Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық дәрігер және миссионер Кэтрин Бушнелл (Туған София Каролина Бушнелл; 5 ақпан 1855, Эванстон, Иллинойс 26 қаңтар 1946) - дәрігер, христиан жазушысы, Киелі кітапты зерттеуші, әлеуметтік белсенді және феминисттік теологияның бастауышы. Оның өмір бойы іздегені әйелдердің адалдықты және теңдігін растайтын Киелі кітаптың дәлелдері болды. Ол "Құдайдың әйелдерге айтқан сөзі" атты кітапты басып шығарды. Миссионер және дәрігер ретінде Бушнелл Солтүстік Америкада, Еуропада және Азияда адамзаттың құлдырау жағдайын жақсартуға тырысты. Ол күшті, тіпті харизматикалық сөйлеуші ретінде танылды.
American physician and missionary
Katharine Bushnell (born Sophia Caroline Bushnell; February 5, 1855, in Evanston, Illinois – January 26, 1946) was a medical doctor, Christian writer, Bible scholar, social activist, and forerunner of feminist theology. Her lifelong quest was for biblical affirmation of the integrity and equality of women, and she published God's Word to Women as a correction of mistranslation and misinterpretation of the Bible. As a missionary and a doctor, Bushnell worked to reform conditions of human degradation in North America, Europe, and Asia. She was recognized as a forceful and even charismatic speaker.
Ерте өмір және білім
1856 жылы 5 ақпанда Иллинойс штатының Эванстон қаласында немесе "солтүстік-батыстағы үлкен методистік Меккеде" туған Бушнеллдің христиандық тамырлары басынан бері жақсы қалыптасқан. Мұнда ол Бушнеллдің әлеуметтік әділдік саласында мансап құруына ықпал еткен декана Фрэнсис Уиллардтың қолында оқыды. Солтүстік-Батыстан кейін Бушнелл доктор Джеймс Стюарт Жюэллден басқа ұстаз тапты. Медицинаға қызығушылығын оятып, доктор Джуэлл Бушнеллді Чикагодағы әйелдер медициналық колледжінде медицинаны оқыуға көндірді, онда ол жүйке ауруларына маманданды. Ол ынталы, ақылды оқушы еді, мектепті үш жыл бұрын бітірді.
Born February 5, 1856, in Evanston, Illinois, or “the great Methodist mecca of the northwest,” Bushnell's roots in Christianity were well established from the beginning. Here, she studied under Dean Frances Willard, who inspired Bushnell to pursue a career in social justice. After Northwestern, Bushnell found another mentor in Dr. James Stewart Jewell. The catalyst behind her interest in medicine, Dr. Jewell convinced Bushnell to study medicine at Chicago Women's Medical College, where she specialized in nerve disorders. A driven and intelligent student, she graduated three years ahead of her peers.
Қытай
Бушнелл 1879 жылдан 1882 жылға дейін Қытайдың Цзюцзянь қаласында дәрігер болып қызмет етті. Алайда, дәрігерге қаралу үшін келген адамдардың көптігінен тез арада арыла алмай, жүздеген науқастарды емдеген. Досының табысты практикасына жауап ретінде доктор Элла Гилкрист Бушнеллге көмек көрсету үшін Қытайға келді, бірақ ыстық жаз төзімсіз болып шықты. 1882 жылы екі әйел де ауырып, көп ұзамай үйлеріне оралуға мәжбүр болды. Бұл қысқа мерзімге созылған іс-шарадан қатты ұнжырғасы түскен Бушнелл "барлық өмірі сәтсіздікке ұшыраған" деген сезіммен кетіп қалды.
Bushnell served as a medical doctor in Jiujiang, China from 1879 to 1882. However, she was quickly overwhelmed with visitors seeking medical attention and, finding that she could not refuse their entreaties, treated hundreds of patients. In response to her friend's thriving practice, Dr. Ella Gilchrist came out to China to assist Bushnell, but the hot summers proved to be intolerable. In 1882, both women fell ill and soon after they were forced to return home. Quite discouraged by this mission cut short, Bushnell left feeling that "her whole life had been a failure."
