Кіріспе
Германиядағы жоғары жылдамдықты темір жол Ганновер-Вюрцбург жоғары жылдамдықты темір жолы - Германиядағы Ганновер мен Вюрцбург арасындағы екі рельсті, электрлендірілген жоғары жылдамдықты темір жол. 1973-1991 жылдары салынған желі Deutsche Bundesbahn компаниясы салған ең ұзақ жалғасқан жаңа жоба болды. Жалпы шығын шамамен 11,9 млрд. DM (шамамен 6,1 млрд. €; 1980/90 жылдар бағалары бойынша). Бұл жол Транс-Еуропалық көлік желілерінің негізгі желісінің бөлігі болып табылады. Бұл желі күн сайын 110 алыс қашықтыққа жүретін пойыздар үшін, ал түнде 26 жүк пойызы үшін пайдаланылады.
The Hanover–Würzburg high speed railway is a double track, electrified high speed railway between Hanover and Würzburg in Germany, in length. The line, built between 1973 and 1991, was the longest contiguous new project constructed by Deutsche Bundesbahn. The total costs were almost DM 11.9 billion (around €6.1 billion; 1980/90s prices). The line is part of the core network of the Trans European Transport Networks. It is scheduled to be used by around 110 long distance trains daily at up to during the day and by an average of 26 freight trains at night with a total of , running at up to To date, it is the longest greenfield line for high speed traffic in Germany.
Бағыт
Жол салынар алдында алыс қашықтық пойыздары Ганновер мен Вюрцбург арасында Альфельд, Крейсенсен және Нортхайм арқылы Геттингенге (Ганновердің оңтүстік темір жолы) дейін, одан әрі Эйхенберг, Эшвеге Вест, Бебра, Бад Херсфельд, Фулда және Гемунден ам Майн арқылы Вюрцбургке (ескі Солтүстік-Оңтүстік темір жолы) дейін жүретін. Рельстің жоғарғы жиегі теңіз деңгейінен 50 м мен 386 м аралығында орналасқан. Ол 51 шақырым бойы қолданыстағы жолдарға параллель жүреді. 7-автобайн желідегі барлық негізгі аялдамалар арқылы өтеді. 27-ші федералды автомобиль жолы да негізінен қатар жүреді, бірақ ол Ганновер мен Кассель арқылы жүрмейді.
Ганновер-Геттинген бөлімі
327,4 шақырым жаңа желі Ганновердің бас бекетінде 0,0 шақырымнан басталады. Оңтүстік бағытта жүретін ол Ганновердің қалалық аймағында қазіргі солтүстік-оңтүстік желісін жалғастырады. Ханновер Messe / Laatzen станциясы арқылы, оған ұзақ қашықтыққа жүретін пойыздар (негізінен сауда жәрмеңкелері кезінде) қызмет көрсетеді. Екі жоғары жылдамдықты жол Ганновер Бисмаркштрассе және ортадағы ескі жолдың жолдарымен тоғысу аралығында жүреді. Жоғары жылдамдықты желі параллельді бөлімнен үлкен бөлек қиылыста шығып, оңтүстік-батыс бағытта ескі желіден алыстап кетеді. Содан кейін ол Ретен мен Барнтен арасындағы жалпы ұзындығы 1,1 шақырым болатын он бір көпірден өтеді және Лейн мен Иннерстедің су тасқынынан 6,9 шақырым бойымен сегіз метрге дейінгі биіктіктегі бөгеттермен жүреді. Хилдесхайм бұрылысы, Ганновер-Берлин жоғары жылдамдықты темір жолынан Вольфсбург, Брауншвейг және Хилдесхайм арқылы жүретін пойыздар пайдаланатын бір жолды жалғау бұрылысы, Сорсумда (29 км) тармақталады. Эшерберг туннеліне және одан кейінгі екі туннельге кіргеннен кейін желі Солтүстік Германия жазығынан шығып, Хилдесхайм орманынан өтеді. Сиббессе мен Бад-Гандерсхайм арасында желі ірі инженерлік құрылыстарсыз аңғардың жолын жалғастырады, одан кейін тағы алты туннель мен бес виадукты пайда болғаннан кейін Лейнграбенге жетеді және Эдесхаймдағы жоғары жылдамдықтағы желі солтүстік-оңтүстік желісіне параллель жүреді. 77 шақырым жерде ескі жолға екі бағытта да ауысуға болады. Northeim батысқа қарай айналып өтеді, Nörten Hardenberg станциясында 90 км-де ескі желімен жолдарды ауыстыруға болады. Геттинген стансасына 99 шақырымнан жетуге болады.
Геттинген-Кассель бөлімі
Геттинген және Геттинген станцияларының арасындағы бөлімде желі өте тура сызықты ұстанады. 44 шақырымдық бөлігінің 21 шақырымы туннельдер арқылы өтеді, оның ішінде 10 525 метрлік Мюнден туннелі (121 км) Германиядағы екінші ең ұзын туннель. Крагенхофтағы Фулда виадугының маңында (133 км) жоғары жылдамдықты желі солтүстік-оңтүстік желісімен жалпы паралельді жүреді, ол Кассельдің оңтүстік шеттеріне дейін тоғыз шақырым бойы жалғасады. Ең жоғары бір километрлік шығын Кассельдің солтүстігіндегі Геттинген мен мемлекеттік шекара арасындағы аз халықты мекендейтін, бірақ топографиялық жағынан өте күрделі учаскеде құрылыс кезеңінде болды.
