеркәсіптік және т.б.), әлеуметтік, архитектуралық немесе морфологиялық ерекшеліктерімен шектелінетін бөлігі ретінде анықталады. Испанияда, Латын Америкасының бірнеше елінде және Филиппинде бұл термин муниципалитеттің әкімшілік бөлінісін белгілеу үшін ресми түрде қолданылуы мүмкін. Баррио – араб сөзі (классикалық араб тілінде بري barrī: "далалық", Андалузия араб тілінде bárri: "сыртқы").

Қолданылуы

Аргентина мен Уругвайда барио – муниципалитеттің кейінірек жергілікті билік тарапынан ресми түрде белгіленген бөлімшесі. Кейде ол басқа аймақтардан ерекше сипат алады (мысалы, Буэнос-Айрес бариоларында, тіпті олар үлкен әкімшілік бөлімдермен алмастырылған болса да). Бұл сөздің арнайы әлеуметтік-экономикалық мағынасы жоқ, егер ол центромен (қала орталығы) салыстырылмаса. Баррио-серрадо (аудармада "жабық аудан") термині ерекше талаптармен жоспарланған және көбінесе қабырғалармен физикалық түрде қоршалған, яғни қақпалы аудан сияқты шағын жоғарғы сыныпты тұрғын үйлерді сипаттау үшін қолданылады. Колумбияда бұл термин кез келген қалалық ауданның географиялық шекаралары жергілікті жерде анықталған маңындағы елді мекендерді сипаттау үшін қолданылады. Бұл термин қоғамның барлық топтарына қатысты қолданылуы мүмкін. Барио де инвасион немесе коммуна термині көбінесе шатыр қалаларды атау үшін қолданылады, бірақ "барио" термині жалпы қолданыста. Куба, Сальвадор және Испанияда барио термині муниципалитеттің (немесе қалалық әкімшілік бірліктің) бөлігін көрсету үшін ресми түрде қолданылады; әр барио секторларға (секторларға) бөлінеді. Филиппинде барио термині ауылдық ауылды білдіруі мүмкін, сонымен қатар елдің кез келген жеріндегі ауылдық немесе қалалық аймақтағы өздігінен басқарылатын қоғамдық бөліністі білдіруі мүмкін. 1975 жылғы заң бойынша барио сөзінің орнына барангай сөзі қолданылды, ол – үкіметтің негізгі әкімшілік бірлігі, орташа халқы 2500 адамды құрайды. Дегенмен, барио әлі де барангаймен жиі алмастырылып қолданылады. Екеуі де ауылдық елді мекендерге немесе қалалық муниципалдық округтерге (бұрын визитас деп аталған) қатысты болуы мүмкін. Ол барйо деп те жазылуы мүмкін, бірақ испан тіліндегі жазу (барио) артықшылыққа ие. АҚШ-тың Пуэрто-Рико аумағында барио термині муниципалитеттің бөлімшелерін белгілеу үшін қолданылатын ресми мемлекеттік атау және үкіметтің ең төменгі деңгейін, сондай-ақ географиялық жағынан ең кіші ресми танылған әкімшілік бірлікті білдіреді. Пуэрто-Рикода бариоға саяси билік берілмейді. Ол секторларға, қауымдастықтарға, урбанизацияларға немесе олардың комбинациясына бөлінуі мүмкін немесе болмауы мүмкін, бірақ мұндай қосымша бөліністер, кең таралған болса да, ресми емес. Құрама Штаттарда барио термині бірінші буынның испан тілінде сөйлейтін иммигранттар тұратын және американдық мәдениетке толық сіңбеген ішкі қалалық аудандарды білдіреді. Мұндай аудандарға Нью-Йорктегі Испандық Гарлем, Лос-Анджелестегі Шығыс Л.А. және Хьюстондағы Сегундо Барио жатады. Жергілікті тұрғындар кейде осы аудандарды нақты атауларын қолданбай, жай ғана "Эль Барио" деп атайды (Испандық Гарлем, Шығыс Л.А., Сегундо Барио және т.б.). Венесуэла мен Доминикан Республикасында бұл термин Каракас және Санто-Доминго сияқты ірі қалалардың шетіндегі, сондай-ақ басқа қалалар мен қалалардағы төменгі және орта таптық аудандарды сипаттау үшін қолданылады.

