Кіріспе
Макс Ловентал (1888-1971) - Вашингтондағы саяси қайраткер, 1930-1940 жылдары федералды үкіметтің барлық үш тармағында қызмет етті. Бұл уақытта ол Гарри С. Трумэннің карьерасымен тығыз байланысты болды. Ол Оскар Р. Юингтің басшылығымен Трумэн әкімшілігінің "ресми емес саясаты тобында" қызмет етті (1947-1952).
Max Lowenthal (1888–1971) was a Washington, DC, political figure in all three branches of the federal government in the 1930s and 1940s, during which time he was closely associated with the rising career of Harry S. Truman; he served under Oscar R. Ewing on an "unofficial policy group" within the Truman administration (1947–1952).
Өмірбаян
Мордехай Ловентал 1888 жылы 26 ақпанда Миннеаполисте дүниеге келген. 1870 жылдары оның ата-анасы Натан (Нафтали) Ловентал және Гертруда (Наама) Гитель, екеуі де православиелік еврейлер, Литваның Ковно қаласынан (қазіргі Каунас) Миннесотаға көшіп келді. Жас кезінде ол "Макс" деген америкалық есімді қолдана бастады. Оның екі үлкен інісі бар, олардың біреуі ғана балалық шағында өмір сүрді. 1919-1920: Жеке практикаға оралады; Сидни Хиллман мен Амалгаматтанған киім жұмысшыларын Нью-Йорк қаласының 43 Exchange Place-дегі "белгілі бұйрық ісі" бойынша қорғайды. (FTC комиссары Джон Дж. Карсон кейіннен бір серіктесті "Лоуэнтал мен Брамблиннің" "Макс Брамблин" деп қате еске алды) Лоуэнтал Уолтер Вейлді (Ware Group мүшесі Натаниел Вейлдің әкесі) білген, ол Аделаида Хасседі Соғыс Еңбек саясаты жөніндегі кеңесінің зерттеушісі ретінде ұсынды. Дегенмен, Кингтің газеттегі жазбаларында (1950 жылдары) Ловентал тек серіктес ретінде ғана емес, сонымен қатар оның жұмыс берушісі ретінде аталады. 1951 жылы "The Saturday Evening Post" газеті Кэрол Вайс Кинг туралы ұзақ мақаласында одан да ары барды: Ловентал ерекше қызығушылық туғызады. Гарвард заңдарының түлегі болған ол "жаңа келісімнің" серіктесі "өзін-өзі жоюшы және барлық жерде бар" деп сипаттады. Нью-Йорк пен Вашингтон арасында жүріп, ол Нью-Йорктегі кеңсесін сақтап, Бірінші дүниежүзілік соғыстан бастап әртүрлі үкіметтік лауазымдарды атқарды. Бір жағынан, ол жоғары деңгейдегі достық қарым-қатынастарды нық дамытады, оның ішінде президенттер Рузвельт пен Трумэн, Жоғарғы Сот судьялары Феликс Франкфуртер мен Луис Брандейс. Екінші жағынан, ол көптеген мемлекеттік қызметтерді тауып берген қамқорларының жинауышы болып табылады. Алгер Хисс пен Ли Прессман оның достығынан пайдаланды, және бір уақыт бойы Джордж Шоу Уиллер, коммунизмге қатты әуре болған жас заңгер, ол АҚШ-тың азаматтығынан бас тартып, темір пердедемен байланысты жаңа мансап жасады. 1920 жылы Нью-Йорк адвокатурасына қабылданған кезде Кэрол да Ловенталдың қорғауында болды және ол өзінің алғашқы және жалғыз заңгерлік кеңсесінде қызмет етті. Ловенталдың (және оның серіктесі Роберт Шолдтың) тағы бір маңызды қорғаушысы Бенджамин В. Коэн болды, кейіннен ол Феликс Франкфуртердің Жаңа келісімдегі хот-догтарының бірі ретінде белгілі болды. Ловентал мен Коэн екеуі де Гарвардтағы Коэннің профессоры (және Ловенталдың әйелінің ағасы) болған судья Джулиан В. Макты білетін. 1920 жылдың қазан айында Коэн алғаш рет Ловентал үшін Э. Ф. Дрю & Компанияның банкроттық ісі бойынша жұмыс істеді. 