Әлемдік миссионерлік жұмыс
Жаңа танымалдыққа ұшырағаннан кейін, оның танымалдық мәртебесі адамдарды реформадан алаңдатып отырды деп сенген Бушнелл әлемдік миссионер болды. Ол жетекшілік сұрап, өзінен тәжірибелі реформатор Жозефина Батлерге хат жазды. Батлер оны Үндістанға баруға шақырды, ал 1891 жылы Бушнелл өзінің досы Элизабет Эндрюді өзімен бірге алып келді. Бушнеллден айырмашылығы, Эндрю "құлаған әйелдерге" деген бейімділігін жою үшін күресті және бір уақыт бойы жұп кездескен жезөкшелермен қарым-қатынаста қиындықтар болды. Осылайша 1864 жылы жұқпалы аурулар туралы заң қабылданды. Проститутка немесе венерологиялық ауруларды жұқтырады деп күдіктелген әйелдер тұтқындалып, ауруханаларға жабылғаннан кейін, Бушнелл мен Эндрюс сипаттаған бірнеше жағымсыз оқиғаларға ұшырауы мүмкін: Қауіптілік жергілікті халық арасында шетелдік аурулардың таралуынан гөрі британдық әскерлердің ықтимал ластануы болды, бұл Бушнелл мен Эндрюс атап өткен мәселе. 1899 жылы екеуі Үндістан бойынша саяхаттарының толық есебі "Королеваның қыздары Үндістанда" атты еңбегін жариялады. Атаудың пайда болуына миссионерлердің "Патшаның өзі бұл шараны мақұлдамауы керек, өйткені оның өз қыздары бар, ал ол Үндістандағы қыздарына да қамқорлық жасайды" деген сенімінен бастау алған". Бұл баяндамада екі реформатордың болған қайғылы оқиғалар мен олардың таңғажайып түрде лагерьлерге кіргені туралы сипаттамалары бар. Қарулы топтың командирі кез келген адамды кез келген себеппен қамалдан шығаруға құқылы болғандықтан, әйелдер абайлап жүріп, ешкімге күдік туғызбаулары керек еді. Сонымен қатар, олар ешқашан өздерінің келу ниеттері туралы ашық өтірік айтпағанмен, олар ешқашан өз мақсаттарын ашық айтқан жоқ, бұл офицерлерге және жезөкшеханаларды басқаруға жауапты әйелдерге - махалдарнилерге - олар тергеу емес, евангелистік немесе медициналық мақсатпен келген деп болжауға мүмкіндік берді. Әйелдердің күш-жігері Үндістанның бас қолбасшысы Лорд Робертске сөгіс беруге әкелді.
Frustrated by her newfound notoriety and convinced that her status as somewhat of a celebrity distracted people from reform, Bushnell became a global missionary. For guidance, she wrote to Josephine Butler, a more experienced reformer than herself. Butler encouraged her to go to India, and in 1891 Bushnell brought her friend Elizabeth Andrew along with her. Unlike Bushnell, Andrew “struggled to shed her prejudice against ‘fallen women’” and for a time had difficulty in interacting with prostitutes the pair encountered. Thus, the Contagious Diseases Acts were instituted in 1864. Women suspected of being prostitutes or carrying venereal diseases could be arrested and sent to lock hospitals to suffer a series of traumatic experiences described by Bushnell and Andrews as follows: The concern was with the potential contamination of British troops rather than the potential spread of foreign diseases among the native population, a point which Bushnell and Andrews emphasize. The pair published The Queen’s Daughters in India, a comprehensive account of their travels throughout India, in 1899. The inspiration for the title came from the missionaries' belief that “the Queen herself must not approve of the measures, ‘for she has daughters of her own; and she cares for her daughters in India also.'" The report consists of the two reformers' descriptions of the harrowing events which took place and their seemingly miraculous entrance into the cantonments. Since the commanding officer of a cantonment has the authority to remove anyone from the garrison at any time for any reason, the women had to step carefully and be sure not to raise suspicion. Furthermore, while they never explicitly lied about their intentions in visiting, they also never explicitly stated their purpose, allowing the officers and the women in charge of running the brothels—the mahaldarnis—to assume that they were there for an evangelical or medical purpose rather than investigative. The women's efforts led to a reprimand for Lord Roberts, the Commander in Chief, India.
Австралия мен Жаңа Зеландия
1892 жылдың қазан айының басында Эндрю мен Бушнелл Австралияның Квинсленд штатынан Жаңа Зеландияға сапар шегеді. Олар алғаш рет Оклендте сөйлеп, АҚШ-тың WCTU тарихы туралы жалпы түсінік берді және ұстамдылық пен әлеуметтік тазалық тұжырымдамаларын атап өтті. 25 қазаннан бастап олар бірнеше апта бойы шіркеулерде Дүниежүзілік WCTU атынан сөйледі және WCTU NZ президенті Энни Джейн Шнакенбергке қатысушылардың жергілікті одақтың мүшелері болуына шақыруға мүмкіндік берді, өйткені олар әртүрлі жобаларда жұмыс істеді, соның ішінде әйелдердің ұлттық сайлауда дауыс беру құқығы. Ол Ауклендтегі ВКТБ-ның 1869 жылғы жұқпалы аурулар туралы заңның күшін жоюға бағытталған күш-жігеріне толықтай қосылып, "әділетсіз әйелдерді атаған, ал еркектерді кінәсіз деп таныған қоғамның күлкілі дәстүрлілігін" айыптап шықты. Олар бірігіп, WCTU NZ-дің әйелдердің дауыс беру құқығын 1893 жылы жеңіп алған жеңіске ұмтылудағы жұмысын күшейтті.