In Argentina and Uruguay, a barrio is a division of a municipality officially delineated by the local authority at a later time, and it sometimes keeps a distinct character from other areas (as in the barrios of Buenos Aires, even if they have been superseded by larger administrative divisions). The word does not have a special socioeconomic connotation unless it is used in contrast to the centro (city center or downtown). The expression barrio cerrado (translated "closed neighborhood") is used to describe small upper class residential settlements planned with an exclusive criterion and often physically enclosed in walls, that is, a kind of gated community. In Colombia, the term is used to describe any urban area neighborhood whose geographical limits are determined locally. The term can be used to refer to all classes within society. The term barrio de invasión or comuna is more often used to refer to shanty towns, but the term "barrio" has a more general use. In Cuba, El Salvador and Spain, the term barrio is used officially to denote a subdivision of a municipio (or municipality); each barrio is subdivided into sectors (sectores). In the Philippines, the term barrio may refer to a rural village, but it may also denote a self governing community subdivision within a rural or urban area anywhere in the country. A 1975 law replaced the word barrio with barangay, the basic administrative unit of government, possessing an average population of 2,500 people. Barrio, however, is still widely used interchangeably with barangay. Both may refer to rural settlements or urban municipal districts (the latter formerly known as visitas). It is alternatively spelled as baryo, though the preferred spelling is the Spanish one (barrio). In the U. S. territory of Puerto Rico, the term barrio is an official government designation used to denote a subdivision of a municipio and denotes the government's lowest level and geographically smallest officially recognized administrative unit. A barrio in Puerto Rico is not vested with political authority. It may or may not be further subdivided into sectors, communities, urbanizaciones, or a combination of these, but such further subdivisions, though popular and common, are unofficial

In the mainland United States, the term barrio is used to refer to inner city areas overwhelmingly inhabited by first generation Spanish speaking immigrant families who have not been assimilated into the mainstream American culture. Some examples of this include Spanish Harlem in New York City, East L. A. in Los Angeles; and Segundo Barrio in Houston. Some of these neighborhoods are simply referred to as just "El Barrio" by the locals, as opposed to using their actual names (Spanish Harlem, East L. A., Segundo Barrio, etc.). In Venezuela and the Dominican Republic, the term is commonly used to describe slums in the outer rims of big cities such as Caracas and Santo Domingo as well as lower and middle class neighborhoods in other cities and towns.