1923 жылы Ловентал Нью-Йорк қаласындағы 31 Union Square-дегі Ресейлік Америкалық Индустриалдық Корпорациясының (RAIC) бас кеңесшісі болды. Бұл кәсіподақ 1922 жылы кәсіподақ президенті Сидни Хиллманның 1921 жылы Кеңес Одағына сапарынан кейін құрылған. Ол сондай-ақ "Либертатор" журналында жарияланғандай, Нью-Йорктің "Амалгамат Банкінің" алғашқы директорларының бірі болды. Жарнамада банктің иесі және басқарушысы "Алмагматталған киім жұмысшылары" деп аталады. Ол төраға Хайман Блумбергті, президент Р. Л. Редхэфферді, вице-президент Джейкоб С. Потофскийді, кассир Лерой Петерсонды және басқа директорларды тізімдейді: Хиллман, Август Белланка, Джозеф Голд, Фиорелло Х. Ла Гвардия, Абрахам Миллер, Джозеф Шлосберг, Мюррей Вайнштейн, Макс Зарицкий және Питер Монат. Амалгаматтық қарым-қатынас 1920 жылы Нью-Йорк штатының Рочестер қаласында Хиллманды еңбек таласында қорғаған Ловенталдан басталған сияқты. 1929 жылы Ловенталдың Amalgamated Bank-пен тығыз қарым-қатынасы болды, өйткені 1929 жылғы Уолл-стрит апатынан кейін ол банкке бағалы қағаздарды қолма-қол ақшаға сатуды ұсынды; Ұлы депрессия кезінде банк өз активтерін қолма-қол ақшамен немесе қолма-қол ақшаға тең ақшамен ұстады. "Хувер банктік құлдырауы кезінде банктерімізді ашық ұстауға ең көп көмектескен Макс Ловенталдың кеңесі болды", - деп атап өтті Хиллман кейін. Бұл кезеңде Ловенталға Бенджамин В. Коэн кеңес берді. 1930 жылы "мемлекеттегі жеке инвестициялары бар адамдар үкіметте лауазымдар алып жатыр деген айыппен байланысты маған тағы бір жұмыс берілді" (кейіннен Ловенталдың түсініксіз баяндауы) Гарвард заң мектебіндегі досына, АҚШ-тың солиситоры генерал Чарльз Хьюз, кенже (1929-1930), 11-ші бас судья Чарльз Эванс Хьюздың ұлы. 1933-1934 жылдары ол АҚШ Сенатының Банктік және валюталық комитетіне кеңес берді. "Мен бұған дейін Конгресс комитетінің бірде-бір мүшесі болып жұмыс істегенімді есімде жоқ, бірақ мен мұны нақты растағым келмейді". (Феликс Франкфуртер "Инвестор төлейд...
Lowenthal knew Walter Weyl (father of Ware Group member Nathaniel Weyl), who recommended Adelaide Hasse as a researcher for the War Labor Policies Board. Nevertheless, newspaper accounts of King (in the 1950s) mention Lowenthal as not only an associate but her employer. The Saturday Evening Post went even further in 1951 in a long article on Carol Weiss King: Lowenthal is of special interest. A product of Harvard Law, he has been described by a New Deal associate as "self effacing and ubiquitous." Shuttling between New York and Washington, he has maintained a New York office while holding a variety of Government posts dating back to World War I. On one hand, he has been an assiduous cultivator of high level friendships, including Presidents Roosevelt and Truman and Supreme Court Justices Felix Frankfurter and Louis Brandeis. On the other, he has been an equally assiduous collector of proteges for whom he has found many Government jobs. Alger Hiss and Lee Pressman benefited by his friendship, and, for a time, did one George Shaw Wheeler, a young lawyer who became so carried away by communism that he denounced his United States citizenship to make a new career bebind the Iron Curtain. Back in 1920, at the time of her admission to the New York bar, Carol also was a Lowenthal protégée, and it was in his office that she served her first and only legal clerkship. Another important protege of Lowenthal's (and his partner Robert Szold) was Benjamin V. Cohen, later known as one of Felix Frankfurter's Hotdogs in the New Deal. Lowenthal and Cohen both knew Judge Julian W. Mack, who was one of Cohen's professor at Harvard (and was uncle of Lowenthal's wife). In October 1920, Cohen first worked for Lowenthal on a bankruptcy case involving E. F. Drew & Company. In 1923, Lowenthal was general counsel for the Russian American Industrial Corporation (RAIC) of 31 Union Square, New York City, launched by the Amalgamated Clothing Workers union in 1922, following a 1921 visit to the Soviet Union by union president Sidney Hillman. He was also one of the original directors of the Amalgamated Bank of New York, as advertised in the Liberator magazine. The ad mentions that the bank is owned and operated by the Amalgamated Clothing Workers. It lists chairman Hyman Blumberg, president R. L. Redheffer, vice president Jacob S. Potofsky, cashier Leroy Peterson, and other directors: Hillman, August Bellanca, Joseph Gold, Fiorello H. La Guardia, Abraham Miller, Joseph Schlossberg, Murray Weinstein, Max Zaritzky, and Peter Monat. The Amalgamated relationship seems to have started when Lowenthal defended Hillman in 1920 in a labor dispute in Rochester, New York. As late as 1929, Lowenthal still had a close relationship with the Amalgamated Bank, as after the Wall Street Crash of 1929 he recommended that the bank sell its securities for cash; throughout the Great Depression, the bank held its assets in cash or cash equivalents. "It was the advice of Max Lowenthal that helped more than anything else to keep our banks open during the Hoover banking collapse," Hillman later noted. Advising Lowenthal in this period was Benjamin V. Cohen. Around 1930, "another job that I was given in connection with the charge that in the Government that men were taking positions in the Government who had private investments," connected (unclearly recounted later by Lowenthal) to his Harvard Law School friend, U. S. Solicitor General Charles Hughes, Jr. (1929–1930), son of 11th Chief Justice Charles Evans Hughes, Sr. In 1933–1934, he consulted for the U. S. Senate Banking and Currency Committee. "I can't remember that I had worked for any congressional committee before that, but this I would not want to affirm categorically." (Felix Frankfurter attributed much of the work on The Investor Pays to Benjamin V. Cohen. Only in December 1936 did Lowenthal manage to obtain enough subpoenaed documentation to begin actual investigation, according to Railway Age. By 1939, the Senate had introduced a "Lowenthal Bi|ll" to create a special "Railroad Reorganization Court" for bankrupt railroads and downsizing of capitalization and reduction of fixed charges. In April 1939, ICC commissioner Walter M. W. Splawn and committee counsel Lowenthal testified. Lowenthal explained changes in the new Reorganization Act of 1939 (passed and signed into law on April 3, 1939). Its special court would make for "sounder reorganizations" thanks to judges trained in railroads.
Труман
1935 жылы Ловентал Гарри С. Трумэнмен кездесті, ол Трумэн АҚШ Сенатының Мемлекетаралық сауда комитетінің темір жолдар мен холдингтерді зерттейтін кіші комитетіне қосылғаннан кейін, бұл 4 ақпанда АҚШ Сенатының 71-ші қарарына әкелді. Сенатор Роберт Ф. Вагнер кіші комитеттен шығуға мәжбүр болды, ал сенатор Бертон К. Уилер оның орнын Труманға алмастырды. Бұл кіші комитеттің сенаторларына мыналар кірді: Уилер (төраға), Трумэн, Альбен Баркли, Виктор Донахи, Уоллес Уайт және Хенрик Шипстед. Бұл кіші комитеттің заң кеңесшілерін Тельфорд Тейлор басқарады, оған Ловентал мен Сидни Дж. Каплан көмектеседі, кейіннен ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әділет департаментінің Солиситор-генерал кеңсесінің талап-арыз бөлімін басқарды, Джордж Розиер, Люсьен Хилмер және Джон Дэвис. Қыздары Маргарет Трумэннің айтуынша, Трумэн "Алеганти Миссури-Тынық мұхиты