Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
теледидар режиссері Дэвид К. Найлс (23 қараша 1888 - 28 қыркүйек 1952; Бостон, Массачусетс) - 1942 жылдан 1951 жылға дейін Франклин Рузвельт пен Гарри Трумэн әкімшілігінің Ақ үйде жұмыс істеген американдық саяси кеңесші. Найлс Рузвельттің президенттікке келгеннен кейін Труманның қолдауында болған екі көмекшісінің бірі болды.
the television director
David K. Niles (November 23, 1888 – September 28, 1952; Boston, Massachusetts) was an American political advisor who worked in the White House from 1942 to 1951 for the administrations of Franklin Roosevelt and Harry Truman. Niles was one of only two Roosevelt aides retained by Truman upon his assumption of the presidency.
Балалық шақ
Бостонның Солтүстік шетінде туып, Бостонның Оңтүстік шетінде өскен Найлс жеті баланың ең үлкені болды, оның алтауы ересек жасқа дейін аман қалды. Оның ата-анасы Ресей империясынан келген ашкенази еврей иммигранттары Ашер К. Нейхус және Софи Берлин (Берлински) болды. Ол әкесімен бірге ортаңғы "К" әріпін сақтап қалды. Оның әкесі отбасын асырау үшін тігінші болып жұмыс істеді. Бриммер грамматикалық мектебінде оқыған кезінде Найлс жазушы Эдвард Эверетт Хейлмен танысады. Ол Найлстың ақыл-кеңесшісі болады, өйткені ол "балаға оқу материалдарын береді және білім алуға ынталандырады".
Born in Boston's North End and raised in Boston's South End, Niles was the eldest of seven children, six of whom survived to adulthood. His parents were Ashkenazi Jewish immigrants from the Russian Empire, Asher K. Neyhus and Sophie Berlin (Berlinski). He and his father kept the middle initial "K" to honor their heritage as kohanim. His father worked as a tailor to support the family. While in attendance at Brimmer Grammar School, Niles became acquainted with author Edward Everett Hale, who became a mentor to Niles as he "supplied the boy with reading material and urged him in his ambition to acquire knowledge".
Саясатта
Орта мектепте оқып жүргенде, ол өзінің тегін Нейхусты Найлс деп ағылшыншалады, оның сыныптасы, фигуралы сырғанаушы Натаниел Найлстан шабыт алған. Ол 1906 жылы беделді Бостон латын мектебін бітірген, бірақ отбасын қамтамасыз ету үшін дүкенге жұмысқа барған. Бостонның Форд Холл форумында өткен дәрістерге қатысып, ол оның басшысы, республикашыл Джордж У. Коулманның назарына түсті, ол жас Найлсты өз қанаты астына алды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Коулман Найлсты өзімен бірге Вашингтонға, АҚШ Еңбек министрлігінің Ақпараттық кеңсесінде жұмыс істеуге алып барды. Соғыстан кейін Бостонға оралғаннан кейін Коулман Найлсты Форд Холл Форумының директордың көмекшісі қызметіне көтерді, кейін ол өзі директор болды (1921-1952 жж.). Форд Холл форумындағы лауазымы арқылы Найлс Висконсин сенаторы Роберт Ла Фоллетт пен Монтана сенаторы Бертон Уилерден 1924 жылы Прогрессивтік партиямен АҚШ президенті мен вице-президенті болуына көмектесуін сұрады. Ол спикерлер бюросын басқарды, ал науқан сәтсіз аяқталса да, ол тәжірибеден саяси түсінік ала алды. Ла Фоллетттің президент сайлау науқанынан кейін ол Гарвард заңгері Феликс Франкфуртердің назарын аударды, ол кезде Сакко Ванцетти ісі бойынша қорғаушы болды, екеуі өмір бойы достық қарым-қатынас орнатып, бірге жұмыс істей бастады.
While in high school, he Anglicized his surname Neyhus to Niles, reportedly inspired by his classmate, figure skater Nathaniel Niles. He graduated from the prestigious Boston Latin School in 1906, but went to work at a department store to support his family. Through attending lectures at Boston's Ford Hall Forum, he caught the eye of its head, Republican George W. Coleman, who took the young Niles under his wing. During World War I, Coleman took Niles with him to Washington, D. C. to work in the US Department of Labor's Information Office. Upon his return to Boston post war, Coleman promoted Niles to the position of assistant director of the Ford Hall Forum, where he would later himself become director (1921–1952). Through his position at the Ford Hall Forum, Niles was asked by Wisconsin Senator Robert La Follette and Montana Senator Burton Wheeler to aid their bid for presidency and vice presidency of the United States with the Progressive Party in 1924. He headed the speakers' bureau, and though the campaign failed abysmally, he was able to gain political insight from the experience. In the aftermath of the La Follette presidential campaign, he attracted the attention of Harvard lawyer Felix Frankfurter, who was then defense counsel for the Sacco Vanzetti trial, and the two began to work together, forming a lifelong friendship.