Кассель-Фулда бөлімі
Бұдан кейін желі Кассель Вильгельмшохе станциясы мен Фулда станциясының арасындағы 89,96 км ұзындықтағы бөлімде жүреді, оның 47,79 км 25 туннельден өтеді. Жол Фулда өзенінің ағысымен жүріп, оны үш рет кесіп өтеді. Бебра мен Бад-Херсфельд аймағында желі Фулданың батысына қарай, оның кейбіреулері А 7 автожолына жақын орналасқан. Фулда аңғары жоғары жылдамдықты желі үшін тым бұрмалы және тар салынғандықтан және бүйір аңғарлар көбінесе оған перпендикуляр жүретіндіктен, бұл бөлімде көптеген құрылымдар қажет. Жаңа жолдың үштен екі бөлігі 18 көпжол арқылы өтеді.
Фулда-Вюрцбург бөлімі
Фулда станциясынан оңтүстікке қарай жаңа желі Франкфурт-Геттинген темір жолынан Бронцеллге дейін шамамен төрт шақырым бойы жалғасады, онда Франкфурт-Геттинген темір жолы қатар жүретінін тоқтатып, оңтүстік-батыс бағытта Франкфурт-на-Майнеге қарай бұрылады. Осы желіден Флиден-Гемюнден темір жолы Флиденден-Гемюнден және Вюрцбургке қарай тармақталады. Қысқа туннельдер сериясынан кейін 10 779 метрлік Landrücken туннелі (251 км) Германиядағы ең ұзын туннель. Түнгі порталда жаңа желі теңіз деңгейінен 386 м биіктікке жетеді 1970 жылы Фулда мен Флиден арасындағы бөлімде жұмыс күніне және бағытына орташа есеппен 142 пойыз жүрді (1967: 123). Ганновер мен Флиден арасындағы орташа жүк 150-ден 159 - ға дейін жетіп, барлық тұрақты жүк пойыздарының 43 пайызы бөлімнің соңында 30 минуттан астам кешікті. 1973 жылдың маусым айында Нортхайм мен Нортен Харденберг (Геттингенге жақын) арасында апта күндері 367 пойыз жүрді, тек 288 ғана жұмыс істей алды. 1970 жылдардың соңында Ганновер мен Вюрцбург арасында күн сайын 160 пойыз жүретін, ол кездегі Deutsche Bundesbahn мәліметінше, "техникалық және экономикалық жағынан ақталатыннан" 40 артық. Әсіресе, Гемунден-ам-Майн мен Вюрцбург арасындағы жол учаскесі қатты зардап шекті. Күніне 380 пойыз жүріп, бұрын мүмкін емес нәтижеге қол жеткізілді. Қазіргі заманғы сигнал беру жүйелеріне қарамастан, сапаға байланысты шектеулер (әсіресе уақтылылық жағынан) болдырмау мүмкін емес еді. 1980 жылдардың басында 1990 жылға арналған болжамда Ганновер мен Геттинген арасындағы екі бағыттағы пойыздар күніне 249 және Фулда мен Флиден арасындағы пойыздар күніне 250 жүреді деп есептелген. Deutsche Bundesbahn желісін дамыту бағдарламасына жаңа желіге арналған алғашқы алдын ала жобалар 1968 және 1970 жылдар аралығында әзірленді. 1970 жылы DB желісін дамыту бағдарламасын мақұлдағаннан кейін, сол кездегі ұлттық теміржолдың атқарушы кеңесі (Vorstand) және директорлар кеңесі жаңа және жаңартылған желілерді жоспарлауды тапсыруға мүмкіндік берді. Ганновер мен Гемунден-ам-Майн арасындағы желі ең шұғыл жобалардың бірі болды. Жолаушылар мен жүк тасымалына қолайлы таңдалған бағыт Фульдадан оңтүстікке қарай Кассель мен Франкфурт желісін қосатын талаптан ең қолайлы шешім ретінде көрінді. Құрылыс 1973 жылы басталып, 1980 жылы аяқталуы жоспарланған. Жекелеген бөлімдерді ертерек аяқтау қарастырылды. 1000 тоннаға дейінгі салмақты жолаушылар пойыздары мен жүк пойыздарына арналған қосымша желі 300 км/сағ жылдамдықпен бағытталады, бірақ қысқа учаскелерде аса жоғары шығындар болғандықтан, қажет болған жағдайда төменгі ең жоғары жылдамдықтар да таңдалады. Жобаланған ең төменгі радиусы - 75 миллиметрге дейін көтерілумен 7000 метр (айрықша жағдайларда 5000 метр). Техникалық жетістіктерге қарамастан (автоматты қосқыштар, электрлік сүйреу және т.б.) ауытқулар темір жол ережелерінде (Eisenbahn Bau und BetriebsordnungEBO) көрсетілген 1,25% -дан аспауы керек. сондай-ақ 2,5%-ға дейін ауытқуларға жол беру керек. Жүк тиеу шкаласы бастапқыда 4,40 метр ені мен 5,40 метр биіктігі (пантограф пен әуе желісінсіз) жүкті темір жол көлігінің әртүрлі талаптарына сай келеді. 200 км/сағ жылдамдықпен жүретін пойыздармен тәжірибе жетіспегендіктен, 5,00 метрлік жол арақашықтығы, туннельдерде 6,00 метрлік арақашықтықты арттыру, сондай-ақ екі бөлек бір жолды туннель қарастырылды. Қоймалар арасындағы қашықтық шамамен 20 шақырымға белгіленді және тасымалдау нүктелерін құру қаралды. Транспорттық басқару орталығы (Zentrale Transportleitung, ZTP) және қатысатын федералды темір жол бөлімдері (Гановер, Кассель, Франкфурт және Нюрнберг) қолданыстағы солтүстік-оңтүстік желісін сандық және сапалық жағынан толықтыруға арналған желіге берілген. Кассель де осымен байланысты. Ганновер мен Геттинген арасындағы солтүстік-оңтүстік бағытты төрт жолға көтеру туралы ойлар жүзеге аспайтындығы дәлелденді. 1971 жылдың ортасында бұл желі Кёльн-Гросс-Герау қосымша желісімен бірге тереңдікте маршрутты жоспарлаудан өткен екі бағыттың бірі болды. 1: 5000 масштабтағы қажетті топографиялық карталар негізінен жоқ болғандықтан, олар әуе фотосуреттері арқылы жасалды. 1971 жылы 15 маусымда тапсырылған дәліз зерттеулері барысында үш таңдалған дәліздегі әртүрлі көлік түрлері бойынша жобалардың шығындары 1974 жылдың желтоқсанына дейінгі пайдамен салыстырылды. Ганновер мен Гемюнден арасындағы (Вюрцбургке жалғасатын) дәлізде екі қосымша бағыт, ГанноверВюрцбург және АшафенбургВюрцбург, ұсынылған 100 автобасының дамуымен салыстырылды (Ганновер мен Вюрцбург аймағы арасындағы Кассе...