мәселесі" бойынша Миссури Тынық мұхиты темір жолы мен Аллегань корпорациясына қысым көрсету үшін Ловенталға арқа сүйеді. Ловентал кейіннен былай деп еске алды: "Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін мен мемлекетаралық сауда комитеті үшін жұмыс істеген шығармын. Мен бірнеше жыл бойы, деп аталған санатта болды доллар жылына ерлер, бірақ, біз соғысқа барғанда, мен сенатор Wheeler әңгіме болды және мүмкін, мен кейбір соғыс уақытында жұмыс істеуге ұсынылды, және төраға Wheeler дұрыс деп ойлады. " Фил Мюррейдің басқа есімін шақырды, бірақ менің ойымша, ол уақыт өте келе мырзаның артына ауысты. Трумэн" деп жазған. 1950 жылы Ловентал Федералдық тергеу бюросын сынға алған кітап жариялады (төмендегі жұмыстарды қараңыз), ол оны Америка Құрама Штаттарының қызметі жөніндегі комитеттің алдына шақырды, онда ол үкімет қызметінде коммунистерге "жардам және қолдау көрсеткенін" мойындамады. Кітап пен жағымсыз баспасөз 38 жылдық мемлекеттік қызметтегі мансабын аяқтауға көмектесті. 1950 жылдың тамызында HUAC Уиттакер Чемберстің Ware Group құрамына кірген төрт куәгерді қайта шақырды: Ли Прессман, Натан Витт, Чарльз Крамер және Джон Абт. Комитет Прессман мен Крамерден Ловенталды тани ма екендерін сұрады; екеуі де растады. Ловентал бұрынғы АҚШ сенаторы Бертон К. Уилерді кеңесші ретінде алды. Оның өмірбаянын қарап шыққаннан кейін комитет оны белгілі немесе болжамды Коммунистік партия мүшелері мен ұйымдарымен байланыстыруға тырысты, олардың кейбіреулерін ол растады, ал басқаларын жоқ, барлығы ешқандай заңсыздықты мойындамай. Аталған адамдардың қатарында: Алгер Хисс, Дональд Хисс, Дэвид Уолл, Бартли Крам, Мартин Поппер, Аллан Розенберг, Ли Прессман, Ресейлік Америка Индустриалдық Корпорациясы, Жиырмасыншы ғасыр қоры және Халықаралық заңгерлер қауымдастығы бар.
Саясат тобының бейресми мүшесі
1950 жылдары Ловентал "сенатор Маккартидің айыптауларына жауаптар дайындау үшін жүргізілген операцияны" бақылады. Бұл Маккартидің Мемлекеттік департаменттегі коммунистердің "тізбесін" ұстағандығы туралы мәлімдемесінен кейін болды. Ловентал кейін оған көмектескендердің есімдерін анық есіне түсіре алмады: Труман кітапханасының ауызша тарихшысы Джерри Н. Хесс олардың арасында Герберт Н. Малетц, Лоуэлл Меллетт және Франклин Н. Паркс болуы мүмкін екенін айтты. Ақ үй қолдау көрсетті: Ловентал Вашингтонға жұмыс істеуге келгенде, кейде оған кеңсе бөлмесі берілді. 1951 жылдың мамыр айында Ақ үйдің тағайындаулар хатшысы Мэтью Дж. Коннелли Ловенталдан генерал Гарри Х. Воганға "көрсетулерді ұйымдастыруға" көмектесуін сұрады. Кейін ол Коннеллиге өзі де көмектесті (оның өзі 1956 жылы пара алу үшін сотталды). Ловенталдың ең танымал жетістігі оның 1947-1952 жылдары президенттік Труманның кеңесшісі Кларк Клиффордтың Палестина бойынша бас кеңесшісі болған кезінде болды. Президент Трумэн Ловенталды АҚШ-тың Израильді тануының негізгі күші деп атады. Екінші жағынан, Мэтью Дж. Коннелли Гарри Хопкинстің WPA-дан келген серіктесі Дэвид Найлзді еврей қауымдастығындағы байланыстарынан "Исраилді танумен байланысты болған проблемаларда өте тиімді" деп атап өтті: "Дэвид Дубинский, Абрахам Файнберг. Яһудилердің бір тобының қай басшысын айтсаң да, ол онымен тығыз қарым-қатынаста болған". Коннелли Ловенталды "О, өте жақсы, өте жақсы" деп атады. 1951 жылы Найлс қайтыс болғанда, Коннелли Фейнбергті оның орнына байланыс рөлінде таңдады. 1967 жылы Ловентал Трумэнмен Израиль туралы сөйлескенін де жоққа шығарды және Палестинаның бөлінуі туралы тек Ақ үйдегі екінші көзден естігенін мәлімдеді.