In early October 1892, Andrew and Bushnell travelled from Queensland, Australia to New Zealand. They first spoke in Auckland, giving an overview of the U. S. WCTU history and emphasising the concepts of temperance and social purity. Beginning on October 25, they spoke for several weeks in churches on behalf of the World WCTU, and allowed for the WCTU NZ president, Annie Jane Schnackenberg, to invite the attendees to become members of a local Union as they worked on various projects, including the right for women to vote in national elections. In full agreement with the Auckland WCTU's efforts to push for the repeal of the 1869 Contagious Diseases Act, Dr. Bushnell "denounced the mocking conventionality of society which brands women and exculpates men." Together they reinforced the work the WCTU NZ was doing in pushing for women's right to vote a victory won in 1893.
Құдайдың әйелдерге айтқан сөзі
XIX ғасыр бойы әйелдер "Киелі кітапты қанаушылықпен түсіндіріп, өздерінің билігі мен қадір-қасиетін тартып алды". Бұшнеллді әйелдерді азат ететін Киелі кітап деп жариялайтын ең көрнекті дауыс деп атаған. алғаш рет 1921 жылы кітап түрінде жарық көрді. Ол кезде ол 65 жаста еді. "Құдайдың сөзі әйелдерге" атты курс 1908 жылы хат арқылы басталды. 1916 жылы бос парақтар қағаздан жасалған екі томға байланды, олар 1921 жылы матадан жасалған басылымға айналды. Бұл кітап Америкада және басқа да жерлерде үлкен толқу туғызды. Ол алғаш рет жарияланған кезде көпшілікке тартымды болған жоқ, өйткені оның ғылыми мазмұны және тақырыпқа қызығушылық танытқан ғалымдар аз болды. Ол ежелгі еврей және грек тілдерінің аудармасына және ежелгі еврей мәдениетінің аудармасына негізделген. Алайда, бұл кітапты қазір христиандық теңдікшіл ғалымдар жоғары бағалайды. Қазір ол жалпыға ортақ және онлайн форматта да, баспа түрінде де қол жетімді. Бұл кітапта Киелі кітаптың әйелдер туралы шын мәнінде не айтқаны зерттеледі. Бұл кітап оның өмір бойы жасаған еңбегінің тұжырымы. Ол осы атаумен аталған курстан құралған. Онда ол әйелдердің еркектерден төмен екендігін білдіретін барлық Киелі кітап тармақтарын қарастырады. Бұл тақырыптарға әйелдерге уағыздауға тыйым салу, күйеулеріне бағыну, көп әйел алу және бас жамылғысы туралы тақырыптар кірді. Ол "Құдайдың күнінің келуін тездетудің орнына, оның келуіне дайындықты тежеп жатыр" деп жазды. Әйелдердің Киелі кітапқа негізделген мәртебесі оған қатты әсер етті. Бушнеллдің пікірінше, қате аудармалар әйелдерді әлеуметтік және рухани жағынан бағындыруға себепші болды. Жоғарыда келтірілген сөзден оның жазуы өте "ашық" болғандығын көруге болады. Оның айтуынша, Құдай "ерлі-зайыптылардың өмірінде Ехобаға ерінен төмен орын берген заңды" қолдамайды. Өзінің кітабындағы тағы бір үзіндіде ол батыл түрде былай деп жазды:
Throughout the nineteenth century, women struggled with "oppressive interpretations of the Bible that deprived them of their power and dignity." Bushnell has been called the most prominent voice declaring the Bible as liberating of women. was first published in book form in 1921. At the time she was 65 years old. God's Word to Women began as a correspondence course in 1908. In 1916, the loose single sheets were bound into two paper covered volumes, which evolved into the cloth bound 1921 edition. The book created a stir in America and elsewhere. It did not have mass appeal when first published because of its scholarly content and the few scholars interested in the topic. It relies on translation of ancient Hebrew and Koine Greek and ancient Hebrew culture. However, the book is now valued highly by Christian egalitarian scholars. It is now in public domain and is available online both electronically and in print. It has been termed a groundbreaking study of what the Bible really says about women. The book is a culmination of her life's work. It was compiled from a correspondence course of the same name. In it, she works through every biblical portion interpreted to mean that women are inferior to men. This included the topics of women not being allowed to preach, required subordination to their husbands, polygamy, and head coverings. She wrote that male biased mistranslations of the Bible, instead of "hastening the coming of the day of God, are hindering the preparation for that coming." The scriptural status of women continued to be of intense concern to her. Bushnell believed that mistranslations were responsible for the social and spiritual subjugation of women. As may be seen in the above quotation, she was very "plain spoken" in her writing. Further, she wrote, God does not approve "that law which places Jehovah in a position secondary to her husband in a wife's life." In another passage from her book, she courageously wrote:
Өлім
Бушнелл 1946 жылы 26 қаңтарда 91 жасқа толғанға дейін бірнеше күн қалғанда қайтыс болды.
Bushnell died on January 26, 1946, only a few days before her 91st birthday.