Рузвельт әкімшілігі
1928 жылы Нью-Йорк губернаторы Аль Смиттің президент сайлау науқанында жұмыс істеген кезінде Найлс Гарри Хопкинспен танысады, ол маңызды саяси байланыс құралы болып табылады, ол кейіннен Нью-Дилдің бас сәулетшілерінің бірі болады және Найлсты Рузвельт әкімшілігіне әкеледі. Найлс Массачусетс штатындағы американдық бизнес санағының директоры (1933-1934), Жұмыс прогресі басқармасының кеңесшісі, директоры және әкімшісінің көмекшісі (1936-1939), Сауда министрінің арнайы көмекшісі (1939-1940), сонымен қатар Франклин Рузвельттің президенттік кеңесшісі болғанға дейін Өндірісті басқару және соғыс өндірісі басқармасының кеңесшісі және кеңесшісі болды.
Through his work on the presidential campaign of New York Governor Al Smith in 1928, Niles met Harry Hopkins, a vital political contact who would later become one of the chief architects of the New Deal and would bring Niles into the Roosevelt administration. Niles would serve as the Director of the American Business Census in Massachusetts (1933–1934), a consultant, director, and assistant administrator of the Works Progress Administration (1936–1939), Special Assistant to the Secretary of Commerce (1939–1940), as well as a consultant and advisor to the Office of Production Management and War Production Board before becoming a presidential advisor to Franklin Roosevelt.
Трумэн әкімшілігі
Рузвельт қайтыс болғаннан кейін Найлс президент Гарри Трумэннің кеңесшісі ретінде президент кабинетіне кірді. Найлс президентті Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Еуропадағы босқындар лагерлерінен 100 000 босқынды АҚШ-қа қабылдауға көндіруде маңызды рөл атқарды. 1947 жылы президент Трумэн оған "Құрмет үшін" медаль берді. Ол кезде Найлс Ақ үй тарихында ең ұзақ қызмет еткен көмекші болды. Азшылық істерін басқаруға тағайындалған Найлс АҚШ Қарулы Күштерінің жіктелуін жоюдың басты күштерінің бірі болды.
Following Roosevelt's death, Niles remained in the presidential cabinet as an advisor to President Harry Truman. Niles was instrumental in convincing the President to admit 100,000 refugees into the United States from the displaced persons camps in post–World War II Europe. In 1947, President Truman awarded him the Medal for Merit. At the time, Niles was the longest serving aide in White House history. Entrusted with minority affairs, Niles was one of the key forces behind the desegregation of the United States Armed Forces.
Нил және Израиль
Найлс адал сионист болды және американдық сионисттерге Ақ үйге кірудің маңызды бөлігі болды. Найлстың еврей мемлекеттілігі үшін жасаған күш-жігері оған Хаим Вейцман және Моше Шарет сияқты тұлғалардың қолдауы мен мақтауына ие болды. Израиль мемлекетінің құрылуы мен Вашингтон қаласында Израиль елшілігінің ашылуы кезінде Найлс Елші Елиаху Эйлатпен және оның орнын басқан Абба Эбанмен жақын қарым-қатынаста болды. Найлс американдық еврейлердің қоғамдық саясатында белсенді болды. Біріккен еврейлік апелляциясына қатысқанмен қатар, ол раввин Стивен С. Уайз және Абрам Л. Сахар сияқты ықпалды еврей басшыларымен, сондай-ақ яһуди жоғары сотының судьялары Луи Д. Брандейс және Феликс Франкфуртермен достық қарым-қатынас жасады.
Niles was a committed Zionist and was important in providing access to the White House for American Zionists. Niles' efforts on behalf of Jewish statehood earned him the support and praise of such figures as Chaim Weizmann and Moshe Sharett. Upon the establishment of the State of Israel and the opening of an Israeli embassy in Washington, Niles became close with Ambassador Eliahu Eilat as well as his successor Abba Eban. Niles was active in American Jewish communal politics. Along with his involvement in the United Jewish Appeal, he also maintained friendships with influential Jewish leaders such as Rabbi Stephen S. Wise and Abram L. Sachar, along with Jewish supreme court justices Louis D. Brandeis and Felix Frankfurter.
Өлім
Найлс ешқашан үйленбеген және 1952 жылы 28 қыркүйекте Бостондағы Бет Израиль ауруханасында 64 жасқа толуына екі ай қалғанда қайтыс болған.
Niles never married, and died in Beth Israel Hospital in Boston on 28 September 1952, two months shy of his 64th birthday.