Тарих

Ғасырлар бойы Испания империясындағы ерекшелік орталық әкімшілік аймақтарды қоршаған түрлі бариолардың мозаикасы ретінде қалыптасты. Олар дамыған сайын, бариолар функционалды және символдық тұрғыдан қаланы қайта жаңғыртып, белгілі бір дәрежеде оны көшірмеге ұмтылды. Барио қаланы кәсіби, әлеуметтік, физикалық және рухани кеңістіктерді ұсыну арқылы қайта өндірді. Саудагерлер класының кеңеюімен бірнеше бариолар экономикалық деңгейлердің кең ауқымын қолдауға қабілетті болды. Бұл қала бойынша әлеуметтік топтардың жаңа үлгілеріне әкелді. Орталық алаңдар мен олардың маңында тұруға шамасы жететіндер басқа жерге көшті. Кедей және маргиналды топтар қаланың шетіндегі кеңістіктерді әлі де иеленді. Халықтың барионы көшіруге құштарлығы халықтың әртүрлілігі мен функциялары арқылы, сондай-ақ әлеуметтік иерархия құру және әлеуметтік бақылауды сақтау арқылы білдірілді. Көшірудің шектері көбінесе әлеуметтік сипатта болды. Кез келген нақты барио басқа бариоларға оңай кеңейе алмайды, сонымен қатар өзінің ерекше әлеуметтік сәйкестігін басқаларға оңай экспорттай алмайды. Әртүрлі бариолар қалаға әртүрлі өнімдер мен қызметтер ұсынды, мысалы, бірі аяқ киім жасаса, екіншісі ірімшік жасады. Күнделікті өмірдің интеграциясы діни саласында да көрінді, онда приход және монастырь бір немесе бірнеше аудандарға қызмет етуі мүмкін. Бариолар мен отарлық орталықтан құралған мозаика Мексика мен Латын Америкасында тәуелсіздік алғанға дейін жалғасты. Жалпы қалалық үлгіде ескі орталық алаңды қала мен шеткі аймақтарды байланыстыратын бариолар мен жаңа қала маңындағы аудандардың аралық сақинасы қоршап тұрды. Қаланың жалпы басқаруы қала әкімі мен қалалық кеңесшілердің қолында болды. Мемлекеттік лауазымдар сатып алынды, жергілікті билік пен патшалық бюрократияға қаражат бөлінді. Әділдік пен теңдік қоғамдық мүдделердің тізімінде жоғары тұрған жоқ. Шеткері жерлер жергілікті билік тарапынан жеке тұлғаларға берілді, тіпті бұл жерлер ұжымдық мақсаттарға, мысалы, егіншілік немесе мал өсіруге арналған болса да. Бұл шеткі жерлерді кеңейту практикасы кейіннен аймақтан тыс иммигранттар мен жылжымайтын мүлік агенттерінің қала маңындағы елді мекендерді құруына жағдай жасады. Испан Америкасының отарлық қалаларының шетінде жұмыс, сауда, әлеуметтік өзара әрекет және символдық рухани өмір болған жерлер болды. Бұл бариолар жергілікті шеберлердің кеңістіктік қажеттіліктерін және жұмысшы табының баспана қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін құрылды. Кейде олар муниципалитет нормаларына сәйкес жасалған, бірақ көбінесе пайдаланушылардың функционалдық талаптарына жауап берді. Бариолар ғасырлар бойы қалалық кеңістіктегі әлеуметтік-мәдени өзара әрекеттесудің нәтижесінде салынды. Мексикада және отарлық орталықтардың күшті мұрасын сақтайтын басқа Латын Америка елдерінде барио түсінігі бұрынғы әлеуметтік, мәдени және функционалдық қасиеттерін жоғалтты. Сақталған бариолардың өте аз бөлігі ғана дәстүрлі мағынасын сақтайды. Көпшілігі үшін бұл сөз сипаттамалық санатқа немесе жалпы анықтамаға айналды.

Over the centuries, selectness in the Spanish Empire evolved as a mosaic of the various barrios, surrounding the central administrative areas. As they matured, the barrios functionally and symbolically reproduced the city and in some way tended to replicate it. The barrio reproduced the city through providing occupational, social, physical and spiritual space. With the emergence of an enlarged merchant class, some barrios were able to support a wide range of economic levels. This led to new patterns of social class distribution throughout the city. Those who could afford to locate in and around the central plazas relocated. The poor and marginal groups still occupied the spaces at the city's edge. The desire on the part of the sector popular to replicate a barrio was expressed through the diversity of the populace and functions and the tendency to form social hierarchies and to maintain social control. The limits to replication were mainly social. Any particular barrio could not easily expand its borders into other barrios, nor could it easily export its particular social identity to others. Different barrios provided different products and services to the city, e. g., one might make shoes, while another made cheese. Integration of daily life could also be seen in the religious sector, where a parish and a convento might serve one or more neighborhoods. The mosaic formed by the barrios and the colonial center continued until the period of independence in Mexico and Latin America. The general urban pattern was one where the old central plaza was surrounded by an intermediate ring of barrios and emerging suburban areas linking the city to the hinterland. The general governance of the city was in the hands of a mayor and city councilors. Public posts were purchased and funds given to the local government and the royal bureaucracy. Fairness and equity were not high on the list of public interests. Lands located on the periphery were given to individuals by local authorities, even if this land was designated for collective uses, such as farming or grazing. This practice of peripheral land expansion laid the groundwork for later suburbanization by immigrants from outside the region and by real estate agents. At the edge of Hispanic American colonial cities there were places where work, trade, social interaction and symbolic spiritual life occurred. These barrios were created to meet the space needs of local craftsman and the shelter needs of the working class. At times they were designed to meet municipal norms, but they usually responded to functional requirements of the users. Barrios were built over centuries of sociocultural interaction within urban space. In Mexico and in other Latin American countries with strong heritages of colonial centers, the concept of barrio no longer contains the social, cultural and functional attributes of the past. The few surviving barrios do so with a loss of traditional meaning. For most of them the word has become a descriptive category or a generic definition.