In 1970, an average of 142 trains per working day and direction ran on the section between Fulda and Flieden (1967: 123). With an average load of 150 to 159 trains between Hanover and Flieden, 43 percent of all regular freight trains were delayed by more than 30 minutes at the end of the section. In June 1973, 367 trains ran between Northeim and Nörten Hardenberg (near Göttingen) on weekdays, with only 288 being able to operate smoothly. At the end of the 1970s, 160 trains per day ran between Hanover and Würzburg, according to the then Deutsche Bundesbahn, 40 more than "technically and economically justifiable". The section between Gemünden am Main and Würzburg was particularly badly affected. With up to 380 trains per day, an operating performance that had not previously been thought possible was achieved. Despite modern signalling systems, operational quality restrictions (particularly in terms of punctuality) were unavoidable. A forecast made in the early 1980s for 1990 estimated that 249 trains per day would run in each direction between Hanover and Göttingen and 250 between Fulda and Flieden. The first preliminary drafts of a new line for the development program for the Deutsche Bundesbahn network were developed between 1968 and 1970. With the approval of the DB network development program in 1970, the executive board (Vorstand) and board of directors of the then national railway made it possible to commission planning for new and upgraded lines. The line between Hanover and Gemünden am Main was one of the most urgent projects. The selected route, which would have been suitable for passenger and freight traffic, emerged as the most favourable solution from the requirement to connect both Kassel and the line to Frankfurt south of Fulda. Construction was scheduled to begin in 1973 and be completed in 1980. Earlier completion of individual sections was considered. The routing of the supplementary line, which was intended for both passenger trains and freight trains weighing up to 1,000 t, was at a design speed of 300 km/h, although lower maximum speeds would also be selected if necessary due to particularly high expenditures on short sections. The planned minimum radii were 7,000 metres (5,000 metres in exceptional cases) with a cant of up to 75 millimetres. The gradients should not exceed the 1.25% specified in the railway regulations (Eisenbahn Bau und Betriebsordnung—EBO), although technical advances (automatic couplings, electric traction, etc.) should also allow gradients that exceed this, up to 2.5%. The loading gauge would initially be 4.40 metres wide and 5.40 metres high (without pantograph and overhead line) in order to meet the diverse requirements of rail freight transport. Due to a lack of experience with trains traveling at speeds of more than 200 km/h, a track spacing of 5.00 metres, in tunnels an increased spacing of 6.00 metres was considered as well as two separate single track tunnels. The distance between the depots was set at around 20 kilometres and the establishment of transfer points was examined. was given to the transport management centre (Zentrale Transportleitung, ZTP) and the federal railway divisions involved (Hanover, Kassel, Frankfurt and Nuremberg) for a line that was to supplement the existing north south line in terms of quantity and quality. Kassel would also be connected. Considerations to upgrading the existing north south route between Hanover and Göttingen to four tracks proved to be unfeasible. The line was in mid 1971 along with the Cologne–Groß Gerau supplementary line one of two routes that have undergone in depth route planning. Since the necessary topographical maps on a scale of 1:5,000 were largely missing, they were produced using aerial photography. In the course of the corridor investigations commissioned on 15 June 1971, the costs of projects for different modes of transport in three selected corridors were compared with the benefits up to December 1974 for the first time. In the corridor between Hanover and Gemünden (with a continuation to Würzburg), the two supplementary routes, Hanover–Würzburg and Aschaffenburg–Würzburg were compared to the development of the proposed Autobahn 100 (a northern extension of the A new line between Hanover and the Würzburg area via Kassel was included as a project in the 1973 Federal Transport Plan (Bundesverkehrswegeplan). In December 1974, the Federal Minister of Transport instructed Deutsche Bundesbahn to build the line between Hanover and Würzburg. The ZTP Mainz developed a large scale rough route, which largely adapted to the topographical conditions and would keep as large a distance as possible to settlement areas. When planning the route, the focus was on accelerating and increasing the capacity of the growing freight traffic. In particular, freight trains would be enabled to jump overnight from the northern German ports to the industrial centres in southern Germany. Passenger trains on the Intercity network were to run on the line at speeds of up to 200 km/h, alternating with other passenger and freight trains. The early design parameters for the route, initially referred to as the "high speed railway", emerged from the high performance high speed railway study (HSB). These provided for a top speed of 300 km/h with a minimum curve radius of 7000 metres. In addition to a maximum longitudinal gradient specified in the EBO of 1.25%, a maximum of 1.8% was considered for short sections (initial considerations assumed 2.5%
The distance between the tracks would have been 5.40 meters for this loading gauge, the usable tunnel cross sectional area above the top edge of the rails should be 103 square metres. In 1975, these plans were discarded after investigations had shown that the additional costs of around ten percent for a clearance gauge were not offset by sufficiently large additional yields from piggyback transport. Instead, the expanded standard clearance profile was used as a basis for further planning of the route now known as the "new construction line". As network planning progressed, the planned Hanover–Gemünden and Aschaffenburg–Würzburg routes were combined to form the new Hanover–Würzburg route in the same year. The route was included in the Coordinated Investment Program for Federal Transport Routes in 1977. The commissioning of the first two new high speed lines in Germany was initially planned for 1985. As a result of the unexpectedly long planning process, it was postponed until 1993 in the early 1980s. In May 1982, the newly created Federal Railway Board (Bundesbahnvorstand) decided in July 1982 to continue building the lines and bring the commissioning forward to 1991. On 28 May 1984, the board of directors of Deutsche Bundesbahn approved the high speed railway project, which envisaged using the line for high speed traffic at speeds of up to 250 km/h as soon as it went into operation. The necessary changes to the route planning were minor, mainly because the Re 250 overhead line had already been tested and was intended for installation.
Опцияларды таңдау
Қалалық аймақ және көлік торабы ретінде орналасқандықтан, Кассель қаласы маршруттың тұрақты нүктесі болды. Ақырында, арнайы бағыт бірнеше кезеңнен тұрады. Мысалы, Ганновер мен Кассель арасындағы учаскіде 50 шақырым кеңдіктегі көптеген нұсқалар қарастырылды. 1974 жылдың қазан айында Deutsche Bundesbahn желісін Гемунден-ам-Майн арқылы Вюрцбургке бағыттауды шешті. 1978 жылы жаңа желі Фулда станциясы арқылы 13 шақырымға созылады. 1983 жылы жаңа Ганновер-Вюрцбург желісі туралы меморандумда Гессеннің BUND компаниясы балама тұжырымдама ұсынды. Везер темір жолы жаңартылып, Кассель-Фулда жаңа учаскесі салынбайды.
Жоспарлау
Ганновер мен Ретен арасындағы алғашқы бөлімін (12 шақырым) 1973 жылы 16 шілдеде Федералды көлік министрі мақұлдады (Федералды темір жол туралы заңның 14-бабының 3c-тармағы бойынша). Бекітілген шығындар 226 млн. 1972 жылдан бастап барлығы 13 (басқа дереккөз: 1981 жылдың 20 мамырында 11 мемлекеттік жоспарлауды оң бағалаған. Жерді жоспарлау процедураларын аяқтау бір жылдан алты жылға дейін созылады. 1982 жылдың жаз айының соңында 113 шақырым. 1980 жылдың 26 тамызында маршруттың 90 пайызы аймақтық жоспарлау барысында анықталды және Федералды көлік министрлігі Кассель Вильгельмшохе мен Бургсинн (Вюрцбург маңы) арасындағы жаңа желісінің соңғы бөлігіне рұқсат берді. 1985 жылы 267 шақырым жол бекітілді. 1986 жылдың қазан айында құрылыс құқығы бүкіл жолға берілді. Қоғаммен байланыс барысында көптеген пікір алмасулар өтті. 1979 жылы мұндай топтардың саны 40-тан асып түсті. Жерді жоспарлау процедурасы топтардың міндеттемесімен едәуір кешіктірілді. Тұрғындардың қарсылығы бірнеше жыл ішінде шығынның елеулі өсуіне әкелді. 1980 жылғы Федералды көлік маршруттары жоспарында бұл желі 1990 жылға дейін аяқталуы тиіс үш жаңа темір жол құрылысы жобасының бірінші кезеңінің бірі болды. 2,3 млрд. DM инвестиция 1990 жылдан кейін іске асырылатын маршруттық көлік жоспарының екінші кезеңіне кірді. 1980 жылы жоспарланған шығындар 10,49 млрд. 1984 жылы жоспарланған қуаты күніне және бағытына 120 пойыз деп бағаланды. Стандартты суперэлевация 65 мм, шектен тыс тозуды шектеу үшін ең жоғары суперэлевация 1.25 пайыздық ең жоғары градиент осындай градиенттерде тоқтағаннан кейін, тіпті ауыр жүк пойыздарымен де қайта іске қосылу қажеттілігінен туындады. 1970-ші жылдардың ортасында, бастапқыда, алғашқы даму кезеңінде, бағыттың жылдамдығы 200 км/сағ-қа дейін ғана рұқсат етілетін және кейіннен 300 км/сағ-қа дейін жаңарту ашық қалдырылатын жоспарлар әлі де бар еді. Жобалық жылдамдық ақырында 300 км/сағ. болды, 250 км/сағ. 130 миллиметрлік кемшілікпен. ICE-дің ең жоғары жылдамдығы бастапқыда 250 км/сағ. желіде. 83 шақырымға жуығы кесінділер бойынша, 77 шақырым - бөгеттер бойынша өтеді. Тек 17 шақырым жер бетімен тең (5%). 1981 жылы жоспарланған туннельдердің жалпы ұзындығы 110 км, дамбалар 81 км, кесулер 99 км, көпірлер 41 км болды. Жолаушылар мен жүк пойыздарының аралас қозғалысы мен техникалық қызмет көрсету үшін 5-7 шақырым аралықта аралықтар орнатылды және 20 шақырым аралықта 11 депо орнатылды. Жолдың орта қашықтығы 4,70 метр, жүк тасымалында аса кең жүк тасымалдауға мүмкіндік беру талабынан туындады. 4,20 метрге жуық қашықтықта жолаушылар тасымалы үшін жеткілікті. Бүкіл желі үшін бес жылдық құрылыс кезеңі жоспарланған (1977 жылдан бастап). Үлкен масштабтағы құрылыс жұмыстары 1981 жылы 22 мамырда Гемюнден маңындағы таудан төмен түсетін туннельді ашумен ресми түрде басталды. Бұл - бірінші туннель. Ортаңғы бөлімде сол жылдың 29 қыркүйегінде Кассельдегі Норденвег өткелінің құрылыс жұмыстары басталды (Гессен бөліміндегі құрылыс жұмыстарының ресми басталуы 1981 жылдың қарашасында министр-президент Холгер Борнердің осы өткелге іргетасын қалауымен болды. Мюнден мен Мюленкопф туннельдерін бұрғылаудың басталуымен 1983 жылдың 37 қазанында Кассель мен Геттинген арасындағы бөлімдегі құрылыс жұмыстары ресми түрде басталды. 1983 жылдың 31 мамырында Steinberg Bornhecke туннелін салумен бірге алғашқы екі жаңа желілердің жалпы он екі туннелі салынып жатыр. Сол жылы ортаңғы бөлікте туннель құрылысы басталды. Жаңа темір жол электр желілерінің бірінші мачтасы 1983 жылдың ақпан айында Нортен Харденбергке жақын жерде орнатылды. 1983 жылдың соңына қарай жаңа желіге 2,32 млрд. DM (шамамен 1,14 млрд. евро) жұмсалды. 184 күндік құрылыс жұмысынан кейін, 1982 жылы 4 ақпанда Гемунден-ам-Майн маңындағы Эйнмальберг туннелі алғашқы туннель болды. Германиядағы ең ұзын теміржол туннелі - Ландрюкен туннелі 1986 жылы аяқталды. 1988 жылы желідегі соңғы үш туннельге Хеллеберг, Мюнден және Ренгершюзен туннельдері қосылды. Жыл соңына дейін Фулда мен Кассель арасындағы жолдардың жартысы салынды, ал Kragenhof, Wälsebach және Mülmisch виадуктары жылдың ішінде аяқталды. 1989 жылдың 3 қазанында Ганновер мен Геттинген арасындағы айырмашылық қысқарды. 6 қазанда Геттинген мен Кассель (Мюнден туннелі) бөлігінде соңғы рельс орнатылды, ал 1989 жылдың қараша айының ортасына дейін Кассель мен Фулда бөлігіндегі барлық жолдар орнатылды. Бұдан кейін қалған жұмыстар, мысалы, әуе желісін орнату және көпірлерді жүктеуді сынау жұмыстары жүргізілді. 1990 жылы 18 қаңтарда Кассель Вильгельмшохе станциясында ша...
In 1981, the planned total length of tunnels was 110 kilometres; embankments, 81 kilometres; cuttings, 99 kilometres; and bridges, 41 kilometres. For the planned mixed operation of passenger and freight trains and for maintenance, crossovers were set up at intervals of five to seven kilometres and a total of eleven depots at intervals of around 20 kilometres. The track centre distance of 4.70 metres resulted from the requirement to be able to transport extra wide shipments in freight traffic. About 4.20 metres would have been sufficient for pure passenger transport operations. A construction period of five years was expected for the entire line (as of 1977). the large scale construction work was officially initiated on 22 May 1981 with the opening of the one off mountain tunnel near Gemünden. as the first tunnel on the line. In the middle section, construction work began on the Nordendweg crossing in Kassel on September 29 of the same year (the official start of construction in the Hessian section took place in November 1981 with the laying of the foundation stone for this crossing by Minister President Holger Börner With the start of the boring of the Münden and Mühlenkopf tunnels on 37 October 1983, construction work on the section between Kassel and Göttingen was officially initiated. On 31 May 1983, with the construction of the Steinberg Bornhecke tunnel, a total of twelve tunnels of the first two new lines were under construction. In the same year, tunnel construction work began in the middle section. The first mast of the new railway power lines was erected in February 1983 near Nörten Hardenberg. By the end of 1983, DM 2.32 billion (around €1.14 billion) had been spent on the new line. After 184 days of construction, the Einmalberg tunnel near Gemünden am Main was the first tunnel to be broken through on 4 February 1982. The shell of the longest German railway tunnel, the Landrücken Tunnel, was completed in 1986. In 1988 the last three tunnels of the line were cut through with the Helleberg, Münden and Rengershäusen tunnels. By the end of the year, half of the tracks between Fulda and Kassel had been laid, and the Kragenhof, Wälsebach and Mülmisch viaducts were completed during the year. On 3 October 1989, the gap between Hanover and Göttingen was closed. On October 6, the last rail was installed on the Göttingen–Kassel section (in the Münden tunnel), and by mid November 1989 all tracks in the Kassel–Fulda section were in place. This was followed by remaining work, for example the installation of overhead line and load testing of bridges. With the topping out ceremony for the canopy at Kassel Wilhelmshöhe station on 18 January 1990, the infrastructure of the entire line was completed. The area required was in the middle section alone, of which were permanently used by the railway, the rest temporarily. While were used purely for the railway line, were used for replanting. In addition, in this section, of excess mass that could not be used for embankments was dumped in about 30 landfills, occupying another .
Ганновер Ретен (1979)
1979 жылы 12 мамырда алты жыл бойы салынған құрылыс жұмыстарынан кейін Ганновер Бисмаркштрассе станциясы мен Ретен арасындағы учаске пайдалануға берілді. Бұл бөлімде рельстердің 111 ауыстырғышы, 22 теміржол көпірі және екі көпір құрылысы салынды. Сонымен қатар, тоғыз деңгейлі өткелдер алынып тасталды, ал жаңа Лаацен станциясы мен Ретенде жаңа сигналдық қорап салынды. Бетон мен 8900 тонна болат пайдаланылған бірінші бөлімнің жалпы құны 233 млн. Локомотив 103 003 15 шілде мен 8 тамыз аралығында жылдамдықпен жүрді 1986 жылдың тамыз айынан бастап жоғары жылдамдықпен темір жол операциялары туралы қосымша білім алу үшін түрлі жылжымалы құраммен әртүрлі сынақ бағдарламасы жүргізілді, ол ақыр соңында ICE 1 сериялы пойыздары үшін пайдаланылды. 3 қыркүйекте ICE-дің алдыңғы пойызы Intercity Experimental-пен жоғары жылдамдықты рейстер басталды, ол сол күні қозғалтқышпен жұмыс істейтін соңғы вагон Бургсинн депосында жолдан шығып кеткеннен кейін (бұғалардың дұрыс орнатылмауынан) тоқтатылуға мәжбүр болды. 1986 жылдың 17 қарашасында журналистер үшін презентациялық жүріс өтті. Тіпті қысқа бөлімде жоғары жылдамдыққа қол жеткізу мүмкін болмады. Фулда-Вюрцбург (жаңа желі) және Эдешейм-Нортен-Харденберг (Геттингенге жақын) бөлімдері 1988 жылдың 29 мамырында расмий түрде пайдалануға берілді. Федералды көлік министрі Юрген Варнке бұған дейін Fulda станциясында желіді ресми түрде ашты. Фулда мен Вюрцбургте 3,2 млрд. DM (шамамен 1,6 млрд. €) секциясын іске қосуды 1988 жылдың 28 және 29 мамырында станциялармен атап өтті. Сонымен қатар, Вюрцбург пен Фульда арасында ICE V және IC жиынтықтарында көптеген шатл рейстері ұсынылды. Бастапқыда ұзақ қашықтыққа жүретін пойыздардың ең жоғары жылдамдығы , жылдамдыққа жетуі мүмкін, туннель ішінде шектелген. Зерттеулер көрсеткендей, жоғары жылдамдықпен жүруге қысымды көліктер қажет болды, олар сол кезде жеткілікті мөлшерде болған жоқ. 1989 жылы 16 ақпанда IC пойыздарының туннельдегі рұқсат етілген ең жоғары жылдамдығы (жол уақытын ескерместен) арттырылды, бірақ қысымды вагондар әлі де жеткіліксіз. Фулда-Вюрцбург учаскесінде жұмыс істеген алғашқы жылы биік виадукталардағы қарсы желдер де маңызды болды. Оффенбах метеорология басқармасының дауыл туралы ескертуінен кейін жүк пойыздары 1988 жылдың мамыр мен тамызы аралығында жалпы 13 түнде ескі жолдан ауыстырылды. Көп ұзамай Sinn және Fliede өзендеріндегі аса биік екі виадукқа жел өлшегіш құрылғылар орнатылды. Жергілікті дәл өлшеулердің арқасында жүк пойыздары желдің күші 10-ға дейін және одан да жоғары жылдамдықпен шектеусіз желілерді пайдалана алды. 1989 жылы Фулда мен Вюрцбург арасында бірнеше сатылы сынақ субъектілері тексерілді, олардан Deutsche Bahn үшін қысымның ыңғайлылық критерийлері алынды, олар өз кезегінде Халықаралық темір жол одағының (UIC) тиісті ережелеріне жол тапты. Оңтүстік бөлім іске қосылғанға дейін 760 жүргізуші жол жүруді үйренген, оның ішінде 60 - қалааралық және 700-ге жуық жүк пойызының жүргізушілері. Алғаш рет, сол кездегі әр бағытқа арналған алты оқу сапарының кейбіреулері (сынақ негізінде) бейнежазбамен ауыстырылды.
From August 1986, a diverse test program was run with a wide variety of rolling stock in order to gain further knowledge about railway operations at high speeds, which ultimately was used for ICE 1 series trains. On 3 September, high speed runs with the ICE predecessor train Intercity Experimental began, which had to be cancelled on the same day after a powered end car derailed in the Burgsinn depot (due to an incorrect points setting). The train returned to the line on 10 September with only one powered end car for high speed runs of up to On 17 November 1986, a presentation run for journalists took place at —even higher speeds could not be achieved on the short section. The Fulda–Würzburg ( of new line) and Edesheim–Nörten Hardenberg (near Göttingen, ) sections were officially put into operation at the timetable change on 29 May 1988. Federal Transport Minister Jürgen Warnke had previously officially opened the line to traffic at Fulda station. In Fulda and Würzburg, the commissioning of the DM 3.2 billion (around €1.6 billion) section was celebrated with station celebrations on 28 and 29 May 1988. Numerous shuttle trips between Würzburg and Fulda on ICE V sets and an IC set were also offered. Initially, the maximum speed of the long distance trains, which could reach speeds of up to , was limited to within the tunnel. Studies had shown that higher running speeds required pressurised vehicles, which were not yet available in sufficient numbers at the time. On 16 February 1989, the maximum speed allowed for IC trains in the tunnel was increased to (without taking travel times into account), although there were still not enough pressurised cars available. In the first year of operation in the Fulda–Würzburg section, crosswinds on the high viaducts also proved to be critical. After storm warnings from the Offenbach weather office, freight trains were diverted over the old line for a total of 13 nights between May and August 1988. Shortly thereafter, wind measuring devices were installed on the two particularly high viaducts over the Sinn and the Fliede. Thanks to the locally precise measurements, freight trains were now able to use the lines without restrictions up to wind force 10, and beyond that at a maximum speed of Only freight trains with empty containers and flat wagons were diverted as a result of wind force ten. In 1989, multi stage test subjects were examined between Fulda and Würzburg, from which pressure comfort criteria for Deutsche Bahn were derived, which in turn found their way into a relevant set of rules by the International Union of Railways (UIC). Before the southern section went into operation, 760 train drivers had acquired route knowledge, including 60 Intercity train drivers and around 700 freight train drivers. For the first time, some of the six instructional trips that were common at the time in each direction were (on a trial basis) replaced by a video recording.
Геттинген-Нортен-Харденберг (1990)
Геттинген мен Нортен Харденберг арасындағы жол учаскесі 1990 жылы 18 мамырда пайдалануға берілді. Linienzugbeeinflussung (LZB) пойыздарды басқару жүйесі әлі қол жетімді болмағандықтан, жолдың барлық желісі іске қосылғанға дейін ең жоғары жылдамдық болды, бұл жол жүру уақытында елеулі пайда болмады. Жаңа жол учаскесінде жүк пойыздары 1990 жылдың сәуір айынан бастап жүреді. 1979 жылдың соңында Бундесбань 1985 жылы Эдешейм мен Геттинген арасындағы бөлімді аша алады деп күтті.
Толық іске қосу (1991)
1991 жылы 2 маусымда жоспарлы ICE қозғалысы басталғанда, желі толық ұзындығында пайдалануға берілді; сонымен бірге Мангейм мен Штутгарт арасындағы екінші жаңа желі толық пайдалануға берілді. Нюрнберг-Ингольштадт жоғары жылдамдықты теміржолы іске қосылғаннан кейін жол жүру уақыты 5 жарым сағаттан сәл ғана артық болды. Кассель мен Геттинген арасындағы жолдың ұзындығы шамамен 200 км-ге қысқарды, ал бұрын Эйхенберг арқылы ұзақ айналып өтудің қажеті қалмады. Жаңа желі тұрақты түрде жерді алып кетті, бұл желіге орташа есеппен бір шақырымға 2,9 гектар жерді құрайды. Құрылыс барысында шығын бірте-бірте өсті. 1977 жылы 8,05 млрд. DM (шамамен 4,11 млрд. €) болжанса, 1982 жылдың көктемінде бұл сома 10,5 млрд. DM (шамамен 5,4 млрд. €) -ға дейін өсті. 1982 жылдың маусым айында 11,7 млрд. DM шығындары 1984 жылдың соңында Deutsche Bundesbahn шығындарды азайту және алғашқы екі жаңа желілердің құрылысын жеделдету туралы мәлімдеді. Құрылыс 1991 жылы аяқталуы тиіс еді, ал 14,7 млрд. DM жалпы құны бастапқы жоспарланғаннан (қаңтар айының 1-ші күні 1984 жылғы бағамен) 850 млн. DM төмен. Бұл ретте, билік бұл жағдайды, басқа да себептерге қоса, шығындарды үнемдейтін туннельдер құрылысының әдістерімен, жобаны жүзеге асыру кезінде нақтырақ бағалаулармен және құрылыс саласындағы бәсекелестік жағдаймен негіздеді. Бұл шығындар 1985 жылдың ортасында қарастырылған. 1986 жылы шығындар 10,995 млрд.
Дамыту
1988 жылдың қарашасында жаңа Talgo жиынтығы желідегі жылдамдыққа жетті. 1991 және 1992 жылдары іске қосылғаннан кейін туннельдер C Netz, VHF радио және Eurosignal пейджер жүйесі үшін радио технологиясымен жабдықталды. 2005-2006 жылдары желі GSM ұялы байланыс желісі үшін жаңартылды. Жаңадан салынған көптеген хабар тарату станциялары, соның ішінде туннельдік радио жүйелері ұялы телефонды вагондарда үнемі қабылдауға мүмкіндік береді. 1993 жылы жаңа желілерде жылдамдықты одан әрі арттыру мүмкіндігін сынау үшін Ганновер мен Геттинген арасындағы сынақ учаскесінде жылдамдықты жоғарылату жылдамдығына дейін пайдалануға болатын әуе желісі орнатылды. Нантенбах қисығы (Вюрцбургтен Франкфурт-на-Майнеге қарай жалғастыратын қисық) 1994 жылы аяқталды. 1998 жылдың 4 мамырында Eurotrain сеті Оркхаузеннің маңында жылдамдыққа жетті. 1994 жылы Intercity Experimental тартқан Talgo агрегаты Ганновер мен Геттинген арасындағы жылдамдыққа жетті. Жолдың ішкі құрылымы жұмыс кезінде тым қатты болып шықты, бұл баласттың күтілгеннен тез тозуын білдірді. 2019 жылға жоспарланған ұйықтайтын ангорлармен қайта жаңарту күте алмады. 2016 жылдың 23 сәуірінен 8 мамырына дейін Ганновер мен Кассель арасындағы учаске тазалау және балласты ішінара ауыстыру үшін жабылды. Жалпы алғанда 130 000 тонна жаңа тас төсеу керек еді. 2016 жылдың мамыр айының басында Deutsche Bahn компаниясы Jühnde мен Jühnde арасындағы жолдарды жаңартуды конкурстық өткізуге шақырды. Жолдың шамамен 75 тобын жаңарту және 6 тобын жою жоспарланған. 2015 жылдың желтоқсанының соңында Федералды темір жол басқармасы Giften және Sudheim ауыстырып беру пункттерін және жалпы алты жиынтық пункттерді бөлшектеу үшін жобалауды мақұлдады. 2016 жылы FuldaWürzburg учаскесінде оптикалық талшықты сенсорлар сынақтан өтті. Жалпы жөндеу 2019 жылы жолдарды, нүктелерді және технологияны жаңартумен басталды. 2019 жылдың 11 маусымы мен 14 желтоқсаны аралығында Ганновер мен Геттинген арасындағы бірінші бөлімде жолдың толық жабылуы болды. Бұл жолды ауыстыру Лейн аңғары бойындағы Ганновер оңтүстік темір жолы арқылы жүргізілді, бұл жол жүру уақытын 30 минуттан 45 минутқа дейін ұзартты және пойыздарды тоқтатты. Геттингеннен Кассельге дейінгі бөлімде күрделі жөндеу 2021 жылдың 24 сәуірінен 16 шілдесіне дейін жүргізілді. Жабылу кезінде пойыздар HamelnAltenbekenWarburg (Геттингенде тоқтамай), EichenbergHann Münden немесе EichenbergBebra (Кассельде тоқтамай) арқылы ауыстырылды. Рорбах депосы мен Вюрцбург арасындағы учаске 2022 жылдың 17 қазанында қайтадан іске қосылды. Кассель-Фулданың қалған бөлігі 2023 жылдың 17 сәуірінен 9 желтоқсанына дейін жаңартылады, бір бөлімде 70 нүктелер тобына жаңартылады. Қайта жаңарту 2023 жылдың соңына дейін аяқталуы тиіс. 2022 жылдың қарашасында Deutsche Bahn 2023 және 2024 жылдары жүзеге асырылатын Раухберг туннелін алғашқы ішінара жаңарту үшін өтініш берді. Бұл үшін Юнде мен Каттенбюль арасындағы бөлік 82 күн бойы жабық болуы керек.
Әлемдік жүгіру рекорды
ICE әлем рекордын 1988 жылдың 1 мамырында орнату барысында, Intercity Experimental сынақ пойызы теміржол көліктері үшін әлем жылдамдық рекордын орнатты. Ол Вюрцбург-Фулда учаскесінде, Эйнмалберг туннеліне солтүстікке қарай жылдамдыққа жетті (жол километрі 287.956). Жолдар мен пойыздар рекордтық жүгіруге арнайы дайындалған. Әлемдік рекорд бір жарым жылдан астам уақытқа созылды, содан кейін 1989 жылдың 5 желтоқсанында француз TGV Atlantique 482,4 км/сағ жылдамдықпен оны басып өтті. 1986 жылдың 17 қарашасында Intercity Experimental Мюльберг туннеліне үш фазалы локомотивтер үшін жаңа жылдамдық рекордын орнатты.
With a speed of , the EuroSprinter 64 P locomotive 127 001 6 set a new world record for three phase locomotives on 6 August 1993 between Würzburg and Fulda.
Апаттар
1986 жылдың 3 қыркүйегінде, ICE-дің алдыңғы пойызы, Intercity Experimental, Burgsinn депосында 410 001 колонкасы қолданыстағы желіге тоғысқанда бірнеше нүктеден өткен кезде сызықтан шығып кетті. 1991 жылдың 29 маусымында Юнде қаласының маңында тоннельде екі жүк пойызы соқтығысты. Бірде бір қозғалтқыш LZB пойызының жабдықтарын сөндіріп, тоқтату сигналынан өтіп кетті. 1999 жылдың бірінші жартысында қысқа мерзім ішінде итальяндық жылжымалы қабырға вагондарынан үш апат болды, онда Мэнгерхаузен, Эрсрод және Гехренрод нүктелері жойылды, ал алғашқы екеуі қайта құрылмаған. 1999 жылдың 2 наурызында жүк пойызының вагоны Лайнебуш туннелінен шығып, өртеніп кетті. Өрт сөндіру жұмыстары құтқару пойызымен қанағаттандырарлық емес. 1999 жылдың 28 сәуірінде жүк пойызының төрт вагоны Шалкенберг туннеліне кіргенде вагондардың қызуының артуына байланысты жолдан шығып кетті. 1999 жылдың 13 мамырында итальяндық жүк вагоны, ол Корнвестхаймнан Бременге дейінгі ICG 50710 жолының соңғы вагоны болды, ол 58 шақырымда жолдан шығып кетті. Бір бөлігінде бетон төсегі шағылып, сигнал беру жабдығы зақымдалды. Залал миллиондағанға жеткен, қарсы жол келесі күнге дейін жабық болды, ал апатқа ұшыраған жол 1999 жылдың 23 мамырына дейін жабық болды. 245-сыныпты жылжымалы қабырғалы вагондар қатарынан үшінші рет апатқа ұшырағаннан кейін, Федералды теміржол басқармасы бұл вагондарды сағатына 60 км жылдамдықпен пайдалануға тыйым салды. 2008 жылдың 26 сәуірінде сағат 21:05-те ICE 885 ұшағы тоннельге кіретін қойлармен соқтығысқаннан кейін зақымдалған Ландрюкен туннеліне тоқтады. Он екі вагонның 10-ы және 14 вагондық пойыздың екі вагон да жолдан шығып кетті. 19 жолаушы жарақат алды, олардың төртеуі орташа ауыр. Бұл ICE-нің туннельдегі қалыпты жұмыс кезінде жолдан шыққан алғашқы оқиғасы болды. Фулда мен Бургсинн депосы арасындағы учаске бірнеше апта бойы жабық болды. Бұл жолдың ұзақ қашықтыққа жүретін жолаушылар тасымалы солтүстік-оңтүстік темір жолы арқылы ауыстырылды, бұл жолдың жүру уақытын 30 минутқа созды.